Τα παραμύθια του PSI

ΠΗΓΗ: Εργατική Αλληλεγγύη Νο 1003

του Σωτήρη Κοντογιάννη 

Οι συνεδριάσεις διαδέχονται η μια την άλλη αυτές τις μέρες. Την περασμένη βδομάδα οι πρωταγωνιστές του προκλητικού σήριαλ με τον ευγενικό (αλλά παραπλανητικό) τίτλο "Η διάσωση της Ελλάδας" ήταν ο Τσαρλς Νταλάρα, πρόεδρος του IIF και ο Ζαν Λεμιέρ, σύμβουλος της πολυεθνικής τράπεζας BNP Paribas. Ο Νταλάρα εκπροσωπεί το "συνδικάτο" των μεγαλoπιστωτών -την μαφία των διεθνών κερδοσκόπων, δηλαδή, που ειδικεύονται στην απομύζηση των δημόσιων ταμείων μέσα από τις αγοροπωλησίες ομολόγων. Ο Ζαν Λεμιέρ τη μεγαλύτερη (το 2010, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Bloomberg) τράπεζα του κόσμου.

Η ελληνική κυβέρνηση βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις μαζί τους με στόχο την υπογραφή μιας συμφωνίας ανταλλαγής των παλιών ελληνικών ομολόγων με νέα, μεγαλύτερης διάρκειας (μέχρι και κατά 30 χρόνια) και ονομαστικής αξίας μειωμένης κατά 50%. Από το PSI ("Συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στην διάσωσης της Ελλάδας") όπως, κατ' ευφημισμόν, ονομάζεται το πρόγραμμα αυτό, το ελληνικό δημόσιο ελπίζει να μειώσει το χρέος του κατά 100 περίπου δισεκατομμύρια.

Σενάρια για Ευρώπη δύο ταχυτήτων

ΠΗΓΗ: ΕλευθεροτυπίαΤου ΔΗΜ. ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗ

Η αδυναμία της ευρωζώνης να βρει απάντηση στην κρίση χρέους που έφερε στην επιφάνεια η Ελλάδα οδήγησε στη μετάστασή της κρίσης στην Ιταλία, επαναφέροντας στο προσκήνιο σενάρια και σχέδια για ριζική αναμόρφωση της σημερινής αρχιτεκτονικής της ΟΝΕ με τη δημιουργία ζώνης δύο ταχυτήτων.

Ο Ν. Σαρκοζί, ο οποίος έπαθε μεγάλη ζημιά πολιτικά από την πρωτοβουλία του κ. Παπανδρέου περί δημοψηφίσματος, καθώς επισκίασε τις εργασίες της Συνόδου του G20 στις Κάνες, υπερασπίσθηκε με δηλώσεις του την περασμένη Τρίτη ένα μοντέλο δύο ταχυτήτων στην Ε.Ε.

Ο κ. Σαρκοζί εμφανίζεται υπέρμαχος ενός μοντέλου ενοποίησης της Ε.Ε., το οποίο θα αποτελείται από ένα σκληρό πυρήνα κρατών και μία περιφέρεια. Η Αγκελα Μέρκελ ήταν πιο προσεκτική, μιλώντας για την ανάγκη αλλαγής των ευρωπαϊκών συνθηκών.

Υπενθυμίζεται ότι το σχέδιο στο οποίο αναφέρθηκε η «Κ.Ε.» την προηγούμενη Κυριακή ήθελε την Ελλάδα να μπαίνει στον προθάλαμο εξόδου από το ευρώ για 3 χρόνια, με την υιοθέτηση άλλου νομίσματος που θα είχε ισοτιμία 1-προς-1 με το ευρώ, διευκολύνεται από τυχόν αλλαγή των συνθηκών.

Η τύφλα της ΕΕ και του Παπανδρέου

ΠΗΓΗ: Εργατική Αλληλεγγύη   (Τεύχος 950)

του Σωτ. Κοντογιάννη

"Όταν ένας τυφλός οδηγεί τον άλλο πέφτουν και οι δυο μαζί στο λάκκο" γράφει το Ευαγγέλιο. Ο πίνακας του Bruegel (η Παραβολή των Τυφλών) ήταν αφιερωμένος στην "τύφλα" του κλήρου (αυτό συμβολίζει η εκκλησία στο βάθος), που μαζί με τους ευγενείς αποτελούσε την ανώτερη τάξη της κοινωνίας της εποχής. Και η ανώτερη τάξη οδηγούσε την κοινωνία στον γκρεμό.

Όπως και σήμερα. Και το υπόδειγμα της "τύφλας" είναι η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου. Η κυβέρνηση συνεχίζει ακάθεκτη στο δρόμο του Μνημονίου και των περικοπών -τον δρόμο της "εξυγίανσης" χωρίς να βλέπει καν ότι ο δρόμος καταλήγει απλά στο λάκκο.

Ο γύρος των περικοπών ξεκίνησε στην Ευρώπη από την Ιρλανδία. Όταν ο Παπακωνσταντίνου "ανακάλυπτε" τη δημιουργική στατιστική της κυβέρνησης του Καραμανλή η Ιρλανδία είχε ήδη πίσω της δυο "πετυχημένους" γύρους λιτότητας. Ο ΓΑΠ έβαλε στόχο να την φτάσει και να την ξεπεράσει. Η Ελλάδα είχε την τιμή να είναι η πρώτη χώρα της Ευρωζώνης που ζήτησε τη βοήθεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Και ύστερα προχώρησε σε ένα γύρο λιτότητα "χωρίς προηγούμενο στην ιστορία της Δύσης" -όπως παραδέχονται οι οικονομολόγοι. Ο Παπακωνσταντίνου μπήκε σε τιμητική θέση στον κατάλογο των "καλύτερων", δηλαδή πιο νεοφιλελεύθερων, υπουργών Οικονομικών του κόσμου. Και ο ΓΑΠ κέρδισε το Γερμανικό βραβείο "Κβαντρίγια" για την "δύναμη και την "ειλικρίνειά" του (τρομάρα μας). Και η Ιρλανδία έμεινε πίσω, δεύτερη και καταϊδρωμένη, ενώ η Πορτογαλία παλεύει με νύχια και με δόντια για το χάλκινο.