Tο χρονικό διόγκωσης του δημόσιου χρέους, 1980-2005

ΠΗΓΗ: Καθημερινή 15/12/2005 

Tου Iωαννη Δ. Kαμαρα*

Δεκαετία του 1980: η ρίζα του κακού

H διόγκωση του δημόσιου χρέους ξεκίνησε στη δεκαετία του 1980, επί «σοσιαλιστικής» διακυβέρνησης και υπήρξε ραγδαία. Aπό 28,6% του AEΠ (σε επίπεδο γενικής κυβέρνησης) το έτος 1980 (από τα χαμηλότερα τότε μεταξύ των χωρών-μελών της μετέπειτα E.E.-15 και 10 εκατ. μονάδες χαμηλότερο από τον μέσο όρο των χωρών αυτών) ανήλθε σε 54,7% του AEΠ το 1985. Δηλαδή, σε πέντε μόλις χρόνια, σχεδόν διπλασιάστηκε.

Mετά τη ραγδαία αυτή άνοδο και αφού οι δυσμενείς επιπτώσεις από την υπερχρέωση της χώρας είχαν αρχίσει να γίνονται ορατές (ενδεικτικά: η δαπάνη για πληρωμή τόκων από 2,0% του AEΠ το 1980 είχε ανέλθει στο 4,9% το 1985), η τότε κυβέρνηση αντελήφθη το πρόβλημα που είχε δημιουργήσει, αλλά δεν το ομολόγησε. Περίμενε πρώτα να κερδίσει τις εκλογές του 1985 και αμέσως μετά αποφάσισε να ασκήσει περιοριστική δημοσιονομική πολιτική, με αποτέλεσμα να μειωθεί ο ξέφρενος ρυθμός διόγκωσης του δημόσιου χρέους, κατά την επόμενη τετραετία. Eν συνεχεία όμως, λόγω των εκλογών του 1989, η περιοριστική πολιτική ανεστάλη (γνωστό το «Tσοβόλα δώσ' τα όλα») και το δημόσιο χρέος εκτινάχτηκε στο 80,7% του AEΠ το έτος 1990. (Aν και, όπως απεδείχθη αργότερα, το ποσοστό αυτό ήταν πλασματικό.)

Οι συνέπειες της παύσης πληρωμών και η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας

ΠΗΓΗ: Δρόμος τ Αριστεράς

Του Γιώργου Τοζίδη

Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, που, στην παρούσα φάση της, εκδηλώνεται στη χώρα μας με την κρίση του δημόσιου χρέους, δίνει την ευκαιρία για τη διαμόρφωση εναλλακτικών σχεδίων, ανταγωνιστικών στις επιδιώξεις του κεφαλαίου και των ντόπιων και ξένων εκπροσώπων του. Δεν είναι τυχαίο ότι από την πρώτη στιγμή παρουσιάστηκε ως μονόδρομος η προσφυγή στο μηχανισμό στήριξης Ε.Ε., ΕΚΤ και ΔΝΤ και απορρίφθηκαν οι όποιες άλλες προτάσεις. Ιδιαίτερα τα πυρά τους συγκεντρώνει το σχέδιο για την παύση πληρωμών και την αναδιαπραγμάτευση του δημόσιου χρέους.

Συμπυκνώνοντας την επιχειρηματολογία τους, ο υπουργός οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου αναφέρει στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία στις 30.5.2010: «Μια αναδιαπραγμάτευση θα ήταν καταστροφική για την αξιοπιστία της χώρας. Θα οδηγούσε σε ουσιαστική περιθωριοποίηση της χώρας από τις αγορές κεφαλαίων, σε αναγκαστικά ακόμη μεγαλύτερες περικοπές και μεγαλύτερη ύφεση – μια κατάσταση που μόνο τους πλουσιότερους και τα μεγάλα κεφάλαια δεν θα έπληττε, αλλά θα έπληττε πολύ το μεγαλύτερο μέρος των πολιτών και τους πλέον ευάλωτους». Ποια είναι όμως η εμπειρία των χωρών που, από τον 19ο αιώνα μέχρι πρόσφατα, προχώρησαν σε παύση πληρωμών;

Έκκληση για το διάλογο και την κοινή δράση της Αριστεράς

            Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση έχει σαρωτικές επιπτώσεις σ’ όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής. Στην οικονομία, στην πολιτική, στον πολιτισμό, στη συνείδηση. Η βίαιη αναδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων η κατάργηση κοινωνικών δικαιωμάτων και η ματαίωση των ονείρων και των προοπτικών της νεολαίας δεν είναι συγκυριακές επιλογές, όπως υποστηρίζει η κηδεμονευόμενη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αλλά οργανωμένοι τρόποι μόνιμης υποβάθμισης της εργατικής τάξης και των εργαζόμενων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας.

            Σ’ αυτό το συνεχώς αυξανόμενο κλίμα αβεβαιότητας και ανασφάλειας η Αριστερά, κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική, οφείλει να αρθεί επιτέλους στο ύψος των περιστάσεων και να ανταποκριθεί στις ανάγκες των εργαζομένων. Ανάμεσα στους πολιτικούς χώρους της Αριστεράς υπάρχουν αναμφισβήτητες διαφορές, όπως, για παράδειγμα αυτές που αφορούν τη θέση της Ελλάδας στην ΕΕ, αλλά και οι σχετικές με τον τρόπο μετάβασης στο σοσιαλισμό, το περιεχόμενο και τη μορφή που αυτός θα έχει τον 21^ο αιώνα –ζήτημα που οπωσδήποτε πρέπει να διερευνηθεί και να συζητηθεί με συντροφικό τρόπο, σε μια περίοδο μάλιστα που η δομική κρίση του καπιταλισμού θέτει ‘επί τάπητος’ το στρατηγικό στόχο της σοσιαλιστικής εναλλακτικής. Σήμερα όμως αυτές οι υπαρκτές διαφορές γίνονται συχνά τροχοπέδη, στην πραγματική ανάγκη οργανωμένης αντίστασης του εργαζόμενου λαού απέναντι στην πιο αντιδραστική, αντιλαϊκή, ταξική πολιτική που γνώρισε η χώρα μας, τουλάχιστον στην εποχή της λεγόμενης «μεταπολίτευσης». Είναι ιστορικό καθήκον όλων των πολιτικών κομμάτων και οργανώσεων της Αριστεράς, ανεξαρτήτως του ειδικού τους βάρους, να βρουν εκείνα τα ζητήματα –και είναι πολλά- που μπορούν να οδηγήσουν σε ενότητα δράσης, ανταποκρινόμενα στις διαθέσεις των εργαζόμενων στρωμάτων, των ανέργων και της νεολαίας για συσπείρωση των δυνάμεων του κινήματος. 

Το κρυφό διαπραγματευτικό χαρτί της Ελλάδας για το χρέος της

Πηγή: sofokleous10

του Π. Παναγιώτου

Μετά την κατάρρευση της Ισλανδικής τράπεζας Icesaveτον Οκτώβριο του 2008, η Ισλανδική κυβέρνηση βρήκε έναν πρωτότυπο τρόπο για να σταματήσει ένα εκκολαπτόμενο σχέδιο αποζημίωσης της Βρετανίας και της Ολλανδίας, πραγματοποιώντας ‘χρηματοπιστωτικό δημοψήφισμα’, στο οποίο έθεσε στο λαό της χώρας το εξής, ‘δύσκολο’, δίλλημα: ‘να χρεωθείτε προκειμένου να πληρωθεί η αποζημίωση ή όχι;’  Το προφανές αποτέλεσμα της κάλπης ήταν ένα βροντερό ‘όχι’ καθώς η συλλογιστική διαδρομή που ακολούθησε ο λαός προκειμένου να αποφασίσει θετικά ή αρνητικά στηρίχτηκε στην οργή του για την κρίση, την οποία ‘θα πρέπει να πληρώσουν οι τραπεζίτες’, αδιαφορώντας για τις οικονομικές, εμπορικές, πολιτικές και διπλωματικές επιπλοκές και συνέπειες που μπορούσε να επιφέρει μία τέτοια απόφαση.

Η κυβέρνηση θα έπρεπε να μας ευγνωμονεί αντί να μας κυνηγάει

πηγή: enet
 5//2010

Συνέντευξη του καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου Γ.Κασιμάτη,
στη Βάνα Φωτοπούλου

«Η κυβέρνηση αντί να μας κυνηγάει θα έπρεπε να μας ευγνωμονεί». Ο ομότιμος καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Γ. Κασιμάτης, επί πολλά χρόνια νομικός σύμβουλος του Ανδρέα Παπανδρέου και σήμερα αρχιτέκτονας των δικαστικών προσφυγών απέναντι στην «κατοχή» του Μνημονίου, καλεί την κυβέρνηση να ορθώσει ανάστημα. «Δεν μπορεί να κάνει ό,τι θέλει το ΔΝΤ», τονίζει σε συνέντευξή του στην «Ε».

Αναφερόμενος στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα, υποστηρίζει ότι η κυβέρνηση όφειλε να θέσει ευθαρσώς ζήτημα παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. «Αυτό είναι», προσθέτει, «και το κύριο πολιτικό μήνυμα που πρέπει να δοθεί προς την Ε.Ε.». Ο καθηγητής προαναγγέλλει ομαδικές αγωγές στα διοικητικά δικαστήρια, αιτήσεις ακύρωσης στο ΣτΕ και, σε περίπτωση που δεν υπάρξει δικαίωση από την ελληνική Δικαιοσύνη, προσφυγή στο Δικαστήριο του Στρασβούργου. Αποκαλύπτει ότι μελετάται και η υποβολή ερωτήματος στο Συμβούλιο της Ευρώπης και την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Ηγείστε επιτροπής νομικών για την τεκμηρίωση των προσφυγών που θα κατατεθούν στη Δικαιοσύνη κατά των μέτρων σε Εργασιακό και Ασφαλιστικό που λαμβάνονται σε εφαρμογή του Μνημονίου. Ποιες είναι οι κραυγαλέες αντισυνταγματικότητες που εντοπίζετε;

Aκόμα και εκτός ευρωζώνης βλέπει την Ελλάδα η Αμερική

Πηγή:Σοφοκλέους 10
 5 /7/2010

Απώλεια του γεωπολιτικού της ρόλου στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων, σενάρια ολοκληρωτικής κατάρρευσης πολιτικού ελέγχου και κοινωνικής έξαρσης της βίας, σταδιακή αποσύνδεση από της μεγάλες(σ.σ. προστάτιδες δυνάμεις δυνάμεις βλέπε Αμερική), πολιτική αποσταθεροποίηση σε σημαντικό βαθμό, και έξοδο από την ευρωζώνη είναι μερικές από τις εκτιμήσεις -πλέον απαισιόδοξες προβλέψεις για την Ελλάδα των «ειδικών» του stratfor, οι οποίοι επισημαίνουν ότι τα τρία επόμενα χρόνια θα είναι καθοριστικά για την σύγχρονη μετεπαναστατική από συστάσεως του ελληνικού κράτους ιστορία της χώρας.

Σύμφωνα με την δεκασέλιδη ανάλυση, κάνοντας focus στα συμπεράσματα, σύμφωνα με τους αναλυτές του Stratfor, υποβαθμίστηκε ο ρόλος της Ελλάδας ως στρατηγικός σύμμαχος στα Βαλκάνια, με την αλλαγή της πολιτικής γεωγραφίας της περιοχής μετά τον πόλεμο στα Βαλκάνια(το 1993), μια απώλεια που όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει το Αμερικανικό ινστιτούτο ήταν ορατή σε όλους πέρα από την ίδια της Ελλάδα, με αποτέλεσμα η Αθήνα, «αρνούμενη να αποδεχτεί την πραγματικότητα, έκανε τα πάντα να διατηρήσει την θέση της, δανειζόμενη αφενός τεράστια ποσά για εκσυγχρονισμένους στρατιωτικούς εξοπλισμούς και δίνοντας αφετέρου λανθασμένα στοιχεία για να μπει στην ευρωζώνη».

Το όνειρο τελείωσε, ξυπνήστε!

ΠΗΓΗ: Greek Rider

Στην Ελλάδα οι εργαζόμενοι θα ξυπνήσουν σύντομα μέσα σε έναν άνευ προηγουμένου εφιάλτη. Πολλοί ήδη τον βιώνουν πρώιμα.

Έτσι, παρά το παραμύθι για το ότι δήθεν φτιάχνει η οικονομία και ότι τα μέτρα πιάνουν τόπο, στο επίπεδο της διεθνούς παγκοσμιοποιημένης οικονομίας η θέση της Ελλάδος χειροτερεύει. Στον ιδιωτικό τομέα τα πράγματα είναι πολύ τραγικά. Γιατί ενώ το διαθέσιμο εισόδημα των εργαζομένων ήδη μειώνεται λόγω φόρων, πληθωρισμού κτλ, σε επίπεδο διεθνούς ανταγωνισμού, επειδή στην υπόλοιπη Ευρώπη παίρνουν αντίστοιχα μέτρα λιτότητας, η διαφορά του ελλείμματος παραγωγικότητας μένει σταθερή.

Συνεπώς ενώ μειώνεται το πραγματικό εισόδημα, το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας δεν αλλάζει και το ΔΝΤ πιέζει για νέες μειώσεις!

Η φυλή των gourmet, μια “μπουρζουαζία” χωρίς καμιά ...κρυφή γοητεία

Πηγή: Κατερίνα

Αγροίκος πλούτος vs tredy νεοπλουτισμού.

Πατιτσολάτρες vs Πατιτσοεξολοθρευτών

Δυο τόσο ίδιες φυλές που πιάστηκαν μαλλιά με μαλλιά. Για να γελάσει το χείλι του κάθε πικραμένου.

Και στις δύο φυλές, παρά τα αντιθέτως θρυλούμενα, οι κώδικες επικοινωνίας , το στήσιμο, οι ατάκες, η σκέψη, η γνώση, το είναι και το φαίνεσθαι, έχουν άγραφους μεν, αλλά πολύ αυστηρούς κανόνες. Και την απαρέγκλιτη τήρηση τους, θα την ζήλευε ακόμα και παλαιάς κοπής γυμνασιάρχης.

Ο αγροίκος πλούτος ξεχείλισε προσφάτως στα τηλεπαράθυρα. Η κ. Πατίτσα τον ανέδειξε με …περηφάνια, στις χαρές του παιδιού της. Εκείνη η ξανθιά καούκα ντυμένη με τον μωβ λιλά ταφτά του maitre Ares Mares Koukounares, έκανε το χειλάκι μας και γέλασε.

Επίσημοι παλιάτσοι

ΠΗΓΗ: Κυριακάτικη ΕλευθεροτυπίαΤου ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ Καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου grousis@ath.forthnet.gr

Ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζονται οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων από τα διάφορα, βασιλικότερα του βασιλέως, φερέφωνα της κυβέρνησης, είναι όλο και πιο προκλητικός.

Στην πραγματικότητα ενώ όλοι τους καμώνονται πως αναγνωρίζουν το δικαίωμα στην απεργία και την κινητοποίηση, όταν αυτά τα δικαιώματα εφαρμόζονται στην πράξη, τα καταγγέλλουν από τη μια ως αντιδημοκρατικά και από την άλλη διότι πλήττουν άλλες κατηγορίες πολιτών από εκείνες που κινητοποιούνται, ενώ η αιτία της κινητοποίησης, τα αιτήματα εκείνων που κινητοποιούνται, παραμένουν συνήθως άγνωστα.

Ετσι οι αγωνιζόμενοι παρουσιάζονται ως αντικοινωνική ομάδα που στρέφεται κατά της υπόλοιπης κοινωνίας, η οποία όμως αντιμετωπίζεται ως νομιμόφρων και μη αντικοινωνική όσο βρίσκεται σε χειμερία νάρκη.

Και για να μην ξεχνιόμαστε, θυμίζω ότι οι αγρότες κατηγορούνται διότι εμποδίζουν τη διέλευση των οχημάτων και των εμπορευμάτων.

Οι καταληψίες φοιτητές διότι παρεμποδίζουν όσους θέλουν να εργαστούν ή να διδαχτούν να μπουν στις αίθουσες.

Οι όποιοι διαδηλωτές διότι πλήττουν τους μαγαζάτορες και δημιουργούν κυκλοφοριακό .

Οι οδοκαθαριστές διότι πλήττουν τη δημόσια υγεία και την εικόνα των πόλεων. Οι ναυτεργάτες διότι πλήττουν τον τουρισμό και τη ναυτιλία.

Υποθέτω, οι δημοσιογράφοι επειδή μας στερούν τις ειδήσεις... και πάει λέγοντας.

Προς υπεράσπιση του ΠΑΜΕ στα λιμάνια [2]

Εάν η κατακερματισμένη παραταξιακά Αριστερά γνώριζε πόσο πολύτιμο και αναντικατάστατο υλικό, είναι το τρόχισμα του Λόγου…

[Το Πρώτο Μέρος]

ΠΗΓΗ: Ροίδη Εμμονές

Τόνοι μελάνι ξοδεύτηκαν και συνεχίζουν να ξοδεύονται για την «βάρβαρη, απολίτιστη, εθνικά προδοτική» (αλλά άριστα οργανωμένη) ως προς τον τουρισμό μας, η παρουσία των συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ στα λιμάνια κι όμως, το μελάνι, το ευγενές αυτό υλικό όπου αποτυπώνεται η αξιοπρέπεια της ανθρώπινης δραστηριότητας, ούτε σταγόνα αυτού του υλικού δεν έσταξε στο λευκό δημοσιογραφικό χαρτί για την καταρράκωση της όποιας ηθικής και οικονομικής τάξης για τα σκανδαλώδη προνόμια των εφοπλιστών. Πόση από την υποτιθέμενη ή πράγματι υπάρχουσα λογική ή ηθική της γραφής είναι δυνατόν να διασωθεί υπό το καθεστώς του στρεβλού και νόθου «προφορικού πολιτισμού» που μας κυκλώνει, ενός «προφορικού πολιτισμού» που δεν έχει καμία σχέση με αυτόν που νοσταλγούμε…[…] Εκατομμύρια εκατομμυρίων λέξεις εκπέμπονται κάθε μέρα, αστόχαστες και άμουσες στη συντριπτική τους πλειονότητα, ενώ δεν λείπουν ανάμεσά τους και οι λέξεις-γρυλίσματα• στα γρυλίσματα άλλωστε και στο στυλ του μαγκίτη ειδικεύονται όσοι δεσπόζουν στα ερτζιανά, και οι οποίοι δεν είναι απλώς περισσότερο αναγνωρίσιμοι και από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ή της κυβέρνησης, αλλά και ισχυρότεροι.[1]

Εάν η κατακερματισμένη παραταξιακά Αριστερά γνώριζε πόσο πολύτιμο και αναντικατάστατο υλικό, είναι το τρόχισμα του Λόγου, τη βαρύτητα έστω μίας φράσης, μία λέξης, θα είχε στη διάθεσή της το ουσιαστικότερο όπλο κατά της οποιασδήποτε εκπεμπόμενης βαρβαρότητας που «στοργικά» τυλίγει το κάθε βήμα της ανθρώπινης υπόστασης και της κοινωνίας της. «Η αριστερά δεν έχει την παραμικρή γαμημένη ιδέα για τον κόσμο μέσα στον οποίο ζει» (Ζοζέ Σαραμάγκου, «Το Τετράδιο», Καστανιώτης).

Eπιτροπή ενάντια στις απολύσεις της Ενωσης Γεωργικών Συναιτερισμών Αμαλιάδας

http://iliamovement.blogspot.com/

Η Ε.Α.Σ Αμαλιάδας , ζηλεύοντας τις πρακτικές των μεγάλων εταιρειών του ιδιωτικού τομέα , όπως του Βερόπουλου – Τερζης- Expert , πήρε την απόφαση να απολύσει 2 εργαζόμενες γυναίκες και τη μείωση απασχόλησης σε ένα ακόμη εργαζόμενο με 67% αναπηρία , χωρίς να τηρηθούν ούτε καν οι νόμιμες διαδικασίες κοινοποίησης και καταβολής αποζημιώσεων , και όλα αυτά στο όνομα της περικοπής δαπανών για την εξυγίανση της οργάνωσης.

Αφού λοιπόν , τα τελευταία χρόνια οι Ενώσεις :

• Δεν βρέθηκαν στο πλάι των αγροτών και στα δίκαια αιτήματα τους ,αλλά υποκλίνονταν στις πιο αντιαγροτικές πολιτικές

• Δεν ανάπτυξαν καμία ουσιαστική μεταποιητική πρωτοβουλία , άλλα χάριζαν τον κόπο των αγροτών στο κάθε αεριτζή χονδρέμπορο και μεσάζοντα

Κι όμως, η αναδιάρθρωση χρέους άρχισε!

Πηγή: sofokleous10

Όσο οι ακαδημαϊκοί και οι παράγοντες των αγορών συζητούν τα υπέρ και τα κατά μιας αναδιάρθρωσης του χρέους της Ελλάδας, οι πιο πρακτικοί παρατηρητές διαπιστώνουν, ότι ήδη η κυβέρνηση έχει αρχίσει μια μορφή αναδιάρθρωσης των χρεών της, «κουρεύοντας» πρώτα τους προμηθευτές του Δημοσίου, επισημαίνοντας μάλιστα, ότι η ίδια η κυβέρνηση δέχεται, ότι τα ομόλογα που εκδίδει αξίζουν σχεδόν 20% χαμηλότερα από την ονομαστική τους αξία!

Σε ένα άρθρο του που δημοσιεύθηκε χθες στους Financial Times, προκαλώντας αίσθηση στους διεθνείς οικονομικούς κύκλους, ο Τζον Ντίζαρντ έκανε την πρώτη ανάλυση στο διεθνή οικονομικό Τύπο της πρόσφατης ρύθμισης των χρεών του Δημοσίου στις φαρμακευτικές εταιρείες, ζητώντας μάλιστα την άποψη τραπεζιτών του Σίτι του Λονδίνου:

Πώς το ασφαλιστικό νομοσχέδιο κατεδαφίζει την κοινωνική ασφάλιση

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ

του Δ. Στρατούλη

Το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό-εργασιακό βασίζεται στο μνημόνιο συνεργασίας κυβέρνησης-ΔΝΤ-Ε.Ε. και με αυτό η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προωθεί:

*Την αλλαγή της δομής και του χαρακτήρα του δημοσίου συστήματος κοινωνικής ασφάλισης στη χώρα μας με την εισαγωγή σ’ αυτό του συστήματος των τριών πυλώνων (βασική σύνταξη, αναλογική, επαγγελματική-ιδιωτική) και κατά συνέπεια τη μετάλλαξη της κοινωνικής ασφάλισης σε ατομική-ιδιωτική. Εισάγεται στη λεγόμενη αναλογική σύνταξη, που θα ισχύει από το 2015, η αρχή της ανταποδοτικότητας, δηλαδή «όσο εισφέρει ο καθένας, τόση σύνταξη θα πάρει». Έτσι μειώνονται οι συντάξεις, αυξάνονται οι εισφορές και τα όρια ηλικίας και μεταλλάσσεται ο δημόσιος, καθολικός, αναδιανεμητικός χαρακτήρας της κοινωνικής ασφάλισης σε κεφαλαιοποιητικό, που λειτουργεί με αρχές ιδιωτικής ασφάλισης.

*Την αντικατάσταση της κατώτερης σύνταξης κατά το μεγαλύτερο μέρος της από τη λεγόμενη βασική σύνταξη επιπέδου ΟΓΑ (360 ευρώ), μέσα στην οποία θα ενσωματωθεί και το ΕΚΑΣ και τη μείωσή της από 17,8 ημερομίσθια του ανειδίκευτου εργάτη σε 15. Αυτό όμως δεν είναι σύνταξη αλλά επίδομα πρόνοιας.

Αλληλεγγύη στους ... υπαίτιους της κρίσης

Πηγή: Ριζοσπάστης

«Ο ΣΚΑΪ θα εξασφαλίσει προσφορές και δώρα σε όσους χρειάζονται πραγματικά στήριξη. Τώρα είναι η στιγμή να αποδείξουμε ότι υπάρχει κοινωνική αλληλεγγύη και ότι όταν θέλουμε να πετύχουμε, ενωμένοι το μπορούμε».

Αυτό είναι ένα από τα «σλόγκαν» της εκστρατείας της επιχείρησης ΣΚΑΪ «Ολοι μαζί. Η Ελλάδα μπορεί», η οποία καλεί τα λαϊκά στρώματα να «αντιδράσουν», επειδή η «οικονομική κρίση μας αφορά όλους». H εκστρατεία αυτή επισημαίνει ως έναν από τους σκοπούς της «να ανοίξουμε διάλογο, φέρνοντας κοντά τις κοινωνικές δυνάμεις, οι οποίες δέχονται άμεσα τις επιπτώσεις της. Δεν πρέπει να σπάσει ο ιστός της κοινωνικής συνοχής».

Στο πλαίσιο αυτό, ελεύθεροι επαγγελματίες, γιατροί, δικηγόροι και όσοι παρέχουν υπηρεσίες, έμποροι, ξενοδόχοι, κατασκευαστές, παραγωγοί - μεσάζοντες - καταναλωτές, κάνουν προσφορές «για να αντιμετωπίσουμε την κρίση». Φορείς και ιδιώτες, οι οποίοι θα συνεισφέρουν στην προσπάθεια αυτή, επωφελούνται με προβολή τους από το σταθμό.

Δημήτρης Καζάκης: Ποιες προϋποθέσεις και χαρακτηριστικά πρέπει να έχει ένα ενιαίο Μέτωπο σήμερα

ΠΗΓΗ: ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ  28 Ιούνιος 2010

Δ. Καζάκης

Ο λαός δεν χρωστά, του χρωστάνε. Δεν μπορεί λοιπόν να του ζητιέται να πληρώσει το «λογαριασμό του χρέους» που άλλοι δημιούργησαν και επωφελήθηκαν από αυτόν.

• Το αίτημα της άρνησης της πληρωμής του χρέους δεν είναι ένα επαναστατικό ή σοσιαλιστικό μέτρο, αλλά ένα βαθιά λαϊκό δημοκρατικό μέτρο

• Η άρνηση πληρωμής του χρέους είναι μόνο η αρχή, η αναγκαία αφετηρία για μια άλλη ριζικά διαφορετική πορεία

Η χώρα εδώ και χρόνια έχει οδηγηθεί σε μια κατάσταση όπου η επιβίωσή της εξαρτάται από το αν και κατά πόσο μπορεί να βρει δάνεια για να εξυπηρετήσει το χρέος της. Την τελευταία δεκαετία η χώρα δανείστηκε κοντά στα 490 δισ. ευρώ από τα οποία το 97% πήγε στην εξυπηρέτηση παλιότερων δανείων, ενώ μόνο το 3% πήγε στην κάλυψη του δημοσιονομικού ελλείμματος. Με άλλα λόγια δανειζόμαστε για να ξεπληρώνουμε παλιότερα χρέη.

«Δεν υπάρχει ανώδυνη διέξοδος από την κρίση»

ΠΗΓΗ: Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία

Του GEORGE IRVIN Καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου

Ενα τυποποιημένο μέρος των οικονομικών εγχειριδίων λέει ότι, αν μια χώρα δεν μπορεί να προβεί σε υποτίμηση του νομίσματός της, τότε πρέπει να προβεί σε περικοπές στους πραγματικούς μισθούς για να αυξήσει την παραγωγικότητα της εργασίας και να καταστήσει τις εξαγωγές της ελκυστικότερες.

Οντως, θεωρείται ότι ένας από τους κύριους λόγους για την επιτυχία της Γερμανίας στον τομέα των εξαγωγών την τελευταία δεκαετία -παρά το γεγονός ότι ένα ισχυρό ευρώ έχει καταστήσει πιο δύσκολες τις εξαγωγές στον υπόλοιπο κόσμο- οφείλεται στο ότι οι πραγματικοί μισθοί έχουν μείνει τελικά στάσιμοι.

Πολλοί οικονομολόγοι -όχι μόνο Γερμανοί- υποστηρίζουν ότι, αν και η ελληνική οικονομία έχει αναπτυχθεί κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας, τα οφέλη από την αύξηση της παραγωγικότητας αναλώθηκαν στην αύξηση είτε των μισθών είτε των κοινωνικών παροχών, ειδάλλως σπαταλήθηκαν σε μη παραγωγικές κρατικές δαπάνες. Στην ουσία, αυτό το επιχείρημα λέει ότι το ελληνικό εμπορικό έλλειμμα μπορεί να θεραπευθεί με έναν από τους δύο τρόπους: είτε να βγει η Ελλάδα από την ευρωζώνη και να υποτιμήσει τη «νέα» δραχμή, είτε να διατηρήσει το ευρώ και να περικόψει τους μισθούς για να αυξήσει την ανταγωνιστικότητά της.

Υπάρχουν αρκετά προβλήματα με αυτού του είδους το επιχείρημα. Αρχικά, ενώ το επιχείρημα μπορεί να ισχύει για κανονικές συνθήκες, το τρέχον οικονομικό κλίμα απέχει πολύ από το να είναι κανονικό.

Ακόμα και αν θέλαμε να δουλεύουμε περισσότερο...

Πηγή: Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία

Του LAURENT CORDONNIER

Εδώ και τριάντα χρόνια περίπου, στην οικονομική σκέψη κυριάρχησαν οι θεωρητικοί της προσφοράς.

Με λίγα λόγια, ενώ ο Κέινς στη «Γενική Θεωρία» του (1936) τόνιζε το γεγονός ότι στις καπιταλιστικές οικονομίες της αγοράς η οικονομική επέκταση ερχόταν πάντα αντιμέτωπη με προβλήματα αδυναμίας της ζήτησης, τα οποία οφείλονταν κατά κύριο λόγο στην ανεπάρκεια των επενδυτικών δαπανών ή στην επιθυμία για υπερβολική αποταμίευση (ή στην απαίτηση για υπερβολικά επίπεδα κέρδους), στις αρχές της δεκαετίας του 1980 οι ιδέες του Μίλτον Φρίντμαν και των διαδόχων του, τις οποίες συμμερίζονταν σε μεγάλο βαθμό οι αυτοαποκαλούμενοι «νεοκεϊνσιανοί» οικονομολόγοι, κατόρθωσαν να επιβάλλουν ένα είδος επιστροφής στην κλασική οικονομική σκέψη του 19ου αιώνα για την οποία (σε μακροπρόθεσμο επίπεδο) ουσιαστικά υπάρχουν μονάχα προβλήματα προσφοράς.

Tεκμηριωμένος ρεαλισμός ως αποκύημα φαντασίας

Πηγή: Πρωτοβουλία Οικονομολόγων Πανεπιστημιακών

Paul Krugman

NEW YORK TIMES

Οταν ήμουν νέος και αφελής, πίστευα ότι η υιοθέτηση θέσεων και απόψεων με βάση την προσεχτική διερεύνηση όλων των εναλλακτικών λύσεων, ήταν κάτι σημαντικό. Τώρα πια έμαθα το μάθημά μου. Οι πεποιθήσεις των Σοβαρών Ανθρώπων βασίζονται ως επί το πλείστον σε προκαταλήψεις και όχι στην ανάλυση των γεγονότων. Αυτές οι προκαταλήψεις υπόκεινται στις εκάστοτε μόδες, σε κοινούς τόπους που είναι του συρμού.

Εξ αυτής της διαπίστωσης ορμώμενος, έρχομαι στο θέμα της σημερινής στήλης. Τους τελευταίους μήνες εγώ και άλλοι παρακολουθούμε με έκπληξη και φρίκη να διαμορφώνεται στους κύκλους που χαράσσουν την οικονομική πολιτική ένα είδος συναίνεσης προκειμένου για την επιβολή δημοσιονομικής λιτότητας. Φαίνεται πλέον να αποτελεί κοινή πεποίθηση ότι ο χρόνος είναι εύθετος για περικοπές δαπανών, έστω και εάν οι μεγάλες οικονομίες της υφηλίου παραμένουν βυθισμένες στην ύφεση.

Συνέντευξη με τον καθηγητή και ειδικό στα εργασιακά ζητήματα, Άρι Καζάκο

Πηγή: ΕΠΟΧΗ

Συνέντευξη με τον καθηγητή και ειδικό στα εργασιακά ζητήματα, Άρι Καζάκο, μας βοηθάει να κατανοήσουμε, πέρα από το προφανές, το βάθος των συνεπειών που θα έχουν τα μέτρα για το εργασιακό, τις ποιοτικές βλάβες που προκαλούνται.

Τη συνέντευξη πήρε

ο Στάθης Κουτρουβίδης

Πώς θεμελιώνεται η άποψη ότι τα μέτρα της κυβέρνησης συνιστούν ανατροπή των εργασιακών σχέσεων;

Η ανατροπή επέρχεται σε όλα τα θέματα που ρυθμίζει το σχέδιο, θέματα που όχι μόνο βρίσκονται στην καρδιά του εργατικού δικαίου αλλά και αποτελούν βασικά στοιχεία της φυσιογνωμίας του. Ειδικά στο συλλογικό εργατικό δίκαιο η καρδιά του συστήματος των συλλογικών συμβάσεων είναι ο μηχανισμός μεσολάβησης-διαιτησίας που λειτουργεί στον  ΟΜΕΔ (Οργανισμός Μεσολάβησης και Διαιτησίας). Χάρη στη νομοθετημένη διαδικασία προσφυγής στη μεσολάβηση και κυρίως στη διαιτησία μπορούν να υπάρχουν Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας στη χώρα. Όταν εργοδότες και εργαζόμενοι δεν μπορούν να καταλήξουν σε συμφωνία, τότε πάνε στον μεσολαβητή και στη συνέχεια στον διαιτητή. Απόλυτη προτεραιότητα του νόμου που ρυθμίζει τα θέματα αυτά είναι να υπάρξει συμφωνία ανάμεσα στα δύο μέρη. Αν ένα από τα δύο μέρη δείξει κακόπιστη συμπεριφορά, εάν δηλαδή αρνηθεί να πάει ο εργοδότης στη μεσολάβηση ή αρνηθεί την πρόταση του μεσολαβητή που αποδέχεται η εργατική πλευρά, τότε η τελευταία μπορεί να προσφύγει στον διαιτητή, ο οποίος, αφού επιχειρήσει πρώτα να οδηγήσει σε συμφωνία τα διεστώτα μέρη, θα εκδώσει στο τέλος, απόφαση που επέχει θέση Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. Το μεγάλο πλεονέκτημα αυτής της διαδικασίας είναι ότι εξασφαλίζει συλλογικές ρυθμίσεις των όρων εργασίας, κυρίως Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας και κατ΄ εξαίρεση διαιτητικές αποφάσεις. Στο 85% των περιπτώσεων τα μέρη φτάνουν στη σύναψη Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας και μόνο στο 15% εκδίδονται διαιτητικές αποφάσεις.  

Η άρνηση πληρωμής του χρέους και οι παγίδες

Πηγή: ΑΥΓΗ
Ημερομηνία δημοσίευσης: 04/07/2010

Του Οικονομολόγου ΚΩΣΤΑ ΚΑΛΛΩΝΙΑΤΗ

Η οικονομική κρίση εξελίσσεται με ταχείς ρυθμούς, σε σημείο που κανείς δεν μιλά πια για αποκλειστικά ελληνική κρίση, αλλά μάλλον και για ισπανική, πορτογαλική, βρετανική και ευρωπαϊκή που, τελικά, κινδυνεύει να απλωθεί σε Αμερική και Ασία ακυρώνοντας τις όποιες προσπάθειες ανάκαμψης της παγκόσμιας οικονομίας. Μάρτυρας η σύγκρουση πολιτικών μεταξύ ΗΠΑ και Ευρωζώνης για την αντιμετώπισή της, όπως και στο εσωτερικό της ΕΕ για τον επιμερισμό των βαρών, ή η διένεξη ΗΠΑ-Κίνας για την συναλλαγματική ισοτιμία και τη προστατευτική πολιτική.

Μαζί με τη κρίση εξελίσσεται αναπότρεπτα και η ταξική πάλη. Ο κοιμισμένος γίγαντας, η τάξη των ευρωπαίων μισθωτών, αφυπνίζεται. Γενικές απεργίες εξαγγέλλονται σαν απάντηση στη γενίκευση των μέτρων μονομερούς λιτότητας που αποφάσισαν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Γενικές εθνικές απεργίες που σχεδόν συμπίπτουν χρονικά και συγχρόνως δίνουν ραντεβού για τις 29 Σεπτεμβρίου στην πρώτη συντονισμένη πανευρωπαϊκή απεργία. Η ευρωπαϊκή τάξη της μισθωτής εργασίας αποκτά βαθμιαία συνείδηση ότι στην κρίση αυτή των κρατικών και ιδιωτικών χρεών δεν υπάρχει ένας εύκολα δακτυλοδεικτούμενος ένοχος και αποδιοπομπαίος τράγος, πχ οι ρέμπελοι έλληνες. Αλλά ότι η θυματοποίηση όλων των εργαζομένων με τα μέτρα λιτότητας που προωθούν οι κυβερνήσεις, υποδηλώνει ότι ο πραγματικός ένοχος βρίσκεται εντός των τειχών και δεν είναι άλλος από το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και την πλουτοκρατία.

ΑΣΥΜΜΕΤΡΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ

Πηγή: sofokleous10

Β. Βιλιάρδος

Η μη ισορροπημένη κατανομή ελλειμμάτων και πλεονασμάτων, οι πρώτες, αμυδρές γεωπολιτικές ανακατατάξεις, η αδυναμία εξόδου από την εύκολη πολιτική χρήματος, η «πλαστογράφηση» των νομισματικών ισοτιμιών, καθώς επίσης η υπερσυσσώρευση συναλλάγματος στις αναπτυσσόμενες οικονομίες

Όπως έχουμε αναφέρει στο παρελθόν, η σημαντικότερη μακροοικονομική αιτία της χρηματοπιστωτικής κρίσης (υπάρχουν επίσης πολιτικές αιτίες, μικροοικονομικές και άλλες), ήταν (ενώ συνεχίζει να είναι) τόσο η παγκόσμια, όσο και η ευρωπαϊκή «ανισορροπία» – ιδιαίτερα, η «ασύμμετρη» κατανομή ελλειμμάτων και πλεονασμάτων.