«Ολοι μαζί τα φάγαμε»!

Πηγή: Ριζοσπάστης

του Νίκου Μπογιόπουλου

Ηταν αναμενόμενο. Το μόνο που απομένει πλέον είναι - αυτό που πλαγίως έτσι κι αλλιώς μας το λένε κάθε μέρα - να μας το πούνε και κατάμουτρα: «Είστε μ...»!

«Ολοι μαζί τα φάγαμε»!

Αυτή είναι, τώρα, η επίσημη απάντηση της κυβέρνησης. Διά στόματος Πάγκαλου.

Αλλά, τότε, γιατί προεκλογικά ο Παπανδρέου είχε κάνει σλόγκαν εκείνο το «πού πήγαν τα λεφτά;». Δεν τον είχε ενημερώσει ο στενότερος συνεργάτης του, ο αντιπρόεδρός του, ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε»;...

*

Μάθετε, λοιπόν, ότι η «πτώχευση», η «χρεοκοπία», η «εντατική», ο «Τιτανικός» προήλθαν επειδή οι καλοκάγαθοι ταγοί του Εθνους, καλόψυχοι και συναισθηματικοί καθώς είναι, ενέδιδαν στις απαιτήσεις του ανεπρόκοπου λαού και τον «διόριζαν» στο Δημόσιο!

Τι διαφορετικό έκανε ο τσιφλικάς, που ενώ γέμιζε την κοιλιά του με το αίμα των κολίγων, κραδαίνοντας την εξουσία του βούρδουλα και του κνούτου, γύριζε στους «χωριάτες» και έλεγε απαιτώντας να τον προσκυνήσουν: «Εγώ σας ταΐζω»!

*

Δυστυχώς απετύχαμεν!

ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΤου ΜΩΥΣΗ ΛΙΤΣΗ

Αυτό και αν ήταν ομολογία αποτυχίας! Το πρόβλημα δεν είναι το χρέος αλλά οι «διαρθρωτικές αδυναμίες» της ελληνικής οικονομίας, φέρεται να δήλωσε προ ημερών ο ένας εκ των «τροϊκανών», ο Πολ Τόμσεν.

Για όσους βέβαια γνώριζαν τα του ΔΝΤ, η δήλωση Τόμσεν δεν εκπλήσσει. Το ΔΝΤ επί σειρά ετών κράδαινε τη βίβλο των «διαρθρωτικών αλλαγών» προς κάθε αναπτυσσόμενη χώρα, επιβάλλοντας, μετά το ξέσπασμα κάποιας κρίσης (βλέπε νοτιοανατολική Ασία, Αργεντινή τη δεκαετία του '90), το άνοιγμα των αγορών. Θεωρούσε ως αιτία της κρίσης το ότι οι χώρες αυτές δεν ήταν αρκούντως καπιταλιστικές και αυτό που χρειάζονταν ήταν απλώς να υιοθετήσουν τις συνταγές της πλήρους απελευθέρωσης για να βρουν τον δρόμο προς την ανάπτυξη...

Αυτό που ενδιέφερε πάντοτε το ΔΝΤ και αυτούς που το στήριζαν (ΗΠΑ, Ε.Ε.), ήταν να πληρωθούν πρωτίστως οι πιστωτές και να δημιουργηθούν συνθήκες νέας μελλοντικής χρηματοπιστωτικής φούσκας, που θα έφερνε υποτίθεται ανάπτυξη και πλούτο ο οποίος θα διαχεόταν σε όλους...

Μνημόνιο: Προς νέα επικαιροποίηση το Νοέμβριο

ΠΗΓΗ: Euro2day

της Αγγ. Παπαμιλτιάδου

Με προβληματισμό ως προς την έκβαση του φετινού προϋπολογισμού, αναχώρησε η τρόικα από την Ελλάδα, έχοντας στα χέρια μόνο σενάρια αλλά και διαφορετικές εκτιμήσεις για την πορεία των εσόδων από αυτές που παρέθεσε το οικονομικό επιτελείο. 

Τα μέτωπα που έχουν ανοίξει είναι πολλά και ανάλογα με τις εξελίξεις μέσα στον Οκτώβριο, θα παρθούν οι αποφάσεις για τα μέτρα τόσο του 2010 όσο και του 2011. 

Προς το παρόν, οι ξένοι αξιωματούχοι θα αφήσουν να «τρέξει» η νέα πρωτοβουλία της κυβέρνησης για περαιτέρω εξοικονόμηση δαπανών στο δημόσιο, καθώς, για ακόμα μια φορά δεν κατάφεραν να μαζέψουν σκληρά στοιχεία (hard evidence) για τις οφειλές του δημοσίου, για το ύψος των οποίων υπήρξε αντιπαράθεση με το υπουργείο οικονομικών. 

Με τις τράπεζες και τους προλετάριους

πηγή:ΤΑ ΝΕΑ
του Μιχάλη Μητσού

Ο άνθρωπος αυτός δεν έχει διαβάσει ούτε Μαρξ ούτε Γκράµσι. Παρ' όλα αυτά (ή µήπως ακριβώς γι' αυτό;) κατόρθωσε το ακατόρθωτο: να ικανοποιήσει και τις τράπεζες και τους προλετάριους. 

Ο Λούλα κυβέρνησε τη Βραζιλία από το 2002 µέχρι το 2010. Στο διάστηµα αυτό, οι τρεις µεγαλύτερες τράπεζες της χώρας αύξησαν τα κέρδη τους κατά 420%. Στο ίδιο διάστηµα, δηµιουργήθηκαν περισσότερες από 14 εκατοµµύρια θέσεις εργασίας, βγήκαν από τη φτώχεια 24 εκατοµµύρια άνθρωποι και πέρασαν στη µεσαία τάξη άλλα 31 εκατοµµύρια. Ποτέ στην ιστορία δεν έχει επιτευχθεί τόσο γρήγορα µια τόσο σηµαντική µείωση των ανισοτήτων. «Η ενσωµάτωση δεν έγινε µόνο στο επίπεδο των εισοδηµάτων και της αγοραστικής δύναµης, αλλά και της παιδείας και της υγείας», λέει στο περιοδικό «Μarianne» ο Στεφάν Μονκλέρ, καθηγητής Κοινωνικής Επιστήµης στη Σορβόννη και ειδικός για τη Βραζιλία. Επαναστάτης; Οχι αναγκαστικά.

ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΝΕΑ ΜΕΤΡΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΤΑΣΗ, ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΠΤΑΕΤΙΑ, ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ

Πηγή: ΕΠΟΧΗ

ΤΟΥ Α.Π.ΘΑΝΟΥ

Το σύστημα έχει «φρακάρει».

Ο Γ. Παπανδρέου το γνωρίζει, το ΔΝΤ προσανατολίζεται σε άλλες λύσεις κρατώντας παράλληλα, σιγά σιγά, αποστάσεις από τα έως σήμερα μέτρα / ενέργειες. Η έκθεση του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ είναι σαφέστατη και κατατοπιστική: «Ακόμα και αν μηδενιστούν χρέη και ελλείμματα μέσα σε μια δεκαετία, η χώρα θα έχει και πάλι τα ίδια δημοσιονομικά προβλήματα»

«Ο μεγαλύτερος κίνδυνος σήμερα είναι η ασθενική ανάπτυξη. Γι’ αυτό και η λιτότητα αλα ελληνικά είναι λάθος συνταγή για την Ευρώπη»

Ντομινίκ Στρος Καν

Η θεραπεία απέτυχε αλλά και ο ασθενής πνέει τα λοίσθια. Η (καθυστερημένη) ομολογία από υπευθύνους της τρόικας [Πολ Τόμσεν, εκπρόσωπος του ΔΝΤ στην τρόικα: «το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι τόσο το δημόσιο χρέος και το έλλειμμα της, αλλά κυρίως οι διαρθρωτικές αδυναμίες που παρουσιάζει η οικονομία] όσο και του ίδιου του Γ. Παπανδρέου [«το έλλειμμα είναι αποτέλεσμα άλλων προβλημάτων, όπως και το χρέος είναι αποτέλεσμα άλλων προβλημάτων, δεν είναι το πρόβλημα», Βρυξέλλες, 16.09.10] δεν φαίνεται να απασχολεί και να αναπροσανατολίζει τρόικα και κυβέρνηση.

ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ: Κινητοποιήσεις χωρίς απεργία στις 29 Σεπτεμβρίου

ΠΗΓΗ: Αυγή

Με συλλαλητήριο και παραστάσεις διαμαρτυρίας, αλλά όχι κάποια κεντρική απεργιακή κινητοποίηση, αποφάσισαν να συμμετάσχουν (οι πλειοψηφίες) ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ στην πανευρωπαϊκή μέρα δράσης στις 29 Σεπτεμβρίου που κήρυξαν τα ευρωπαϊκά συνδικάτα ενάντια στη λιτότητα και τα εξοντωτικά μέτρα που λαμβάνουν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις σε βάρος των εργαζομένων επικαλούμενες την οικονομική κρίση. 

Τόσο η ΓΣΕΕ όσο και η ΑΔΕΔΥ κατέληξαν σε παράσταση διαμαρτυρίας συνδικαλιστών στη 1.00 το μεσημέρι στα γραφεία  της Ευρωπαϊκής Ενωσης (Βασ. Σοφίας 2), ενώ το απόγευμα της ίδιας ημέρα οργανώνουν συλλαλητήριο στην πλατεία Κλαυθμώνος (6.00 το απόγευμα).

Krugman, ΟΝΕ και ευρωπαϊκή «αριστερή» μυωπία…

πηγή: ΔΡΟΜΟΣ

του Κώστα Παπουλή

Διαβάζοντας κανείς το βιβλίο των Krugman-Obstfeld, Διεθνής Οικονομική και συγκεκριμένα το κεφάλαιο 20, Oι άριστες νομισματικές περιοχές, και η ευρωπαϊκή εμπειρία, καταλαβαίνει ορισμένες θέσεις των συγγραφέων.

Ας δούμε αυτές που μας φαίνονται ως κυριότερες:

α) Η ένταξη σε μια περιοχή σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών (ΟΝΕ), για μια χώρα, έχει κόστη και οφέλη. Από τη μια είναι το λεγόμενο όφελος νομισματικής αποτελεσματικότητας που ισούται με την εξοικονόμηση πόρων από την αποφυγή της αβεβαιότητας, της σύγχυσης και του κόστους των συναλλαγών, τον χαμηλό -αν έχει η περιοχή- πληθωρισμό,
της αξιοπιστίας της χώρας και από την άλλη είναι το λεγόμενο κόστος της απώλειας οικονομικής σταθερότητας, που προκύπτει από την παραίτηση από την χρήση των εργαλείων της νομισματικής και συναλλαγματικής πολιτικής, για τη σταθεροποίηση του προϊόντος και της απασχόλησης.
Το όφελος είναι μεγαλύτερο από το κόστος για τη χώρα, αν η τελευταία έχει έναν υψηλό βαθμό οικονομικής ολοκλήρωσης με την περιοχή, δηλαδή όσο πιο εκτεταμένες είναι οι διασυνοριακές συναλλαγές της και η κίνηση των συντελεστών παραγωγής.

Ο φασισμός της «συλλογικής ευθύνης»

(Το σκίτσο του Soloup δημοσιεύτηκε στο Ποντίκι, 21.04.2010) 

Πηγή: Ανεμογκάστρι (27/4/2010)

Το τελευταίο διάστημα, με κύριο δίαυλο την τηλεόραση, έχει αρχίσει μια φοβερή προσπάθεια συλλογικής ενοχοποίησης της ελληνικής κοινωνίας για το δημοσιονομικό χάλι της χώρας και το υπέρογκο κρατικό χρέος. 

Καθημερινά σχεδόν, απελπισμένοι απολογητές της στρατηγικήςκυβερνητικής επιλογής για υπαγωγή στο ΔΝΤ κρώζουν απωθητικά καταλογίζοντας ευθύνη ανεξαιρέτως σε κάθε Έλληνα πολίτη. Το απεχθές δόγμα της «συλλογικής ευθύνης», το οποίο εμμέσως πλην σαφέστατα επιχειρεί να απαλλάξει το πολιτικό προσωπικό και το πολιτικό σύστημα από κάθε δική του ευθύνη για το άθλιο κατάντημα της χώρας, θυμίζει έντονα τη δικαιολογητική βάση στην οποία στηρίχθηκε η ολοσχερής καταστροφή της Γερμανίας αμέσως μετά την ήττα του ναζισμού. 

Λιτότητα ή Αθέτηση Πληρωμών;

Πηγή: "Επίκαιρα" 16-22/9

Λ. Βατικιώτης

Άπλετο φως στην οικονομική κρίση που ταλανίζει την ευρωζώνη και τις προκλήσεις με τις οποίες είναι αντιμέτωπη η οικονομική της πολιτική ρίχνει η νέα έκθεση του ερευνητικού κέντρου Research on Money and Finance, με έδρα το Λονδίνο, που παρουσιάστηκε χθες, Τετάρτη 15 Σεπτέμβρη, στην Αθήνα. Η έκθεση, με τίτλο «Η ευρωζώνη μεταξύ λιτότητας και αθέτησης πληρωμών», συντάχθηκε από πολυπληθή ομάδα οικονομολόγων με επικεφαλής τον Κώστα Λαπαβίτσα.

Η γλώσσα της Κρίσης

Κώστας Μιχαλάκης

Φιλόλογος, μέλος της Αγωνιστικής Κίνησης Εκπαιδευτικών Μαγνησίας

Τι σχέση μπορεί να έχει η οικονομική κρίση με τη γλώσσα; Κι όμως, υπηρετώντας την επιστήμη της φιλολογίας προσπαθώ κάθε καλοκαίρι (ναι τότε που μας κατηγορούν πως καθόμαστε εμείς οι εκπαιδευτικοί) να βρω καινούργιους τρόπους και οικεία παραδείγματα για να διδάξω συντακτικά φαινόμενα. Συλλέγοντας λοιπόν παραδείγματα, ταυτόχρονα άκουγα ειδήσεις, δηλώσεις κτλ. Θαυμάστε μερικές:

«Η Ελλάδα βρίσκεται σε κρίση»

«Δεν υπάρχει σάλιο»

«Τα ταμεία άδειασαν»

«Eπικρατεί ύφεση»

«H σχολική χρονιά θα είναι δύσκολη» (αυτό το τελευταίο είναι δήλωση της προϊσταμένης μου, κ. Διαμαντοπούλου).

Τι κοινό έχουν όλες αυτές οι δηλώσεις που τυχαία σας αναφέρω, καθώς μπορείτε να συλλέξετε άλλες τόσες;

Χιλιάδες διαδηλωτές κατά της λιτότητας στην Πράγα

Πηγή: ΕΝΕΤ

Χιλιάδες αστυνομικοί, πυροσβέστες, στρατιωτικοί και μέλη εργατικών σωματείων διαδήλωσαν σήμερα στην πρωτεύουσα της Τσεχίας, προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για τα κυβερνητικά μέτρα περικοπής των μισθών τους.

Τα σωματεία δήλωσαν ότι αποδέχονται το πάγωμα των αμοιβών τους αλλά όχι και τη μείωση κατά 10% των μισθών των εργαζομένων στο δημόσιο τομέα, που σχεδιάζει η κυβέρνηση. Οι συνδικαλιστές της αστυνομίας υποστηρίζουν ότι οι περικοπές στους μισθούς τους θα θέσουν σε κίνδυνο την ασφάλεια των πολιτών της χώρας.

Οι περικοπές είναι μέρος των αυστηρών μέτρων που σχεδιάζει να πάρει ο κυβερνητικός συνασπισμός του πρωθυπουργού Πετρ Νέκας ώστε να διατηρήσει σε χαμηλά επίπεδα τον προϋπολογισμό της Τσεχίας.

Τα συνδικάτα προειδοποίησαν ότι θα προχωρήσουν σε περαιτέρω κινητοποιήσεις αν δεν ικανοποιηθούν τα αιτήματά τους.

Ο πλούτος της συμφοράς

πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ
του Αντώνη Καρακούση

Το ότι η χώρα βρίσκεται σε κρίση βαθιά δεν χωρεί πλέον καμία αμφιβολία. Το κράτος δίνει μάχη επιβίωσης, ο ιδιωτικός τομέας παλεύει με νύχια και με δόντια και η κοινωνία αγωνιά για τις δουλειές που χάνονται, για τα εισοδήματα που δεν φθάνουν, για το άδηλο μέλλον και κυρίως για τα παιδιά που σκοτώνουν τον χρόνο τους εδώ και εκεί. Αν επιχειρήσει κανείς να ακτινογραφήσει τις κυρίαρχες δυνάμεις της χώρας θα κατανοήσει σχεδόν αυτόματα ότι η λύση δεν μπορεί παρά να προέλθει από την κινητοποίηση και τη συμμετοχή μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού σε μια καινούργια προσπάθεια ανόρθωσης. Η οποία προφανώς δεν μπορεί να αναληφθεί από την επιχειρηματική τάξη της χώρας. 

Δυστυχώς η κατέχουσα τον πλούτο επιχειρηματική τάξη απέδειξε με τη στάση της ότι δεν πιστεύει στη χώρα, ότι δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για τον τόπο, ότι το μόνο που τη νοιάζει είναι πώς να εξασφαλίσει τα κατακτηθέντα στα χρόνια της ευφορίας υπερκέρδη.

Πωλήσεις κρατικοτεμαχίων

Πηγή: Techie Chan

Το νέο ματζούνι της κυβέρνησης για να γλυτώσουμε από την κρίση, είναι η πώληση κρατικής περιουσίας η οποία αξίζει λέει 300 δις ευρώ. Φυσικά κανείς δεν μπήκε στον κόπο να μας πει τι ακριβώς αξίζει 300 δις ευρώ, οπότε -και μέχρι κάποιος να μας εξηγήσει- θα δεχθούμε πως η αξιοπιστία του αριθμού είναι ίδια με αυτήν της 13,2% αύξηση του ΑΕΠ από τον ΙΟΒΕ. Με λίγα λόγια μπαρούφες.

Κι αυτό είναι το τρυκ της κυβέρνησης. Λέει ένα μεγάλο νούμερο στον αέρα και μετά προβαίνει στην πώληση “μικρών τεμαχίων” αξίας 10δις, άρα σιγά τα λάχανα. Κι όποιος αντιδράσει, θα πέσει στη μαρμάγκα της κοστολόγηση των νερών της λίμνης Βιστονίδας. Πιάστο αυγό και κούρεφτο.

Η πτώχευση της πολιτικής...

Πηγή: Ποντίκι

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Εθνικά περιουσιακά στοιχεία αξίας 270 δισ. ευρώ (τόσα τα υπολογίζει) έβγαλε στο σφυρί αυτοπροσώπως ο... πρωθυπουργός (!) επισκεπτόμενος τον ναό του αεριτζίδικου χρήματος στην καρδιά της ισχυρότερης χώρας του κόσμου: τη Γουόλ Στριτ. Τόσο είναι το δημόσιο χρέος, λέει ψευδώς ο ίδιος, συνεπώς για να ρεφάρουμε ξεπουλάμε τα πάντα. Όχι τα ασημικά, όπως λέγαμε παλαιότερα, αλλά το ίδιο το σπίτι.

Γι’ αυτό άλλωστε η κυβέρνηση ενεργοποίησε τη – γνωστή από χούντες και τριτοκοσμικές Μπανανίες – διαδικασία του fast track. Ώστε να μην ορθώνονται αχρείαστα νομικά, περιβαλλοντικά και άλλα εμπόδια. Δημόσια γη, διαχείριση υδάτων, περιοχές για τουριστική αξιοποίηση, ενέργεια (πράσινη ή όχι), υποδομές, μεταφορές και Κύριος οίδε τι άλλο θα πάρουν τον δρόμο προς πώληση ή εκμετάλλευση.

Οι τόκοι της οργής

πηγή: ΔΡΟΜΟΣ.

Του Δημήτρη Α. Σεβαστάκη

Τι απέγινε η λαϊκή οργή; Ξοδεύτηκε ολόκληρη τον Δεκέμβρη του ’08, ή σπαταλήθηκε σε διαρκείς και πυκνοχτισμένες διεκδικήσεις; Η αγωνιστικότητα είναι ένα κεφάλαιο που πρέπει να το κρατάς καλά φυλαγμένο στο στρώμα; Που δεν το ξοδεύεις για να το έχεις στην ανάγκη; Τοκίζεται η οργή ή σπαταλιέται; Και η οργή είναι ο μόνος τρόπος αντίρρησης, η μόνη αποτελεσματική αντι-πολιτική απέναντι στη μνημόνια διεθνή λοβιτούρα;

Η συντριπτική αλλαγή της καθημερινής οικονομίας, κυρίως όμως η πολιτιστική ματαίωση του καταναλωτικού ιδανικού, γιατί αντιμετωπίζεται με τέτοια υπομονή απ’ το λαό; Με τόση στωικότητα; Και είναι ελάττωμα ή πολιτικό προτέρημα η υπομονή; Η βουβαμάρα, η μικρογκρίνια, η εκτονωτική αποκέντρωση της βίας, είναι μορφές υπομονής; Ή το άλλο πρόσωπο της επερχόμενης έκρηξης;

Ο λαός, τώρα που του κλείνουν το δρόμο, που του μπαζώνουν με μια πηχτή και τσιμεντένια πολιτική, κάθε προσδοκία, κοιμάται. 

Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΑΠΟ ΤΗ Ν. ΥΟΡΚΗ: «Η ΕΛΛΑΔΑ ΧΩΡΑ - ΠΡΟΤΥΠΟ ΤΩΝ ΑΓΟΡΩΝ!»

Πηγή:iskra

Μέχρι τώρα το ταξίδι του ΓΠαπανδρέου στη Νέα Υόρκη, δείχνει να εξυπηρετεί έναν πολύ απλό κεντρικό στόχο: να πειστεί η Wall Street αλλά και γενικότερα οι αγορές πως η Ελλάδα αποτελεί πλέον χώρα πρότυπο για τις αγορές. Δηλαδή, πως αποτελεί μια χώρα όπου βασιλεύει το ξήλωμα του κοινωνικού κράτους, η εργασιακή επισφάλεια, η μισθολογική υποβάθμιση, η κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και η άνευ όρων παράδοση του περιβάλλοντος στα μεγάλα συμφέροντα.

   Δύο ήταν τα κεντρικά σημεία των παρεμβάσεων του Γ. Παπανδρέου χτές, τόσο στο γεύμα με τον Πρόεδρο του Χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης όσο και στις ζωντανές συνεντεύξεις του στα δίκτυα CNBC και Bloomberg.

Ο νόμος του κλότσου και του μπάτσου

Πηγή: ΑΥΓΗ

Ημερομηνία δημοσίευσης: 21/09/2010

Του ΘΑΝΑΣΗ ΚΑΡΤΕΡΟΥ

"Να εφαρμοστεί ο νόμος" ακούμε και διαβάζουμε τις τελευταίες μέρες με αφορμή την κινητοποίηση των φορτηγατζήδων. Με την ευκαιρία μάλιστα οι θιασώτες του μπάτσου ρίχνουν κι ένα κλότσο όχι μόνο στους εποχούμενους φορτηγατζήδες, αλλά και στους πεζούς απεργούς και διαδηλωτές, που κλείνουν δρόμους, εμποδίζουν την ομαλή παραγωγική διαδικασία και σε περίοδο κρίσης και ύφεσης βάζουν πρόσθετα εμπόδια στην οικονομία!

Πού οδηγούν αυτού του είδους οι επικλήσεις είναι γνωστό, όπως γνωστό είναι και τι είδους κρέας μυρίζει όταν ακούγονται κραυγές για τον νόμο και την τάξη. Γιατί, όταν μιλούν για νόμο αυτά τα καλόπαιδα, δεν εννοούν βέβαια οποιονδήποτε νόμο, εννοούν την καταστολή, την τιμωρία, το βαρύ χέρι του Κράτους, που επιπίπτει εναντίον όσων εναντιώνονται όχι γενικώς και αορίστως στη δημόσια τάξη, αλλά σε μια πολύ συγκεκριμένη δημόσια τάξη τελευταίας εσοδείας -τρόικας και Μνημονίου. Περί αυτού πρόκειται.

Εξοργισμένοι οι έχοντες και κατέχοντες στις ΗΠΑ

Οι πλούσιοι των ΗΠΑ στοχοποιούν τον πρόεδρο Ομπάμα επειδή δεν ανέχονται να συνεισφέρουν σε φόρους

Πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ
του Paul Krugman

O θυμός κατακλύζει τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Δεν είναι γενικευμένο φαινόμενο, αλλά υπάρχει μια μειοψηφία θυμωμένων ανθρώπων οι οποίοι θεωρούν ότι κάποιοι άλλοι τους στερούν όλα τα προνόμια που έκαναν τόσο καιρό να κατακτήσουν. Και ζητούν εκδίκηση. Δεν μιλάω για τους φτωχούς ούτε για τους υποψηφίους του υπερσυντηρητικού κινήματος «Τea Ρarty». Μιλάω για τους έχοντες και τους κατέχοντες. Μιλάω για τους πλουσίους αυτής της χώρας.

Ζούμε σήμερα φοβερές εποχές. Η Αμερική ταλανίζεται από φτώχεια, με εκατομμύρια ανθρώπους να έχουν χάσει τις περιουσίες και τα σπίτια τους. Οι νέοι, πάλι, δεν μπορούν να βρουν δουλειά, ενώ οι απολυμένοι μεσήλικοι φοβούνται μήπως δεν καταφέρουν να εργαστούν ξανά.

ΔΝΤ: Η συνταγή απέτυχε Κυριακή

ΠΗΓΗ: ΕΠΟΧΗ

Tου 

Γιάννη Βαρουφάκη*

Την Τρίτη (14/9) το ΔΝΤ εξέδωσε έκθεση για την πορεία του Μνημονίου μας. Πριν τη διαβάσουμε, καλό είναι να ξέρουμε τους περιορισμούς των συγγραφέων της. Π.χ. αν έγραφαν ότι το μνημόνιο δεν «περπατάει», αυτό θα σήμαινε άμεση κατάργησή του. Ένα τέτοιο συμπέρασμα θα αποτελούσε μείζονα πολιτική πράξη, έτσι που ολόκληρη η ευρωζώνη έχει επενδύσει σχεδόν τα πάντα στο δικό μας Μνημόνιο (το οποίο, μην ξεχνάμε, αποτέλεσε την βάση για τον μηχανισμό στήριξης των 750 δισ. ευρώ όλων των ελλειμματικών κρατών). Με αυτά κατά νου, σε καμία περίπτωση δεν νοείται ανάγνωση της έκθεσης της Τρίτης ως μια απλή επιστημονική καταγραφή. 

Ένα επίκαιρο κείμενο για την κρίση, γραμμένο το 1983

Ένα δυσεύρετο και ενδιαφέρον κείμενο με τίτλο 

“Για τα 100 χρόνια από τον θάνατο του Καρλ Μαρξ” 

γραμμένο από τον Αλέκο Αλαβάνο το 1983

Κανένας σοβαρός και καλόπιστος διανοητής μπροστά στο φαινόμενο της παγκόσμιας οικονομικής

κρίσης που μαστίζει εδώ και 10 χρόνια τώρα τον Καπιταλιστικό κύρια κόσμο δεν μπορεί να

αρνηθεί ότι η βαθύτερη εξήγησή της είναι αδύνατη χωρίς να ληφθούν υπόψη οι βασικές αναλύσεις

του Καρλ Μαρξ, οι μόνες που αποκρυπτογράφησαν σωστά τη δομή της καπιταλιστικής οικονομίας

και απομυθοποίησαν την κοινωνία της.

ΤΟ ΞΥΠΝΗΜΑ ΤΟΥ ΘΗΡΙΟΥ

Πηγή: Sofokleous 10

Β. Βιλιάρδος

Η βασική αδυναμία της πολιτικής, ο φόβος του ολοκληρωτισμού, η επέλαση του κτήνους, οι τρείς πολιτικοοικονομικές παραλλαγές, η ελεγχόμενη χρεοκοπία και η αναγκαιότητα μίας ενωμένης Ευρώπης

Γνωρίζετε αλήθεια ποια είναι η «ειδοποιός» διαφορά μεταξύ καπιταλισμού και κομμουνισμού; Η απάντηση είναι απλή, δόθηκε με τη μορφή «ανέκδοτου» από την υπουργό οικονομικών της Γαλλίας και έγινε «αμοιβαία» κατανοητή, αφενός μεν μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» (αδυναμία πληρωμών της Ρωσίας, άρνηση εξόφλησης χρεών κλπ), αφετέρου δε μετά το ξέσπασμα της «δυτικής» χρηματοπιστωτικής κρίσης: «Στο καπιταλιστικό σύστημα, οι τράπεζες πρώτα χρεοκοπούν και μετά κρατικοποιούνται. Αντίθετα, στο κομμουνιστικό καθεστώς, οι τράπεζες πρώτα κρατικοποιούνται και μετά χρεοκοπούν».