Ξύλο... μετά μουσικής

ΠΗΓΗ: Το Ποντίκι

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Αύριο ο πρωθυπουργός της Ελλάδας αναχωρεί για το καθιερωμένο ετήσιο φόρουμ του Νταβός. Εκεί οι πολιτικοί ηγέτες του κόσμου, οι μεγαλύτεροι επιχειρηματίες, οι εκπρόσωποι του διεθνούς τραπεζικού συστήματος θα αρχίσουν τη συνάντησή τους με μια συζήτηση περί μουσικής – για την ακρίβεια για το πώς η μουσική μπορεί να ενώσει τον κόσμο! Ύστερα θα έρθει το... ξύλο μετά μουσικής.

Εκτός της Μέρκελ, του Σαρκοζί, του Κάμερον και του Μεντβέντεφ, ο Γ.Α. Παπανδρέου θα συναντήσει το νούμερο δύο της Goldman Sachs, αλλά και τον... οικονομολόγο - κερδοσκόπο (!) Νουριέλ Ρουμπινί, τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Ζαν - Κλοντ Τρισέ, τον πρόεδρο της Bundesbank Άξελ Βέμπερ και άλλους πολλούς.

Από τον Κολόμβο στον Χίτλερ: Ευημερία με βαρβαρότητα

ΠΗΓΗ: Δρόμος 

Του Στέλιου Ελληνιάδη.

Πολίτες πρετ-α-πορτέ

Στα χρόνια της ευημερίας και της παντοδυναμίας των μητροπόλεων του καπιταλισμού, οι κοινωνίες έσπρωξαν κάτω από το χαλί όλα τα ιστορικά στοιχεία που η αναφορά τους και μόνο θα σχετικοποιούσε την επιτυχία του συστήματος και θα αμαύρωνε την εικόνα του, κλονίζοντας την αξιοπιστία των θιασωτών του καπιταλισμού και θέτοντας τους ευημερούντες ενώπιον πελωρίων ηθικών ζητημάτων. Εν ολίγοις, η αλήθεια για τη γένεση και την πορεία ανάπτυξης και επικράτησης του καπιταλισμού, δηλαδή το τίμημα της επιτυχίας, θα αναιρούσε πολλά από τα ζωτικά πλεονεκτήματα του συστήματος.

Επίσης, η γνώση της ιστορίας, παλιότερης και νεότερης, θα φώτιζε το υπόστρωμα πάνω στο οποίο στηρίζεται ο καπιταλισμός. Κάτι που είναι πολύ ξεκάθαρο στους λαούς που συνεχίζουν να υφίστανται τις συνέπειες του καπιταλιστικού επεκτατισμού μέχρι σήμερα, στην Ασία, τη Λατινική Αμερική ή την Αφρική, αλλά είναι πολύ θολό ή άγνωστο στους λαούς που ζουν στις καπιταλιστικές μητροπόλεις. Όντας ωφελημένοι από τον πλούτο που συσσωρεύεται στις κοινωνίες που ανήκουν, δεν θέλουν να ξέρουν από πού προέρχεται και με ποιο τρόπο αποκτάται η ευημερία τους, γιατί δεν θέλουν να συσχετίζουν την ευζωία τους, μικρή ή μεγάλη, με μια αλήθεια που, όσο πορωμένος και αλλοτριωμένος κι αν είναι κανείς, δυσκολεύεται να την αποδεχτεί. Έτσι, η κοινωνία ολόκληρη, με την καθοριστική συμβολή της παρεχόμενης παιδείας, της κατευθυνόμενης δημοσιογραφίας και της καθεστωτικής διανόησης, σπρώχνει κάτω από το χαλί τα στοιχεία που ανατρέπουν τη βολική φιλοσοφία του σύγχρονου «ευ ζην».

«Σχέδιο Μανίλα» για το ελληνικό χρέος εξετάζει η Ε.Ε.

Πηγή: Καθημερινή

Των Ξενιας Κουναλακη και Κωστα Καρκαγιαννη

 Δείτε επίσης το αναλυτικό άρθρο του SPIEGEL: The Manila Model

Η επαναγορά ελληνικών κρατικών ομολόγων στην τρέχουσα (μειωμένη) τιμή τους αποτελεί μια από τις ιδέες που περιλαμβάνονται σε έκθεση της γενικής διεύθυνσης Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων, που παρουσιάστηκε στα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης, επιβεβαίωσε χθες στην «Κ» αξιωματούχος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Ωστόσο, σύμφωνα με τις Βρυξέλλες, ακόμη και αν αποφασιστεί, η επαναγορά ομολόγων με κεφάλαια του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) δεν εξαλείφει το πρόβλημα, αφού η Επιτροπή υπολογίζει ότι η μείωση του ελληνικού χρέους δεν θα ήταν πολύ μεγάλη. Ταυτόχρονα, η Επιτροπή υποστηρίζει την επιμήκυνση της περιόδου αποπληρωμής των 110 δισ. και τη χορήγηση των υπόλοιπων δόσεων με χαμηλότερο επιτόκιο ως μέρος της συνολικής λύσης για την αντιμετώπιση της κρίσης εμπιστοσύνης στην Ευρωζώνη.

Τελικά με ποιους είσαι;

ΠΗΓΗ: Ελευθεροτυπία

Από τον ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΟΥΣΗ

Τοίχο-τοίχο πηγαίνω

μη με βρει καμία τύψη

πισώπλατα

Ν. Αρμπιλιάς, Δραστικά μέτρα

Τι θα γινόταν άραγε αν σκεφτόμασταν αλλιώς και βαδίζαμε αντίστροφα από αυτή την πορεία που μας χαράζουν οι διάφοροι μονοδρομικοί και μονομανείς πολιτικοί;

ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΟΤΑΝ π.χ. αν, αντί να μειώσουμε τους μισθούς και τις συντάξεις, λιγοστεύαμε στο ήμισυ τους βουλευτές, αντί να αυξάνουμε την τιμή των ειδών πρώτης ανάγκης, απαγορεύαμε στους πολιτικούς και παρακοιμώμενους να ταξιδεύουν σαν μεγιστάνες και να πηγαινοέρχονται στις δεξιώσεις σαν ξιπασμένοι νεόπλουτοι; Αν τα μισά των κερδών των δημόσιων επιχειρήσεων διανέμονταν στους μη έχοντες;

ΔΕΝ νομίζω ότι έχει νόημα να στρεφόμαστε ο ένας κατά του άλλου προκειμένου να μοιράσουμε καλύτερα (δικαιότερα;) την ένδειά μας. Δεν νομίζω ότι έχει νόημα να κατηγορούμε ο ένας τον άλλον για την κατάντια της χώρας. Ανεξάρτητα από τις ευθύνες ομάδων και ανθρώπων, αυτή τη στιγμή πρέπει να προχωρήσουμε σ' έναν κοινωνικό συμβιβασμό μεταξύ μας γιατί μόνον έτσι θα κρατήσουμε ενιαία και αδιάσπαστη την κοινωνική συνοχή και την αίσθηση του συν-ανήκειν.

Πως θα γίνει η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους θα αφορά περί τα 140 δις και θα υλοποιηθεί σε 4 φάσεις – Οι τράπεζες θα υποστούν απώλειες 15 δις ευρώ

www.bankingnews.gr

 Πέτρος Λεωτσάκος 

Σε 4 φάσεις φαίνεται ότι θα ολοκληρωθεί το σχέδιο της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους.
Παρά τις διαψεύσεις από την ελληνική πολιτική ηγεσία το κεφάλαιο αναδιάρθρωσης χρέους έχει ανοίξει ξεκάθαρα.

Το σχέδιο το οποίο έχει εκπονηθεί θα περιλαμβάνει 4 στάδια όπως αναφέρουν στελέχη ξένων οίκων στο Λονδίνο στο www.bankingnews.gr.

Στάδιο πρώτο
Επιμήκυνση του νέου χρέους των 110 δις ευρώ με μείωση του επιτοκίου στο 3,8% με 4%. Χρόνος υλοποίησης 2-3 μήνες.

Η ΤΡΟΪΚΑ ΕΡΧΕΤΑΙ ΜΕ ΝΕΟ ΠΑΚΕΤΟ 11 ΔΙΣ. ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΝΕΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΑ ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ

Όσους άσπρους κύκνους και αν έχει θαυμάσει κανείς αρκεί ένας μαύρο κύκνος για να επιβεβαιώσει την αδυναμία πρόβλεψης
                                                                                                    Νασίμ Νίκολα Τάλεμπ

ΠΗΓΗ: Εποχή
του Α.Π.Θάνου

Οι επόμενες μέρες, μέχρι και τα μέσα Μαρτίου, είναι ιδιαίτερα κρίσιμες. Θα επιχειρηθεί πλήρης ανατροπή στο κοινωνικό πεδίο που θα παρουσιαστεί, μάλιστα, και ως επιτυχία. Αυξήσεις σε εισιτήρια και διόδια (από τα μεσάνυχτα της Δευτέρας), έκτακτη εισφορά σε επιχειρήσεις και ακίνητα, φόρος μεγάλης ακίνητης περιουσίας, νέα ρύθμιση στα ασφαλιστικά ταμεία, αλλαγές στις επικουρικές συντάξεις, ενιαίο μισθολόγιο, κ.ά.

Νέα άμεσα μέτρα
ύψους 11 δισ. ευρώ

Προβλήματα που μεταφράζονται σε πρόσθετο οικονομικό μαρασμό -οι άνεργοι τον Δεκέμβριο έφτασαν τους 653.552, αριθμός αυξημένος κατά 4,18% (26.251 άτομα) σε σύγκριση με τον Νοέμβριο, σύμφωνα με τον ΟΑΕΔ.
Σ’ αυτά έρχονται να προστεθούν, σύντομα, νέα μέτρα ύψους 11 δισ. ευρώ προκειμένου να μειωθεί το έλλειμμα από 17 σε 6 δισ. ευρώ. Μέτρα που θα συμφωνηθούν με τους εκπροσώπους της τρόικας, που φτάνουν στην Αθήνα την Πέμπτη. Ο Γ. Παπακωνσταντίνου, μάλιστα, ανήγγειλε ότι θα αρχίσει διάλογο με τους φορείς και τα πολιτικά κόμματα ώστε «ο καθένας να αναλάβει τις ευθύνες» (εφημερίδες 21.01.11)... 

Σοβαρή διαγραφή χρέους ή δραχμή οι ορθές επιλογές

Πηγή:www.capital.gr

του Ι. Π. Ττουτουδάκη

Η τελευταία, κυριολεκτικά, ευκαιρία για τη χώρα να διασωθεί και να μην αποσαρθρωθεί κοινωνικά είναι μπροστά της.  Μετά την εμμονή περί μη αναδιάρθρωσης πέρυσι που οδήγησε στο μνημόνιο, με επαχθείς όρους, και το στραγγάλισμα της οικονομίας η Ελλάδα έχει το επόμενο διάστημα την πιθανότητα να ανατρέψει την κατάσταση λόγω των συγκυριών.

Από την πρώτη στιγμή θεωρήσαμε ότι η λύση στο πρόβλημα του χρέους δεν είναι το νέο χρέος που θα έχει ως αποτέλεσμα το 2013 ως ποσοστό του ΑΕΠ να ανέλθει στο 140% έχοντας παράλληλα αφαιμάξει την οικονομία. Αυτό είναι το απόλυτο αδιέξοδο.

Τότε βέβαια η λέξη αναδιάρθρωση ήταν ταμπού αφού τα παπαγαλάκια των μίντια, είτε από άγνοια είτε από παροχή υπηρεσιών στα πραγματικά τους αφεντικά, εξόρκιζαν τη μη πληρωμή μέρους του χρέους. Τώρα φαίνεται η κατάσταση ωριμότερη και το θέμα συζητείται ευρέως στους ευρωπαϊκούς κύκλους. Το σκεπτικό της λύσης βέβαια πάλι είναι σε λάθος κατεύθυνση αφού η μεγάλη πλειοψηφία των ομολόγων δεν πρόκειται να προσφερθεί στο 60-70% της ονομαστικής αξίας τους, ώστε να τα αγοράσει η χώρα και έτσι να μειώσει το χρέος της κατά π.χ. 30%.

ΝΑΣΙΜ ΤΑΛΕΜΠ «Οι τύποι του ΔΝΤ είναι τσαρλατάνοι»

Πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ (23/1/2011)

via http://citypress-gr.blogspot.com

Ο διάσημος λιβανέζος συγγραφέας εξέφρασε την αισιοδοξία του ότι η χώρα μας θα βγει σύντομα από το μνημόνιο

ΑΡΓΥΡΗΣ ΠΑΠΑΣΤΑΘΗΣ

«Oι τύποι του ΔΝΤ είναι ηλίθιοι. Αναρωτιέμαι πώς μπορούν να συνεχίζουν τις προβλέψεις αφού απέτυχαν να προβλέψουν την κρίση» λέει στο «Βήμα» ο Νασίμ Ταλέμπ , στο περιθώριο της παρουσίασης της ελληνικής έκδοσης του βιβλίου του «Ο Μαύρος Κύκνος» (Φερενίκη, 2010), την περασμένη Τετάρτη στο Μέγαρο Μουσικής.

Το διεθνές μπεστ σέλερ έκανε διάσημο τον λιβανέζο συγγραφέα το 2007. «Ο Ταλέμπ δεν είχε απλώς μια εξήγηση για την κρίση, την είδε να έρχεται» έγραψαν οι «Νew Υork Τimes». Παρά ταύτα, η κεντρική ιδέα του βιβλίου είναι ότι τα μεγάλα γεγονότα είναι απρόβλεπτα. Ερχονται από το πουθενά και ανατρέπουν τα πάντα.....Το βιβλίο αρχίζει με την υπενθύμιση μιας παλιάς ιστορίας: την επισήμανση του μαύρου κύκνου στην Αυστραλία που ανέτρεψε την πεποίθηση των Ευρωπαίων ότι όλοι οι κύκνοι είναι λευκοί. Ο «υπέρμαχος του απρόβλεπτου» βρέθηκε στην Αθήνα ύστερα από πρόσκληση του ελληνικού συλλόγου αποφοίτων του Πανεπιστημίου Wharton. Μιλώντας ανάμεσα σε παλιούς συμ φοιτητές, εξέφρασε την αισιοδοξία του ότι η Ελλάδα θα βγει σύντομα από την κρίση και θα «βγάλει από πάνω της» το ΔΝΤ. «Δεν έχω κανέναν σεβασμό για αυτούς τους τύπους στο ΔΝΤ» δήλωσε μιλώντας στο «Βήμα» με το γνωστό αθυρόστομο στυλ που εκνευρίζει τους επικριτές του στην Ουάσιγκτον και τη Wall Street. «Οσον αφορά τις οικονομικές μεθόδους που χρησιμοποιούν, προσωπικώς δεν βλέπω καμία διαφορά με τους τσαρλατάνους.Ξεφορτωθείτε τα ελλείμματα,βγάλτε τους από πάνω σας και αφήστε τους να πάνε παρακάτω, να δημιουργήσουν προβλήματα σε κάποιον άλλο» συμπληρώνει.

Ποιος φτιάχνει, αλήθεια, τα μνημόνια;

ΠΗΓΗ: Ελευθεροτυπία

Του ΝΙΚΟΥ ΚΟΤΖΙΑ 

Η παρουσία της τρόικας στην Ελλάδα συνίσταται στην πραγματικότητα σε καμιά δεκαπενταριά μεσαίους υπαλλήλους υπερεθνικών οργανισμών (Ε.Ε., ΚΤΕ, ΔΝΤ) και σε πέντε πιο υψηλόβαθμους.

Ειδικευμένοι σε κρίσεις υπάλληλοι, αλλά μέχρι πριν από 4-5 μήνες παντελώς άσχετοι για το τι συμβαίνει στην Ελλάδα, ποιος είναι τι, πού υπάρχουν αντιθέσεις και πεδία σύγκρουσης. Αυτού του τύπου υπάλληλοι δεν θα μπορούσαν να καταστρώσουν από μόνοι τους λεπτομερειακό σχέδιο ως προς τα πόσα επαγγέλματα ανήκουν στα βαριά και ανθυγιεινά και τι κάνει κάθε εφορία. Δεν μπορούσαν από μόνοι τους να συνταγογραφούν ακριβείς δοσολογίες για κάθε μέτρο. Ακόμα και αν οι 20 της τρόικας ήταν νομπελίστες και οι καλύτεροι πολιτικοί του κόσμου, δεν θα μπορούσαν να κατασκευάζουν εντός λίγων μηνών, για μια χώρα που δεν γνώριζαν μέχρι προχθές, δεκάδες νόμους, χιλιάδες σελίδες οδηγιών και απαιτήσεων. Αν σκεφτεί κανείς έστω και για δύο λεπτά ψύχραιμα, θα καταλήξει στο απλό συμπέρασμα ότι η τρόικα έχει μερικές βασικές ιδέες, διαθέτει τη δυνατότητα ελέγχου των όποιων συμφωνηθέντων, αλλά σίγουρα δεν μπορεί να κατασκευάσει μόνη της το μνημόνιο.

Επάγγελμα ερμητικά κλειστό

ΠΗΓΗ: Καθημερινή

Tης Τασουλας Kαραϊσκακη

Φούσκωσε το κύμα οργής των πολιτών στο Διαδίκτυο για το «κουκούλωμα» των μεγάλων σκανδάλων, πύργωσε κι έσκασε με ορμή. Πρώτα «βράχηκαν» οι βουλευτές, μετά «μούσκεψαν» οι κυβερνήσεις, έπειτα περιλούστηκε όλος ο πολιτικός κόσμος και το ρωμαίικο συλλήβδην. Παραγραφή πολιτικών ευθυνών για το Βατοπέδι, προφανές αδιέξοδο στην υπόθεση Siemens και οι πολίτες, απαυδισμένοι από την υποκρισία, ζητούν τα αυτονόητα. Απτά αποτελέσματα. Βαρέθηκαν να βλέπουν βουλευτές να κρίνουν πρώην και νυν κυβερνητικά στελέχη, αλλαγές επί αλλαγών στον νόμο περί ευθύνης υπουργών και οι ευθύνες διαρκώς να παραγράφονται· μπούχτισαν να ακούν συζητήσεις για ενδεχόμενη αλλαγή του άρθρου 86, που διασφαλίζει την ποινική ασυλία των υπουργών έναντι της Δικαιοσύνης («η Βουλή έχει την αρμοδιότητα να ασκεί δίωξη κατά όσων διατελούν ή διετέλεσαν μέλη της κυβέρνησης»). Γνωρίζουν ότι δεν θα καταργηθεί ποτέ το ακαταδίωκτο των πολιτικών, ο νόμος της σιωπής τηρείται –ανεξαρτήτως ευθυνών– από όλο το πολιτικό φάσμα... Ορισμένοι πολίτες ζητούν να γίνει τώρα προσφυγή στο Ευρωδικαστήριο, άλλοι να ανοίξει διάπλατα το «κλειστό επάγγελμα των πολιτικών».

Μειώσεις μισθών ως 25%

ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ

του Κ. Παπάδη

Πάνω από 1.000 επιχειρήσεις έχουν δρομολογήσει τη σύναψη επιχειρησιακών συμβάσεων εργασίας

Κατατέθηκαν 600 αιτήσεις δημιουργίας εργοστασιακών σωματείων στο Πρωτοδικείο

«Τσουνάμι» ειδικών επιχειρησιακών συμβάσεων εργασίας με μειώσεις αποδοχών στον ιδιωτικό τομέα αναμένεται τους επόμενους μήνες. Εκατοντάδες κυρίως μικρομεσαίες επιχειρήσεις «ετοιμάζονται» να θέσουν σε εφαρμογή το νέο νομοθετικό πλαίσιο της κυβέρνησης που δίνει τη δυνατότητα συνομολόγησης με το προσωπικό τους ενός «κουρέματος των μισθών» δίδοντας ως «αντάλλαγμα» τη διατήρηση των υφισταμένων θέσεων εργασίας. Η εξέλιξη αυτή αναμένεται να ανατρέψει πλήρως το καθεστώς των αμοιβών του ιδιωτικού τομέα συμπαρασύροντας ομοειδείς επιχειρήσεις σε ανάλογες πρακτικές και επιφέροντας μειώσεις μισθών που ξεκινούν από 10% και φθάνουν ως και το 25%. 

Την εικόνα αυτή καταγράφουν όλα τα στοιχεία που προέρχονται από το υπουργείο Εργασίας, τα Εργατικά Κέντρα της χώρας αλλά και από τις δικαστικές αρχές. Κοινή είναι η πεποίθηση ότι το επόμενο διάστημα αναμένεται «έκρηξη των επιχειρησιακών συμβάσεων», γεγονός που θα προκαλέσει στις υπόλοιπες επιχειρήσεις- όπου δεν θα υπάρξουν ανάλογες συμβάσεις- ένταση των πιέσεων προς το προσωπικό για την ανατροπή των ατομικών συμβάσεων με τη «σύμφωνη γνώμη» του κάθε εργαζομένου. Ενδεικτικά των όσων πρόκειται να επικρατήσουν το επόμενο διάστημα στην αγορά εργασίας είναι τα εξής στοιχεία: 

Το Πανεπιστήμιο της νέας εποχής στην Ελλάδα και τον κόσμο

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ

Συζητούν η Ελένη Καλαφάτη, η Ιφιγένεια Καμτσίδου, ο Νίκος Κοταρίδης και ο Δημήτρης Παπαλεξόπουλος

Τα δυο μοντέλα Πανεπιστημίου: το φιλελεύθερο και το λειτουργικό

Ιφιγένεια Καμτσίδου: Στην πολιτειολογική συζήτηση, δύο είναι τα βασικά μοντέλα που περιγράφουν το πανεπιστήμιο και τη λειτουργία του: το φιλελεύθερο και το λειτουργικό.

Το φιλελεύθερο μοντέλο αντιστοιχεί στο πανεπιστήμιο όπως αυτό διαμορφώνεται κατά τον Διαφωτισμό, και έχει μάλλον αριστοκρατικά χαρακτηριστικά. To πανεπιστήμιο αυτό στηρίζεται οργανωτικά στην κυρίαρχη θέση του καθηγητή και στην αυταξία της γνώσης που παράγει. Είναι ένα πανεπιστήμιο αποκομμένο σχετικά από την κοινωνία, καθώς ως πεδίο παραγωγής γνώσης και δομή όπου αναπτύσσεται η έρευνα οργανώνει τη δραστηριότητά του όχι με βάση τις κοινωνικές απαιτήσεις, αλλά την αναζήτηση της επιστημονικής αλήθειας. Για τον λόγο αυτό, στελεχώνεται από λίγους και απευθύνεται σε λίγους. Το μοντέλο εμφανίζεται και λειτουργεί στην πρώτη περίοδο θέσμισης των νεωτερικών πολιτευμάτων, όπου στο πολιτικό επίπεδο η κυριαρχία ανήκει στο έθνος. Η εκλογή των αντιπροσώπων γινόταν με τιμαριωτική ψήφο, δηλαδή στο εκλογικό σώμα συμμετείχαν οι οικονομικά εύρωστοι, οι οποίοι λόγω του οικονομικού τους status διέθεταν τον χρόνο να ασχοληθούν με τα κοινά, ενώ τα μέλη των αντιπροσωπευτικών οργάνων επιλέγονταν από το ίδιο περιορισμένο εκλογικό σώμα με κριτήριο την ικανότητά τους να διαβουλεύονται, να προσεγγίζουν τον Ορθό Λόγο, ώστε να βρίσκουν λύσεις ευεργετικές για τα κοινωνικά προβλήματα.

Έχουμε πόλεμο. Όλοι το ξέρουν. Εμείς;

ΠΗΓΗ: Αυγή

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΜΑΡΜΑΤΑΚΗ*

Η επίθεση των κυρίαρχων τάξεων στην Ελλάδα και την Ευρώπη βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη. Οι τρεις βασικοί τους στόχοι βρίσκονται ήδη στα πρώτα στάδια υλοποίησης: Πλήρης ιδιωτικοποίηση όλου του δημόσιου χώρου (πλην κατασταλτικών και εισπρακτικών μηχανισμών), χτύπημα κάθε κατάκτησης και δικαιώματος του κόσμου της εργασίας (συντριβή πραγματικού μισθού και κατάργηση "κοινωνικού" μισθού -υγεία, παιδεία, σύνταξη, πολιτισμικά δικαιώματα), συρρίκνωση στα όρια της εξαφάνισης των μικρομεσαίων στρωμάτων πόλης και υπαίθρου.

Το πράγμα έχει αγριέψει. Στα δελτία των 8 (και όχι μόνο) «τρέχει αίμα». Κάθε ανακοίνωση «ρύθμισης» ή «αναδιάρθρωσης» μεταφράζεται (σε βάθος χρόνου) σε υποβάθμιση της ζωής χιλιάδων ανθρώπων, σε εκατοντάδες απολύσεις και κλεισίματα μικρών επιχειρήσεων, σε κατασχέσεις, σε καταθλίψεις, σε απόπειρες αυτοκτονίας.

Φως στο τούνελ

του ΚΙΜΠΙ

Επιτέλους, βλέπουμε φως στο τούνελ. Αυτό δεν θέλαμε όλοι; Φως στην άκρη του τούνελ. Όχι το φως που ισχυρίζονται ότι έχουν δει όσοι έχουν ζήσει επιθανάτια εμπειρία (όπως μας θυμίζει με τον τρόπο του ο Κλιντ Ίστγουντ στην τελευταία «θανατερή» ταινία του «Η ζωή μετά»). Αλλά φως κανονικό, υλικό, από φωτόνια, από μια φλεγόμενη πηγή, ένα παρανάλωμα πυρός, μια φλεγόμενη βάτο. Έστω και αμίλητη. Ή έναν αυτοπυρπολούμενο άνθρωπο.

Οι δυνάμεις του σκότους θα πουν: Μπα! Ήταν αυτανάφλεξη. Μπαρμπαριά και Τούνεζι, απαντάει η Τυνησία. Μια, δυο, τρεις, δέκα, είκοσι δημόσιες αυτοπυρπολήσεις, δεν μπορεί, κάτι παραπάνω από αυτανάφλεξη θα είναι. «Αυτανάφλεξη!» ψέλλισε κι η Moody’s και -μη χάσει την ευκαιρία- έριξε μια υποβάθμιση στην πυρπολούμενη χώρα. Οι δυνάμεις του σκότους τρέμουν κι αυτό το αδύναμο φως που εκπέμπει ένας απελπισμένος αυτόχειρας που περιλούζεται με πετρέλαιο ή βενζίνη κι ανάβει το σπίρτο… Γιατί άραγε; «Ας καώ, ας γίνω στάχτη σαν τον Κερέμ/ Αν δεν καώ εγώ/ αν δεν καείς εσύ/ πώς θα γενούν τα σκοτάδια λάμψη», έγραφε ο Ναζίμ Χικμέτ, μετέφραζε ο Γιάννης Ρίτσος και τραγουδούσε ο Μάνος Λοΐζος. Λέτε να ’ναι αυτό; Ο Κερέμ κάηκε από έρωτα (όχι ο Κερέμ που γνωρίζετε από την τουρκική σαπουνόπερα), Foco d’ amor, φλόγα της αγάπης. Ποιος έρωτας πυρπολεί τις ψυχές και τα σώματα των κολασμένων της Γης; Είναι έρωτας για τη ζωή ή έρωτας για τον θάνατο; Μη βιαστείτε ν’ απαντήσετε το δεύτερο. 

Απεβίωσαν 500 δικαιούχοι περιμένοντας την καταβολή του ΕΦΑΠΑΞ

Πηγή: ΗΜΕΡΗΣΙΑ

Δραματική η κατάσταση του Ταμείου Πρόνοιας Δημοσίων Υπαλλήλων. Μετά το 2013 το ΕΦΑΠΑΞ

Σε οικονομικό αδιέξοδο έχει περιέλθει το Ταμείο Πρόνοιας Δημοσίων Υπαλλήλων, όπου αυτήν τη στιγμή είναι σε εκκρεμότητα 37.000 αιτήσεις για εφάπαξ. Το Ταμείο έχει κυριολεκτικά ξεμείνει από ρευστό και... αναζητά 1,62 δισεκατομμύρια ευρώ για να ξεμπλοκάρει η καταβολή του βοηθήματος.

Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος του προβλήματος, αρκεί να αναφερθεί πως αυτήν τη στιγμή καταβάλλεται το εφάπαξ σε όσους έκαναν αίτηση πριν από δύο χρόνια. Μάλιστα, τουλάχιστον 500 δημόσιοι υπάλληλοι έχουν πεθάνει πριν προλάβουν να πάρουν το βοήθημα.

τρωκτικά παπαγαλάκια

Πηγή: Ελευθεροτυπία

του Στάθη

Αρίστευσε ο κ. Κώστας Τζαβάρας, βουλευτής της Ν.Δ. Μπινελίκωσε πατόκορφα και με ευπρέπεια δύο απ' τους εκπροσώπους της τηλεοπτικής τυραννίδας. Στον «αέρα» και προς απόλαυσιν του πανελληνίου (ως εκ των υστέρων φαίνεται) ο κ. Τζαβάρας, με τα βοτσαλάκια του Δημοσθένη στο στόμα, πετροβόλησε την οίηση του κ. Πρετεντέρη και τη μετριότητα της κυρίας Τρέμη, όντως τους «πήρε με τις πέτρες» (όπως όμως υπάρχει το ενδεχόμενο να πάρουν επίσης με τις πέτρες τον ίδιο, τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ οι πολίτες για αυτά που υποφέρουν)...

Οπως και να 'χει ήταν μια καλή στιγμή και, προσωπικώς, πολύ θα ήθελα στη θέση του κ. Τζαβάρα, το ευγενικό αυτό μπινελίκι να το είχε ρίξει κάποιος αριστερός, εδώ και πολύν καιρό...

Η Αννούλα γκαλοπίζεται

ΠΗΓΗ: ΕλευθεροτυπίαΤου ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ

Απαντώντας στον Π. Λαφαζάνη του ΣΥΡΙΖΑ, που κατηγόρησε στη Βουλή την κυβέρνηση ότι αυξάνει την τιμή του εισιτηρίου στις συγκοινωνίες, ο Σ. Βούγιας έκανε την εξής εκπληκτική παρατήρηση, κουνώντας μάλιστα με περίσσια δύναμη πειθούς τον δείκτη του χεριού του: Το ξέρετε ότι έχουμε το χαμηλότερο εισιτήριο στην Ευρώπη;

Αυτό όντως αποτελεί μέγιστο σοσιαλιστικό επίτευγμα. Επίτευγμα μάλιστα τις διαστάσεις του οποίου η κυβέρνηση, από υπερβολική αίσθηση μετριοφροσύνης, σπεύδει να περιορίσει με ανατιμήσεις, μην τυχόν κατηγορηθεί για υπέρμετρη κομπορρημοσύνη.

Ενα άλλο κορυφαίο σοσιαλιστικό επίτευγμα της κυβέρνησης είναι ότι διαθέτουμε και τους χαμηλότερους μισθούς στην ευρωζώνη (και όχι μόνο). Εκεί όμως καμία αίσθηση μετριοπάθειας δεν λέει να την οδηγήσει σε αυξήσεις, λες και σε αυτό το θέμα βάλθηκε να επιδείξει όλη την υπερφίαλη σοσιαλιστική της ιδιότητα.

Αλλά για να λέμε και του στραβού το δίκιο, παρόμοια ήταν και η αντίδραση του βουλευτή της ΔΗ.ΑΡ., Θ. Λεβέντη, όταν ρωτήθηκε από δημοσιογράφους για τους παχυλούς βουλευτικούς μισθούς σε καιρούς οικονομικής κρίσης. «Πληρωνόμαστε λιγότερο από ό,τι οι συνάδελφοί μας στην Ευρώπη», ήταν η αποστομωτική απάντηση του αριστερού πολιτικού.

Η Ευρώπη στην πυρά

Του Δημήτρη Καζάκη

 Δημοσιεύτηκε στο Ποντίκι, 20/1/2011

Με το ΔΝΤ να δηλώνει έτοιμο να αναλάβει τα ηνία της Ελλάδας υπό καθεστώς επίσημης πτώχευσης, συνεχίζονται οι έντονες διαβουλεύσεις για τον καθορισμό των λεπτομερειών του νέου αναβαθμισμένου ρόλου για το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Οι επιτελείς της ευρωζώνης δεν θέλουν η διαδικασία αναδιάρθρωσης του χρέους της Ελλάδας να συμβεί χωρίς να έχει τεθεί σε ισχύ ο συνολικός μηχανισμός διαχείρισης των υπό πτώχευση χωρών. Αυτό που επιδιώκουν είναι να εντάξουν επίσημα και την Ελλάδα στο μηχανισμό αυτό, που απ’ ότι φαίνεται θα στηθεί γύρω από το Ευρωπαϊκό Ταμείο και την ΕΚΤ.

Ωστόσο το Eurogroup δεν κατόρθωσε ακόμη να καταλήξει σε τίποτε οριστικό. Ούτε στην ενίσχυση της χρηματοδοτικής ικανότητας του ταμείου, την οποία και απέρριψε. Ούτε καν στο κατά πόσο το ταμείο θα γίνει μόνιμος μηχανισμός της ευρωζώνης. Με κύρια ευθύνη της Γερμανίας, η οποία φοβάται ότι όσο περισσότερο εμπλέκεται σε έναν μόνιμο μηχανισμό διαχείρισης πτωχεύσεων στην ευρωζώνη, τόσο περισσότερο χάνει τους βαθμούς ελευθερίας που διαθέτει σήμερα και τόσο μεγαλύτερες δημοσιονομικές δεσμεύσεις αναλαμβάνει.

Σ. Σακοράφα: Πολιτικό χρέος για την Αριστερά η σύνθεση

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στην Εφ. ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ στον Μιχάλη Σιάχο via ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ Μετά το ενδιαφέρον άρθρο που έγραψε την περασμένη βδομάδα στην εφημερίδα «Πριν», η Σοφία Σακοράφα, επανέρχεται σήμερα με μια συνένευξη, που πιστεύουμε ότι αξίζει να διαβαστεί. Η ανεξάρτητη πλέον βουλευτίνα, μιλώντας στην εφημερίδα «Δρόμος της Αριστεράς» εκτιμάει ότι στις δεδομένες πολιτικές συνθήκες «υπάρχει ένα χρέος για τις δυνάμεις της αριστεράς, να αφουγκραστούν και να κατανοήσουν ότι η κοινωνική ανάγκη για σύνθεση υπερβαίνει την πολιτική του κατακερματισμού». Εχουμε κάποιες ενστάσεις στα λεγόμενα της Σοφίας Σακοράφα ειδικά για τον τρόπο που προτείνει να αντιμετωπιστεί το εξωτερικό χρέος της Ελλάδας αλλά δεν είναι της παρούσης να τις εκφράσουμε Παραθέτουμε την συνέντευξη της Σοφίας Σακοράφα. - Το πολιτικό σύστημα βρίσκεται στο επίκεντρο της κριτικής και της αμφισβήτησης. Πολλοί ζητούν τη σαρωτική κατεδάφιση του. Βλέπετε μια καινούργια διάταξη στο πολιτικό τοπίο; Τι χρειάζεται για να γίνει αυτή; - Το πολιτικό σύστημα, ακριβώς επειδή γνωρίζει αυτήν την κρίση, προσπαθεί να αναδιατάξει δυνάμεις. Ήδη έχει παρουσιαστεί μια έντονη κινητικότητα στην κατεύθυνση της διατήρησης του, της διάσωσης του. Αναμφισβήτητοι πυλώνες του είναι οι μηχανισμοί προπαγάνδας που προσπαθούν -και μέχρι ση μέρα το καταφέρνουν- να εμπεδώσουν το δόγμα του μονόδρομου, την αντίληψη της συνένοχης κοινωνίας και φυσικά τη λογική του κοινωνικού αυτοματισμού. Κρίσιμο παραμένει, εάν από την άλλη μεριά θα διαμορφωθεί μία πρόταση με διαφορετικό προσανατολισμό, μια πρόταση πειστική και ταυτόχρονα δυναμική. Και με απόλυτη αγωνία και ειλικρίνεια σας λέω, εάν όχι σήμερα τότε πότε...

Η Ελλάδα σύμβολο του παράνομου χρέους

ΠΗΓΗ: The Press Project

To The Press Pro­ject συνεχίζοντας το διάλογο για τα χαρακτηριστικά του ελληνικού δημόσιου χρέους και τη δυνατότητα να κριθεί παράνομο και απεχθές σε πολύ μεγάλο ποσοστό του παρουσιάζει σήμερα κείμενο του διακεκριμένου επιστήμονα Ερίκ Τουσέν*.

Το ελληνικό δημόσιο χρέος έγινε πρώτη είδηση όταν η ηγεσία της χώρας αποδέχτηκε τα μέτρα λιτότητας που απαίτησαν το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Ένωση, γεγονός το οποίο προκάλεσε  μεγάλους  κοινωνικούς αγώνες σε όλη τη διάρκεια του 2010. Αλλά από πού προέρχεται αυτό το ελληνικό χρέος; Σε ό,τι αφορά το  χρέος στον ιδιωτικό τομέα, η εκτίναξή του είναι πρόσφατη: η πρώτη μεγάλη αύξηση σημειώνεται μετά την είσοδο της Ελλάδας στην ευρωζώνη το 2001.Mια δεύτερη έκρηξη του χρέους προκύπτει από το 2007 και μετά όταν η οικονομική βοήθεια που χορηγήθηκε στις τράπεζες από την  Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ, τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) ανακυκλώνεται εν μέρει από τους τραπεζίτες προς την Ελλάδα και άλλες χώρες όπως η Ισπανία ή η Πορτογαλία. 

Όσον αφορά  το δημόσιο χρέος, η αύξηση είναι παλαιότερη. Μετά το χρέος που κληρονομήθηκε από τη δικτατορία των συνταγματαρχών, η προσφυγή στο δανεισμό χρησίμευσε τη δεκαετία του 1990 για να καλύψει την τρύπα που δημιουργήθηκε  στα δημόσια οικονομικά  από τη μείωση των φόρων των εταιρειών και των υψηλών εισοδημάτων. Επιπλέον, για πολλές δεκαετίες, πλήθος δανείων επέτρεψε την χρηματοδότηση της αγοράς στρατιωτικού εξοπλισμού, κυρίως από τη Γαλλία, τη Γερμανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες.  Ας μην ξεχνάμε το τεράστιο χρέος του δημοσίου για τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Η κλιμάκωση του δημόσιου χρέους ευνοήθηκε από τα λαδώματα των μεγάλων πολυεθνικών επιχειρήσεων που είχαν σκοπό την σύναψη συμβάσεων: η Siemens είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα .

Μυστικά σχέδια χρεοκοπίας από την Ομάδα των Έξι

πηγή: Sofokleous 10

Μια νέα ομαδοποίηση κρατών στην ευρωζώνη, η Ομάδα των Έξι που διατηρούν το αξιοζήλευτο «τριπλό Α» στην πιστοληπτική τους αξιολόγηση (Γερμανία, Γαλλία, Αυστρία, Ολλανδία, Φινλανδία, Λουξεμβούργο) προκαλεί έντονες ανησυχίες στις πρωτεύουσες των υπερχρεωμένων χωρών, με πρώτη την Αθήνα, καθώς υπάρχουν πλέον σοβαρές ενδείξεις, ότι προχωρούν σε μυστικό σχεδιασμό για ελεγχόμενες χρεοκοπίες των αφερέγγυων κρατών μελών.

Μια πρώτη, αλλά σαφής ένδειξη αυτής της «ύποπτης» κινητικότητας ήταν η ξεχωριστή συνάντηση που είχαν πριν από την τελευταία συνεδρίαση τουEurogroup στις Βρυξέλλες οι υπουργοί Οικονομικών του… G6. Όπως αναφέρουν κυβερνητικά στελέχη στην Αθήνα, στη συνεδρίαση των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης που ακολούθησε φάνηκε καθαρότερα από ποτέ ο συντονισμός του… νεοσύστατου G6, που με κοινή γραμμή μπλοκάρισαν τη λήψη αποφάσεων για την «τελική λύση» στην κρίση χρέους και μετέθεσαν τις συζητήσεις τον Μάρτιο.

Η E.E. και η (νέα) «ευγενής μας τύφλωσις» 

ΠΗΓΗ: aformi . gr

του Άγγελου Κ.

Είμαι απολύτως πεπεισμένος ότι αυτό που επιβάλλεται σήμερα στην Αριστερά είναι η επιδίωξη συγκλήσεων, κοινών θέσεων και πάνω από όλα κοινής δράσης των δυνάμεων της Αριστεράς ανεξάρτητα των διαφωνιών που υπάρχουν σε επίπεδο πολιτικής, στρατηγικής ή θεωρίας.

Ωστόσο, η παραπάνω θέση δεν μπορεί να αναιρέσει (δεν θα ήταν άλλωστε δυνατόν) το γεγονός ότι υπάρχουν σοβαρές διαφωνίες στην Αριστερά τόσο σε ζητήματα στρατηγικής και τακτικής όσο και σε ζητήματα που αφορούν την πολιτική και οικονομική συγκυρία. Το κείμενο που ακολουθεί είναι κείμενο κριτικής απόψεων που θεωρώ λανθασμένες και για τις οποίες προτείνω ότι θα πρέπει να γίνει διάλογος στο εσωτερικό της Αριστεράς. Σύμφωνα με απόψεις που κυκλοφορούν ευρύτατα στην ελληνική Αριστερά, σήμερα στην Ελλάδα τίθεται ζήτημα «εθνικής ανεξαρτησίας» και οι εργαζόμενοι θα πρέπει να θέτουν αυτό το ζήτημα σε πρώτη προτεραιότητα. Το κείμενο που ακολουθεί θα πρέπει να θεωρηθεί ως μια πρώτη κριτική αυτών των απόψεων αλλά και ως συμβολή για να ανοίξει η συζήτηση πάνω στο θέμα.

Η ΠΑΓΙΔΑ ΤΩΝ ΟΜΟΛΟΓΩΝ

Πηγή: Banks' news

B. Bιλιάρδος

Το ιδρυτικό σφάλμα της Ευρωζώνης, η υποτίμηση του ρίσκου, τα τεχνάσματα των τραπεζών, καθώς επίσης οι αδυναμίες του ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης.

Σε προηγούμενο άρθρο μας (η ελληνική πραγματικότητα) έχουμε αναφέρει ότι, «Όσο περνάει πολύτιμος χρόνος, χωρίς ριζικές αποφάσεις, τόσο υψηλότερες θα γίνονται οι απαιτούμενες διαγραφές χρεών, τόσο μεγαλύτερος ο κίνδυνος στάσης πληρωμών και τόσο πλησιέστερη η διάλυση της Ευρωζώνης». Επίσης πως «Εάν το ΔΝΤ δεν εγκαταλείψει τη χώρα μας, το αργότερο εντός του πρώτου εξαμήνου του 2011, δεν πρόκειται να υπάρξει μέλλον - ενώ η κατάσταση θα γίνει εκρηκτική, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά για ολόκληρη την Ευρωζώνη (ανάπτυξη ή χρεοκοπία). Τέλος, προσπαθήσαμε να δώσουμε κάποια «πειστική» απάντηση, στα ερωτήματα που απασχολούν την πλειοψηφία των Ελλήνων, με την εξής «διατύπωση»:  

«Υπάρχει ελπίδα, έστω με πολύ μεγάλες θυσίες εκ μέρους μας, να μηδενίσουμε τα τεράστια ελλείμματα, να ξεφύγουμε από την παγίδα του δημοσίου χρέους, να μην ξεπουλήσουμε τη δημόσια περιουσία, να αντιμετωπίσουμε με επιτυχία την ύφεση, να καταπολεμήσουμε την ανεργία και να αναδιανέμουμε ορθολογικά τα εισοδήματα; Μπορούμε να ανεξαρτητοποιηθούμε από το ΔΝΤ, να επανακτήσουμε την Εθνική μας κυριαρχία, να μην υποταχθούμε στις οδηγίες του Καρτέλ, να μην «αποικιοκρατηθούμε» από κανέναν ισχυρό (Η.Π.Α., Γερμανία, Κίνα κλπ), καθώς επίσης να επιλύσουμε όλες τις υπόλοιπες «χρόνιες ασθένειες» της Ελλάδας, οι οποίες δεν είναι μόνο οικονομικές, αλλά επίσης πολιτικές, κοινωνικές και πολιτισμικές;» (άρθρο μας: η έξοδος από την κρίση). 

Προς «συντεταγμένη χρεοκοπία»;

 

Πηγή: ΕΘΝΟΣ

του Γ. Δελαστίκ

Φούντωσαν πάλι στο εξωτερικό οι δηλώσεις, τα δημοσιεύματα και οι φήμες περί επικείμενης αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους της χώρας μας. Διάφορα σενάρια «ελεγχόμενης χρεοκοπίας» της Ελλάδας βλέπουν το φως της δημοσιότητας, άλλα εξαιρετικά ήπια, που θα ανταποκρίνονταν σε ανομολόγητους μύχιους πόθους της κυβέρνησης Παπανδρέου, και άλλα σαφώς σκληρότερα. Αυτήν τη φορά, όμως, υπάρχει μια θεμελιώδης πολιτική διαφορά.Οι δηλώσεις, οι φήμες και τα δημοσιεύματα δεν προέρχονται από τον «συνήθη ύποπτο», τις βρετανικές και τις αμερικανικές εφημερίδες, που συχνά υπηρετούν τους στόχους των κερδοσκόπων. Αυτήν τη φορά η συζήτηση περί ελληνικής χρεοκοπίας έχει προέλευση τη Γερμανία. Αυτό αλλάζει τα πράγματα.

Το κατοχικό πανεπιστήμιο- επιχείρηση

 

του Δημήτρη Πατέλη

Δημοσιεύθηκε με μικρές περικοπές στο ΠΡΙΝ, 31.12.2010
Πηγή: Αριστερό Βήμα

Η μετατροπή της επιστήμης σε άμεση παραγωγική δύναμη και η συνδεόμενη με αυτήν υπαγωγή της επιστήμης στο κεφάλαιο, δεν επέρχεται γραμμικά και ακαριαία, αλλά κλιμακωτά και αντιφατικά επί κεφαλαιοκρατίας, μέσω της θέσης και του ρόλου της στην τεχνική-τεχνολογική διαμεσολάβηση της εργασιακής επενέργειας στη φύση και στην κοινωνία. Μέσω αυτής της διαμεσολάβησης, επιτυγχάνεται ενίσχυση, διεύρυνση, εμβάθυνση, επιτάχυνση, διακρίβωση και η κοινωνικοποίηση (διαφοροποίηση-διασύνδεση-ενοποίηση) των μέσων και των τρόπων αυτής της επενέργειας.

Η επιστήμη είναι μια διαδικασία, μια δραστηριότητα, στα πλαίσια της οποίας ορισμένο υποκείμενο (ατομικό, συλλογικό) διεξάγει έρευνα, με ορισμένα μέσα και τρόπους (όργανα, μεθόδους, κ.ο.κ.), αποτέλεσμα της οποίας είναι οι όποιες ιστορικά προσδιορισμένες κεκτημένες γνώσεις (θεωρίες, μεθοδολογίες). Η δραστηριότητα αυτή, όρος της οποίας είναι και η προπαρασκευή του υποκειμένου της, απαιτεί θεσμική οργάνωση και πόρους, υλικοτεχνική υποδομή με αντίστοιχη ιεραρχία της «επιστημονικής κοινότητας» (εκπαιδευτικοί θεσμοί, πανεπιστήμια, ερευνητικά κέντρα). Μέσω αυτής της θεσμικής οργάνωσης, και των εκάστοτε ιστορικά προσδιορισμένων, ποικίλων βαθμών διαμεσολάβησης αλληλεπιδράσεών της με την σφαίρα της παραγωγής και με τις υπόλοιπες σφαίρες της κοινωνίας, επιτελείται και η λειτουργία της επιστήμης ως παραγωγικής δύναμης. Η σχέση της επιστήμης με την σφαίρα της παραγωγής, όσο αναπτύσσεται η κοινωνία, αφ’ ενός γίνεται όλο και πιο άμεση, αφ’ ετέρου, αποκτά και νέες διαμεσολαβήσεις.