Η αριστερά και η πολιτική εξουσία: Δύο αντίπαλα μπλοκ σε αντιπαράθεση

Ημερομηνία δημοσίευσης: 11/02/2012

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ

Του ΑΝΕΣΤΗ ΤΑΡΠΑΓΚΟΥ

Για πρώτη ιστορικά φορά μετά από μισό αιώνα κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων, η ελληνική αριστερά, στο σύνολο των ρευμάτων που την απαρτίζουν, αναδεικνύεται σε δύναμη ισότιμη με το μπλοκ της δεξιάς νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Η καταγραφόμενη εκλογική επιρροή των πολιτικών δυνάμεων (τελευταία έρευνα της VPRC, πρόσφατο βαρόμετρο της Public Issue) καταδεικνύει ότι ο συνασπισμός της κλασικής Δεξιάς (Ν.Δ. + ΛΑΟΣ + ΔΗ.ΣΥ.) προσεγγίζει αθροιστικά την εκλογική επίδοση του 39%, ενώ ταυτόχρονα οι αριστεροί πολιτικοί σχηματισμοί, παρά τους επιμέρους μεταξύ τους διαχωρισμούς, αντιπαλότητες και διαφοροποιήσεις (ΚΚΕ + ΣΥΡΙΖΑ + ΔΗΜ.ΑΡ. + ΑΝΤΑΡΣΥΑ), φτάνουν ακριβώς στο ίδιο ποσοστό εκλογικής επιρροής: 39%. Για πρώτη φορά μετά την περίοδο 1944 - 46 η αριστερά δεν αποτελεί απλώς αξιωματική αντιπολίτευση (όπως το 1958 με το 25%), αλλά το ισοδύναμο αντίπαλο δέος προς τα πολιτικά κόμματα εκπροσώπησης της αστικής τάξης και ανώτερων μερίδων των μικροαστικών στρωμάτων.

Το πολιτικό φαινόμενο της Δημοκρατικής Αριστεράς

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ

Του Ανέστη Ταρπάγκου

Και το τελευταίο Βαρόμετρο της Public Issue που δημοσιεύτηκε ("Καθημερινή" 15 Ιανουαρίου 2012), καταδεικνύει τη στασιμότητα της Ν.Δ. στο 30,5%, την καταβαράθρωση του ΠΑΣΟΚ στο 14%, την άνοδο των αριστερών κομμάτων (ΚΚΕ 12,5% και ΣΥΡΙΖΑ 12%). Ωστόσο, το πλέον εντυπωσιακό στοιχείο είναι η συνέχιση της ισχυρής δημοσκοπικής ανόδου της ΔΗΜ.ΑΡ. (13,5%). Είναι ακριβώς ένα πολιτικό φαινόμενο που η Ριζοσπαστική Αριστερά οφείλει να ερμηνεύσει κοινωνικά, να σημασιολογήσει πολιτικά και να ορίσει τη στάση της απέναντί του.

Η ιστορική διαδρομή του ανανεωτικού - εκσυγχρονιστικού εγχειρήματος

Η σύγχρονη ανανεωτική - εκσυγχρονιστική αριστερά, όπως ενσαρκώνεται στο εγχείρημα της Δημοκρατικής Αριστεράς (ΔΗΜ.ΑΡ.), αποτέλεσε ένα περιορισμένο μεν, ωστόσο με ιστορική σταθερότητα τμήμα του ελληνικού αριστερού κινήματος από τη Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Κύριο σταθερό του χαρακτηριστικό υπήρξε η δισυπόστατη πολιτική του φυσιογνωμία, η οποία από τη μία πλευρά αποτύπωνε μια ορισμένη εκδοχή της ανανέωσης του παραδοσιακού κομμουνιστικού κινήματος και από την άλλη πλευρά ενέτασσε αυτή την ανανέωση σε μια εκσυγχρονιστική τροχιά. Παράλληλα, η κοινωνική της σύνθεση και εκπροσωπήσεις αφορούσαν πάντοτε μικροαστικά στρώματα της επιστημονικής - διανοητικής εργασίας, τα οποία, ως εκ της ταξικής τους θέσης, «αιωρούνταν» ως εκκρεμές μεταξύ του αριστερού ριζοσπαστισμού και του μικροαστικού εκσυγχρονισμού.

Οριζόντιο Πανελλαδικό Δίκτυο Ενωτικών Λαικών Επιτροπών

Πηγή: Μέτωπο Α.Α.

ΑΝΕΣΤΗΣ ΤΑΡΠΑΓΚΟΣ

  Θεσσαλονίκη – Αύγουστος 2011

 

   Παρέμβαση και ανεπάρκεια του αριστερού και εργατικού κινήματος

   Από όλες τις πλευρές διαπιστώνεται και αναγνωρίζεται ότι η κοινωνική κατάσταση που βιώνει η εργαζόμενη πλειοψηφία αντιστοιχεί σε ολική κοινωνική και οικονομική καταστροφή, τόσο εξ αιτίας της κρίσης χρέους όσο και λόγω της κρίσης καπιταλιστικής υπερσυσσώρευσης και της κυβερνητικής πολιτικής (που έχει πλέον τη συναίνεση όλου του αστικού πολιτικού τόξου) ακραίου νεοφιλελευθερισμού που διαχειρίζεται τις δύο πλευρές αυτής της τριετούς ήδη κρίσης.

Η ανεργία έχει σκαρφαλώσει στο 17% με τάσεις προσέγγισης του 20% μέχρι το τέλος του χρόνου, η ύφεση  της παραγωγής έχει επιφέρει μείωση του εξέλιξης του ΑΕΠ στο -5%, η αποψίλωση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων έχει πάρει έναν δρόμο χωρίς ορατό τέλος, η φοροεπιδρομή στις λαϊκές τάξεις ξεπερνάει πλέον κάθε όριο, η εισοδηματική αφαίμαξη αγκαλιάζει το σύνολο της μισθωτής εργασίας, οι δημόσιες κοινωφελείς επιχειρήσεις εκποιούνται για πινάκια φακής.

          

Καπιταλιστική ανάπτυξη και αστικοί δημοκρατικοί θεσμοί

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ (25/6)

Ημερομηνία δημοσίευσης: 24/06/2011

ΤΟΥ ΑΝΕΣΤΗ ΤΑΡΠΑΓΚΟΥ

Πώς γίνεται τελικά και ο κορυφαίος θεσμός της αστικής δημοκρατίας, το κοινοβούλιο και οι λειτουργίες του, να καταλήγουν να βρεθούν στο επίκεντρο των μαζικών λαϊκών κινητοποιήσεων του τελευταίου μήνα, κατά έναν τρόπο αυθεντικά λαϊκό, πρωτότυπο και γεμάτο οργή και αγανάκτηση; Κι’ αυτό όταν επί έξι ολόκληρες μεταπολεμικές δεκαετίες, και επί τέσσερις σχεδόν δεκαετίες στις χώρες του ευρωπαϊκού νότου (Πορτογαλία, Ισπανία, Ελλάδα), ο αστικός κοινοβουλευτισμός λειτούργησε αδιατάρακτα, προβλήθηκε ως η δημοκρατική απάντηση στις δικτατορίες του μεσοπολέμου και σε αντιπαραβολή με τα ανατολικά κοινωνικά καθεστώτα. Κι ακόμη περισσότερο όταν ιστορικά το ευρωπαϊκό αριστερό κίνημα, είτε στη ριζοσπαστική του εκδοχή είτε στη μετριοπαθέστερη εκδοχή του, ενέτασσε τους κοινωνικούς μετασχηματισμούς που ευαγγελίζονταν μέσα στις δημοκρατικές κοινοβουλευτικές διαδικασίες, όπου και προβάλλονταν ως το αντίπαλο δέος στις συντηρητικές διακυβερνήσεις.

Η ανεργία ψυχρό στατιστικό δεδομένο ή καρδιά του κοινωνικού ζητήματος;

Πηγή: Δρόμος

Του Ανέστη Ταρπάγκου.

Με βάση τα στοιχεία που δημοσιεύτηκαν, τελευταία, από την Ελληνική Στατιστική Αρχή προκύπτει ότι το μέγεθος της ανεργίας στην τελευταία τριετία σχεδόν διπλασιάστηκε, περνώντας από τις 373 χιλιάδες ανέργους (7,6%) του 2007 στις 693 χιλιάδες στα τέλη του 2010 (13,9%).

Και, προφανώς, δεν πρόκειται παρά για το κατώτατο επίπεδο που καταγράφεται στις λίστες του ΟΑΕΔ που δεν συμπεριλαμβάνει την «λανθάνουσα» ανεργία στις επαρχιακές περιοχές, τους νέους πτυχιούχους που δεν εγγράφονται στις λίστες ανεργίας κ.λπ. Παράλληλα, όλες οι προβλέψεις κατατείνουν στη διαπίστωση ότι αυτό το ποσοστό θα φτάσει στο τέλος του 2011 στο ύψος ρεκόρ του 20% που, μέχρι σήμερα, κατέχει η ισπανική οικονομία.
Αυτή η αλματώδης άνοδος της εργατικής και νεολαιίστικης ανεργίας προέρχεται ευθέως: Αφενός από την κρίση υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου και την άμεση θέση σε εφαρμογή των εκκαθαριστικών μηχανισμών της (παύση λειτουργίας και μαζικές απολύσεις σε μεσαίες παραγωγικές μονάδες, παραγωγική ύφεση σε μεγαλύτερες ιδιωτικές επιχειρήσεις). Αφετέρου από τη δρακόντεια περιοριστική πολιτική του Μνημονίου και των νόμων εφαρμογής του (περικοπή Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων [ΠΔΕ], απολύσεις προσωρινών και ελαστικά απασχολουμένων στο δημόσιο τομέα, κατάργηση κοινωνικών προγραμμάτων κ.λπ.).

Απομείωση του δικομματισμού και κοινωνικές συμμαχίες

πηγή: ΑΥΓΗ

του Ανέστη Τάρπαγκου

Η ιστορική επιρροή του αστικού κοινοβουλευτικού δικομματισμού για πάνω από δύο 10ετίες αποτέλεσε κυρίαρχο χαρακτηριστικό της ελληνικής πολιτικής ζωής, σηματοδοτώντας ταυτόχρονα την πολιτική και εκλογική περιθωριοποίηση του ελληνικού αριστερού κινήματος στο σύνολο των εκδοχών του. Αυτή η δικομματική παντοδυναμία (ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ.), παρ' όλες τις διακυμάνσεις της στα μέσα της 10ετίας του 1990, άρχισε πλέον να υποχωρεί στο δεύτερο μισό της 10ετίας του 2000, φτάνοντας στις βουλευτικές εκλογές του Οκτωβρίου 2009 στο 77% από το μέγιστο ποσοστό που κατέγραφε προηγούμενα, του 85% κατά μέσον όρο. Ακόμη περισσότερο, στη σημερινή, ριζικά διαφορετική οικονομική συγκυρία, οι σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης που έρχονται στην επιφάνεια εμφανίζουν ποσοστό εκλογικής επιρροής που μόλις μετά βίας φτάνει στο 42% και για τα δύο κόμματα του αστικού δικομματισμού, με τους αριστερούς πολιτικούς σχηματισμούς να βρίσκονται στον μέσο όρο της μεταπολιτευτικής τους εμβέλειας (περί το 14%).

Ο κατασκευαστικός καπιταλισμός στην εποχή της κρίσης και του Μνημονίου

ΠΗΓΗ: "Δρόμος"

Του Ανέστη Ταρπάγκου.

Η χρυσή 10ετία (1995-2004)

Στο συνολικό πλαίσιο καπιταλιστικής ανάπτυξης που αναδείχθηκε στην 12ετία 1996-2007, καταγράφηκε και η αντίστοιχη κατασκευαστική έκρηξη, τόσο στο επίπεδο των μεγάλων έργων της περιόδου, όσο και στο επίπεδο των ιδιωτικών οικοδομικών έργων, σε σημείο που η 10ετία 1995-2004 να μπορεί εύλογα να χαρακτηριστεί ως η «χρυσή 10ετία» του ελληνικού κατασκευαστικού κεφαλαίου. Πρόκειται για την περίοδο που τροφοδοτήθηκε η κατασκευή των μεγάλων έργων τεχνικής υποδομής κύρια στο επίπεδο των συγκοινωνιακών έργων , αλλά και άλλων υδραυλικών έργων, έργων διαχείρισης αποβλήτων, λιμενικών κ.λπ., στη βάση των κοινοτικών χρηματοδοτήσεων του 2ου και του 3ου ΚΠΣ, αλλά και των αντίστοιχων εθνικών πόρων.