Με αφορμή τη διεθνή διάσκεψη του Αριστερού Βήματος: Ποια είναι η αριστερή απάντηση για το χρέος;

Πηγή: ΔΕΑ

27.10.10

Οι δύο εκδηλώσεις που οργάνωσε σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη το Αριστερό Βήμα Διαλόγου και Κοινής Δράσης είχαν ως κύριο θέμα τους το χρέος και την αριστερή απάντηση σε αυτό. Ο τίτλος του διημέρου που διεξήχθη στο Πάντειο ήταν σαφής: «Ανατροπή του Μνημονίου! Αριστερή Εναλλακτική Λύση και Σοσιαλιστική Προοπτική». Με αφορμή τις θέσεις που διατυπώθηκαν σε αυτό το διήμερο, είναι αναγκαίο να σχολιάσουμε κάποιες από τις απόψεις που έχουν διατυπώσει οι διανοούμενοι της Αριστεράς γύρω από το φλέγον θέμα. Του Πέτρου Τσάγκαρη Α φετηριακό σημείο για πολλούς από τους αριστερούς Έλληνες οικονομολόγους είναι τα διαρθρωτικά προβλήματα, οι εγγενείς αδυναμίες του ελληνικού καπιταλισμού. Οι λεγόμενες «στρεβλώσεις» ήταν πάντα η κλασική συνταγή κριτικής προς τις ελληνικές κυβερνήσεις από όλα σχεδόν τα τμήματα της Αριστεράς, από τη σοσιαλδημοκρατία, μέχρι το ΚΚΕ και κομμάτια της άκρας Αριστεράς.

Η Αριστερά απέναντι στην κρίση

ΠΗΓΗ: ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ Του Μήτσου Γκορίτσα  27.09.10 Η Αριστερά έχει κρίσιμο ρόλο να παίξει, πρωτοστατώντας στους αγώνες και ταυτόχρονα προβάλλοντας ένα μεταβατικό πρόγραμμα πάλης, που δείχνει έμπρακτα ότι υπάρχει διέξοδος από την κρίση. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να ξεπεραστεί άμεσα η διάσπαση δυνάμεων και να υπάρξει η μεγαλύτερη δυνατή κοινή δράση απέναντι στη μάχη του μνημονίου. Γιατί, πριν από το ζήτημα της ανάλυσης και των προτάσεων διεξόδου από την κρίση, υπάρχει το ζήτημα της πράξης. Τα μέτρα που προβλέπει το μνημόνιο κυβέρνησης-ΔΝΤ-ΕΚΤ, οδηγούν σε μια δραματική ανατροπή τη ζωή των εργαζόμενων και γενικότερα των «από κάτω». Τα μέτρα αυτά πρέπει να ανατραπούν και μόνο ένας κοινωνικός ξεσηκωμός μπορεί να τα σαρώσει. Η στάση των διαφόρων δυνάμεων της Αριστεράς δεν μπορεί να κριθεί μόνο θεωρητικά, με βάση απλά την ορθότητα ή μη των αναλύσεων και των προτάσεών τους, αλλά από το κατά πόσο είναι πρόθυμες να συμβάλουν στον αναγκαίο κοινωνικό ξεσηκωμό για την ανατροπή των μέτρων. Κάθε άλλη στάση, είτε γιατί αρνείται την κοινή δράση στο όνομα της «καθαρότητας», είτε γιατί αντιμετωπίζει τα μέτρα με τη λογική «ό,τι έγινε, έγινε», είναι στάση άχρηστη ή ακόμα και βλαπτική για το εργατικό κίνημα.