«Σοσιαλιστικό σοκ»

ΠΗΓΗ: ΕλευθεροτυπίαΤου ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΥ

Η σοσιαλδημοκρατία, που τόσο μάγεψε την Αριστερά τα τελευταία τριάντα, σαράντα χρόνια, αποδείχτηκε περίτρανα ότι δεν ήταν παρά ένα από τα πολλά προσωπεία του καπιταλισμού.

Δημιούργησε αυτές τις δεκαετίες ένα σαθρό υπόβαθρο κοινωνικών παροχών, προώθησε φρούδες ελπίδες και ψευδαισθήσεις στο πόπολο, αλλά άμα τη πληρώσει του χρόνου παίρνει πίσω την ψεύτικη ευτυχία. «Αρκετά σας δώσαμε και για πολύ καιρό» μας λένε, «ήρθε η ώρα το χρήμα να επιστρέψει εκεί που ανήκει· στους λίγους εμάς που φτιάξαμε το Σύνταγμα των ΗΠΑ». Και να η Ευρώπη, η μήτρα της Πρόνοιας, γεννά εκτρώματα πλέον, ως βιασθείσα από τον αμοραλισμό και το συμφέρον της «θυγατρός» Αμερικής.

Ναι μεν έγινε ανακατανομή τού εισοδήματος όλα αυτά τα χρόνια (αλλά με κίβδηλα δάνεια), ναι μεν πολλαπλασιάστηκαν οι κοινωνικές παροχές, ναι μεν δημιουργήθηκαν εκείνες οι προϋποθέσεις ώστε να μην πεθαίνουν όλοι από την πείνα, αλλ' ουδέποτε η σοσιαλδημοκρατία κατάφερε (ουδέποτε επεδίωξε) να πλάσει εκείνο το θεσμικό επίπεδο στο οποίο θα μπορούσε να συμμετάσχει η κοινωνία. Το κράτος-τέρας δεν απώλεσε την αναισχυντία της αυθαιρεσίας του, της παντοδυναμίας του, της αδικίας του. Μας παραμύθιασε, απλώς, με τη δήθεν συμμετοχή μας στο όνειρο της επιτυχίας, του πλουτισμού, της μεγάλης ζωής! Και οι πλείστοι ακούσαμε σαν χάννοι τα παραμύθια του καπιταλισμού.

Τι είναι αυτό που χρειάζεται επειγόντως σήμερα;

ΠΗΓΗ: Δρόμος της Αριστεράς (10-7-2010)

του Δ. Καζάκη

Στην αριστερά κυριαρχούσε ανέκαθεν μια ιδιότυπη έπαρση. Για κάποιον περίεργο και μεταφυσικό λόγο θεωρείται ως δεδομένο από πολλούς ότι ο λαός, οι εργαζόμενοι, η εργατική τάξη έχουν απόλυτη ανάγκη την αριστερά Και μάλιστα ανεξάρτητα από την πραγματική κατάσταση της ίδιας της αριστεράς. Επομένως το κυρίαρχο ζήτημα είναι πρώτα να κάνει διάλογο η αριστερά, να τα βρει με τον εαυτό της και κατόπιν να αναλάβει τα ηνία του λαού, ο οποίος υποτίθεται ότι δεν τον απασχολεί τίποτε άλλο εκτός από το πότε και το πώς θα τεθεί επικεφαλής η αριστερά. Μέχρις όμως να γίνει κάτι τέτοιο θα πρέπει υπομονετικά να περιμένει πότε θα είναι έτοιμη η αριστερά για να ηγηθεί του αγώνα. Δυστυχώς αυτή την αντίληψη αποπνέει και η πρωτοβουλία που δημοσιοποιήθηκε αυτή την εβδομάδα με σκοπό τον διάλογο και την κοινή δράση της Αριστεράς.

Το σκηνικό είναι γνώριμο από παλιά. Το έργο έχει παιχτεί πολλές φορές από την εποχή της «ενωμένης αριστεράς» του 1974, του πάλαι ποτέ ενιαίου συνασπισμού της δεκαετίας του ’80 και πάει λέγοντας μέχρι τις μέρες μας. Κάθε φορά που η ζωή και η ταξική πάλη επιτάσσει να στραφούμε στον κόσμο, στους απλούς εργαζόμενους, να οργανώσουμε τη μαζική πάλη τους, να βοηθήσουμε στο ξεκαθάρισμα των άμεσων στόχων και των αιτημάτων εκείνων που θα επιτρέψουν να γεννηθεί ένα αληθινό πλειοψηφικό κίνημα μέσα στο λαό και την εργατική τάξη, ορισμένοι αναζητούν καταφύγιο στο διάλογο της αριστεράς στη βάση του «όλοι αριστεροί είμαστε, προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός».

Οι ευρωπαικές τράπεζες στη ρίζα της ευρωπαικής κρίσης

Πηγή: Σοφοκλέους 10
9/7/2010

Η Ευρώπη παραμένει το επίκεντρο της Δεύτερης Πράξης της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, που έχει πλέον μεταλλαχθεί σε κρίση δημόσιου χρέους των κρατών της Ευρωζώνης. Πώς γίνεται αυτό από τη στιγμή που, τουλάχιστον στα χαρτιά, όλα τα προβλήματα λύθηκαν κατά την έκτακτη ευρωπαϊκή συνάντηση κορυφής του Μαΐου, η οποία οδήγησε στη δημιουργία του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και διασφάλισε συνολική χρηματοδότηση της τάξης του 1 τρις ευρώ;

Μάλιστα οι υποσχέσεις του Μαΐου έχουν γίνει στο μεταξύ πιο συγκεκριμένες με την ίδρυση ενός Οχήματος Ειδικού Σκοπού στο Λουξεμβούργο, που έχει συγκεντρώσει εκατοντάδες δις ευρώ για παροχή εγγυήσεων από τα κράτη μέλη. Αν αυτοί οι πόροι χρησιμοποιηθούν στο σύνολό τους φτάνουν για να καλύψουν το σύνολο της απαιτούμενης χρηματοδότησης για όλες τις χώρες που αντιμετωπίζουν προβλήματα (Πορτογαλία, Ισπανία και Ιρλανδία) για 2 τουλάχιστον χρόνια. Επιπλέον η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχει αρχίσει να αγοράζει κρατικά και εταιρικά ομόλογα για την αντιμετώπιση των πιέσεων της αγοράς.

Τι είπε, τι εννοούσε και τι απέκρυψε ο Γ. Παπανδρέου

ΠΗΓΗ: ΕλευθεροτυπίαΤου ΜΑΝΟΛΗ Γ. ΔΡΕΤΤΑΚΗ*

Στο δεύτερο μέρος της τετρασέλιδης συνέντευξης που παραχώρησε ο πρωθυπουργός και δημοσιεύτηκε στην «Ελευθεροτυπία» της 5.7.10 (το πρώτο μέρος της δημοσιεύτηκε στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» της 4.7.10) δήλωσε ότι «η κριτική είναι ευπρόσδεκτη».

Διάβασα με πολλή προσοχή και τα δύο μέρη της συνέντευξης και στο άρθρο αυτό θα κάνω κριτική της, με την ελπίδα ότι θα είναι «ευπρόσδεκτη» από τον πρωθυπουργό. Ξεκινώ με ορισμένα γενικά κριτικά σχόλια για τα όσα δήλωσε και στα δύο μέρη της συνέντευξής του:

(α) Το υψηλό δημόσιο έλλειμμα του 2009 (για το ύψος του οποίου είχε ενημερωθεί προεκλογικά από τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος) δεν οφείλεται αποκλειστικά στην αποτυχημένη πολιτική της προηγούμενης κυβέρνησης, όπως επανειλημμένα ισχυρίζεται ο πρωθυπουργός. Εκτός από την πολιτική της Ν.Δ., οφείλεται και: (ι) στην κακή δημοσιονομική κατάσταση της χώρας, την οποία η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ παρέδωσε το 2004 στη Ν.Δ. (δημόσιο χρέος 98,6% του ΑΕΠ), (ιι) στα αποτελέσματα της ύφεσης που προκάλεσε η παγκόσμια οικονομική κρίση από το 2008 και στη χώρα μας, δηλαδή τη μείωση των εσόδων και αύξηση των δαπανών, και (ιιι) σε αποφάσεις της σημερινής κυβέρνησης να συμπεριληφθούν στο έλλειμμα του 2009 παροχές μετά τις εκλογές και μέρος των χρεών των νοσοκομείων (τα οποία τώρα ρυθμίζει με ομόλογα).

Άρχισε η σταδιακή παύση πληρωμών

Πηγή: Ποντίκι, 8/7/2010 

Δημήτρης Καζάκης

Όλα δείχνουν ότι η αναδιαπραγμάτευση του ελληνικού χρέους όχι μόνο έχει ξεκινήσει, αλλά βρίσκεται ήδη σε προχωρημένο στάδιο. Παρά τις επίσημες διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης περί του αντιθέτου. Αυτή η αναδιαπραγμάτευση γίνεται υπό την άμεση εποπτεία του ΔΝΤ και κυρίως της ΕΚΤ, η οποία αγωνίζεται να απεξαρτήσει τις βασικές ευρωπαϊκές τράπεζες (κυρίως τις Γαλλικές) από το ελληνικό χρέος, έτσι ώστε μια επιμήκυνση του χρόνου εξυπηρέτησης των ομολογιακών δανείων της Ελλάδας να μην επηρεάσει την ήδη εύθραυστη κατάστασή τους.

Η αναδιαπραγμάτευση συνοδεύεται ήδη από μια σταδιακή παύση πληρωμών του ελληνικού δημοσίου προς προμηθευτές και εργαζόμενους. Με ανακοίνωσή του το δημόσιο δήλωσε ότι αδυνατεί να εξοφλήσει μετρητοίς τις υποχρεώσεις του προς τους προμηθευτές των νοσοκομείων και προτείνει μια ρύθμιση των χρεών, ύψους 5,36 δισ. ευρώ, με εκδόσεις ομολόγων zero coupon (χωρίς κουπόνι), διάρκειας δύο έως τεσσάρων ετών, ανάλογα με την παλαιότητα των οφειλών (τα χρέη του 2007 θα εξοφληθούν με ομόλογα διετούς διάρκειας, του 2008 με τίτλους τριετούς διάρκειας και του 2009 με ομόλογα τετραετούς διάρκειας).

Διαδήλωση Αλληλεγγύης στο Άμστερνταμ στις 17/7

Πηγή: Πρωτοβουλία Οικονομολόγων-Πανεπιστημιακών

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ GRIEKENLAND IS OVERAL/GREECE IS EVERYWHERE

Η πρωτοβουλία Griekenland is Overal/Greece is Everywhere διοργανώνει διαδήλωση (17/7, 14:00 Spuiplein-Amsterdam) ενάντια στις περικοπές μισθών και επιδομάτων και ενάντια στις αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις και στο ασφαλιστικό στην Ολλανδία και στην Ελλάδα. 

Η διαδήλωση έχει σα στόχο να δηλώσει συμπαράσταση προς των αγώνα των ελλήνων εργαζομένων αλλά και να αναδείξει το ζήτημα των περικοπών του κοινωνικού κράτους και τις ιδιωτικοποιήσεις που θα επιβάλλει η νέα κυβέρνηση (όποια και αν είναι αυτή) στην Ολλανδία.

Στην πρωτοβουλία συμμετέχουν αριστεροί και αυτόνομοι έλληνες που εργάζονται ή σπουδάζουν στην Ολλανδία καθώς και Ολλανδικά σχήματα της αυτονομίας και της ριζοσπαστικής αριστεράς.

Στη διαδήλωση έχουν δηλώσει πως θα συμμετέχουν και μέλη του Σοσιαλιστικού Κόμματος (SP) και των International Socialists. Δυστυχώς, οι IS σαν οργάνωση δήλωσαν πως δεν θα συμμετέχουν στη διαδήλωση προβάλλοντας αστείες δικαιολογίες.

Περί Oλοκληρωτισμού

Πηγή: Radical Desire

Ανάμεσα στο 1988 και το 1990, μια σειρά κρατών πέρασαν ειρηνικά από τον "υπαρκτό σοσιαλισμό" σε ένα μεταβατικό στάδιο ιδεολογικής "αποσυμπίεσης" που οδήγησε τελικά στη μία ή την άλλη "τοπικά προσαρμοσμένη" μορφή φιλελευθερισμού: το 1988 έγιναν μείζονος σημασίας μεταρρυθμίσεις στο Ουγγρικό Κομμουνιστικό Κόμμα μετά την αντικατάσταση του Γιάνος Καντάρ ως ΓΓ του Κόμματος. Το 1989 νομιμοποιήθηκε η Αλληλεγγύη στην Πολωνία, κερδίζοντας τις εκλογές που ακολούθησαν με το "καθεστωτικό" ποσοστό του 99%. Την ίδια χρονιά έπεσε το τείχος του Βερολίνου, χαλάρωσαν οι συνοριακοί περιορισμοί στην Τσεχοσλοβακία --που γρήγορα οδηγήθηκε στη "βελούδινη επανάσταση" του Γκούσταβ Χουζάκ και του Βάτσλαβ Χάβελ-- ενώ στη Βουλγαρία ο Ζίφκοφ εκπαραθυρώθηκε και αντικαταστάθηκε από τον σαφώς πιο συμφιλιωμένο με την φιλελεύθερη μεταρρύθμιση Μλαντένοφ, ο οποίος με τη σειρά του παραιτήθηκε μετά από φήμες που τον κατηγορούσαν ότι είχε νωρίτερα προτείνει την βίαια καταστολή των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων του 1989. Ήταν μια κατάρρευση δραματικά διαφορετική από αυτή του ναζισμού, με τον οποίο οι ιεραπόστολοι του φιλελευθερισμού εξακολουθούν πεισματικά να συνδέουν τον κομμουνισμό: ενώ οι ναζί ηττήθηκαν σε ένα όργιο αίματος, κλιμακώνοντας τους ρυθμούς εξόντωσης των κρατουμένων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης καθώς το μέτωπο κατέρρεε, τα κομμουνιστικά καθεστώτα της ανατολικής Ευρώπης έπεσαν με πρωτοφανή ευκολία. Τα μοναδικά  βίαια περιστατικά σημειώθηκαν στην μη αποσταλινοποιημένη Ρουμανία και περιορίστηκαν ουσιαστικά στην εκτέλεση, με συνοπτικές διαδικασίες, του ανυποχώρητα αυταρχικού Νικολάϊ Τσαουσέσκου και της συζύγου του.

Λιτότητα και ΔΝΤ βλάπτουν τη δημοκρατία

Πηγή: Λ. Βατικιώτης

Δημοσιεύτηκε στα "Επίκαιρα 8-14/7/2010"

Το άσπρο – μαύρο έκανε πρόσφατα ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Μανουέλ Μπαρόζο, προσπαθώντας να πείσει για την αναγκαιότητα εφαρμογής των εξοντωτικών και αντιλαϊκών προγραμμάτων λιτότητας. Μιλώντας με κορυφαίο ευρωπαίο συνδικαλιστή του εκμυστηρεύτηκε την «ανησυχία» του μην τυχόν και στις τρεις μεσογειακές χώρες που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της κρίσης, επιστρέψουν οι δικτατορίες σε περίπτωση που δεν υιοθετηθούν τα μέτρα λιτότητας! «Αν δεν εφαρμόσουν τα περιοριστικά μέτρα αυτές οι χώρες θα μπορούσαν να εξαφανιστούν υπό τη μορφή που τις γνωρίζουμε ως δημοκρατίες. Δεν έχουν άλλη επιλογή. Αυτή είναι η μοναδική», ήταν τα λόγια του. Με άλλα λόγια Ελλάδα, Ισπανία και Πορτογαλία αν θέλουν να συνεχίσουν να έχουν δημοκρατία οφείλουν να επιβάλλουν τα εξοντωτικά μέτρα περικοπών. Αλλιώς θα έρθουν τα τανκς!

Γιατί δεν υπάρχει η ανάλογη αντίδραση;

Πηγή: ΔΡΟΜΟΣ
του Γ.Κατερίνη

«Γιατί δεν κατεβαίνουν οι εργαζόμενοι στις συγκεντρώσεις;». Το ερώτημα αυτό άκουσα συχνά μετά την τελευταία πανεργατική απεργία, και είναι ένας προβληματισμός που υπάρχει σε όλο και περισσότερους συντρόφους.

Αν αναζητήσουμε την απάντηση στο σήμερα, πιθανόν δεν θα βρούμε λογική εξήγηση. Δείχνουν, πράγματι, δυσανάλογες οι αντιδράσεις των εργαζομένων, αν και η συμμετοχή που σημειώνεται όλο αυτό το διάστημα υπογραμμίζει τη διαθεσιμότητά τους.

Μια εύκολη απάντηση θα ήταν η ιδεολογική προπαγάνδα που προηγήθηκε των μέτρων – το «σπάταλο» κράτος, η μη παραγωγική οικονομία, η χρόνια ευμάρεια που «ήρθε η ώρα να πληρώσουμε», η συνευθύνη όλων στη δημιουργία του χρέους. Αλλά κι εδώ πρέπει να θέσουμε το ερώτημα: Ποια ήταν η αντίδραση, η ιδεολογική και πολιτική επιχειρηματολογία των οργανώσεων – πολιτικών, συνδικαλιστικών, κοινωνικών;

Πόσο θα αντέξει η ΟΝΕ;

Πηγή: ΑΥΓΗ

Η. Ιωακείμογλου

Ημερομηνία δημοσίευσης: 28/02/2010

Η δεινή θέση στην οποία βρίσκεται ο ευρωπαϊκός νότος θέτει προς συζήτηση την βαθύτερη ουσία του προβλήματος: Μπορεί να αντέξει η Οικονομική και Νομισματική Ένωση της Ευρώπης; Είναι θεμελιωμένη σε ορθολογικές βάσεις ώστε να μην οδηγείται σε μεγάλες κρίσεις;

Οι αποτυχίες της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης (ΟΝΕ) είναι τόσο μεγάλες ώστε ορισμένοι οικονομολόγοι επιχειρηματολογούν, δικαίως, ότι θα μπορούσαν να αποτελέσουν, οι αποτυχίες αυτές, την αφετηρία για την ανάπτυξη φυγόκεντρων τάσεων στο εσωτερικό της ζώνης του ευρώ.

Το 2004 ήταν ήδη ορατό ότι η ίδια η ΟΝΕ, σε αντίθεση με τις αρχικές προβλέψεις, είναι πηγή μακροοικονομικών αποκλίσεων μεταξύ των χωρών. Ας θεωρήσουμε ως παραδείγματα, την περίπτωση της Ελλάδας, της Ισπανίας και της Γερμανίας.

«Πατριωτικό καθήκον» και «σωτηρία της χώρας»

Πηγή: Ελευθεροτυπία

Ν. Κιάος

Τις τελευταίες ημέρες βρισκόμαστε μπροστά στο φαινόμενο της έξαρσης του πατριωτισμού ή της έντονης επίκλησής του ή ακόμα της αναφοράς σ' αυτό για τη σωτηρία της χώρας.

Το «πατριωτικό μου καθήκον», τονίζει ο, πλέον αρμόδιος ως κυβερνήτης της χώρας, πρωθυπουργός και εστιάζει σ' αυτό την πολιτική της κυβέρνησής του και τα μέτρα που παίρνει για να αντιμετωπιστεί η κρίση κ.λπ.

Στην πρόσφατη συνέντευξή του στους Πάνο Σώκο και Τάσο Παππά, που δημοσιεύθηκε στην «Κυριακάτικη» και στην «Ελευθεροτυπία» της περασμένης Δευτέρας, ο Γ. Παπανδρέου κινήθηκε σ' αυτό το πλαίσιο και σ' αυτό το επίπεδο, υπογραμμίζοντας ευθέως και σε πρώτο πρόσωπο:

- Αυτό είναι το πατριωτικό μου καθήκον. Να βγάλω τη χώρα από την κρίση και την επιτήρηση.

- Θεώρησα πατριωτικό μου καθήκον να σώσω τη χώρα μου και όχι να αποδεχθώ αμαχητί τη χρεοκοπία της.

Στην ίδια «πατριωτική λογική» κινείται όταν καλεί όλες τις άλλες πολιτικές δυνάμεις να μπουν ουσιαστικά σε συστοιχία με το ΠΑΣΟΚ και την κυβέρνηση, εν ονόματι ακριβώς της σωτηρίας της πατρίδας, όπως την εννοεί ο ίδιος και η κυβέρνησή του:

Η γλώσσα του Παγκάλου

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ (7-7-2010)

Θ. Καρτερός

Κάθε φορά που ο Θόδωρος Πάγκαλος σέρνει τα εξ αμάξης σε οποιονδήποτε, η μισή Ελλάδα διασκεδάζει στα καφενεία με την αθυροστομία του (χα-χα-χα, είδες τι είπε πάλι ο μπαγάσας) και η άλλη μισή γίνεται έξω φρενών με τα ζορμπαλίκια του (σα δεν ντρέπεται ο μαθητής του Μανιαδάκη!). Έτσι ο υπουργός που αποκάλεσε κάποτε δημοσίως συκιά κάποιον άτυχο σύντροφό του έχει πέραν πάσης αμφιβολίας κερδίσει ένα αξιοζήλευτο πολιτικό εύρος. Κινείται με χαρακτηριστική ευελιξία και άνεση ανάμεσα στον εθνικό γελωτοποιό και τον εθνικό προβοκάτορα, ανάμεσα στον εθνικό διασκεδαστή και στον εθνικό εξοργιστή. Λίγο το 'χετε;

Everything is Ok!

Από Greek Rider

Ο Κ. Σημίτης αποκηρύττει την επιστροφή στη δραχμή

ΠΗΓΗ: zoomnews,gr

13-6-2010

Ο Κώστας Σημίτης, με άρθρο του στο Εθνος της Κυριακής, απορρίπτει κάθε συζήτηση για ενδεχόμενη έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη, εξηγώντας τις καταστροφικές συνέπειες μιας τέτοιας εξέλιξης. Αναδεικνύει τη θεσμική ανεπάρκεια της ΕΕ, τάσσεται υπέρ της προσπάθειας ολοκλήρωσης και επισημαίνει ότι η επιστροφή στη δραχμή θα ήταν ολέθρια, σε μια χώρα “χωρίς παραγωγική βάση”. 

Το πλήρες κείμενο έχει ως εξής:

“Στις 19 Ιουνίου συμπληρώνονται δέκα χρόνια από την ένταξη της Ελλάδας στην Οικονομική και Νομισματική Ενωση (ΟΝΕ) -τη ζώνη του ευρώ- και οκτώμισι χρόνια από την εισαγωγή του ευρώ σε φυσική μορφή.

Σήμερα πολλοί αντιλαμβάνονται την επιλογή να επιδιώξει η χώρα την είσοδό της στην ΟΝΕ ως αυτονόητη πολιτική επιλογή και την κατάληξη της προσπάθειας που άρχισε από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 ως ένα εύκολο επίτευγμα. Ομως η εικόνα στο ξεκίνημα ήταν πολύ διαφορετική. Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 το κόστος της επίτευξης των κριτηρίων εισόδου θεωρούνταν ως κοινωνικά μη αποδεκτό. Η επιτυχία δε του εγχειρήματος θεωρούνταν από Ελληνες και ξένους εξαιρετικά αμφίβολη. Η Ελλάδα ήταν σε τροχιά αποσταθεροποίησης και απόκλισης από την Ε.Ε.

Ελάχιστοι θεωρούσαν ότι στο τέλος της δεκαετίας το «μαύρο πρόβατο της Ε.Ε.» θα γινόταν μέλος της ΟΝΕ.

Oι επιπτώσεις από την ένταξη στην ONE (15-6-2005)

Πηγή: Καθημερινή Tου Μιχαλη Γ. Αργυρου* ΠΡΟΣΟΧΗ Το Αρθρο ειναι της 15-6-2005 Kλασικα συμπτώματα επικίνδυνης υπερθέρμανσης – Yψηλός πληθωρισμός με χαμηλή ανάπτυξη πολύ πιθανόν στο μεσοπρόθεσμο μέλλον ΔΕΙΤΕ και την ΕΚΘΕΣΗ ΕΔΩ Τα πρόσφατα δημοψηφίσματα στη Γαλλία και στην Ολλανδία έχουν πυροδότησει μια έντονη συζήτηση στους ευρωπαϊκούς πολιτικούς / ακαδημαϊκούς κύκλους σε σχέση με τις επιπτώσεις της ΟΝΕ στις οικονομίες της Ευρωζώνης και το μέλλον του κοινού νομίσματος. Μια αξιολόγηση των επιπτώσεων αυτών επιχειρείται για την Ελλάδα σε μελέτη που εκπονήθηκε πρόσφατα από τον υπογράφοντα για λογαριασμό του ΚΕΠΕ. Πιο συγκεκριμένα, εξετάζονται οι επιπτώσεις του ευρώ στον ελληνικό δείκτη τιμών καταναλωτή (ΔΤΚ), η συμβατότητα της κοινής νομισματικής πολιτικής με τις ανάγκες της ελληνικής οικονομίας και οι συνέπειες για την ελληνική ανταγωνιστικότητα και το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Στο άρθρο αυτό παρουσιάζονται τα βασικά ευρήματα καθώς και οι προτάσεις της μελέτης για τη μακροοικονομική πολιτική στην Ελλάδα.

Η πραγματική Ελλάδα του ευρώ (3-12-2000)

ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ

Δ. ΣΤΕΡΓΙΟΥ | Κυριακή 3 Δεκεμβρίου 2000

............Το ΑΡΘΡΟ ΑΥΤΟ ΕΧΕΙ ΓΡΑΦΕΙ ΠΡΙΝ 10 ΧΡΟΝΙΑ..............

ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΓΚΡΙΣΕΙΣ ΘΑ ΗΤΑΝ ΧΡΗΣΙΜΕΣ

Από άποψη οικονομικού μεγέθους φαντάζει κουκκίδα στην Ευρωπαϊκή Ενωση και παράλληλα υστερεί σημαντικά στους κοινωνικοοικονομικούς δείκτες και στις επιδόσεις, πράγματα που δείχνουν τη μεγάλη απόκλιση της πραγματικής οικονομίας από την αντίστοιχη ευρωπαϊκή και το χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων. Αυτή όμως η Ελλάδα σε 27 ημέρες θα ενταχθεί στη ζώνη του ευρώ με τον οξύτατο ανταγωνισμό, το υψηλότερο βιοτικό επίπεδο, την καλύτερη υποδομή και με τους καλύτερους βασικούς κοινωνικοοικονομικούς δείκτες. Με λίγα λόγια, η χώρα πορεύεται προς την Οικονομική και Νομισματική Ενωση με μια πραγματική οικονομία που παρουσιάζει σημαντική απόκλιση από την αντίστοιχη ευρωπαϊκή. Παρά τις εισροές στα δημόσια ταμεία δεκάδων τρισεκατομμυρίων δραχμών από τα κοινοτικά ταμεία (πάνω από 80 τρισ. δρχ.), από δάνεια (υπόλοιπο δημοσίου χρέους πάνω από 45 τρισ. δρχ.) και από φόρους (πάνω από 40 τρισ. δρχ.) από το 1981 ως σήμερα (2000), μόλις την τελευταία στιγμή επιτεύχθηκε κυρίως μόνο ονομαστική σύγκλιση ορισμένων βασικών οικονομικών μεγεθών, που μοιάζουν κουκκίδα στο ευρωπαϊκό οικονομικό σύστημα. Για τα υπόλοιπα, όπως αποδέχεται και η κυβέρνηση, θα χρειαστούν περίπου δέκα χρόνια προσπάθειας με υψηλό ρυθμό ανάπτυξης.

Αλλοι χρωστούν, εμάς βρίζουν!

ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ (6/7/2010)

Γ. Δελαστίκ

Οποιος Ελληνας παρακολουθεί υποτυπωδώς τα στοιχεία που εκδίδουν περιοδικά οι διεθνείς οικονομικοί οργανισμοί για το εξωτερικό χρέος των διαφόρων χωρών, αισθάνεται διαρκώς οργισμένος για την αδικία που διαπράττεται από τους ξένους εναντίον της χώρας μας και του λαού μας. Εμάς χαρακτηρίζουν διαρκώς «τεμπέληδες», που δήθεν ζούμε με δανεικά από το εξωτερικό εις βάρος των υπόλοιπων Ευρωπαίων και κυρίως των Γερμανών, όπως ο χυδαίος Τύπος τους διατείνεται με κάθε ευκαιρία.

Εντελώς διαφορετική κατάσταση όμως αποκαλύπτουν τα στοιχεία π.χ. του ΔΝΤ για το συνολικό εξωτερικό χρέος των χωρών. Πόσα χρωστάει δηλαδή σε ξένους, όχι σε Ελληνες, το ελληνικό δημόσιο, οι ελληνικές τράπεζες, οι ελληνικές επιχειρήσεις και τα ελληνικά νοικοκυριά - και φυσικά το ίδιο για κάθε χώρα. Πόσα χρωστούν κράτος και ιδιώτες κάθε χώρας σε ξένους. Τα στοιχεία που θα παραθέσουμε προέρχονται από το ΔΝΤ και δημοσιεύθηκαν στη χθεσινή «Ελ Παΐς», γνωστή ισπανική εφημερίδα.

VIDEO: ΣΑΚΟΡΑΦΑ-ΚΑΝΕΛΛΗ

Το πρωί χαρίζουν δισ στους τραπεζίτες το βράδυ βάζουν ταφόπλακα σε κάθε εργασιακό και ασφαλιστικό εργατικό δικαίωμα που είχε απομείνει

ΠΗΓΗ: ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ

Τετάρτη, 07 Ιουλίου 2010 by giorgis ·

Για την υποκρισία της «σοσιαλιστικής» κυβέρνησης μιλάει πρωτοσέλιδα ο Δ. Ρίζος στην φυλλάδα του. 

Και εδώ έχει απόλυτα δίκιο αν και αυτός το κάνει για καθαρά αντιπολιτευτικούς λόγους. (Ολοι θυμόμαστε τα πύρινα άρθρα που έγραφε προσωπικά ο Δ. Ρίζος ενάντια σ’ αυτούς που ήταν επικριτικοί στην απόφαση της νεοδημοκρατικής κυβέρνησης να δώσει τα 28 δισ. στους τραπεζίτες).

Επί του θέματος τώρα. Πριν γίνει χτες το απόγευμα η συζήτηση στην βουλή για το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο, το πρωί στην επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων συζητήθηκε το σχέδιο νόμου του υπουργείου Οικονομικών «Περί ιδρύσεως Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας». 

Ο υπουργός Οικονομικών, Γ. Παπακωνσταντίνου, είχε πάει με ειλημένες αποφάσεις τις οποίες έκανε ξεκάθαρες από την πρώτη στιγμή μιλώντας για «δίχτυ ασφάλειας για ένα τραπεζικό σύστημα που πρέπει να στηρίξει την ελληνική οικονομία», προσθέτοντας πως το νομοσχέδιο «έχει στόχο την ενίσχυση της κεφαλαιακής επάρκειας». 

Στην τελική ευθεία η εκποίηση της κρατικής περιουσίας

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ

Παναγόπουλος Θάνος

Ημερομηνία δημοσίευσης: 06/07/2010

Στην τελική ευθεία μπαίνει η επιχείρηση "ξεπούλημα του κράτους", καθώς μέσα στον τρέχοντα μήνα προσλαμβάνονται οι οικονομικοί σύμβουλοι για ΟΣΕ, λιμάνια, περιφερειακά αεροδρόμια, Αττική και Εγνατία οδό, ενώ ολοκληρώθηκε και η αποτίμηση της "option" που έχει η ΔΕΗ στη ΔΕΠΑ.

ΣΥΝ: Άνθρωπος του ΔΝΤ στη Στατιστική

Το χρονοδιάγραμμα αυτό, το οποίο έδωσε χθες στη δημοσιότητα κατά τον πρώτο απολογισμό εκτέλεσης των εντολών της "τρόικας" διά του μνημονίου ο υπουργός Οικονομικών  Γ. Παπακωνσταντίνου, δεν κάνει κουβέντα για ΕΘΕΛ, την επιχείρηση για την οποία έχει ξεσπάσει κόντρα μεταξύ των υπουργείων Οικονομικών και Μεταφορών.

Στο μεταξύ προβληματισμός κυριαρχεί στο οικονομικό επιτελείο για την μικρή απόδοση του μέτρου των αποδείξεων (ήδη μελετώνται και νέα κίνητρα για τους φορολογούμενους ώστε να ζητούν την έκδοσή τους), τα έσοδα και την ύφεση, ενώ αναμένεται με αγωνία η έκδοση εντόκων γραμματίων, πιθανότατα την ερχόμενη Τρίτη, ενώ το τρέχον εξάμηνο οι φορολογούμενοι θα επιβαρυνθούν με άλλα 2 δισ. ευρώ από τα νέα εισπρακτικά μέτρα.

Ο υπουργός Οικονομικών είπε πως η Ελλάδα θα ξαναβγεί το 2011 για δανεισμό στις αγορές ομολόγων εννοώντας ότι η επικείμενη έκδοση εντόκων γραμματίων (στις 13 Ιουλίου για ποσό περί τα 4 δισ. ευρώ σύμφωνα με πληροφορίες) δεν αποτελεί προσφυγή δανεισμού, αλλά διαχείριση του χρέους που προβλέπεται από το Μνημόνιο.

Θρίλερ η ψηφοφορία για το ασφαλιστικό λόγω απεργίας των υπαλλήλων της Βουλής

Πηγή: freecity

Θρίλερ, αλλά για άλλο λόγο από αυτόν που αρχικά περιμέναμε, θα είναι η αυριανή επί των άρθρων ονομαστική ψηφοφορία για το ασφαλιστικό. Οι υπάλληλοι της Βουλής αποφάσισαν να συμμετάσχουν στη γενική απεργία ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ και έτσι το Κοινοβούλιο θα λειτουργήσει με προσωπικό ασφαλείας, με αποτέλεσμα να είναι στον αέρα η ψηφοφορία!

Σύμφωνα με κοινοβουλευτικές πηγές, πάντως, θα υπάρχει προσωπικό ασφαλείας, το οποίο θα επαρκέσει - σύμφωνα με τις εκτιμήσεις - για να καλύψει τις ανάγκες της ονομαστικής ψηφοφορίας. Ωστόσο, άγνωστο παραμένει τι θα συμβεί εάν τα κόμματα της αντιπολίτευσης ζητήσουν ονομαστική ψηφοφορία σε περισσότερα του ενός άρθρα και οι διαδικασίες χρειαστεί να είναι αλλεπάλληλες.

Η ενοχοποίηση του Δημοσίου

Πηγή: ΑΥΓΗ (7/7/2010)

Το "σημείο φυγής" των απολογητών του Μνημονίου και του μονόδρομου της κυβερνητικής πολιτικής είναι η ενοχοποίηση του πελατειακού κράτους. Είναι χαρακτηριστική η παρουσίαση της κόντρας Παπακωνσταντίνου - Ρέππα από τον κ. Ι. Πρετεντέρη χθες στη στήλη του στα "Νέα". Σύμφωνα με τον αρθρογράφο, ο υπουργός Οικονομικών λέει ότι “ο δημόσιος τομέας πρέπει να συρρικνωθεί και να αλλάξει ριζικά τρόπο λειτουργίας, γιατί αυτός είναι τελικά η πηγή όλων των δεινών μας”. Εξειδικεύει μάλιστα λέγοντας ότι “ο Παπακωνσταντίνου αμφισβητεί των κοινωνικό χαρακτήρα των ελλειμμάτων των δημοσίων οργανισμών. (...) Τι σόι κοινωνικό όφελος προκύπτει αν τα χρήματα των φορολογουμένων πηγαίνουν σε τσέπες συνδικαλιστών, λαμόγιων, άχρηστων επιτροπών και υπεράριθμων δημοσίων υπαλλήλων”.

1974-76: Τα άγνωστα δάνεια του ΔΝΤ

Πηγή: ΤΑ ΝΕΑ

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΧΑΡΗΣ ΚΑΡΑΝΙΚΑΣ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο 15 Μαΐου 2010

«Ξεχασμένα» δάνεια της Ελλάδας από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο κατά την περίοδο του 1974-1976 φέρνει στο φως έρευνα των «ΝΕΩΝ» που αποκαλύπτει πως δεν είμαστε εντελώςπρωτάρηδες στο συγκεκριμένο... σπορ. 

Μπορεί η βοήθεια που έλαβε τότε η χώρα να ήταν υποπολλαπλάσια του σημερινού ποσού, όμως το επιτόκιο ήταν αρκετά υψηλότερο και η εξόφληση των δανείων διήρκεσε περίπου 7 χρόνια. Ωστόσο, όπως επισημαίνει και το ΔΝΤ σε πρόσφατη αναφορά του, «όλες οι υποχρεώσεις προς το Ταμείο εκπληρώθηκαν εντός των χρονικών ορίων». 

Φθινόπωρο 1974. Οι αυξήσεις στην τιμή του αργού και στα εισαγόμενα προϊόντα πετρελαίου προκαλούν στο εμπορικό ισοζύγιο «άνοιγμα» 400 εκατομμυρίων δολαρίων. Ηδη από τις 17 Αυγούστου, ο υπουργός Συντονισμού Ξενοφών Ζολώτας είχε περιγράψει σε δραματικούς τόνους την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας. «Πρωταρχικός στόχος της οικονομικής πολιτικής της Κυβερνήσεως, παραλλήλως προς την εξασφάλισιν ετοιμότητος διά την εξυπηρέτησιν των εκτάκτων εθνικών αναγκών, διά την οποίαν δεν θα φεισθώμεν κόπων και θυσιών, είναι η τόνωσις της υγιούς οικονομικής δραστηριότητος και η διασφάλισις της νομισματικής ισορροπίας... Οι ανωτέρω στόχοι θα επιδιωχθούν διά συντονισμένου πλέγματος πιστωτικών και δημοσιονομικών μέτρων», είχε προειδοποιήσει. 

Γιατί δεν απεργούν

Πηγή: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Tης Χριστινας Κοψινη

Την Πέμπτη ψηφίζεται στη Βουλή το ασφαλιστικό και τα νέα εργασιακά του ιδιωτικού τομέα. Την ίδια ημέρα πραγματοποιείται η 4η πανελλαδική απεργία, με τα ίδια αιτήματα, από ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ομοσπονδίες και ενώσεις. Εντός της επόμενης εβδομάδας θα ψηφιστεί και το ασφαλιστικό του Δημοσίου.

Η σφοδρότητα των μέτρων και των απότομων προσαρμογών θα δικαιολογούσαν μια θεαματική συμμετοχή των εργαζομένων στην απεργία και μία μεγάλη ανοχή από τις επιχειρήσεις και τους εργοδότες, όπως επέδειξαν και στο ασφαλιστικό Γιαννίτση. Εκείνο, αν και ηπιότερο των σημερινών μέτρων, προκάλεσε μία από τις μαζικότερες απεργίες της 20ετίας. Τότε ακόμη και εργοδότες ενθάρρυναν το προσωπικό να απεργήσει.

Ποιά κατεύθυνση απέναντι στην πολιτική κρίση

Πηγή: ΔΡΟΜΟΣ
Του Ρούντι Ρινάλντι.

Στο προηγούμενο σημείωμα (Δρόμος 26/6 –σελ. 14) υποστηρίξαμε ότι έχουμε μπει σε μια περίοδο πολιτικής κρίσης, της πιο βαθιάς πολιτικής κρίσης που γνωρίσαμε από το 1974 μέχρι σήμερα, η οποία τείνει να εξελιχθεί σε οργανική κρίση, σε κρίση ηγεμονίας για το αστικό σύστημα κυριαρχίας, αφού συμπίπτουν με ιδιαίτερη σφοδρότητα η οικονομική, η πολιτική και η ιδεολογική κρίση.

Στο παρόν σημείωμα θα ασχοληθούμε με το πώς επενεργεί η πολιτική κρίση στις υποτελείς τάξεις.

Όταν συντελείται μια διαδικασία πολιτικής κρίσης και αυτή βαθαίνει, δηλαδή δεν είναι απλά μια ενδοκυβερνητική αντίθεση ή ένα επεισόδιο ανταγωνισμών μέσα στη σφαίρα της αστικής τάξης, σημαίνει δύο πράγματα αρκετά σημαντικά: πρώτον διαρρηγνύονται οι σχέσεις του μπλοκ εξουσίας με παραδοσιακά ή ευκαιριακά στρώματα και τάξεις που το στήριζαν και, δεύτερον, αυξάνεται η ανεξάρτητη δράση και κινητοποίηση των καταπιεζόμενων τάξεων και στρωμάτων.