Οι νομοτέλειες δεν φτάνουν

”Μπορεί μια απόφαση που παίρνεις να μην διασαλεύει την παγκόσμια τάξη, αλλά ορίζει τη δική σου τάξη. Που πάει να πει, κάθε απόφαση πρέπει να την παίρνεις σαν να εξαρτάται από αυτήν η πορεία ολόκληρης της ανθρωπότητας. Με τόση σκέψη. Όχι για να σε παίρνουν οι άλλοι στα σοβαρά, αλλά για να παίρνεις εσύ στα σοβαρά τον εαυτό σου!”

Εφημ. ΠΡΙΝ 8.4.12

-Θανάσης Σκαμνάκης

Η Κωνσταντινούπολη θα έπεφτε και η αυτοκρατορία θα διαλυόταν, είτε καταλάμβανε την πόλη ο Μωάμεθ ο Πορθητής είτε όχι, τον Μάιο του 1453, είτε άνοιγε η Κερκόπορτα είτε όχι. Η ιστορία είχε εγγράψει το τέλος από καιρό πριν και περίμενε την ευκαιρία για να καταχωρίσει την ημερομηνία. Εξ άλλου, η Ρώμη, μερικούς αιώνες πριν, είχε «πέσει» χωρίς να πολιορκηθεί και η «αιώνια» ρωμαϊκή αυτοκρατορία αποσυντέθηκε σχεδόν αθόρυβα. Η ήττα των Γερμανών στον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο μπορεί να θεωρούν κάποιοι πως ήταν αναπόφευκτη, έστω από κάποια στιγμή του πολέμου κι ύστερα. Αλλά δεν ήταν αναπόφευκτη η νίκη του σοβιετικού στρατού, και η άμυνα του Στάλινγκραντ, η οποία οφείλεται στην απόφαση ηγεσίας και λαού να μην παραδοθεί η πόλη όσες θυσίες κι αν χρειαστούν, άλλαξε τη ροή του πολέμου και την πορεία της Ιστορίας στο δεύτερο μισό του 20^ουαιώνα. Η ελληνική αντίσταση και οι αντιστάσεις στις άλλες χώρες ίσως να μην όρισαν την πορεία του πολέμου, αλλά δεν ήταν ασήμαντες, κάθε άλλο, για την πορεία των μεταπολεμικών εξελίξεων σε κάθε χώρα αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη. Και αυτές οι αντιστάσεις δεν θα έπαιρναν τη διάσταση που πήραν, αν τα Κομμουνιστικά Κόμματα δεν πρωτοστατούσαν και πρωτοπορούσαν στην οργάνωση τους.     

Δεν θα καταφύγουμε σε ψυχοθεραπεία! Το δόγμα Πάγκαλου και η κατοχική προπαγάνδα

ΠΗΓΗ: Αριστερό Βήμα

του Θανάση Σκαμνάκη

Τα όσα μαζεμένα έχουμε ακούσει ως κοινωνία το τελευταίο διάστημα αν τα ακούγαμε σε παρελθούσες, όχι πολύ μακρινές, εποχές θα είχαν κάνει το σάπιο βασίλειο της Δανιμαρκίας μας να κλονίζεται συθέμελα. Σήμερα όμως λέγονται ανενδοιάστως και πολλαπλασιάζονται μέρα με την ημέρα. Δεν φτάνει να βρίζουμε όμως τον Παπανδρέου, τον Παπακωνσταντίνου τον Πάγκαλο και τους λοιπούς κατοχικούς κυβερνήτες που τα ξεστομίζουν. Ούτε να αναθεματίζουμε τους πρόθυμους δημοσιογράφους για την αναπαραγωγή και την εκλαΐκευση τους. Όλα αυτά δεν είναι παρά τα συμπτώματα μιας παθογένειας με βαθύτερες αιτίες μέσα στο σώμα της ελληνικής, και όχι μόνο, κοινωνίας. Κατά συνέπεια είναι απαραίτητο να αρχίσουμε μια πιο σοβαρή μελέτη, να συζητήσουμε γι’ αυτό, να αντιπαραθέσουμε απόψεις, να προκαλέσουμε πρωτογενή έρευνα, να προσανατολίσουμε μελετητές, γενικώς να μιλήσουμε επί της ουσίας. Προσωπικά πιστεύω πως η συσσώρευση εύφλεκτων υλικών στη συνείδηση, μπορεί τώρα να προκαλεί τρόμο στους ανθρώπους, και συνεπώς να οδηγεί σε ακινησία, μήπως ταραχτεί το μείγμα και εκραγεί, αλλά κάποια στιγμή, μια ανεπαίσθητη σχεδόν αφορμή θα φτάσει για να γίνει ένα μεγάλο μπαμ. Αλλά η αναμονή μιας τέτοιας ώρας δεν είναι ο καλύτερος τρόπος για να την υποδεχτούμε. Πολύ περισσότερο όταν σπαταλάμε τον καιρό μας, η Αριστερά, και η ριζοσπαστική και η μη, και η κοινοβουλευτική και η εξωκοινοβουλευτική, σε περίτεχνες αντιπαραθέσεις χωρίς πραγματικό αντίκρισμα, με πολύ έντονα τα στοιχεία της ατομικότητας. (Περί αυτού όμως χρειάζεται άλλο σχόλιο). 

Απεργοσπαστικά τεθωρακισμένα

Πηγή: ΠΡΙΝ (27/6/2010)

του Θανάση Σκαμνάκη

Ήθελα από καιρό να γράψω για τον «δαίμονα της πορνείας» στην ελληνική ζωή, την δημόσια εννοείται και ιδιαίτερα τη δημοσιογραφική. Αλλά πριν προλάβω να συντάξω τις σκέψεις μου έρχεται ο ορυμαγδός των γεγονότων. Καθώς ο απεργοσπαστικός μηχανισμός που συντονίζεται από την κυβέρνηση και δρα στα μέσα ενημέρωσης είναι κάτι που δεν έχει προηγούμενο. Δεν έχει προλάβει να κηρυχθεί μια απεργία κι έχουν βγει στο προσκήνιο, τηλεοπτικό, ραδιοφωνικό και έντυπο, οι επί του παντός του επιστητού ομιλούντες και γνωρίζοντες, να κατακεραυνώσουν τους απεργούς.