Eνα όραμα ...''Nα σπάσει ο φαύλος κύκλος ''κατακτώ κάτι λίγο τώρα-το χάνω- και ξανά απ΄την αρχή''- της Αριάδνης Αλαβάνου

'Να σπάσει ο φαύλος κύκλος “κατακτώ κάτι λίγο τώρα- το χάνω- και ξανά απ' την αρχή”'

Γράφει ο Άγγελος Τερζάκης, στο δοκίμιο “Ο Ματωμένος Λυρισμός” (1963), για τη δεκαετία του 1920 :

 ΠΗΓΗ: ΜΑΑ

της Αρ. Αλαβάνου

“Το μέγεθος της εποχής εκείνης είναι κρυφό κι ανυπόκριτο. Σημειώνει μια κρίσιμη στροφή της ελληνικής ζωής από τα έξω στα μέσα. Για πρώτη φορά επικοινωνεί ο τόπος με τα μεγάλα ρεύματα του αιώνα· μέσα στα μουχλιασμένα δημόσια γραφεία στρατολογείται μια νεολαία που θα πιστέψει με πάθος στην κοινωνική δικαιοσύνη, θα στρώσει με τα κορμιά της τους τραγικούς δρόμους της”.

Και στο στοχαστικό άρθρο του “Η Ανώνυμη Ιστορία” (“Το Βήμα” 18/1/1967) για το κλίμα της ίδιας εποχής, με αφορμή την έκδοση του δεύτερου τόμου των Απάντων του Κ. Καρυωτάκη:

”Εμείς ζούσαμε ενδόμυχα, βουβά, την κοσμοθεωρία που είχε γεννηθεί στο ίδιο μαζί μας λίκνο. ... Οι μακριές θεωρίες της προσφυγιάς περνούσαν κάθε μέρα αργά, πένθιμα, έξω από τα θολά τζάμια των καφενείων όπου ξαγρυπνούσαμε σ' ατελείωτες συζητήσεις, πασχίζοντας να βρούμε έναν προσανατολισμό στον κόσμο, ένα έρμα στη ζωή. ... Αναθυμάμαι όχι μόνο τους ποιητές μας. Αναθυμάμαι τους στρατευμένους στην κοινωνική επανάσταση: Ήταν θεωρητικά αισιόδοξοι, ψυχικά όμως, δίχως να το ξέρουν, απεγνωσμένοι της αισιοδοξίας. Δε δίνεις τη ζωή σου, τα νιάτα σου, την υγειά σου, όταν όλα τα βλέπεις ωραία. Χρειάζεται μια τραγική προδιάθεση για να γίνεις παρανάλωμα ενός ονείρου. Και το τραγικό πνεύμα μπορεί να είναι λυτρωμένο, δεν είναι όμως ποτέ μακάριο.

Η κρίση χρυσή ευκαιρία για τους εργοδότες

Πηγή: http://www.aristerovima.gr/index.php (via contramee)

της Αριάδνης Αλαβάνου

Τη Δευτέρα 26/3, που στην Ελλάδα κατέφθασε και πάλι η τρόικα για να συγκεκριμενοποιήσει τις περικοπές κρατικών δαπανών ύψους 11,5 δισ. ευρώ για τα έτη 2013-2014, η Α. Μέρκελ, σε συνέντευξή της στην εκπομπή Newsnight του BBC, δήλωσε πως, αλίμονο, “θέλουμε την Ελλάδα στην Ευρωζώνη”. Ο λόγος; Μα “αν επιτρέπαμε στην Ελλάδα να φύγει, όλος ο κόσμος θα ρωτούσε μετά ποιος είναι ο επόμενος”. Κατά συνέπεια η Ευρωζώνη θα “εξασθενούσε απίστευτα” με την έξοδο της Ελλάδας. “Θα ήταν τεράστιο πολιτικό λάθος να επιτρέψουμε στην Ελλάδα να φύγει. Γι΄ αυτό θα είμαστε ξεκάθαροι με την Ελλάδα, θα πούμε: ΄Εάν θέλεις να είσαι μέλος του κοινού νομίσματος πρέπει να κάνεις τη δουλειά σου και εμείς πάντα θα σε υποστηρίζουμε”.

Πλησιάζει το τέλος της μεταπολεμικής ευρωπαϊκής δομής;

ΠΗΓΗ: Αριστερό Βήμα της Αρ. Αλαβάνου Ενώ η Α. Μέρκελ ετοιμάζεται να τοποθετήσει επικεφαλής του Eurogroup, τον Β. Σόιμπλε, στη θέση του αποχωρούντος τον Μάιο Ζ.-Κ. Γιουνγκέρ,  ψίθυροι αλλά και  πιο ηχηρές συζητήσεις για την υπερβολική ισχύ της Γερμανίας διαχέονται σε όλη την Ευρώπη. Μπορεί η Γερμανία –και άλλοι--να το ξορκίζουν, αλλά η ιστορία έχει αποδείξει ότι η υπερβολική συγκέντρωση ισχύος προκαλεί πάντα αντισυσπειρώσεις εξισορρόπησης. Η στρατηγική που θα ακολουθήσει η γερμανική ηγεσία γίνεται αντικείμενο αναλύσεων και πέραν του Ατλαντικού, όπως φαίνεται από την τελευταία δημοσίευση της αμερικανικής γεωπολιτικής επιθεώρησης Stratfor με τίτλο “Η κατάσταση του κόσμου: η στρατηγική της Γερμανίας”. Οι Γερμανοί ιθύνοντες καλύπτουν αισχυντηλά τη δύναμή τους, φοβούμενοι την ιστορία, υποστηρίζει άρθρο του Guardian ("Germany, Europe΄s reluctant Goliath, is hiding its true strength" 16/3/12), προειδοποιώντας και τους υπόλοιπους Ευρωπαίους να μην την ξεχάσουν, προκειμένου να μην καταρρεύσει αυτό το θεάρεστο δημιούργημα που λέγεται Ε.Ε, και αναπαράγοντας τον καταστατικό μύθο της: η Ευρωπαϊκή Κοινότητα δημιουργήθηκε για να κλείσει οριστικά η σελίδα των πολέμων, ενώ όλοι γνωρίζουν ότι ήταν ένα ηγεμονικό σχέδιο που άνοιξε τη σελίδα του Ψυχρού Πολέμου και πολλών τοπικών θερμών, μεταξύ των οποίων και των Βαλκανικών της δεκαετίας του 1990, των πρώτων ύστερα από πολλές δεκαετίες σε ευρωπαϊκό έδαφος. Τα δύο άρθρα αξίζουν για να δει κανείς τις φυγόκεντρες δυνάμεις που αρχίζουν να εκδηλώνονται και τις αντιδράσεις που προκαλούν.

Προς τι τα μειδιάματα;

ΠΗΓΗ: Αριστερό Βήμα

της Αριάδνης Αλαβάνου

Έχουν λόγους και χαμογελούν οι Παπαδήμος, Βενιζέλος και Νταλάρα. Το λιγότερο έκαναν καλά τη δουλειά τους. Ενώ τα φιλικά τους ΜΜΕ μπορούν να εξαπολύσουν τους γνωστούς διθυράμβους –ήδη άρχισαν στις ηλεκτρονικές εκδόσεις-- και να πλέξουν την προπαγάνδα της επιτυχίας, με την επικείμενη συμφωνία για το εθελοντικό κούρεμα, αν τελικά γίνει, κατόρθωσαν να ξελασπώσουν τους επενδυτές κατόχους ελληνικών ομολόγων και να θάψουν τη χώρα κάτω από τόνους λάσπης ενός τερατώδους δανείου  130 δισ. ευρώ, να μετατρέψουν το δίκαιο των νέων ανταλλάξιμων ομολόγων από ελληνικό σε αγγλικό και να εντείνουν τα μέτρα ισοπέδωσης  μισθών και κοινωνικής προστασίας σε μια χώρα εντάσεως ανεργίας που όλα βγαίνουν στο σφυρί.

Αναμένοντας τη Δευτέρα για τις τελικές αποφάσεις, η έκβαση των διαπραγματεύσεων με τους ιδιώτες δανειστές για το ελληνικό PSI (εθελοντική ανταλλαγή ομολόγων) έχει ως εξής: “Κουρεύονται " 200 δισ. ευρώ ελληνικού χρέους, με 50%, ήτοι λιγότερο από το 30%  (σύνολο δημόσιου χρέους 338 δισ. ευρώ, κούρεμα 100 δισ.). Το 50% της ονομαστικής αξίας που κατοχυρώνεται στους ιδιώτες δανειστές είναι πολύ ψηλότερο από το 70% κούρεμα που θα είχαν αν πουλούσαν τα ομόλογα με τις τιμές της αγοράς. Άρα βγαίνουν καλά κερδισμένοι. Αν δε προσθέσουμε και το επιτόκιο, μέσος όρος 4,25% για τριάντα χρόνια  και την κλιμάκωσή του ανάλογα με το ρυθμό ανάπτυξης του ΑΕΠ μετά το 2020, αναμένουν ανέλπιστα καλές αποδόσεις για τα “σκουπίδια” που έχουν στα χέρια τους. 

Η ΜΑΧΟΜΕΝΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ Η ΕΥΡΩΖΩΝΗ

ΠΗΓΗ: ΜΑΑ

ΣΧΟΛΙΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡ. ΑΛΑΒΑΝΟΥ

Μια αριστερά που θέλει να είναι ειλικρινής απέναντι στον κόσμο και ταυτόχρονα να κάνει πολιτική στο επίμαχο  και όχι σε φανταστικά ζητήματα πρέπει να πει σταράτα και επιχειρηματολογημένα ότι επιβίωση των εργαζόμενων, βελτίωση της θέσης τους, ανασυγκρότηση της οικονομίας και δημοκρατία αποκλείονται υπό την καταδίκη του όλο και αυξανόμενου δημόσιου χρέους και μέσα στην Ευρωζώνη.

 Να έχει σαφές πρόγραμμα, ώστε ακόμη και σε ενδεχόμενο αποβολής ή άτακτης φυγής της χώρας να μπορεί να κρίνει ο κόσμος ποια βήματα πρέπει να γίνουν και να μπορεί να τα υποστηρίξει χωρίς πανικό. Κανονικά, μια αριστερά που σέβεται τον εαυτό της και αντιλαμβάνεται τις ιστορικές  ευθύνες της έπρεπε να συζητά σήμερα τι θα γίνει με τις τράπεζες, πώς θα λυθούν προβλήματα που σχετίζονται με τις εισαγωγές τροφίμων, φαρμάκων και πετρελαίου, πού θα απευθυνθεί η χώρα ώστε να εξασφαλίσει τα στοιχειώδη της διαβίωσης και κίνησης της οικονομίας και να προτείνει λύσεις μετά τη στάση πληρωμών προς τους δανειστές και  εκτός της ζώνης του ευρώ.

Ο δράκος δεν είναι λευκός ιππότης

ΠΗΓΗ: ΔΡΟΜΟΣ

της Αρ. Αλαβάνου

Μέρκελ και Σαρκοζί ζητούν τη βοήθεια της Κίνας για το EFSF, αλλά τα ανταλλάγματα θα είναι σκληρά.

Σε συμβολικό επίπεδο, τίποτε δεν είναι πιο χαρακτηριστικό για τις νέες παγκόσμιες πραγματικότητες από την εικόνα ενός Γάλλου προέδρου που τρέχει μετά τη σύνοδο κορυφής της Ευρωζώνης, την περασμένη Πέμπτη, να τηλεφωνήσει στον Κινέζο πρόεδρο Χου Τζιντάο για να του ζητήσει… δανεικά, και να συμφωνεί μαζί του ότι Κίνα και Ευρώπη θα «συνεργαστούν στενά για να διασφαλίσουν την παγκόσμια οικονομική σταθερότητα», ένα προνόμιο που μέχρι πριν λίγο είχαν μόνο οι ΗΠΑ. Την ίδια ημέρα, πριν καν στεγνώσει το μελάνι πάνω στο χαρτί της ευρωπαϊκής συμφωνίας της 27ης Οκτωβρίου, ο Κλάους Ρέγκλινγκ, «αφεντικό» του EFSF, του μηχανισμού χρηματοπιστωτικής σταθερότητας, είχε πετάξει στο Πεκίνο για να ζητήσει από τις κινεζικές Αρχές να επενδύσουν στο μηχανισμό. 

Σιδερένια φτέρνα

Πηγή: Δρόμος

της Αρ. Αλαβάνου

Η όξυνση της κρίσης του δυτικού καπιταλισμού είναι ευθέως ανάλογη με την αγριότητά του εναντίον των εργαζομένων.

Η επιμονή των ελληνικών και ευρωπαϊκών ελίτ στην ψήφιση του ανθρωποφαγικού Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος μπορεί να ιδωθεί και ως επιδίωξη μιας ιστορικών διαστάσεων οπισθοδρόμησης στην ευρωπαϊκή ήπειρο που επιδιώκει να οδηγήσει τις αμοιβές εργασίας, τα κοινωνικο-ασφαλιστικά δικαιώματα και τις εργασιακές σχέσεις στη δεκαετία του 1930. Το επιτελικό σχέδιο καταστολής που αναπτύχθηκε στην Αθήνα -την περασμένη Τρίτη και ιδίως την Τετάρτη- αποκαλύπτει ότι δεν μπορούν να εφαρμοστούν τέτοια προγράμματα χωρίς την ακραία βία και τρομοκρατία, στο πλαίσιο της οποίας ειδικός ρόλος ανατίθεται στις φασιστοειδείς ομάδες και το παρακράτος. Τα 28 δισ. περικοπών που αποφάσισε η Βουλή να επιβάλει στους Έλληνες εργαζόμενους αντιστοιχούν στο 12% του ΑΕΠ. Ανάλογα ποσοστά περικοπών αντιστοιχούν στα θηριώδη ποσά των 300 δισ. ευρώ για τη Γερμανία και στο 1,7 τρισ. δολάρια για τις ΗΠΑ, όπου ήδη μελετώνται τέτοιου ύψους περικοπές για τα επόμενα δέκα χρόνια. Τέτοιες επιδρομές στο βιοτικό επίπεδο των λαών συνοδεύονται από τη «σιδερένια φτέρνα».

ΕΥΡΩΠΗ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΗΠΕΙΡΟΣ

Η κατάλυση των κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων ανασύρει τα φαντάσματα από τις σκιές

πηγή: ΔΡΟΜΟΣ

Της Αριάδνης Αλαβάνου

Ποιος έχει σειρά; Μετά τους Ρομά, οι μετανάστες, οι άνεργοι , τα φτωχά στρώματα που δεν μπορούν να επιβιώσουν παρά μόνο με τη γλίσχρα κρατική βοήθεια ή το μικροέγκλημα… Ύστερα από την κατάλυση των κοινωνικών , εργασιακών και οικονομικών δικαιωμάτων των εργαζομένων που εφαρμόζουν πανευρωπαϊκά οι πολιτικές και οικονομικές άρχουσες τάξεις θα βρισκόταν ο αποδιοπομπαίος τράγος για να του φορτωθούν οι ευθύνες. Θα ακολουθήσουν άραγε οι ανάπηροι, οι νοητικώς και χρονίως πάσχοντες, οι ζητιάνοι; Το μίσος εναντίον του «άλλου» (φτωχού, αλλόδοξου ή ξένου) κάπου πιάνει τόπο σε καιρούς κρίσης και η ανωτερότητα της Άριας φυλής ανασύρεται από τις σκιές για να γεμίσει με ιδέες υπεροχής τα άδεια πιάτα. Η ευγονική ήδη επανέρχεται με τα προγράμματα του «φιλάνθρωπου» Μπιλ Γκέιτς για την υπεργεννητικότητα των φτωχών και ο Χίτλερ αναγαλλιάζει στον τάφο του…

Ο Τίλο Σαραζίν, 65 ετών, γιος γιατρού και κόρης Πρώσου γαιοκτήμονα, μέλος του Δ.Σ. της Κεντρικής Τράπεζας της Γερμανίας, εξέχον στέλεχος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος πρώην υπουργός Οικονομικών του κρατιδίου του Βερολίνου και πρώην στέλεχος του ΔΝΤ, με το βιβλίο του Η Γερμανία αυτοκαταστρέφεται, το οποίο παρουσιάστηκε την περασμένη Δευτέρα, ώθησε τη συζήτηση για τη μετανάστευση , δηλαδή για τη φτώχεια και την ανεργία, ακόμη πιο βαθιά στο ακροδεξιό φάσμα. Η Γερμανία αιμορραγεί εξαιτίας των μεταναστών, είναι το κεντρικό του μοτίβο. «Να μην καταλήξουμε ξένοι στη χώρα μας και στην περιφέρειά μας (Ευρώπη)», γράφει. «Όλα τα πολιτικά και οικονομικά προβλήματά μας συγκεντρώνονται σε μια ομάδα 5-6 εκατομμυρίων μεταναστών από τις μουσουλμανικές χώρες». Ως εδώ καλά, θα μπορούσε να πει κανείς , τα συνηθισμένα. Ένας ρατσιστής που σπάει τα καθιερωμένα της «πολιτικής ορθότητας» των καθωσπρέπει δημοσίων παραγόντων. Όμως, αυτή είναι μια επιφανειακή ανάγνωση των πραγμάτων, που βολεύει.( Εξ ου και η εκδίωξή του από την Τράπεζα).

Οι καιροί απαιτούν πλατιά αντικαπιταλιστικά μέτωπα

ΠΗΓΗ: ΔΡΟΜΟΣ
Συνέντευξη του Άρνλιοτ Ασκ, στελέχους του Red Party της Νορβηγίας, στην Αριάδνη Αλαβάνου.

Η συνέντευξη του Νορβηγού Άρνλιοτ Ασκ, στελέχους του Red Party, είναι πολλαπλά ενδιαφέρουσα. Τόσο για την ουσία των λεγομένων του όσο και για την ατμόσφαιρα που την περιβάλλει.

Η επαναστατική –όπως ο ίδιος προσδιορίζει– διαθεσιμότητα παραμένει το κεντρικό μοτίβο μιας προσπάθειας που ξεκίνησε εδώ και 40 χρόνια, τοποθετώντας ως αφετηριακό και κεντρικό ζήτημα παρέμβασης την ίδρυση μιας εφημερίδας. Έκτοτε η εφημερίδα –εξαιρετικά επιτυχημένη– αποτελεί τον κεντρικό άξονα κάθε πολιτικής και κομματικής ανασυγκρότησης του αγωνιστικού αριστερού χώρου στη Νορβηγία. Ενώ σήμερα η σύγχρονη κοινωνική-πολιτική πραγματικότητα της Νορβηγίας (75% όχι στην Ε.Ε. πλάι σ’ ένα πλούσιο από τα πετρέλαια κράτος) θέτει τις δικές της απαιτήσεις.

Έχετε μια πολύ καλή καθημερινή εφημερίδα.

Έχουμε την καθημερινή εφημερίδα Ταξική Πάλη, την οποία ξεκινήσαμε το 1969. Στην πραγματικότητα, δηλαδή, η εφημερίδα προηγήθηκε του κόμματος, καθώς αποφασίσαμε πως η ύπαρξη ενός οργάνου για τη διάδοση των απόψεών μας ήταν ουσιώδες ζήτημα προκειμένου να συμμετέχουμε στη δημόσια πολιτική συζήτηση. Μετά από αρκετές οικονομικές καμπάνιες, που κάναμε τη δεκαετία του ’70, καταφέραμε να κάνουμε την εφημερίδα αρχικά εβδομαδιαία το 1974 και τελικά το 1977 ημερήσια.

Σκοτώνουν τους νέους πριν γεράσουν

πηγή: ΔΡΟΜΟΣ
της Αριάδνης Αλαβάνου

Μέρες του 2005 θυμίζουν οι ταραχές στη Γαλλία της άγριας περικοπής κοινωνικών δαπανών.

Δύο γεγονότα ξαναφέρνουν στο προσκήνιο το φάσμα των εξεγέρσεων που ξέσπασαν στα γαλλικά προάστια το 2005, όταν περιθωριοποιημένοι νέοι, μετανάστες, δεύτερης γενιάς, μετά τη δολοφονία από αστυνομικά πυρά δύο νεαρών παιδιών, μην έχοντας άλλο τρόπο να αντιδράσουν στην απελπιστική κατάσταση της ανεργίας και της καταπίεσης έκαιγαν αυτοκίνητα, σύμβολα μιας ψευδεπίγραφα τακτοποιημένης ζωής. Μόλις τρία χρόνια μετά, εν μέσω παγκόσμιας κρίσης με αιχμή την Eυρωζώνη, είναι πασιφανές το πόσο ψευδεπίγραφη ήταν…

Την περασμένη εβδομάδα, άλλοι δύο νέοι άνθρωποι έπεσαν νεκροί από αστυνομικά πυρά στο προάστιο Βιλνέβ της Γκρενόμπλ και στο χωριό Σεντ-Ενιάν της κεντρικής Γαλλίας. Αστυνομικοί σκότωσαν τον Καρίμ Μπουντουντά, 27 ετών, πυροβολώντας τον στο κεφάλι μπροστά στο σπίτι του, τη νύχτα της 15ης προς 16η Ιουλίου. Ήταν, κατά τα λεγόμενα, ύποπτος για ένοπλη ληστεία σε παρακείμενο της Γκρενόμπλ καζίνο.