Δευτέρα 24 Οκτωβρίου 2011

“Can’t Pay, won’t pay!” From Dario Fo’s play to our contemporary Greek dystopia



El Pais asked me to write a piece on the ‘fiscal disobedience’ movement that seems to be shaping up in Greece. Here is what I wrote. (I shall post the Spanish version, off El Pais’ site, when available): 
“Can’t pay won’t pay”, was Dario Fo’s boisterous satirical play by which the playwright incited his audience to rethink their political responsibilities. During the past two years, here in Greece, a spontaneous implementation of Fo’s title has been taking place. It started on the nation’s highways when drivers refused to stop at the tollgates, demanding that they are allowed to drive on without paying the toll. Their defiance was fuelled by reports that a previous government had, effectively, sold the future stream of tolls to private investors utilising complex derivatives brokered by Goldman Sachs. The idea that so much money, to be paid by Greek drivers to the state in the years to come in order to maintain the roads, had been usurped by politicians and financiers stirred up the anger that led to these protests.

Οι Ευρωπαίοι τραπεζίτες κατά της λιτότητας…


bank2Πηγή: Banks'News
Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ευρωπαϊκές τράπεζες θεωρούνται πλέον τόσο κρίσιμα που οι Ευρωπαίοι ηγέτες φαίνονται αποφασισμένοι να τους επιβάλουν μια υποχρεωτική ανακεφαλαιοποίηση καθώς και την εσπευσμένη αλλαγή στους κεφαλαιακούς τους κανόνες. Αν και οι σχετικές αποφάσεις πρόκειται επισήμως να ληφθούν κατά την ευρωπαϊκή σύνοδο κορυφής, την ερχόμενη Κυριακή 23 Οκτωβρίου, οι διαδικασίες φαίνεται ότι έχουν ήδη δρομολογηθεί. Η Ευρωπαϊκή Τραπεζική Αρχή διεξάγει έναν νέο γύρο τεστ αντοχής των τραπεζών, ζητώντας από τις υπό εξέταση τράπεζες να αποτιμήσουν τον αντίκτυπο των εκπτώσεων που κάνει η αγορά στη ονομαστική αξία των χαρτοφυλακίων κρατικών τίτλων τους προκειμένου να διαπιστωθεί το μέγεθος της τρύπας που θα προκύψει στην κεφαλαιακή τους βάση από το ‘κούρεμα’ του προβληματικού χρέους. Ενώ ο Γερμανός Υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε έδωσε χτες στο Βερολίνο και το σχετικό – σφιχτό – χρονοδιάγραμμα: οι ευρωπαϊκές τράπεζες θα κληθούν να ενισχύσουν την κεφαλαιακή τους επάρκεια ως τις 30 Ιουνίου του 2012.

ΓΙΑΤΙ ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΜΕΣΗ ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ ΕΠΙ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

den-plirono
ΠΗΓΗ: ΙΣΚΡΑ
ΟΙ ΔΙΕΡΓΑΣΙΕΣ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΚΟΡΥΦΗΣ ΤΗΣ ΕΕ ΓΙΑ «ΚΟΥΡΕΜΑ» ΣΥΝΙΣΤΟΥΝ ΝΕΑ ΛΗΣΤΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ!
ΤΟ «ΚΟΥΡΕΜΑ» ΤΗΣ ΕΕ ΔΕΝ ΔΙΝΕΙ ΔΙΕΞΟΔΟ! ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΑΚΟΜΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΘΗΛΕΙΑ ΣΤΟ ΛΑΙΜΟ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ!
Η Ίσκρα ευθύς εξ’ αρχής είχε χαρακτηρίσει άδικο καιβαθύτατα ταξικό το «δημόσιο» χρέος και είχε υπογραμμίσει ότι αυτό το χρέοςδεν πρέπει να αναγνωριστεί!.

ΠΙΟ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΑΠΟ ΠΟΤΕ Η ΑΜΕΣΗ ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ!
Ταυτόχρονα, όμως, η Ίσκρα είχε διακηρύξει σε όλους τους τόνους ότι αυτό το χρέος δεν είναι μόνο άδικοαλλά και μη βιώσιμο, γιατί δεν μπορεί να αποπληρωθεί παρά μόνο με την «εξόντωση», σχεδόν, κυριολεκτικά του ελληνικού λαού.

FT: Καταστροφικό το σχέδιο... σωτηρίας



ΠΗΓΗ: FT (via euro2day)
του W. Munchau

Ήρθε η ώρα να προετοιμαστούμε για το αδιανόητο: Υπάρχουν πλέον αρκετές πιθανότητες να μην επιβιώσει το ευρώ στην τρέχουσα μορφή του. Αυτό όχι επειδή προβλέπω ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα αποτύχουν να πετύχουν μια συμφωνία. Αντίθετα, πιστεύω ότι θα το καταφέρουν. 

Αυτό που με ανησυχεί δεν είναι η αποτυχία να συμφωνήσουν, αλλά οι επιπτώσεις μιας συμφωνίας. Γράφω αυτό το άρθρο πριν γνωστοποιηθούν τα αποτελέσματα της συνόδου κορυφής. Ουτως ή άλλως, ή τελική συμφωνία μάλλον δεν θα έχει επιτευχθεί πριν την Τετάρτη. Το σχέδιο που μελετάται είναι η μόχλευση του European financial stability facility, ίσως με την συνοδείανέων εργαλείων από το International Monetary Fund. Η μόχλευση του EFSF είναι ελκυστική για τους πολιτικούς, για τους ίδιους λόγους που στο παρελθόν τα subprime στεγαστικά δάνεια ήταν ελκυστικά για τους δανειολήπτες. Η μόχλευση μπορεί να έχει διαφορετικές οικονομικές λειτουργίες, αλλά σε αυτές τις περιπτώσεις απλώς μεταμφιέζει την έλλειψη χρημάτων.  

Ειδικό Δικαστήριο στο τέλος της διαδρομής...



Του Σταύρου Χριστακόπουλου
Σε λιγότερες από 72 ώρες θα ξέρουμε με ποιονακριβώς τρόπο θα μας ξαποστείλουν στη χρεοκοπία οι ευρω-εταίροι, δανειστές και επιτηρητές της Ελλάδας. Όλοι αυτοί οι τύποι, που έχουναποδείξει την τελευταία διετία πέραν πάσης αμφιβολίας ότι δεν μπορούν να διαχειριστούν ούτε τα ζητήματα του οίκου τους και να σώσουν τα τομάρια τους, είναι έτοιμοι να μας πετάξουν σανσαβούρα από ένα αερόστατο που συνεχώς χάνει ύψος.
Δέσμευση σαφής δεν προκύπτει από όσα ρεπορτάζ είχαν δημοσιευθεί έως χθες το βράδυ από τις Βρυξέλλες για το ύψος του «κουρέματος» του ελληνικού χρέους. Τα ποσοστά απομείωσης επί των ομολόγων που κατέχουν ιδιώτες, του ύψους 50% ή και 60%, παραμένουν ως προτάσεις ή υποθέσεις εργασίας μέχρι τη λήψη της οριστικής απόφασης.

Kούρεμα 40-60%: Τι σημαίνει εν τέλει;



ΠΗΓΗ: Sofokleous 10
του Π. Παναγιώτου

Στον απόηχο της συμφωνίας της 21ης Ιουλίου είχα προτρέψει τους πολιτικούς να μη βιαστούν να πανηγυρίσουν άλλη μια 'νίκη' αλλά να θεωρήσουν το νέο σχέδιο ως μία αναπόφευκτη εξέλιξη και ένα ελάχιστο και με μεγάλη καθυστέρηση βήμα στο δρόμο για την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους.
Λιγότερο από δυο μήνες αργότερα το σχέδιο είχε ήδη ναυαγήσει ως ιδέα. πριν ακόμη εφαρμοστεί, καθώς γινόταν κοινή συνείδηση πως δε βοηθούσε ούτε την Ελλάδα να κάνει το χρέος της βιώσιμο αλλά ούτε και την Ευρώπη να σταματήσει την επίθεση των αγορών σε άλλα κράτη και στις ευρωπαϊκές τράπεζες.

Κυριακή 23 Οκτωβρίου 2011

Οι Γερμανοί στο Γενικό Λογιστήριο & στις ιδιωτικοποιήσεις


Οι Γερμανοί στο Γενικό Λογιστήριο & στις ιδιωτικοποιήσεις

Πηγή: ΕΘΝΟΣ

Γερμανική διοίκηση στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους και στις αποκρατικοποιήσεις. Βρετανική στους θεσμούς και στην οργάνωση της διοίκησης, αμερικανική στη δημοσιονομική πολιτική και την ασφάλεια. Η μοιρασιά έγινε μεταξύ των donors, χωρών που διαθέτουν την τεχνογνωσία για το χειρισμό "προβληματικών περιπτώσεων". Την ώρα που λαμβάνονται οι αποφάσεις ελέγχου του κράτους, οι κόντρες μεταξύ των donors είναι μεγάλες, και το παζάρι για τις σφαίρες επιρροής ισχυρότατο.

Σε στενή κηδεμονία της χώρας, με τη μεταφορά μέρους της εκτελεστικής εξουσίας από την Αθήνα στις Βρυξέλλες καθώς και στα γραφεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Ελλάδα, οδηγεί η εφαρμογή του σχεδίου για την εγκατάσταση της κοινοτικής Τask force. Το σχέδιο που πήρε την οριστική του μορφή στην τελευταία ολοήμερη συνεδρίαση της ομάδας, στις 13 Οκτωβρίου, στις Βρυξέλλες, κι αποκαλύπτει σήμερα το "Εθνος της Κυριακής", αναφέρει ρητώς ότι τη χώρα θα συνδράμει ένα τριπλό σχήμα που περιλαμβάνει την Ομάδα Εποπτείας, το Συντονιστικό Οργανο που θα βρίσκεται στο πλάι του Ελληνα πρωθυπουργού, καθώς και τις ομάδες των τεχνοκρατών που θα εγκατασταθούν στα υπουργεία.

Cristina Kirchner and Argentina's good fortune

Cristina Kirchner, Argentinian presidential candidate
Cristina Kirchner: the polls say she will be re-elected president of Argentina, with 55% of the votes in the first round on Sunday. Photograph: Marcos Brindicci/Reuters
Πηγή: Guardian
του Μ. Weisbrot
Cristina Fernandez de Kirchner is expected to coast to re-election as president of Argentina on Sunday, despite having faced hostility from the media for most of her presidency, and from many of the most powerful economic interests in the country. So it seems a good time to ask why this might happen.
Yes, it's the economy. Since Argentina defaulted on $95bn of international debt nine years ago and blew off the International Monetary Fund, the economy has done remarkably well. For the years 2002-2011, using the IMF's projections for the end of this year, Argentina has chalked up real GDP growth of about 94%. This is the fastest economic growth in the western hemisphere – about twice that of Brazil, for example, which has also improved enormously over past performance. Since President Fernandez or her late husband Nestor Kirchner, who preceded her as president, were running the country for eight of these nine years, it shouldn't be surprising that voters will reward her with another term.

Η επέτειος του "ΟΧΙ" στην εποχή του “ναι” - Ποια είναι η πατρίδα μας;



  
Πηγή: Alfavita
του Χρ. Κάτσικα
   
Γνωρίζω πολύ καλά, αναπνέοντας την κιμωλία μέσα στις σχολικές αίθουσες 25 χρόνια ως εκπαιδευτικός και άλλα 12 ως μαθητής, ότι πολλές φορές οι σχολικές γιορτές για αυτή ή την άλλη εθνική επέτειο μόνο χασμουρητά προκαλούν σε όσους, μαθητές και εκπαιδευτικούς, είναι υποχρεωμένοι να τις παρακολουθήσουν. Ίσως γιατί η κυρίαρχη πολιτική προωθεί την άγνοια του παρελθόντος καθώς γνωρίζει ότι με αυτόν τον τρόπο υπονομεύει κάθε δυνατότητα δράσης στο παρόν. Ίσως γιατί στο κλίμα της εποχής ευδοκιμεί η υποταγή σ΄ ένα παρόν που θεωρείται αυτονόητο και δεδομένο, ενώ συγχρόνως ξεριζώνονται ερωτήματα που μπορούν να υπονομεύσουν αυτή την εικόνα. Ίσως και γιατί οι περισσότεροι δεν αντέχουμε να μας μιλάνε σε κάθε επέτειο για πατρίδα, αγώνες, θυσίες και «εθνική υπερηφάνεια», για «εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία» αυτοί που εκποιούν κομμάτι κομμάτι την ελληνική γη και φτωχοποιούν το λαό. Ίσως δεν αντέχουμε πια να μας μιλάνε σε κάθε επέτειο για «τα περήφανα νιάτα και τα τιμημένα γηρατειά» οι ίδιοι που καταδικάζουν τη νεολαία στην ανεργία και στα μεροκάματα πείνας, σε ένα μέλλον σκοτεινό και αβέβαιο, ενώ την ίδια στιγμή υπογράφουν τον γρήγορο θάνατο των πατεράδων και των μανάδων μας που βγήκαν στη σύνταξη.

Πατριωτισμός εναντίον εθνικισμού


Η ΙΔΕΑ της πατρίδας έχει υποστεί φθορές από την κάκιστη χρήση και την κατάχρηση που της έκαναν ο εθνικισμός και ο φασισμός. Ο φασισμός μιλούσε για την πατρίδα, έλεγε ότι πρέπει να θυσιάζουμε τη ζωή μας αλλά και να σκοτώνουμε για την πατρίδα και στο όνομα της πατρίδας εξαπέλυε τους επιθετικούς του πολέμους και τα πογκρόμ του ενάντια στους «απάτριδες».
Η ιδέα της πατρίδας παραπέμπει σε ένα σύνολο αξιών στο οποίο ο πατριώτης αποδίδει ένα ιδιαίτερα θετικό συμβολικό νόημα. Γι' αυτό και προσφέρεται για πολιτική εκμετάλλευση από μέρους εκείνων που κατέχουν την εξουσία. Ετσι, ο πατριωτισμός μπορεί εύκολα να εκφυλιστεί και να μετατραπεί σε πατριδοκαπηλία και σε εθνικισμό. Η αγάπη για την πατρίδα υπήρξε όμως και ένα σημείο αναφοράς του αντιφασισμού, που αντιτάχθηκε σθεναρά στο φασιστικό εθνικισμό. Η αντίσταση στο φασισμό και στο ναζισμό ήταν μια κορυφαία έκφραση πολιτικού πατριωτισμού, που κατέδειξε ότι η αγάπη για την πατρίδα μπορεί να οδηγήσει σε μιαν ανιδιοτελή, γενναιόδωρη και μαχητική στράτευση, σε πράξεις αυτοθυσίας και ηρωισμού με μεγάλη ηθικοπολιτική αξία. Στο όνομα της πατρίδας ο φασιστικός εθνικισμός εξαπέλυσε τους επεκτατικούς και κατακτητικούς του πολέμους, προκαλώντας μαζικές ανθρωποσφαγές και γενοκτονίες.

Συναίνεση, συγκυβέρνηση και χρεοκοπία


Ορη ντροπής εκοίταζα και μαύρης  καταισχύνης (...)
Εβλεπα τόσους εμπτυσμούς, ραπίσματα, κολάφους,
και μούντζες αναρίθμητες από προγόνων τάφους (...)
Γεώργιος Σουρής, «Ρωμιός», 29/8/1909
Οι «μούντζες», τα «ραπίσματα» και οι «εμπτυσμοί» απευθύνονταν, όπως και σήμερα, προς το σύνολο σχεδόν του πολιτικού συστήματος της χώρας, στο ανάλογο σκηνικό που είχε προκύψει μετά την «πτώχευση» του 1893 και τον (πρώτο) διεθνή οικονομικό έλεγχο. Τότε το παλαιό πολιτικό προσωπικό αναζήτησε τη λύτρωσή του (όχι τη λύτρωση του τόπου) μέσω της «συναίνεσης» μεταξύ των μερίδων του. Ακριβώς όπως στις μέρες μας κύκλοι της πολιτικής και μεγαλοπαράγοντες των ΜΜΕ και της οικονομίας απεργάζονται σενάρια «μεγάλου συνασπισμού» ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας.
Οι αναλογίες είναι εντυπωσιακές: Η «άψογος στάσις», όπως έχει μείνει στην ιστορία η ενδοτική πολιτική του πρωθυπουργού Γεωργίου Θεοτόκη έναντι των διεθνών δανειστών (της τρόικας του 19ου αιώνα), υπήρξε και τότε αντικείμενο κριτικής από άλλες μερίδες του παλαιοκομματικού συστήματος.

Η δήθεν αριστερή ιδεολογική κυριαρχία


Ενα από τα μόνιμα επιχειρήματα των εκπροσώπων της Ν.Δ., αλλά και άλλων συντηρητικών πολιτικών στα τηλεοπτικά παράθυρα, είναι ότι τα επαχθή αντιλαϊκά μέτρα οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στην καθυστέρηση λήψης μέτρων, η οποία ήταν απόρροια της κυριαρχίας της αριστερής ιδεολογίας.
Στο ίδιο μοτίβο έγκριτοι εκπρόσωποι και προπαγανδιστές της κυρίαρχης ιδεολογίας, όπως ο Αλέξης Παπαχελάς, κάνουν λόγο για «Αριστερά [που] επικράτησε μετά το 1974 στην κουλτούρα, την ιδεολογική ζύμωση και την καταγραφή της ιστορίας».
Εν προκειμένω συμβαίνει δυο πραγμάτων ένα. Είτε οι ιδεολόγοι, της αστικής τάξης, οι Νεοδημοκράτες και λοιπά συναφή επαγγέλματα, ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ συμπεριλαμβανομένης, συγχέουν την επικράτηση της αριστερής ιδεολογίας με τον κρατισμό και την ύπαρξη κρατικής ιδιοκτησίας, είτε θεωρούν ότι η πραγματική αριστερή ιδεολογία είναι εκείνη που κυριαρχεί στο έδαφος του καπιταλισμού.

Πίσω από το προσωπείο των τραπεζιτών





Nick Dearden (red pepper)
μτφ ΕΛΕ

Στα πλαίσια μίας ακόμα οικονομικής κρίσης, ο έλεγχος του χρέους θα μπορούσε να προσφέρει μία διέξοδο στην αντιμετώπιση της ισχύος του μεγάλου κεφαλαίου.

Η οικονομική κρίση οδήγησε τους ακτιβιστές  σε χώρες, όπως η Ελλάδα και η Ιρλανδία, να αναζητήσουν μοντέλα από αναπτυσσόμενες  χώρες, για το πώς να αντιπαλέψουν ένα παντοδύναμο, “εγωπαθές” οικονομικό σύστημα, που αναγκάζει τον απλό κόσμο να πληρώνει το τίμημα των αποτυχιών του. Από το Δουβλίνο έως τη Χαράρε , το αίτημα  των “λογιστικών ελέγχων” θεωρήθηκε ως ένα ζωτικό πρώτο βήμα για την ενημέρωση  και κινητοποίηση των λαών ενάντια σε ένα άδικο οικονομικό σύστημα , που ωφελεί τους λίγους εις βάρος των πολλών.
 Εδώ, ο Nick Dearden παρουσιάζει την ιστορία και τη σημασία της εκστρατείας  για λογιστικούς ελέγχους. Έπειτα, ο Alan Cibils από την Αργεντινή, η Maria Lucia Fattorelli από τη Βραζιλία και οAndy Storey  από την Ιρλανδία συζητούν τις δικές τους εμπειρίες από τους  λογιστικούς ελέγχους και τις στάσεις πληρωμών  και εξετάζουν τα διδάγματα για τους ακτιβιστές οικονομικής δικαιοσύνης.

Οι αριθμοί δεν είναι... στοργικοί



thumb
Το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας έκανε τα εγκαίνιά του πριν από μερικές ημέρες όταν στη... στοργική αγκαλιά του κατέφυγε η Proton Bank, η οποία δεν είναι η μόνη που θα έχει αυτή την κατάληξη. Πολύ σύντομα, ανάλογα με το ποσοστό «κουρέματος» των ελληνικών ομολόγων, στο ίδιο ταμείο μπορεί να καταλήξει (για λίγο ή για πολύ) και το υπόλοιπο τραπεζικό σύστημα. Εξαίρεση οι κρατικές τράπεζες, που δεν μπορούν να κρατικοποιηθούν για να... προστατευθούν.
Το ερώτημα τι γίνεται στην περίπτωση που μία κρατική τράπεζα δεν «αντέξει», τέθηκε επί τάπητος σε συζητήσεις στην Τράπεζα της Ελλάδος τις τελευταίες ημέρες, καθώς διαπιστώνεται ότι οι αριθμοί της (άρα και η υπόστασή της) μπορεί να μην αντέξουν ούτε καν μέχρι το «κούρεμα».
Τα μαθηματικά που έπεσαν στο τραπέζι, απλά: Με κούρεμα 40%-50% οι ζημιές που θα πρέπει να γράψει η ΑΤΕ κυμαίνονται στα 1,6 με 2 δισ. ευρώ. Με ίδια κεφάλαια μόλις 440-450 εκατ., η τράπεζα θα χρειαστεί νέα κεφάλαια της τάξης του 1,5 δισ. ευρώ.
Την ίδια στιγμή οι ζημιές του πρώτου εξαμήνου έφτασαν τα 900 εκατ. (με τα 840 να αποδίδονται στο αναγκαστικό κούρεμα του 21% που έφεραν τα στρες τεστ). Αλλά το χειρότερο είναι ότι οι έλεγχοι της BlackRock στο δανειακό της χαρτοφυλάκιο θα επισύρουν πρόσθετες προβλέψεις κάπου 800 εκατ. ευρώ (πέραν των 1,6 δισ. που υπάρχουν ήδη). Κι έτσι ο τελικός λογαριασμός ξεπερνάει τα τρία δισ. ευρώ!

Η Έκθεση βόμβα για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους που δόθηκε στους Ευρωπαϊους ΥΠΟΙΚ την Παρασκευή



Πηγή: XrimaNews.gr

To XrimaNews.gr παρουσιάζει πρώτο στην Ελλάδα την έκθεση βόμβα για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους που δόθηκε στους Ευρωπαϊους ΥΠΟΙΚ την Παρασκευή. Έχει γίνει μετάφραση των σημαντικότερων σημείων της έκθεσης τα οποία παραθέτονται στη συνέχεια.
Ελλάδα: ανάλυση βιωσιμότητας του χρέους 21 Οκτ. 2011
Από την τέταρτη αναθεώρηση η κατάσταση στην Ελλάδα έχει πάρει μια στροφή προς το χειρότερο και αντί η οικονομία να προσαρμόζεται μέσω της αύξησης της παραγωγικότητας χάρη σε διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, η προσαρμογή γίνεται μέσω της ύφεσης και της μείωσης των μισθών. Eνάντια σε αυτές τις αντιξοότητες οι ελληνικές αρχές δυσκολεύονται πάρα πολύ για να ανταποκριθούν στις δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει. Για τους σκοπούς της αξιολόγησης της βιωσιμότητας του χρέους έχει οριστεί μια αναθεωρημένη βάση, η οποία λαμβάνει υπόψη τις επιπτώσεις αυτών των εξελίξεων για την μελλοντική ανάπτυξη και για την πιθανή έκβαση των μέτρων και των πολιτικών που έχουν ληφθεί. Η αξιολόγηση έχει προεκταθεί μέχρι το 2030 για να συμπεριλάβει πλήρως τη μακροπρόθεσμη αναπτυξιακή δυναμική και τις πιθανές επιπτώσεις που πιθανώς θα υπάρξουν όσον αφορά στη χρηματοδότηση (της Ελλάδας).




Σάββατο 22 Οκτωβρίου 2011

Βάλαμε λάθος στόχους και μπήκαμε στο στόχαστρο



Πηγή: XrimaNews
του Π. Παναγιώτου

Ήταν Σεπτέμβριος του 2010 όταν ο Έλληνας πρωθυπουργός προέβλεπε στην καθιερωμένη ομιλία του στη ΔΕΘ ότι η κυβέρνηση του δε θα χρειαζόταν να λάβει περαιτέρω μέτρακαι πως αυτά που είχαν συμφωνηθεί στο πρώτο Μνημόνιο θα ήταν αρκετά: «Δεν υπάρχουν νέα μέτρα.
Υπάρχουν αυτά που αποτυπώνονται στη σύμβαση που έχουμε υπογράψει για τα 110 δισ. ευρώ με το μηχανισμό στήριξης. Δεν έχω ακούσει τίποτα για νέα περικοπή μισθού».
Παράλληλα, απέκλειε την περίπτωση αναδιάρθρωσης, την περίπτωση απόλυσης δημοσίων υπαλλήλων, ενώ επέμενε ότι λεφτά υπήρχαν αλλά απουσίαζε η ικανότητα σωστής διαχείρισης τους, τονίζοντας πως η χώρα θα έβγαινε από το αδιέξοδο με τη βοήθεια του νέου φορολογικού συστήματος και μέχρι το 2013 το αργότερο θα αποδεσμευόταν από το Μνημόνιο και την Τρόικα.
«Λεφτά υπάρχουν, το θέμα είναι πού πάνε» ... «το νέο φορολογικό σύστημα θα εφαρμοστεί άτεγκτα .. καθώς διευρύνεται η φορολογική βάση» και «έτσι η χώρα θα πάει μπροστά». «Ένας σοσιαλιστής δεν θέλει να ταυτιστεί με εκείνους που είναι αναξιόχρεοι, η προηγούμενη κυβέρνηση ήταν. Οι θυσίες ήταν απαραίτητες για να μπορέσει η Ελλάδα να μπει στο δρόμο της σταθερότητας. Δεν υπάρχει θέμα απόλυσης δημοσίων υπαλλήλων». (τα Νέα, 12/09/10)

Στη ζούγκλα…



Πηγή: ΚΙΜΠΙ (22/10)

«Έξω από το ευρώ είναι η ζούγκλα», είπε πριν από μερικές μέρες στη Βουλή ο Β΄ αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών -ο αίρων τας αμαρτίας της τρόικας- Ευάγγελος Βενιζέλος. Και μέσα στο ευρώ τι υπάρχει, είναι το εύλογο ερώτημα που ακολουθεί. Κανείς δεν τολμά πλέον να μιλήσει όχι για παράδεισο, αλλά έστω για ένα καθαρτήριο που διασώζει την προσδοκία της εξιλέωσης και της «μεταγραφής» στον παράδεισο, έπειτα από μια μακρά, οδυνηρή τιμωρία. Την απάντηση στο «τι υπάρχει» και ακόμη περισσότερο «τι θα υπάρχει» σε λίγο καιρό εντός του ευρώ δεν τολμούν να τη δώσουν, έστω και υπαινικτικά, ούτε οι πιο θερμοί θιασώτες του.