Πηγή: ΕΝΕΤ
«Δεν πιστεύουμε σε κανένα δικαίωμα που δεν ερείδεται στην ικανότητά του να επιβληθεί: Αισθανόμαστε όλα τα δικαιώματα ως κατακτήσεις».
Φ. Νίτσε
Δεν υπάρχουν δικαιώματα χωρίς μια «πολεμική» που να τα κατοχυρώνει. Η ίδια η έννοια του δικαιώματος αφορά μια συμφωνία, μια «συνθήκη» κατά κάποιο τρόπο ανάμεσα σε αντίπαλες δυνάμεις, ώστε να αποφευχθούν οι (περαιτέρω) εχθροπραξίες. Το οποιοδήποτε δικαίωμα είναι κατ' αρχήν ένα εργαλείο ανακωχής και αντιπροσωπεύει ένα αναγνωρισμένο μερίδιο δύναμης / προνομίων γι' αυτόν που το κατέχει. Δεν προκύπτει από συμπάθεια ή ανθρωπισμό, ούτε από «πολιτισμό», αλλά από «ισορροπία του τρόμου» ανάμεσα σε αντικρουόμενες πλευρές.
Ξεκινάμε από τη διαπίστωση ότι μια σύνθετη κοινωνία (κρίνοντας από τις υπάρχουσες) είναι προϊόν εσωτερικών συγκρούσεων ανάμεσα σε ομάδες, τάξεις και νοοτροπίες με διαφορετικά συμφέροντα και αφετηρίες. Μέσω της διαλεκτικής της σύγκρουσης που αναπτύσσεται και μέσω μικρών «δηλώσεων πολέμου» προωθούνται η «αλληλοαναγνώριση» των μερών, η οριοθέτησή τους, τα διαχωρισμένα συμφέροντά τους και κατόπιν η διαπραγμάτευση που θέτει τους όρους λειτουργίας ενός κοινωνικού σχηματισμού, μέχρι την επίτευξη της περιβόητης «κοινωνικής συναίνεσης».
