Μίλησαν όλοι και ανέφεραν όλες τις πιθανές αιτίες της κακοδαιμονίας που ταλανίζει τη χώρα.
Μίλησαν οι ειδήμονες, ως έχουν υποχρέωση, και οι μη γνώστες, ως έχουν δικαίωμα.
Η κρίση, που δοκιμάζει τις αντοχές της νεοελληνικής κοινωνίας -όπως αυτή διαμορφώθηκε κατά τις τελευταίες δεκαετίες της τεχνητής ευημερίας- δείχνει τα δόντια της πλέον και στα μεσαία στρώματα. Για την εργατική τάξη ούτε λόγος να γίνεται. Αυτή έχει από καιρό απωθηθεί στο «πυρ το εξώτερον».
Αυτό που μπορεί να απειλήσει την ευστάθεια του συστήματος (του καπιταλιστικού συστήματος, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, και της συνακόλουθής του αντιπροσωπευτικής, κοινοβουλευτικής δημοκρατίας) είναι ακριβώς αυτό το στρίμωγμα, η επιτεινόμενη περιθωριοποίηση των μεσαίων στρωμάτων, τα οποία, τουλάχιστον αριθμητικά, αποτελούν τον θεμέλιο λίθο του κοινωνικού μας οικοδομήματος.
Η αναζήτηση των αιτιών της κρίσης δεν έχει αποδώσει τίποτα περισσότερο από ένα θολό περίγραμμα. Σαν να πρόκειται για ένα καλά φυλαγμένο μυστικό του συστήματος, οικονομολόγοι χωρίς γνώση της Πολιτικής Οικονομίας και πολιτικοί χωρίς γνώση της Οικονομίας αναλώνονται σε τεχνικές αναλύσεις ή εκθέσεις ιδεών, χωρίς να θίγουν την ουσία του προβλήματος. Που δεν είναι άλλη από την άνιση κατανομή του παραγόμενου πλούτου. Κατανομή εντός του πλαισίου του καπιταλιστικού συστήματος, για να περιοριστούμε στο πλαίσιο των βασικών επιλογών των συμπατριωτών μας.
