Ο Τσόμσκι υπέρ της επιτροπής λογιστικού ελέγχου του ελληνικού χρέους

Πηγή: Ελευθεροτυπία

της Β. Σιούτη

Τη συμπαράστασή του στον ελληνικό λαό εξέφρασε την προηγούμενη εβδομάδα ο γνωστός διανοούμενος Ν. Τσόμσκι, που υπέγραψε το αίτημα της πρωτοβουλίας για σύσταση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου (ΕΛΕ) του χρέους, συμφωνώντας ότι οι Ελληνες έχουν δικαίωμα να μάθουν πώς και γιατί δημιουργήθηκε.

Ο Τσόμσκι υποστηρίζει ότι ο λαός δεν ήταν ο αποδέκτης του κι έτσι δεν υπάρχει κανένας λόγος να πληρώσει αυτός και, όπως έχει δηλώσει και σε πρόσφατη συνέντευξή του στην «Ελευθεροτυπία» (Κοντέινερ 10/1/2011), «σε έναν κόσμο δικαίου τα χρέη αυτά απλά θα ακυρώνονταν».

Τον επόμενο μήνα τα μέλη της πρωτοβουλίας, που βρίσκεται ακόμα στο στάδιο της προετοιμασίας, θα απευθύνουν επισήμως προς την κυβέρνηση έκκληση για τον σχηματισμό ΕΛΕ, ώστε να μάθει ο ελληνικός λαός όλη την αλήθεια για το χρέος.

Στην πρωτοβουλία συμμετέχουν, μεταξύ άλλων, η ανεξάρτητη βουλευτής Σοφία Σακοράφα, ο πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ Σπ. Παπασπύρος, ο καθηγητής Οικονομικών του Πανεπιστημίου του Λονδίνου Κ. Λαπαβίτσας, ο πρόεδρος της Επιτροπής για την Κατάργηση του Χρέους του Τρίτου Κόσμου Ερίκ Τουσέν και πολλοί άλλοι. Την περασμένη εβδομάδα το σχετικό κείμενο, εκτός από τον Ν. Τσόμσκι, υπέγραψαν και άλλες προσωπικότητες από το εξωτερικό, όπως η χιλιανή κοινωνιολόγος Μάρτα Χάρνεκερ, το στέλεχος της γερμανικής αριστεράς Λ. Μπίσκι, ο καναδός οικονομολόγος Μ. Λίμποβιτς.

Ανομική δημοκρατία ή ολιγαρχικός πειρασμός;

ΠΗΓΗ: Το Βήμα

του Ν. Σεβαστάκη

Από διάφορες πλευρές μάς κατακλύζει η εικόνα μιας κοινωνίας που βρίσκεται σε ομηρεία από λίγους παντοδύναμους κακούς. Η φωτογραφία φτιάχνεται με σπαράγματα της επικαιρότητας που ανήκουν σε διαφορετικά «είδη» γεγονότων: αγριότητες που εμπίπτουν στη σφαίρα του αστυνομικού δελτίου, απεργιακά συμβάντα, μορφές συλλογικής ανυπακοής για την πληρωμή των διοδίων ή την κατασκευή ΧΥΤΑ. Το πιο σημαντικό είναι εδώ το δημόσιο σχόλιο το οποίο φροντίζει να ενοποιήσει όλες αυτές τις διαφορετικές φέτες της κοινωνικής πραγματικότητας. Για να προκύψει εντέλει ένας πίνακας ανωμαλιών, μια λίστα ανομημάτων και παρεκκλίσεων από τη λογική. Το στόρι προβλέπει οργανωμένες μειοψηφίες στρεφόμενες σαδιστικά εναντίον απροστάτευτων πολιτών, επαγγελματικές κάστες που εκβιάζουν τον δύσμοιρο καταναλωτή, πολιτικούς ακτιβισμούς οι οποίοι εκμεταλλεύονται τα δεινά των πιο αδύναμων για να κάνουν το καπρίτσιο τους. Και το σχήμα προβάλλει περίπου το ίδιο για όλες τις περιπτώσεις. Αν πιστέψουμε αυτή την ιστορία, οι απεργοί γιατροί, για παράδειγμα, δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να «βλάπτουν» την υγεία των ασθενών τους. Με τον ίδιο τρόπο άλλωστε βεβαιώθηκε αρμοδίως ότι όσοι συμπαραστάθηκαν ενεργά στην επιλογή των τριακοσίων μεταναστών για απεργία πείνας ζημίωσαν την υπόθεση των ίδιων των μεταναστών. Με άλλα λόγια, σε μια κοινωνία που πέρασε φάσεις ευημερίας δεν επιτρέπεται καμιά εκδοχή ανυπακοής: αυτή είναι κατάλληλη μόνο για τριτοκοσμικές δικτατορίες. 

Η κυβέρνηση και η βίλα των οργίων, του Θ. Τζήμα, Μέλους ΕΣ ΠΑΣΟΚ

΄

Στην ελληνική ταινία «Η βίλα των οργίων», η ιδιοκτήτρια της εν λόγω βίλας- κόρη ναυάρχου- που τη νοίκιαζε ως καταφύγιο συμπαθεστάτων κατά τα άλλα μοιχών, πανικόβλητη μπροστά στον αστυνομικό που έχει καταλάβει τι γίνεται θυμάται να παρακαλέσει: «μιλάτε μου στον πληθυντικό… θα με υποχρεώσετε». Συμπυκνώνει έτσι την υποκρισία των τρόπων της «καλής κοινωνίας», που δεν έχει κανένα πρόβλημα να βγάζει λεφτά με διαφόρους τρόπους αλλά δε διανοείται να εγκαταλείψει τον καθωσπρεπισμό της

ΠΗΓΗ: tvxs

του Θ. Τζήμα, Μέλους ΕΕ ΠΑΣΟΚ

Αυτή την αντίληψη και νοοτροπία θυμίζει η δεκάωρης καθυστέρησης πατριωτική έξαρση του κυβερνητικού εκπροσώπου στο τελευταίο- αλλά όχι πρώτο- κρούσμα ιταμής συμπεριφοράς των υπαλλήλων της τρόικας. Ακολουθήθηκε δε, από διάβημα της κυβέρνησης και φυσικά από δημοσιεύματα για υπουργούς που δήθεν εξεγέρθηκαν εναντίον του ύφους- πάντα και μόνο εναντίον αυτού- της τρόικα.

Κι άλλος ένας διορισμός με σφραγίδα διαπλοκής

ΠΗΓΗ: Ελευθεροτυπία

του Χρ. Ιωάννου

Αντιμέτωποι με την πολιτική τους ιστορία και την προσωπική τους αξιοπρέπεια έρχονται 17 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, μεταξύ των οποίων μέλη της σημερινής κυβέρνησης και ο γραμματέας του κινήματος, Μιχ. Καρχιμάκης.

Πριν από δύο χρόνια είχαν καταγγείλει την κυβέρνηση της Ν.Δ. για τον διορισμό του οικονομολόγου Περικλή Βενιέρη στο διοικητικό συμβούλιο των Ελληνικών Πετρελαίων και της ΕΚΟ. Οι βουλευτές υποστήριξαν, τότε, ότι ο Π. Βενιέρης είχε εμπλακεί σε «ύποπτες χρηματιστηριακές υποθέσεις».

Ο ίδιος άνθρωπος τοποθετήθηκε στο διοικητικό συμβούλιο του ΟΠΑΠ από τον υπουργό Πολιτισμού Π. Γερουλάνο, την προηγούμενη Τετάρτη, 9 Φεβρουαρίου, ενώ σύμφωνα με πληροφορίες, ήταν παρών και στο διοικητικό συμβούλιο που έγινε νωρίτερα, την Παρασκευή, 4 Φεβρουαρίου 2011.

Πριν από δύο χρόνια οι 17 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, με επικεφαλής το σημερινό γραμματέα του κινήματος και τους υπουργούς-υφυπουργούς, Γ. Πεταλωτή, Θεοδώρα Τζάκρη, Δ. Κουσελά, Β. Κεγκέρογλου, Χρ. Αηδόνη, Παν. Ρήγα, Μιχ. Τιμοσίδη, είχαν απευθύνει ερώτηση σε υπουργούς της Ν.Δ., ρωτώντας πώς είναι δυνατόν ένα πρώην στέλεχος της Coca Cola (ο κ. Βενιέρης), που ενεπλάκη σε «μία από τις σκοτεινότερες υποθέσεις του Χρηματιστηρίου», να διορίζεται σε εταιρείες υπό κρατικό έλεγχο.

H ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΤΖΑΜΠΑ

του ΚΙΜΠΙ

Εν αρχή ήταν όλα τζάμπα. Εννοώ πολύ πριν μάθουμε πως στο «Jumbo» όλα είναι τζάμπα, ότι «τζάμπα καίει λάμπα, τζάμπα σε θυμάμαι…». Και πολύ πριν θέσουμε το ερώτημα στην αγαπημένη μας «μ’ αγαπάς ή τζάμπα πίνω;». Στην αρχή ήταν όλα δωρεάν, ο Αδάμ και η Εύα είχαν ό,τι ήθελαν, ό,τι επιθυμούσαν στον παράδεισο που τους είχε διαθέσει ο κατασκευαστής τους, με τη μοναδική προειδοποίηση ν’ αποφύγουν εκείνο εκεί το κωλόδεντρο της γνώσης που φύλαγε ο δολερός όφις. «Don’t touch», έγραφε η πινακίδα μπροστά στο δέντρο, «μη μασάς», είπε ο όφις στην Εύα κι αυτή έκανε το μοιραίο βήμα, δίνοντας θηλυκό πρόσημο στο πιο δυναμικό στοιχείο της ανθρωπότητας: την περιέργεια. Δεν μάσησε, λοιπόν, η Εύα, ή για την ακρίβεια και δάγκωσε και μάσησε εκείνο το μήλο (αν ήταν μήλο) και τότε το τζάμπα πέθανε. Ο μύθος δηλοί ότι υπάρχει μια περίεργη συνάρτηση ανάμεσα στην τυφλή υπακοή στην εξουσία και στη δωρεάν πρόσβαση στα κοινά αγαθά. Επομένως, υποτίθεται ότι έκτοτε πληρώνουμε το τίμημα της παραβατικότητάς μας, της ανυπακοής μας. 

Ο πατριωτισμός του πασόκ ξεπουλάει την Ελλάδα γιατι σώζει ιδιωτικές τράπεζες.

Πηγή: Λες Μαλακίες

http://www.divshare.com/direct/13985688-198.mp3

Κατά παρέκκλιση του συντάγματος (διεθνής σύμβαση απαιτεί κύρωση από τα 3/5) και με αλλοίωση του πολιτεύματος αφού καταργεί την βουλή, δείτε τι ψήφισαν (χωρίς να έχουν την νόμιμη εξουσία για να το κάνουν): 

"Παρέχεται στον Υπουργό Οικονομικών η εξουσιοδότηση να εκπροσωπεί το Ελληνικό Δημόσιο και να υπογράφει κάθε μνημόνιο συνεργασίας, συμφωνία ή σύμβαση δανεισμού, διμερή ή πολυμερή, με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, τα κράτη – μέλη της ζώνης του ευρώ, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, προκειμένου να εφαρμοστεί το πρόγραμμα της προηγούμενης παραγράφου. Τα μνημόνια, οι συμφωνίες και οι συμβάσεις του προηγούμενου εδαφίου εισάγονται στη Βουλή για συζήτηση και ενημέρωση. Ισχύουν και εκτελούνται από της υπογραφής τους"

Η ποινικοποίηση της αποφυγής πληρωμής εισιτηρίου, του e-lawyer

ΠΗΓΗ: e-lawyer (via tvxs)

Το 1994 ο νομοθέτης κατάργησε από τον ποινικό κώδικα το πλημμέλημα της "δόλιας αποφυγής πληρωμής εισιτηρίου". Το καταργημένο άρθρο 391 του Ποινικού Κώδικα ανέφερε:

"1. Όποιος, εκτός από τις περιπτώσεις της απάτης κατορθώνει δόλια και χωρίς την κανονισμένη πληρωμή να παρευρεθεί σε παράσταση, έκθεση ή ανάλογη διοργάνωση ή να χρησιμοποιήσει κάποιο μέσο δημόσιας κυκλοφορίας ή κάποια άλλη εγκατάσταση που προορίζεται για κοινή χρήση, αλλά με καταβολή αντιτίμου, τιμωρείται με χρηματική ποινή ή με φυλάκιση μέχρι τριών μηνών.

2. Η ποινική δίωξη ασκείται μόνο ύστερα από έγκληση."

Βέβαια, μπορεί αυτό το άρθρο να καταργήθηκε, αλλά εξακολουθεί να ισχύει το αμέσως επόμενο άρθρο, το 392 με τίτλο "δόλια αποδοχή παροχών", το οποίο ποινικοποιεί σχεδόν την ίδια συμπεριφορά:

"1. Όποιος με πρόθεση να μην καταβάλει αντίτιμο παίρνει για άμεση κατανάλωση τρόφιμα ή ποτά ή δέχεται την παροχή καταλύματος ή υπηρεσιών, των οποίων το αντίτιμο είναι άμεσα πληρωτέο κατά τις συνήθειες των συναλλαγών τιμωρείται με χρηματική ποινή ή με φυλάκιση μέχρι τριών μηνών.

2. Η ποινική δίωξη ασκείται μόνο με έγκληση."

Δηλαδή η διαφορά ανάμεσα σε αυτό που καταργήθηκε και σε αυτό που ισχύει είναι ότι στο καταργηθέν άρθρο ο δράστης δεν έχει πληρώσει το εισιτήριο, ενώ στο ισχύον άρθρο δεν έχει σκοπό να το πληρώσει. Πρακτικά είναι απολύτως το ίδιο. Την διάταξη του άρθρου 392 μπορούμε να διαβάσουμε και τυπωμένη στο πίσω μέρος των εισιτηρίων του μετρό, στο οποίο μας ενημερώνει ότι αν δώσουμε σε άλλον το εισιτήριο, τότε αυτός ο άλλος θα έχει δεχθεί παροχή υπηρεσίας με πρόθεση να μην καταβάλλει εισιτήριο, ενώ εμείς θα είμαστε υπόλογοι για παρακίνηση σε τέλεση πλημμελήματος. Κάτι το οποίο, όπως έχω αναλύσει και στο παρελθόν, δεν ευσταθεί νομικά (βλ. Παραχώρηση επικυρωμένου εισιτηρίου στο μετρό).

Κυριακή 13/2 ανοίγουν τα διόδια

Μαζικά για την κατάργηση των διοδίων!

Κυριακή 13/2 ανοίγουν τα διόδια:

Λεπτοκαρυάς ώρα 14:00

Μακρυχωρίου ώρα 12:00

Πυργετού ώρα 12:00

Μοσχοχωρίου ώρα 11:00

Αφιδνών ώρα 11:00  

 και όλη την επόμενη εβδομάδα (13/2 ως 20/2)

ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ - ΣΗΚΩΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΜΠΑΡΑ

Ο λαός των νομιμοφρόνων

ΠΗΓΗ: Γαλαξιάρχης (Ζaphod)

Με το μύθο της λαϊκής συναίνεσης, που καλλιέργησαν συστηματικά και μεθοδευμένα πολιτικά κόμματα, ΜΜΕ και κατά παραγγελία δημοσκοπήσεις, να εμφανίζει φαινόμενα κατάρρευσης, η αστική τάξη παίζει κυριολεκτικά τα ρέστα της. Κι όπως πάντα, είναι διατεθημένη να κυνηγήσει κουνούπια με... καραμπίνα. Κωμική σε βαθμό επικινδυνότητας, η εξουσία ανασσύρει όπως-όπως και εντελώς άγαρμπα από τις κάσες και τις αραχνιασμένες ντουλάπες όλα τα προπαγανδιστικά όπλα της και την πατροπαράδοτη μαζική καταστολή. Κι αν τα εργασιακά δικαιώματα γύρισαν στο 1950, ο πολιτικός λόγος επιστρέφει στο μεσοπόλεμο, επί εποχής του «λαού των νομιμοφρόνων». Κι όπως λέει η παροιμία: το χρήμα και ο έρωτας δεν κρύβονται. Ειδικά οι αστικοί γεροντοέρωτες με τις ολιγαρχίες.

Η άρχουσα τάξη ουδέποτε διακρινόταν για την πολιτική και ιδεολογική της εμβρύθεια. Άλλωστε, όταν κατέχεις πάγια την εξουσία, δε χρειάζεσαι ιδιαίτερη αναζήτηση και ανάλυση. Αρκεί η αποτελεσματική διαχείριση και διατήρηση του status σου. Κι αν η αστική δημοκρατία τής προκαλεί πού και πού κανένα εμπόδιο, δε χρειάζεται να κοπιάζει ιδιαίτερα. Πρωτίστως επιχειρεί να απονομιμοποιήσει τη διαφορετική άποψη και -αν δεν τα καταφέρει- στη συνέχεια να την εξαφανίσει. Έτσι περνάει από τις φάσεις της επικοινωνιακής διαχείρισης, στην καταστολή και τελικά στην ολιγαρχία και το φασισμό. Στη χώρα μας η ιστορία είναι πλούσια ανάλογων παραδειγμάτων και επαναλαμβανόμενων τακτικών εξουσιαστικής επιβολής. Από τον περίφημο «λαό των νομιμοφρόνων», ιδεολόγημα με το οποίο οι αντιβενιζελικοί φιλομοναρχικοί επιχειρούσαν να απονομιμοποιήσουν τους ενδοταξικούς τους αντιπάλους, έως την υπερπενηντάχρονη μαύρη περίοδο της «εθνικοφροσύνης» που εκτόπισε αποτελεσματικά σχεδόν το ένα τέταρτο του ελληνικού λαού με την ταμπέλα του προδότη.

Το άσυλο των υπογραφών της Siemens

ΠΗΓΗ: ΕλευθεροτυπίαΤου ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ

Από τον καιρό που άρχισε το κίνημα των διοδίων και της άρνησης καταβολής κομίστρου στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς οι λέξεις «νόμος και τάξη», είχαν τη τιμητική τους.

Εμφανίστηκαν κυρίως από την τηλεόραση σαν ύψιστες θεότητες. Μια απόλυτη ιερή αξία που ανήκε στο χώρο της μεταφυσικής, και ως εκ τούτου ο άνθρωπος δεν είχε άλλη επιλογή από το υπακούσει σε αυτόν τον υπέρτατο νόμο. Η τηλεόραση έχει μια πτυχή μεταφυσικής και δημιουργεί «γεγονότα» χωρίς καμία απολύτως απόδειξη. Αυτή η τηλεοπτική «αλήθεια» καταπίνεται αμάσητα από τον αδρανή τηλεθεατή, που την αναπαράγει μηχανικά και μπορεί να υποστηρίξει την οποιαδήποτε ανοησία και να την υποστηρίξει με το μόνο επιχείρημα πως «το είπε η τηλεόραση».

Ερωτήματα δεν μπαίνουν ποτέ. Οπως π.χ. Ποιος νόμος και ποια τάξη; Είναι νόμος και τάξη η ναζιστική κατοχή της Ελλάδας ή είναι νόμος και τάξη η Αντίσταση του ΕΑΜ; Οι νόμοι της χούντας του Παπαδόπουλου ή του Πινοσέτ; Οι Χίτλερ, Μουσολίνι, Φράνκο, Σαλαζάρ ή ακόμα ο «δικός» μας Στάλιν -που από τον τάφο του καθοδηγεί ακόμα το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής Αριστεράς- είχαν θεσπίσει νόμους που εξέφραζαν το καλό όλης της κοινωνίας ή ήταν νόμοι εναντίον της κοινωνίας; Από την Αθηναϊκή Δημοκρατία μαθαίνουμε πως οι νόμοι ψηφίζονταν από όλους, οπότε οι πολίτες υπάκουαν στον εαυτό τους. Και αυτό τους έδινε το νόμιμο δικαίωμα στη στάση, ακόμα και στρατιωτική, αν ο νόμος δεν εφαρμοζόταν.

ΠΑΝΕ ΓΥΡΕΥΟΝΤΑΣ

ΠΗΓΗ: ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ

του ciaoant1

Η όποια συναίνεση υπήρχε στην κυβέρνηση εξανεμίζεται ταχύτατα. Αυτοί που δεν έχουν λεφτά δεν πρόκειται να πληρώσεις, όσα πρόστιμα και να τους βάζει ο Γιωργάκης, και μάλιστα θα αρχίσουν αργά ή γρήγορα και κινήματα τύπου "δεν πληρώνω" και για λογαριασμούς ΔΕΗ και κάθε άλλο πιθανό και απίθανο φόρο/λογαριασμό/επιβάρυνση.

Όταν δεν έχεις, δεν πληρώνεις. Απλό είναι.

Και γίνεται ακόμα απλούστερο όταν αυτός που σε εγκαλεί να πληρώσεις...χρωστά στα ασφαλιστικά ταμεία των εργαζόμενων δισεκατομμύρια επί δισεκατομμυρίων, έχει χαρίσει δισεκατομμύρια επί δισεκατομμυρίων στις τράπεζες, έχει καταβροχθίσει τη μία μίζα μετά την άλλη, έχει αφήσει αφορολόγητους τους εφοπλιστές, την εκκλησία, έχει μειώσει τους φόρους για τους βιομηχάνους, έχει περάσει ένα σωρό αντεργατικούς νόμους διευκολύνοντας την κερδοφορία των "λίγων και εκλεκτών" αυτού του κόσμου, έχει πει επανειλημμένα ψέματα, έχει χτυπήσει "γέρους νέους και παιδιά" που διεκδίκησαν μια καλύτερη ζωή, κτλ, κτλ, κτλ.

Υγεία

ΠΗΓΗ: Ριζοσπάστης

του Ν. Μπογιόπουλου

Στην κλαδική μελέτη που πραγματοποίησε η Εθνική Τράπεζα (Δεκέμβρης 2009) με θέμα τα «Ιδιωτικά Νοσοκομεία» διαβάζουμε:

*

1) Παρά την αρνητική μακροοικονομική συγκυρία, τα ιδιωτικά νοσοκομεία θα συνεχίσουν να κερδίζουν μερίδιο αγοράς έναντι των δημοσίων, καλύπτοντας το 2012 το 31% της αγοράς έναντι 27% το 2008.

Σημειωτέον ότι από το 2000, που το μερίδιό τους στην αγορά ήταν 13%, τα ιδιωτικά νοσοκομεία με βάση την πρόβλεψη για το 2012, θα έχουν αυξήσει το μερίδιο αγοράς τους κατά 140%!

*

2) Τα περιθώρια λειτουργικής κερδοφορίας των ιδιωτικών νοσοκομείων «είναι από τα υψηλότερα της ελληνικής οικονομίας». Ανέρχονταν στο 15% με τάση να ανέλθουν στο 17%.

Δηλαδή οι ρυθμοί κερδοφορίας τους είναι υπερτριπλάσιοι του τρέχοντος πληθωρισμού, ήταν οχταπλάσιοι του πληθωρισμού της προηγούμενης δεκαετίας και εφταπλάσιοι του ρυθμού που παρουσίαζε η αύξηση του ΑΕΠ ως το 2007.

ΤΟ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΤΟΠΙΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

ΠΗΓΗ: ISKRA

Του ΓΙΑΝΝΗ ΚΟΥΖΗ

1.Οι εξελίξεις στο πεδίο των εργασιακών σχέσεων που διαμορφώνονται στην Ελλάδα μετά από την επιβολή του μνημονίου συνιστούν την επίτευξη ενός στόχου που έχει δρομολογηθεί κατά την τελευταία 20ετία από διεθνείς και εθνικούς κύκλους ισχυρών οικονομικών συμφερόντων, και υλοποιείται με αφορμή και άλλοθι την κρίση και το μνημόνιο. Οι αλλαγές που συντελούνται εντάσσονται στο ίδιο πνεύμα των «μεταρρυθμίσεων» των δύο τελευταίων δεκαετιών υπό την επίκληση του στόχου της ανταγωνιστικότητας που μεταφράζεται με όρους μείωσης και συμπίεσης των δαπανών για την εργασία αβέβαιης αποτελεσματικότητας, πέραν της διασφάλισης της αυξημένης κερδοφορίας του κεφαλαίου, της απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων και της επέκτασης της επισφάλειας και ανασφάλειας στους κόλπους των εργαζομένων.

ΑΠΕΧΘΕΣ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΛΟΓΙΣΤΙΚΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ

Πηγή: iskra

Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ, διδάκτορα οικονομικών επιστημών 

Η βαθιά και παρατεταμένη κρίση στην ελληνική οικονομία εκδηλώνεται ως κρίση δημόσιου χρέους και ελλειμμάτων στο όνομα των οποίων μισθωτοί, συνταξιούχοι και ευρύτερα λαϊκά στρώματα καλούνται από «τρόϊκα» και κυβέρνηση σε μακροχρόνιες θυσίες για «σωτηρία» της οικονομίας. Η κρίση Χρέους έχει γίνει ιδιόμορφος «κόμπος» συμπύκνωσης των κοινωνικών αντιθέσεων και αντιπαράθεσης διαφορετικών πολιτικών εξόδου από την κρίση. Ωστόσο το κρίσιμο δίλημμα είναι με ποιους όρους; Με όρους πιστωτών ή οφειλετών, υπέρ των τραπεζιτών ή υπέρ της κοινωνίας;

Άρνηση πληρωμής «απεχθούς» χρέους

Η αμφισβήτηση ή αθέτηση (default) πληρωμής του «επαχθούς/ απεχθούς» χρέους αποτελεί κρίσιμο ζήτημα (από ηθική, οικονομική, πολιτική και διεθνή διάσταση). Η έννοια του «επαχθούς» (δυσβάστακτου, ασήκωτου, με πρόσθετα βάρη και δεσμεύσεις) και ταυτόχρονα «απεχθούς» (επί πλέον παράνομου, ανήθικου, αθέμιτου, βρώμικου, κλπ), θεμελιώνει το δικαίωμα άρνησης πληρωμής του. Και μόνο την επίκληση της «κατάστασης ανάγκης» (state of necessity) της Επιτροπής Διεθνούς Δικαίου του ΟΗΕ να πάρουμε (1613η Συνάντηση, 17η Ιουνίου 1980), η οποία λέει ότι «ένα κράτος μέλος δεν μπορεί να αναγκαστεί να κλείσει σχολεία, πανεπιστήμια, δικαστήρια, να εγκαταλείψει τις δημόσιες υπηρεσίες, επιφέροντας χάος και αναρχία στην κοινωνία, μόνο και μόνο για να εξασφαλίσει κονδύλια αποπληρωμής δανείων σε ξένους και ντόπιους δανειστές», θεμελιώνεται το δικαίωμα άρνησης πληρωμής όχι μόνο του «επαχθούς»/«απεχθούς» χρέους, αλλά και γενικά του δημόσιου χρέους.

ΠΩΛΕΙΤΑΙ Η ΕΛΛΑΣ!ΣΤΟ ΣΦΥΡΙ Ο,ΤΙ ΔΙΑΘΕΤΕΙ ΑΞΙΑ,ΑΠΟ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΜΕΧΡΙ ΑΚΙΝΗΤΑ!

πηγή: iskra

Η σημερινή συνέντευξη τύπου, της τρόικας, που σηματοδοτεί την έγκριση της 4ης δόσης(ύψους € 15 δις) των τροϊκανών δανείων καθώς και τοΜνημόνιο Νο4, ξεπέρασεακόμα και τον πλέον απαισιόδοξο νου! 

Κατά τη διάρκεια της, ο εκπρόσωπος της Κομισιόν στην τρόικα, Σερβάς Ντερούζ είπε ορθά - κοφτά,πως μέχρι το 2015, η Ελλάδα θα πρέπει να αντλήσει € 50 δις μέσω του ξεπουλήματος δημόσιας περιουσίας! Για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος του ποσού αυτού αρκεί να αναφέρουμε, πως το πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων της Κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου για την περίοδο 2011 – 2013, έφτανεμόλις τα € 7 δις...

Σύμφωνα με τον Σ. Ντερούζ, τα € 50 δις, θα προκύψουν ως εξής: € 15 δις την περίοδο 2011 – 2012 και €35 δις την περίοδο 2013 – 2014! Φυσικά, τα τεράστια αυτά ποσά δεν μπορούν να προκύψουν μόνο μέσω της κλασικής διαδικασίας ιδιωτικοποίησης μιας ΔΕΚΟ για παράδειγμα. Αντιθέτως, το σχετικό project, θα περιλαμβάνει πέραν πάσης αμφιβολίας κάθε λογής ακίνητα αλλά ακόμα ίσως και πολιτιστικά μνημεία,μέσω της μεθόδου της πολυετούς εκμετάλλευσης!

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΔΙΟΔΙΑ ΑΦΙΔΝΩΝ την ΚΥΡΙΑΚΗ 13/2/2011 και ώρα 11π.μ.

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

11/2/2011

http://diodiastop.blogspot.com/2011/02/1322011-11.html

Ο κ. Ρέππας άξιος αντικαταστάτης του κ. Σουφλιά (και οι δύο υπουργοί εργολάβων και κατ΄ ευφημισμό υπουργοί Δημοσίων έργων και Υποδομών) εκλεγμένος αντιπρόσωπος από τον ελληνικό λαό να εξυπηρετεί τα συμφέροντά του, χθες ανακοίνωσε ότι:

• Ο Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας μετατρέπεται από κώδικα ασφάλειας της μετακίνησης των πολιτών σε μέσο καταστολής των πολιτών και «νομικό»όχημα είσπραξης παράνομων τελών διοδίων.
• Η ελληνική τροχαία μετατρέπεται από φύλακα ασφάλειας σε εισπράκτορα ιδιωτικών εταιρειών.
• Δημόσιες υπηρεσίες (Πολεοδομικά Γραφεία) απαξιώνονται υπέρ των εταιρειών διαχείρισης των δρόμων. Ο ανεξάρτητος μηχανικός (υπάλληλος των εταιριών), υπερισχύει των τετελεσμένων αποφάσεων των Πολεοδομικών γραφείων χαρίζοντας στις εταιρίες και στερώντας από τον ελληνικό λαό 22.500.000€ πρόστιμα που οφείλουν να πληρώσουν οι εταιρείες από πολεοδομικές παραβάσεις τους .

Ο κ. Ρέππας έχει την πρόθεση να μας κάνει να ξεχάσουμε ποιος είναι ο ρόλος των υπουργών, των εταιριών, της τροχαίας, της αστυνομίας, των νόμων, του ΚΟΚ, των θεσμών.

Κύριε Ρέππα το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, η κατάργηση των δημόσιων λειτουργών, η κατάλυση της δημοκρατίας και των θεσμών, που ταχθήκατε να κάνετε, ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΕΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΟΥΣ.

Όσοι Έλληνες βουλευτές ψηφίσουν τις κατάπτυστες τροπολογίες θα βρεθούν ενώπιον των ευθυνών τους.

Η απονομιμοποίηση της εξουσίας

Πηγή: Καθημερινή

Του Σταυρου Λυγερου

Οσο το κίνημα «Δεν πληρώνω» φουντώνει τόσο υψώνονται οι φωνές καταδίκης και οι προτροπές για ποινικοποίηση και κατασταλτικά μέτρα. Η άρνηση πληρωμής δεν αποτελεί, βεβαίως, λύση. Αυτή, όμως, είναι η μία όψη του νομίσματος, η οποία και κατά κανόνα προβάλλεται από όσους ζητούν νόμο και τάξη. Η άλλη όψη συνδέεται με το ερώτημα, γιατί τόσο πολλοί και τόσο διαφορετικοί πολίτες επιδίδονται τώρα σε μία πρακτική, την οποία μέχρι πρότινος οι ίδιοι θεωρούσαν λούμπεν; Δεν πρόκειται απλώς και μόνο για εκδηλώσεις τσαμπατζιδισμού, παραβατικότητας ή μόδας. Είναι η αντίδραση για την επιβολή σε συνθήκες συρρίκνωσης των εισοδημάτων αυθαίρετων και άδικων μέτρων, όπως π.χ. η καταβολή υψηλών διοδίων για δρόμους που δεν έχουν κατασκευαστεί και οι τεράστιες αυξήσεις στα εισιτήρια των αστικών συγκοινωνιών.

Αυθαίρετα και άδικα μέτρα έχουν και στο παρελθόν επιβληθεί, χωρίς να προκληθεί κύμα κοινωνικής ανυπακοής. Η ειδοποιός διαφορά είναι ότι τώρα τα μέτρα λαμβάνονται όχι μόνο σε συνθήκες οξύτατης κρίσης, αλλά και κλιμακούμενης απονομιμοποίησης (πραγματικής και όχι θεσμικής) της εξουσίας. Οι δημοσκοπήσεις επιβεβαιώνουν πως ολοένα και περισσότεροι πολίτες θεωρούν ότι το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα δεν δρα για το συμφέρον της κοινωνίας. Οι πολίτες βιώνουν τραυματικά την ανώμαλη προσγείωση από τις κυβερνητικές ρητορείες περί «ισχυρής οικονομίας» στην πραγματικότητα του κραχ.

Η ζωή μας μια αγορά πολιτικών μονοδρόμων

 

ΠΗΓΗ: Ελευθεροτυπία

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Καθηγητή Βιοχημείας, Τμήμα Βιολογίας Πανεπιστημίου Πατρών c.georgiou@upatras.gr

 

Σε πρόσφατη διάλεξή του στο ΕΜΠ (19/12/2010), ο φημισμένος σλοβένος φιλόσοφος Σλάβοϊ Ζίζεκ είπε ότι η πολιτική μας ζωή έχει γίνει μια αγορά.

Πολιτικών μονοδρόμων, θα πρόσθετα.

Από μικρή ηλικία μαθαίνουμε να «αγοράζουμε» προεπιλογές άλλων, κι αργότερα πολιτικούς και ηθικούς μονόδρομους από κόμματα και Εκκλησία. Ακόμα και οι διαπροσωπικές μας σχέσεις οργανώνονται εμπορικά. Παλιά το ερωτικό συναίσθημα αντικαθιστούσαν τα συνοικέσια, ενώ σήμερα συχνά αναζητείται μέσω πρακτορείων ή facebook, με συνυπολογισμούς, όμως, των εμφανισιακών, οικονομικών και ψυχολογικών εμπορικών απαιτήσεων των ενδιαφερόμενων μερών.

Αγοράζουμε από κόμματα και θρησκείες προεπιλεγμένα εμπορικά πακέτα ατομικού και οικογενειακού οφέλους, βάσει της υποσχόμενης αποδοτικότητάς τους, προοπτικές εργασίας, ψηφιακά μοντέλα εκπαίδευσης, αστυνομικές υπηρεσίες τάξης και ασφάλειας, γειτονιές καθαρές από μετανάστες, καθαρόαιμη εθνο-φυλετικότητα και ορθοδοξία κ.ά. 

Παιχνίδι Βερολίνου με την ελληνική χρεοκοπία!

Πηγή: Sofokleous 10

Τα σενάρια χρεοκοπίας της Ελλάδας και άμεσης ένταξης της Πορτογαλίας, με τρόπο σχεδόν εκβιαστικό, στον ευρωπαϊκό μηχανισμό διάσωσης, τροφοδοτεί ευθέως πλέον η γερμανική κυβέρνηση, σε μια προσπάθεια να οδηγήσει την κρίση σε νέα κορύφωση, ώστε να περάσουν με λιγότερες αντιστάσεις οι ολοκληρωτικές προτάσεις της για «σιδηρά» οικονομική διακυβέρνηση στην ευρωζώνη.

Αφού πρώτα «ψαλίδισαν» τις ελπίδες για οριστική λύση στην ευρωπαϊκή κρίση χρέους τον Μάρτιο, οι Γερμανοί αφήνουν να σχηματιστεί στις αγορές ένα «μαύρο» σενάριο για την Ελλάδα, ενώ στο παρασκήνιο εξακολουθούν να επιδιώκουν την επιβολή εφιαλτικών όρων στην ελληνική κυβέρνηση για τη ρύθμιση του χρέους μέσω των ευρωπαϊκών μηχανισμών:

Οι Γερμανοί... κατά της ΕΕ!

 Πηγή: ΕΘΝΟΣ

του Γ. Δελαστίκ

Απορεί όποιος δεν είναι γνώστης της πολιτικής συζήτησης στο εσωτερικό της Γερμανίας για ορισμένες μελοδραματικών τόνων διακηρύξεις πίστης στην Ευρώπη και στο ευρώ, στις οποίες προβαίνει όλο και πιο συχνά τελευταία η Γερμανίδα καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ. «Το πεπρωμένο μας είναι η Ευρώπη!» υπογράμμισε π.χ. τον Δεκέμβριο. «Δεν υπάρχει επιστροφή στο μάρκο!» τόνισε τον περασμένο μήνα.

Αρκεί όμως να ρίξει κανείς μια ματιά στα αποτελέσματα δημοσκοπήσεων των τελευταίων ημερών για να κατανοήσει τη στάση της Μέρκελ. «Μόνο μια μειοψηφία των Γερμανών βλέπει ακόμη το μέλλον της στην Ευρώπη» αναφέρουν π.χ. οι τίτλοι της συντηρητικής, φιλοκυβερνητικής εφημερίδας «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε» σε μια ανάλυση των ευρημάτων σφυγμομέτρησης των διαθέσεων της γερμανικής κοινής γνώμης απέναντι στην Ευρώπη, που πραγματοποίησε το ινστιτούτο δημοσκοπήσεων Αλενσμπαχ.

E.E. και Ευρωζώνη: Η υπέρβαση της ΕΟΚ και ο δρόμος προς την οικονομική απολυταρχία

Πηγή: Hellenic Nexus, τεύχος 49, Φεβρουάριος 2011
του Δ. Καζάκη

H EE και κυρίως η ευρωζώνη βρίσκεται μπροστά σε ιστορική καμπή. Πολλοί είναι εκείνοι που εκτιμούν ότι η κρίση που συνταράσσει την οικονομία και την πολιτική της ευρωζώνης θα είναι από κάθε άποψη καταληκτική. Με άλλα λόγια, είναι πλέον διάχυτη η εκτίμηση ότι το ευρώ, τουλάχιστον με την μορφή και την αρχιτεκτονική που το γνωρίζαμε μέχρι σήμερα, δεν θα επιβιώσει αυτής της κρίσης. Ήδη οι ισχυροί της ευρωζώνης έχουν ξεκινήσει την πορεία μετεξέλιξης μέσα από τρεις βασικές μεταβολές:

Πρώτο: την «οικονομική διακυβέρνηση» που σημαίνει ότι το σύνολο της δημοσιονομικής πολιτικής των κρατών-μελών ανατίθεται επισήμως στα όργανα της ευρωζώνης. Στην πράξη το κράτος-μέλος χάνει ουσιαστικά το δικαίωμα κατάρτισης ανεξάρτητου προϋπολογισμού, ενώ το εθνικό κοινοβούλιο δεν έχει πια παρά μόνο ένα καθήκον, να συμμορφώνεται με τις υποδείξεις των κεντρικών οργάνων της ευρωζώνης. Σε κάθε άλλη περίπτωση προβλέπονται ποινές και κυρώσεις.

ΠΔ 407/80: Πανελλαδική Κινητοποίηση στο Υπουργείο Παιδείας 11 και 12/2

Πανελλαδική παράσταση διαμαρτυρίας διδασκόντων με βάση το ΠΔ 407/80 και Επιστημονικών & Εργαστηριακών Συνεργατών ΤΕΙ.

Παρασκευή 11/2 11.00 π.μ. Υπουργείο Παιδείας

                                                          

Πανελλαδική Συνάντηση συμβασιούχων διδασκόντων, στα γραφεία της ΟΛΜΕ (Κορνάρου 2 και Ερμού, 6^ος όροφος)

Σάββατο 12/2 13.00 μ.μ. 

 ΣΥΛΛΟΓΗ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ ---> ΕΔΩ

Στο πλαίσιο της συνολικότερης επίθεσης στην Ανώτατη Εκπαίδευση το Υπουργείο Παιδείας ανακοίνωσε περικοπές στις πιστώσεις που αφορούν διδάσκοντες με βάση το ΠΔ 407/80 και οι οποίες φτάνουν το 15%-20% σε σχέση με τις ήδη συρρικνωμένες προβλέψεις των τετραετών ακαδημαϊκών προγραμματισμών. Οι περικοπές ανακοινώθηκαν το Δεκέμβριο, όταν είχε περάσει το μεγαλύτερο μέρος του χειμερινού εξαμήνου. Την ίδια στιγμή στα ΤΕΙ οι περικοπές πιστώσεων δημιουργούν σοβαρά προβλήματα στη λειτουργία των ιδρυμάτων και την πληρωμή των επιστημονικών και εργαστηριακών συνεργατών.

Η απόφαση του Υπουργείου οδηγεί σταδιακά τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ, τις Συγκλήτους και τα Τμήματα είτε στον επιμερισμό μικρότερου αριθμού πιστώσεων σε περισσότερους διδάσκοντες (οικονομική εξαθλίωση, άνιση μεταφορά των βαρών στις πλάτες των συμβασιούχων διδασκόντων) είτε στον ριζικό περιορισμό του αριθμού συμβασιούχων διδασκόντων, άρα και των προσφερόμενων μαθημάτων (απολύσεις και υποβάθμιση προγραμμάτων σπουδών). Την ίδια στιγμή η παρατεταμένη καθυστέρηση των διορισμών των μελών ΔΕΠ που έχουν εκλεγεί, η πρόθεση του Υπουργείου να περιορίσει ριζικά τις προκηρύξεις νέων θέσεων, οι περικοπές πιστώσεων, διαμορφώνουν ζοφερό τοπίο για τους συμβασιούχους διδάσκοντες αλλά και τα ίδια τα Τμήματα. Ιδιαίτερα πλήττονται τα Περιφερειακά ΑΕΙ και τα νέα Τμήματα που βασίζονται σημαντικά σε συμβασιούχους διδάσκοντες.

Η κυριαρχία ως αυτοσκοπός

ΠΗΓΗ: ΕλευθεροτυπίαΤου ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΓΕΩΡΓΟΥΔΗ

«Πιο πολύ κι απ' την πυρκαγιά πρέπει κανείς να σβήνει την ύβρι»

Ηράκλειτος

Η μετατροπή των λαών της Ευρώπης από πολίτες σε πολλαπλά πειραματόζωα -με αρχή τον ελληνικό λαό- που επέβαλε η κυρίαρχη ηγεμονική δύναμη, η Γερμανία, με δεσπόζουσα συνιστώσα στον αστικό συνασπισμό εξουσίας της τις δυνάμεις που εκπροσωπεί η κ. Μέρκελ, είναι άκρως επικίνδυνη.

Το εξαιρετικά επικίνδυνο στοιχείο είναι το γεγονός πως η σκληρή ταξική και οικονομική αυτή πολιτική εξελίσσεται σε μια περίοδο βαθιάς πολιτικής και ηθικής κρίσης των αξιών, όπου η αντιδραστική δύναμη της τεχνοεπιστήμης έχει μετατοπίσει την ουσία της δημοκρατίας και του πολιτισμού σε μια τεχνοκρατική ολιγαρχική λογική.

Αυτό, ταυτόχρονα και σε συνάρτηση με την καλλιέργεια από την εκπαίδευση, με έμφαση τα πανεπιστήμια και τα ΜΜΕ, μιας μηδενιστικής ανορθολογικής συμπεριφοράς όσο και μιας μεταμοντέρνας αντίληψης νιτσεϊκού και μακιαβελικού τύπου, όπου η βία και η κυριαρχία είναι η πεμπτουσία της ζωής και η ηθική είναι δήθεν για τους αδυνάτους.

Tο “δεν πληρώνω” που έριξε τη… Θάτσερ

Ιστορικό παράδειγμα κινήματος ανυπακοής στη Μεγ. Βρετανία

του bobfisher (via tvxs) (via Γ. Παπαιωάννου)

Γύρω στα τέλη της δεκαετίας του ’80, η κυβέρνηση θάτσερ στη βρετανία αποφάσισε να επιβάλλει ένα νέο φόρο στα νοικοκυριά, ο οποίος έμεινε με το όνομα poll tax. Πρακτικά το ποσό που αναλογούσε σε κάθε οικογένεια προέκυπτε από το πόσα άτομα έμεναν σε ένα σπίτι, χωρίς να λαμβάνεται υπόψιν το εισόδημά τους.

Σχεδόν αμέσως προέκυψε ένα κίνημα πολιτών που αρνήθηκαν συντεταγμένα να πληρώσουν. Ξεκίνησε από τη Σκωτία και επεκτάθηκε σε όλη τη χώρα, με αποτέλεσμα τη δεύτερη χρονιά εφαρμογής του νόμου να μην πληρώσει περίπου το 30% των φορολογούμενων (διευκρινίζεται πως η άρνηση αφορούσε ΜΟΝΟ τον poll tax – ή community charge επίσημα).

Πώς θα λυθεί το πρόβλημα χρέους

ΠΗΓΗ: ΕλευθεροτυπίαΤου ΜΑΝΟΛΗ Γ. ΔΡΕΤΤΑΚΗ*

Παρά την έλλειψη πολιτικής ένωσης, τα οικονομικά ισχυρά κράτη-μέλη της Ε.Ε. αποφάσισαν να δημιουργήσουν τη λεγόμενη Οικονομική και Νομισματική Ενωση (ΟΝΕ) και να υιοθετήσουν το ευρώ ως κοινό νόμισμα και την ευρωζώνη, στην οποία μετέχουν όσα κράτη επιθυμούν και ικανοποιούν τα κριτήρια εισόδου σ' αυτήν.

Ηδη, πριν τεθεί σε κυκλοφορία το ευρώ, η δημιουργία του επέσυρε την κριτική έγκυρων οικονομολόγων, οι οποίοι επισήμαναν ότι η ΟΝΕ είναι μόνο νομισματική κι όχι και οικονομική ένωση. Για το λόγο αυτό, ορισμένοι από αυτούς χαρακτήρισαν το ευρώ «strait-jacket», δηλαδή «ζουρλομανδύα», δεδομένου ότι η κοινή νομισματική πολιτική είναι αδύνατο να προσπορίσει οφέλη σε όλα τα μέλη της ευρωζώνης, εξαιτίας των τεράστιων διαφορών τόσο στο επίπεδο ανάπτυξης όσο και στις δομές των οικονομιών τους. Πράγματι, από τη μέχρι σήμερα λειτουργία της ΟΝΕ, μόνο ως νομισματικής ένωσης, ορισμένα μέλη της ευρωζώνης αποκόμισαν οφέλη σε βάρος άλλων μελών της (σ' αυτά θα αναφερθούμε στο επόμενο άρθρο μας).