Κανόνες και εξαιρέσεις στο ελληνικό πανεπιστήμιο

ΠΗΓΗ: Ελευθεροτυπία

Του ΝΙΚΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ

Τα βαρομετρικά της οικονομικής κρίσης από τη μια και η εορταστική ατμόσφαιρα από την άλλη αναδεύονται περίεργα.

Χαρμολύπη; Ανάλογη σύνθεση συναισθημάτων βιώνει εν τω μεταξύ από μέρες όποιος παρακολουθεί τα πράγματα του ελληνικού πανεπιστημίου.

Από τη μια, κλίμα ζοφερό: η φθορά και οι ελλείψεις της υποδομής, οι διδάσκοντες που αλληθωρίζουν προς τα κερδοφόρα της αγοράς και οι έξωθεν κατηγορίες βυθίζουν βαθύτερα στην κατάθλιψη της οικονομικής κρίσης.

Από την άλλη, ικανοποίηση φωτίζει τα πρόσωπα φοιτητών που επιτυγχάνουν σε εισαγωγικές εξετάσεις, ολοκληρώνουν τις σπουδές τους και συνεχίζουν μεταπτυχιακά εδώ ή αλλού, διακρινόμενοι και παραγωγικοί. Διάχυτη είναι η εικόνα της χαράς την ώρα της ορκωμοσίας. Στις μεγάλες σχολές κατά την τελετή συρρέουν οι πολυάριθμοι νέοι πτυχιούχοι με τους γονείς τους. Χαμογελαστοί και υπερήφανοι. Ολοι γνωρίζουν ότι η ανεργία παραμονεύει, αλλά αφήνουν για λίγο το βάρος στην άκρη ανακεφαλαιώνοντας κόπους και προσπάθειες.

Η πολιτική ανασύνταξη των πλειοψηφιών

Πηγή: Ελευθεροτυπία

του Ν. Παρασκευόπουλου

Αυτές τις μέρες συμπληρώνονται έντεκα χρόνια δεκαπενθήμερης παρουσίας μου στη στήλη αυτή. Δεν σκοπεύω βέβαια να προβώ σε κάποιο προσωπικό απολογισμό.

Η επανεξέταση, ωστόσο, μιας αρχικής ιδέας που αποτυπώθηκε σαν υπόθεση εργασίας είναι ζήτημα αντικειμενικό. Η επαλήθευσή της ή μη στις αρχές της νέας χιλιετίας παρέμενε ένα ζητούμενο, ενώ ο αναγνώστης σήμερα πια μπορεί να κρίνει αναδρομικά.

Εδώ και έντεκα χρόνια λοιπόν αναλύονται περιοδικά οι πτυχές μιας βασικής θέσης, ότι στο στόχαστρο της ελεγκτικής πολιτικής έχουν εισέλθει πλέον οι πλειοψηφίες των πολιτών, δηλαδή όλοι εκτός από τους όποιους κατέχοντες ή ισχυρούς διαχειριστές.

Ο νεοφιλελευθερισμός και οι νόμοι της εποχής

Πηγή: ΕλευθεροτυπίαΤου ΝΙΚΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ

Το θέμα στον τίτλο δείχνει αφηρημένο, τόσο ώστε να διακινδυνεύει να αφεθεί στην αδιαφορία πλείστων αναγνωστών που δεν είναι νομικοί.

Νομίζω όμως ότι αρκούν λίγες γραμμές για να συνεννοηθούμε και να επικοινωνήσουμε όλοι. Ο νεοφιλελευθερισμός, σύγχρονο όνομα του καπιταλισμού, δεν μπορεί παρά να έχει διεισδύσει και στο δίκαιο.

Είμαστε τυχεροί. Στη χώρα μας, το φαινόμενο του νομικού φιλελευθερισμού το είχαν συλλάβει και περιγράψει έγκαιρα (1991) ο Αριστόβουλος Μάνεσης και ορισμένοι μαθητές του. Τόσο έγκαιρα ώστε να μοιάζουν προφητικοί. Ας τους θυμηθούμε.

Το πρόβλημα με το νεοφιλελευθερισμό, έγραφαν, είναι ότι, προσπαθώντας να εξηγήσει την «κρίση του νόμου», φτάνει να τη δικαιολογεί. Με τον αντικρατικό και εχθρικό προς τους τύπους λόγο του, ο νεοφιλελεύθερος νομικός μοιάζει αρχικά να προωθεί την απελευθέρωση της κοινωνίας και την αυτορρύθμιση. Με αυτούσιο το λόγο του δασκάλου: «Κατ' ουσίαν, όμως, στην πράξη πρόκειται για υποχώρηση της κρατικής εξουσίας προ των ιδιωτικών κέντρων εξουσίας, τα οποία τείνουν να υπερισχύσουν και να αυτονομηθούν αυτά αντί της κοινωνίας».1