Η εκτεταμένη και αδιέξοδη οικονομική κρίση συνοδεύεται με μια εντεινόμενη και συστηματική προσπάθεια του κυρίαρχου (δικομματικού) πολιτικού συστήματος να αποδώσει το κύριο αίτιο της κρίσης, το δημόσιο χρέος, στις ευρύτερες κοινωνικές ομάδες και τάξεις.
Κορυφαίος ενορχηστρωτής αυτής της προσπάθειας ο κ. Πάγκαλος, τη λογική του οποίου αποδίδει η έκφρασή του: «Μαζί τα φάγαμε». Τη λογική αυτή υιοθετεί το δικομματικό πολιτικό καθεστώς (διότι περί καθεστώτος πρόκειται), καθώς τόσο στη ρητορική του όσο και στην πρακτική του προτείνει μέτρα και δράσεις που ελέγχουν το «φαγοπότι» των κοινωνικών ομάδων. Ετσι το δικομματικό πολιτικό σύστημα μένει ηθικά άτρωτο, καθώς έχει συνενόχους στη δημιουργία του χρέους σχεδόν το σύνολο του ελληνικού λαού. Η ευθύνη διαχέεται και επιμερίζεται. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, το πολιτικό σύστημα που σχεδιάζει τη «σωτηρία του λαού», να διεκδικεί την ουσιαστική αναπαραγωγή του, την κυρίαρχη ύπαρξη του αύριο, έστω ενδεδυμένο διαφορετικούς μανδύες.
