VIDEO: Συνέντευξη με τον Πέτρο Παπακωνσταντίνου

 Οικονομική Κρίση και Αριστερά

PAPACONSTANTINOU from blog www.aformi.wordpress.com on Vimeo.

Πηγή: Aformi Blog

Πατώντας το πλήκτρο play μετά από λίγα δευτερόλεπτα (10΄΄-20΄΄) ξεκινάει το βίντεο. Μεταφέρεστε σε πλήρη οθόνη (full screen) κάνοντας κλικ στο εικονίδιο με τα λευκά βελάκια που βρίσκεται στο κάτω δεξιά μέρος του player. Επιστρέφεται σε κανονική απεικόνιση πατώντας το πλήκτρο escape (Esc).

Στα πλαίσια της σειράς συνεντεύξεων του aformi με θέμα την οικονομική κρίση, σας παρουσιάζουμε τη συνέντευξη με τον Πέτρο Παπακωνσταντίνου. Στη συνέντευξη εκτός από τα «στενά» οικονομικά θέματα, ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου αναπτύσσει την προβληματική του για την πολιτική απάντηση που πρέπει να δώσει η Αριστερά, για το πως μπορεί η αντισυστημική-αντικαπιταλιστική Αριστερά να συνδεθεί με το μαζικό κίνημα, για την κομμουνιστική προοπτική και αρκετά ακόμα. Δείτε την πυκνή αυτή συνέντευξη. Τη θεωρούμε εξαιρετικά χρήσιμη για όσους εμπλέκονται στο αριστερό κίνημα σήμερα, ανεξάρτητα από το βαθμό συμφωνίας ή διαφωνίας που μπορεί να έχουν με τον συνεντευξιαζόμενο.

Ποιος ευθύνεται για την κατάσταση της χώρας;

Δ. Καζάκης

Οικονομολόγος - Αναλυτής

Δημοσιεύτηκε στο "Ποντίκι" 

20-5-2010

Σε μια συνέντευξή του ο υπουργός οικονομικών κ. Παπακωνσταντίνου διατύπωσε την εξής ενδιαφέρουσα άποψη: «Καμία χώρα με τόσο μεγάλες ανάγκες δανεισμού, με τόσο μεγάλη εξάρτηση από δανεικά κεφάλαια για να λειτουργήσει δεν είναι κατ’ ουσίαν ελεύθερη. Οι πιστωτές – είτε άμεσα είτε έμμεσα – ζητούν λογαριασμό για το τι κάνεις τα λεφτά που σε δανείζουν, όχι απαραίτητα γιατί θέλουν να επιβάλουν την οικονομική τους πολιτική, αλλά κυρίως για να εξασφαλίσουν ότι τα χρήματα που σου δανείζουν θα μπορέσουν να τα πάρουν πίσω, γιατί είναι χρήματα φορολογουμένων και ασφαλισμένων σε Ταμεία άλλων χωρών και μετόχων στους οποίους λογοδοτούν.» (Κόσμος του Επενδυτή, 15-16/5) Ας αφήσουμε κατά μέρος την αναφορά σε «φορολογούμενους και ασφαλισμένους σε Ταμεία άλλων χωρών», όπου υποτίθεται ότι λογοδοτούν οι πιστωτές της χώρας μας. Πρόκειται για τις συνήθεις ανοησίες με τις οποίες διανθίζει, τόσο ο κύριος υπουργός, όσο και ο πρωθυπουργός της χώρας, τις λιγοστές αλήθειες που αναγκάζονται να ομολογήσουν. Άλλωστε δεν μπορεί να μην ξέρει κοτζάμ υπουργός οικονομικών ότι σε ασφαλιστικά ταμεία και ασφαλιστικές εταιρείες ανήκει μόλις το 15% των ελληνικών ομολόγων. Κι αυτοί που διαχειρίζονται τα λεφτά των «φορολογουμένων και ασφαλισμένων» λογοδοτούν σ’ αυτούς, όσο λογοδοτούν και οι διαχειριστές των δικών μας ασφαλιστικών ταμείων, οι οποίοι καθ’ υπόδειξη των κυβερνήσεων, αλλά και γνωστών κερδοσκοπικών κυκλωμάτων, έχουν φορτώσει τα ταμεία με κάθε λογής ομόλογα και άλλες ανάλογου τύπου επενδύσεις χωρίς αντίκρισμα.

Η αλήθεια είναι ότι οι πιστωτές του κράτους δεν είναι κάποιοι έντιμοι διαχειριστές του υστερήματος των φορολογουμένων και των ασφαλισμένων άλλων χωρών, αλλά επενδυτικά κεφάλαια και τράπεζες που ειδικεύονται στην διεθνή τοκογλυφία και κερδοσκοπία. Και δανείζουν την Ελλάδα γιατί γνωρίζουν πολύ καλά ότι έχουν να κερδίσουν πάρα πολλά. Πάντα με την αμέριστη βοήθεια των εκάστοτε κυβερνήσεων αυτής της χώρας. Είναι χαρακτηριστικό ότι ολόκληρη την περίοδο της μεταπολίτευσης, 1974-2009, η Ελλάδα έχει πληρώσει σε εξυπηρέτηση χρέους πάνω από 640 δις ευρώ για ένα κυλιόμενο δημόσιο χρέος των 300 δις ευρώ το 2009. Πρόκειται για μια μέση απόδοση της τάξης του 215%! Ποια άλλη επιχείρηση μπορεί να υπερηφανευτεί για τέτοιες αποδόσεις; Γιατί λοιπόν να μην φορτώσουν με δάνεια τη χώρα;

Διάλογος για την Αριστερά: "Ελευθεροτυπία"

Πηγή: Ελευθεροτυπία

19 Μάιου 10 

Από την Κυριακή 16 Μαΐου, η ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ ανοίγει το Διάλογο για την Αριστερά. Η Αριστερά στην Ελλάδα και στην Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με την πολιτική που ασκείται με αφορμή την οικονομική κρίση.

 Το πού θα οδηγήσει η κρίση δεν είναι ακόμη σαφές. Ωστόσο, όπως εξηγεί ο καθηγητής του ΑΠΘ Γιώργος Μαργαρίτης, υπάρχει πλούσια εμπειρία από τον προηγούμενο αιώνα. Και όπως καταλήγει στο άρθρο «δεν υπάρχει κανείς λόγος να θεωρήσουμε ότι στον εικοστό πρώτο αιώνα δεν έχει θέση η εμπειρία των ανατροπών που πέτυχαν τα κομμουνιστικά κόμματα». Η ευρωβουλευτής του κόμματος «Μπλόκο της Αριστεράς», από την Πορτογαλία, Μαρίζα Ματίας θεωρεί ότι πρέπει να υπάρξει συντονισμός των κινημάτων και των κομμάτων της Αριστεράς στην Ευρώπη. «Να δώσουν την απάντηση που δεν δίνουν οι κυβερνήσεις της Ελλάδας, της Πορτογαλίας και της Ιταλίας που συναινούν με την πολιτική που τους επιβλήθηκε», όπως λέει. «Το ελληνικό πρόβλημα είναι αδύνατο να κατανοηθεί, εάν δεν ενταχθεί στις εξελίξεις της τελευταίας τριετίας τόσο στην ευρωζώνη, όσο και διεθνώς», υποστηρίζει από την πλευρά του ο καθηγητής Κώστας Βεργόπουλος, αναφερόμενος στην οικονομική κρίση. Ενώ εξηγεί ότι ο δανεισμός της Ελλάδας είναι «χρηματοπιστωτική διάσωση και όχι οικονομική».
Αλλοι μιλούν για «τέλος εποχής του πολιτικού συστήματος» και άλλοι, εντός του συστήματος εξουσίας, υποβάλλουν προτάσεις για να ξεπεραστεί η οικονομική κρίση. Για άλλους η διακυβέρνηση δεν πρέπει να είναι στόχος και για άλλους η Αριστερά δεν πρέπει να μένει αδιάφορη για το περιεχόμενο της διακυβέρνησης της χώρας. Οι αντιθέσεις αυτές καταγράφονται και στα άρθρα των Φώτη Κουβέλη, Ανδρέα Πανταζόπουλου και Γιάννη Μπαλάφα.

Mr Bundesbank: Η Ελλάδα θα φύγει από το ευρώ!

Πηγή:Sofokleous10

Την ώρα που το ευρώ καταρρέει στα χαμηλότερα επίπεδα από τον Απρίλιο του 2006 και η γερμανική Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς εσπευσμένα επιβάλλει νέες απαγορεύσεις στο shortselling μετοχών και στα «γυμνά» CDS, ο MrBundesbank, Καρλ Ότο Πελ, με μια βαρυσήμαντη συνέντευξη στο “Spiegel” προφητεύει ακόμη χειρότερες ημέρες για το κοινό νόμισμα, αλλά και την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη!

Η εμβληματική μορφή του γερμανικού τραπεζικού συστήματος, που ηγήθηκε της BuBa στην κρίσιμη περίοδο από το 1980 έως το 1991 και είχε μαζί με τον Χέλμουτ Κολ το γενικό πρόσταγμα στη διαδικασία πολιτικής και νομισματικής ενοποίησης της Δυτικής με την Ανατολική Γερμανία, χωρίς περιστροφές λέει όσα θα ήθελαν να πουν δημόσια οι περισσότεροι Γερμανοί κεντρικοί τραπεζίτες:

-         «Υπάρχει κίνδυνος το ευρώ να γίνει ασθενές νόμισμα. Τα θεμέλια του ευρώ μετακινήθηκαν, όταν αποφασίσθηκε από τις κυβερνήσεις να μετατρέψουν τη νομισματική ένωση σε μια ένωση μεταβιβαστικών πληρωμών (σ.σ: εννοεί από τα ισχυρότερα κράτη στα ασθενέστερα, με το «πακέτο» των 750 δις. ευρώ).  Παραβιάζονται όλοι οι κανόνες… Αντίθετα με όλες τις δεσμεύσεις της και παρά τη ρητή απαγόρευση στο καταστατικό της, η ΕΚΤ έχει εμπλακεί στη χρηματοδότηση των κρατών. Προφανώς, όλα αυτά θα έχουν επιπτώσεις(σ.σ.: στην ισοτιμία του ευρώ).

Μονόδρομος ή διαπραγμάτευση; Τι δεν κατάλαβε η κυβέρνηση

9-5-2010

Ν. Κοτζιάς

Πηγή: epirusgate

επίσης: Herr K.

Οι υποστηρικτές του ΔΝΤ, της μονόπλευρης λιτότητας, του περιορισμού της δημοκρατίας, υποστηρίζουν ότι οι πρόσφατες επιλογές της ελληνικής κυβέρνησης είναι μονόδρομος. Υποστηρικτικά γίνεται επίκληση του επιχειρήματος, ότι η Ελλάδα είναι «από κάτω» και δεν μπορεί να θέτει όρους στους δανειστές της. Με άλλα λόγια ότι όποιος χρωστά και ζητά δεν μπορεί να διεκδικεί. Αυτός είναι ο σκληρός πυρήνας του επιχειρήματος. Η σημασία του είναι μεγάλη. Όχι μόνο για αυτό που ήδη έγινε, αλλά πολύ περισσότερο για τα μελλούμενα. Αν η κυβέρνηση δεν μάθε με επάρκεια από τα λάθη που έκανε το τελευταίο εξάμηνο, τότε ο κίνδυνος επανάληψης των ίδιων λαθών σε καταστάσεις πιο δύσκολες, είναι μεγάλος. Είναι σημαντικό, λοιπόν, να φωτιστεί το πρόβλημα της διαπραγμάτευσης στις σημερινές συνθήκες. Διαπραγμάτευση χωρίς εναλλακτικές;

Η κυβέρνηση, εκτιμώ, ότι,

Α) δεν αναζήτησε έγκαιρα λύσεις, όταν μπορούσε να αγοράσει ακόμα φτηνά δάνεια. Απόφυγε να δανειστεί από τις αναδυόμενες αγορές, εκεί από όπου δανείζονται ακόμα και οι Αμερικανοί. Η κυβέρνηση διέθετε εναλλακτικές, ιδιαίτερα στην αγορά ταμείων της Κίνας, ορισμένων αραβικών κρατών και ρωσικών κεφαλαίων. Όχι μόνο δεν το έκανε, αλλά επέτρεψε να καούν αυτές οι εναλλακτικές. Τις διέψευσε δημόσια και δήλωσε ότι δεν είχε καν τέτοια πρόθεση. Με αυτό τον τρόπο, έστω και άθελά της, έστειλε μήνυμα σε ΕΕ και ΔΝΤ ότι δεν διαθέτει άλλες εναλλακτικές. 

ΠΑΥΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ - ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ! (PETITION)

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ ΓΙΑ ΣΥΛΛΟΓΗ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ,ΤΗΝ ΥΠΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΣΤΟ Δ.Ν.Τ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΑΝΑΣΤΡΟΦΗΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΠΟΡΕΙΑ,ΓΙΑ ΔΙΕΞΟΔΟ ΠΡΟΣ ΟΦΕΛΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ.

ΣΥΛΛΟΓΗ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ:  ΕΔΩ

ΔΝΤ σημαίνει φτώχεια ανεργία, κατοχή κι επικυριαρχία

Δραματική επιδείνωση της θέσης των εργαζομένων, της νεολαίας και των συνταξιούχων προοιωνίζεται η προσφυγή στο ΔΝΤ και το μηχανισμό διάσωσης της ΕΕ. Με αφορμή την δυσκολία δανεισμού του δημοσίου, επιχειρείται ένα πρωτοφανές για τα μεταπολεμικά δεδομένα πλήγμα στις κατακτήσεις των εργαζομένων.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, μετά από ένα καταιγισμό αντιλαϊκών μέτρων (αύξηση του ΦΠΑ, την μείωση των μισθών των δημόσιων υπαλλήλων, κ.α.), με το μνημόνιο που ψήφισε στη Βουλή, φέρεται αποφασισμένη να επιβάλλει: καταστρατήγηση των συλλογικών συμβάσεων, δραματική συρρίκνωση σε βαθμό εξαφάνισης των ασφαλιστικών μας δικαιωμάτων, κατάργηση του ορίου απολύσεων που θα οδηγήσει σε έκρηξη την ανεργία, περαιτέρω ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας κ.α.

Ωστόσο, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, εκλέχτηκε με δέκα μονάδες διαφορά από τη ΝΔ τον Οκτώβρη υποσχόμενη αναδιανομή του εισοδήματος προς όφελος των εργαζομένων και πράττει ακριβώς τ’ αντίθετο. Επομένως, δεν έχει καμιά νομιμοποίηση να σύρει τους εργαζόμενους στο σφαγείο του ΔΝΤ και του (κατ’ ευφημισμό) μηχανισμού διάσωσης της ΕΕ. 

Ένα σχεδιάγραμμα της ελληνικής οικονομικής κρίσης

Ημερομηνία δημοσίευσης: 16/05/2010

Πηγή: Αυγή

του Γιωργου Σταθακη

Η δημιουργία του ελληνικού δημόσιου χρέους

Τα αίτια του δημοσιονομικού προβλήματος προκύπτουν από μερικά βασικά δεδομένα που φωτίζουν, ίσως με απόλυτη διαύγεια, το πρόβλημα.

Πρώτον, το χρέος είναι δημιούργημα της δεκαετίας του 1980. Το 1980 το χρέος ήταν μόλις 20% του ΑΕΠ, το 1990 ήταν 80% και το 1993 ήταν 120%. Έκτοτε περιστρέφεται γύρω στο 100-120% του ΑΕΠ.

Δεύτερον, το χρέος προέκυψε από την επέκταση του κράτους στην οικονομία. Οι δημόσιες δαπάνες επεκτάθηκαν τότε από το 25% στο 40% του ΑΕΠ και λίγο αργότερα έφθασαν στο 45%, στο οποίο και μονιμοποιήθηκαν μέχρι σήμερα. Η επέκταση του κράτους έγινε για «καλό σκοπό», καθώς αφορούσε πρωτίστως την επέκταση των κοινωνικών δαπανών: της υγείας, της παιδείας και των συντάξεων. Επιπρόσθετα στη δεκαετία του 1980 το κράτος ανέλαβε τη διαχείριση του προβλήματος της «αποβιομηχάνισης» και των «προβληματικών».

Τρίτον, η αύξηση των δημόσιων εσόδων υστερούσε πάντα των δαπανών. Για την ακρίβεια, ο ελληνικός προϋπολογισμός είναι ελλειμματικός για τριάντα συνεχή χρόνια, με διακυμάνσεις από -5 (1999) έως -16% (1990), κατά μέσο όρο γύρω στο -7% του ΑΕΠ. Το γεγονός ότι το χρέος δεν είναι ακόμα μεγαλύτερο οφείλεται στις περιόδους χαμηλών επιτοκίων.

Συνεπώς, το βασικό ερώτημα είναι γιατί τα έσοδα υστερούν πάντοτε των δαπανών, γιατί τελικά δεν σταθεροποιήθηκαν και αυτά στο 45% του ΑΕΠ, αλλά γύρω στο 35-40% του ΑΕΠ. Η απάντηση είναι απλή. Τα φορολογικά έσοδα προέρχονται από φόρους κατανάλωσης κατά τα δύο τρίτα και από άμεσους φόρους των μισθωτών στρωμάτων. Φόρους δεν πληρώνουν οι επιχειρήσεις, μεγάλες και μικρές, και τα ελεύθερα επαγγέλματα, επιστημονικά και μη. Καθώς το 20-30% των πιο ευκατάστατων στρωμάτων που ελέγχουν το 50% του ΑΕΠ δεν πληρώνουν φόρους, είναι αδύνατο να αυξηθούν τα έσοδα στο επιθυμητό ή το αναγκαίο επίπεδο.

Δασκαλόπουλε που δίδασκες…

 

Ημερομηνία δημοσίευσης: 18/05/2010

Του Θανάση Καρτερού

 Πηγή: Αυγή

Το πρόβλημα με τον Δασκαλόπουλο δεν είναι τόσο το ύφος του μεγάλου αφεντικού, με το οποίο ξεφουρνίζει τα πολιτικά του καρβέλια. Είναι κοινό μυστικό ότι επί δεκαετίες η συμπαθής τάξη των Ελλήνων βιομηχάνων είναι τα μεγάλα αφεντικά, λύνουν και δένουν, κατεβάζουν κυβερνήσεις και ανεβάζουν πολιτικούς, διαθέτουν υπαλληλικό προσωπικό στα βουλευτικά έδρανα -ο καθείς τους δικούς του...- αφοσιωμένους κρατικούς λειτουργούς, δημοσιογραφική στήριξη και φυσικά ένα ολόκληρο νομικό οπλοστάσιο, που τους κρατάει κοντά στα δημόσια ταμεία και μακριά από τις εφορίες.

Το πρόβλημα μ' αυτόν τον τύπο είναι ότι εκφράζει με ένα τρόπο χοντροκομμένο, ακόμα και ανόητο -από μικρό κι από χαζό...- μια άποψη που διακινείται τον τελευταίο καιρό σε επιχειρηματικούς κύκλους και όχι μόνο. Άποψη που τη βλέπουμε να ξεπηδάει, τη μια με τα ακροβατικά του Βγενόπουλου, την άλλη με τις «παραινέσεις» από τραπεζίτες, την τρίτη από τον όμορφο κόσμο του ΣΕΒ. Και η οποία, εν ονόματι της κατάρρευσης ενός πολιτικού συστήματος που έφαγε τα ψωμιά του, επιχειρεί να μας ψήσει για την απευθείας ανάθεση, στις «παραγωγικές τάξεις», της πολιτικής διακυβέρνησης, έστω και με μαγιονέζα από ρηξικέλευθους πολιτικούς και τεχνοκράτες της σχολής ΛΑΟΣ -ΔΝΤ.

Αποκάλυψη Τώρα!

Πηγή: Ανεμογκάστρι

18-5-2010

Πριν από λίγο καιρό, τον Απρίλιο, λίγες μέρες προτού ο τραγικός αυτός πρωθυπουργός ανακοινώσει επισήμως από το ακριτικό Καστελόριζο ότι παραδίδει άνευ όρων τη χώρα στον μηχανισμό μεγα-δανεισμού και επιτήρησης της Ε.Ε. και του ΔΝΤ, ο Σάιμον Τζόνσον του Peterson Institute, πρώην επικεφαλής των οικονομολόγων του ΔΝΤ, προειδοποίησε ότι η μη εμπλοκή του Ταμείου στη συναλλαγματική πολιτική της Ελλάδας, δηλαδή η αδυναμία υποτίμησης του ευρώ, δεν θα αποβεί προς όφελος της χώρας και της οικονομίας. 

Μάλιστα ο ίδιος προειδοποίησε, στη βάση αυτού του δεδομένου, για ενδεχόμενη «αργεντινοποίηση» της Ελλάδας λέγοντας ότι στην Αργεντινή τη δεκαετία του 1990 η μη παρέμβαση στην ισοτιμία του πέσο ήταν λάθος. 

Λίγες μέρες αργότερα ο ίδιος ο διευθυντής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Ντομινίκ Στρος Καν (και... φίλος του Γιωργάκη και της Λούκας, σύμφωνα με τα δημοσιογραφικά γλειφτρόνια) έδινε μια πρόγευση του τι θα επακολουθήσει. Για την ακρίβεια ζητούσε το Ταμείο του να μπορεί να παρέμβει στη συναλλαγματική ισοτιμία της Ελλάδας ώστε ο «αποπληθωρισμός», τον οποίο μετ’ επιτάσεως ζητούσε, να γίνει κατά τι ομαλότερα. Τι εννοούσαν οι... ποιητές; 

Οι «ήρωες» ,το ναυάγιο της Ελλάδας και οι «τρύπιες βάρκες…!»

Η συντονισμένη «διάσωση του σκάφους»  των  $1 τρις μπορεί να οδηγήσει σε μια μεγαλύτερη και παγκόσμια ύφεση..

Πηγή: sofokleous10 

Ενώ οι αισιόδοξοι ελπίζουν ότι η διάσωση του οικονομικού ναυαγίου θα επισημάνει και ένα τέλος στην κρίση  του κυβερνητικού χρέους, η ιστορία των «κρίσεων  χρέους»  δείχνει ότι είναι μόνο το τέλος της πρώτης πράξης μιας τραγωδίας.

Ως σημαντικό «τμήμα» του ναυαγίου, η Ελλάδα πρέπει να ακολουθήσει «σκληρή» οικονομική πολιτική μειώνοντας τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων.  Αλλά η ιστορία δεν τελειώνει εδώ. Τα ευρωπαϊκά κράτη που εγγυώνται για την Ελλάδα -- ακόμη και η  Γερμανία, όπου το κυβερνητικό χρέος έχει αυξηθεί περίπου στο 80 % του ΑΕΠ – έχουν  παρόμοια προβλήματα και ακόμα λιγότερη  πολιτική θέληση να ακολουθήσουν την ίδια συνταγή.  

Το σχέδιό τους στηρίζεται στην ελπίδα ότι οι «δανειστές» δεν θα παρατηρήσουν την πραγματική κατάσταση προς το παρών. Προφανώς όμως θα την  παρατηρήσουν, και τότε θα μιλάμε πια για μια παγκόσμια «απώλεια πίστης» στις αγορές.

Aπο-στάσεις ασφαλείας;

Πηγή: Ελευθεροτυπία
του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΟΥΣΗ
17-5-2010

Καθυστερώ αναίτια
ασωτεύω περίεργα
μετανοώ προσωρινά

Μωυσής Αγιορείτης, μοναχός, Θερινά ρήματα

Η μαζική βία -κρατική ή όχι- εκλαμβάνεται από τους χειριστές της ως ενθαρρυνόμενη/επιτρεπόμενη συμπεριφορά άμυνας (προληπτικής ή μη).

ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ, επιτήρηση, τιμωρία = ενιαίο τρίπτυχο. Διαχειριζόμενοι τον φόβο θυματοποίησής μας προκαλούμε περισσότερα εγκλήματα από τα (επ)απειλούμενα.

ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ όμως να πέσουμε και στην παγίδα της πρόκλησης κοινωνικής ανασφάλειας στο όνομα της τήρησης της δημόσιας ασφάλειας.

ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ βέβαια μένουν ανοικτά.

ΠΩΣ ΝΑ μάθεις π.χ. να ζεις με την ανεργία, με την εγκληματικότητα, με την τρομοκρατία; Η κουλτούρα της ανασφάλειας μήπως, αντί να ενώνει τους φοβισμένους, τους εγκλείει ακόμα περισσότερο στον εαυτό τους; (ή και στο φρούριό τους;);

ΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ είναι τόσο πολλοί και η διακινδύνευση τόσο υψηλή ώστε να μας χρειάζεται και μια κουλτούρα (έναντι) των κινδύνων.

ΜΗΠΩΣ όμως μαζεύτηκαν πολλές νέες κουλτούρες οι οποίες όλες στοχεύουν (ή έστω καταλήγουν) σε περιστολή δικαιωμάτων;

Διάσωση της Ελλάδας ή των Τραπεζών;

Πηγή: Aformi Blog

Ο Lee Sustar αναλύει τον τρόπο με τον οποίο το οικονομικό πρόγραμμα διάσωσης που εξήγγειλε η Ε.Ε. θα έχει ως αποτέλεσμα να κατευθυνθούν εκατοντάδες δισεκατομμύρια προς τις μεγαλύτερες τράπεζες της Ευρώπης την ίδια στιγμή που οι εργαζόμενοι υφίστανται περικοπές στους μισθούς και τις κοινωνικές δαπάνες.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ξεκινήσει ένα χρηματοδοτικό πρόγραμμα διάσωσης αμερικανικού τύπου: μια πλημμυρίδα κυβερνητικών χρημάτων προς τις τράπεζες και ταυτόχρονα μέτρα που θα κάνουν τους εργαζόμενους να πληρώνουν το τίμημα, με χαμηλότερους μισθούς, αύξηση της ανεργίας, μείωση των κοινωνικών δαπανών και υψηλότερους φόρους.

«Η επιτυχία του σχεδίου των 750 δισεκατομμυρίων ευρώ [955 δισεκατομμύρια δολάρια] θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από την ικανότητα των κυβερνήσεων να πείσουν τους πολίτες ότι τα οδυνηρά προγράμματα λιτότητας και οικονομικών μεταρρυθμίσεων δεν είναι μόνο το τίμημα της συμμετοχής στην ευρωζώνη, αλλά και η πιο σίγουρη μακροπρόθεσμη εγγύηση ευημερίας», έγραψε ο Tony Barber των Financial Times.

Με άλλα λόγια, οι εργαζόμενοι πρέπει να δεχθούν μεγάλες μειώσεις στο βιοτικό τους επίπεδο στο παρόν με την ελπίδα καλύτερων ημερών που θα έρθουν …κάποια μέρα στο μέλλον.

Ήταν η ελληνική κρίση του χρέους που ανάγκασε τους ηγέτες των σημαντικότερων χωρών της Ε.Ε. να κάνουν το μεγάλο βήμα. Παρά την επιβολή ενός άγριου προγράμματος λιτότητας σε αντάλλαγμα ενός πακέτου διάσωσης 146 δισεκατομμυρίων δολαρίων προς την Ελλάδα, η κερδοσκοπία αυξανόταν από την προσδοκία ότι η ελληνική κυβέρνηση θα χρεοκοπούσε ενώ πυροδοτήθηκε επίθεση στο ευρώ, το κοινό νόμισμα των 16 κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Με την Πορτογαλία, την Ισπανία και την Ιταλία να έχουν συσσωρεύσει μεγάλα χρέη, η επιδείνωση της ελληνικής οικονομικής κρίσης -και παράλληλα η μεγάλη γενική απεργία και οι διαδηλώσεις στη χώρα αυτή- απείλησαν να προκαλέσουν ένα διεθνές οικονομικό πανικό. Τα χρηματιστήρια σε όλο τον κόσμο βούλιαξαν και η πίστωση στέγνωσε κατά την πρώτη εβδομάδα του Μαΐου.

H νέα καθεστωτική φάση της μετα-ΔΝΤ εποχής

Πηγή: Εφημερίδα ΔΡΟΜΟΣ
του Κώστα Ανδριανόπουλου 

• 15/5/2010

Προωθούν τη χώρα – μπανανία με κυβερνήσεις ανδρείκελων και πολίτες υπηκόους.

Όταν ο Γιώργος Παπανδρέου μίλησε για απώλεια της ανεξαρτησίας, οι περισσότεροι θεώρησαν πως πρόκειται για διπλωματική και πολιτική αποδυνάμωση, που θα περιόριζε τις επιλογές μας ως χώρα και θα εξανάγκαζε σε αποδοχή δυσάρεστων λύσεων. Υποταγμένοι μεν, αυτοδιοίκητοι δε.
Όταν αμέσως μετά υποστήκαμε τη δημοσιονομική προσαρμογή, το σοκ -από την αποκάλυψη όσων πρόκειται να γίνουν- συγκάλυψε την ταπεινωτική εικόνα με τον Όλι Ρεν να απευθύνει καθ’ υπαγόρευση τα μέτρα στον ελληνικό λαό.
Τώρα, μετά την πλήρη υπαγωγή στο ΔΝΤ, νύχτα και στα κρυφά, επικυρώθηκε πως οι αποφάσεις του ΔΝΤ δεν θα μπαίνουν ούτε προς συζήτηση, ούτε προς επικύρωση στη Βουλή. Θα εφαρμόζονται πάραυτα μέσω του Παπακωνσταντίνου. Το κοινοβούλιο με μια πραξικοπηματική τροπολογία –στα πεταχτά- συνέταξη την «εξουσιοδότηση» που απαίτησε το ΔΝΤ.
Για όποιον δεν κατάλαβε, περνάμε σε μια νέα πραγματικότητα. Δεν πρόκειται για μια ακόμα επίπτωση πλάι στις άλλες που ανακύπτουν μέσα στο χαμό των ημερών. Πρόκειται για κεντρικό, κορυφαίο ζήτημα.

ΜΜΕ και πολιτικοί

Πηγή: Ε. Χριστοδούλου

 Η ιδιοκτησία καθορίζει το περιεχόμενο

Το διάστημα των έξι μηνών που πέρασαν , είναι κοινά αποδεκτό απ’ όλους σχεδόν τους πολίτες , πως τα ΜΜΕ έχουν παίξει σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση της άποψης των τελευταίων απέναντι στην «κρίση» , και την «τρομοκρατία».   Εκείνο όμως που προκαλεί μεγάλη περιέργεια είναι η σχέση ΜΜΕ-πολιτικής ,και ο τρόπος που το ένα κομμάτι εξυπηρετεί το άλλο . Αυτό θα προσπαθήσω να αναλύσω όσο μπορώ , με τις λίγες γνώσεις μου , προσπαθώντας να μοιραστώ και με άλλους αυτές τις απόψεις .

          Ας ξεκινήσουμε πρώτα από τους δημοσιογράφους , που αποτελούν τη βάση αλλά και ταυτόχρονα το εργαλείο των ΜΜΕ . Ο δημοσιογράφος έχει έναν εντελώς δικό του τρόπο θέασης του κόσμου : Προβάλλει την αμεσότερα θεατή άποψη του κοινωνικού κόσμου δηλαδή τα άτομα , τα πεπραγμένα τους και κυρίως τα κακά πεπραγμένα τους , με στόχο την καταγγελία και την κατάκριση .Το δημοσιογραφικό ενδιαφέρον κλίνει περισσότερο προς τα υποτιθέμενα συμπεράσματα και λιγότερο προς τις διαδικασίες μέσω των οποίων οδηγείται κανείς σε αυτά . Οι ίδιοι λαμβάνουν μέρος σε αυτό που λέμε πολιτικό έλεγχο ή πολιτική παρέμβαση , με το να αποδέχονται το διορισμό συγκεκριμένων προσώπων σε ιθύνουσες θέσεις . Η επαγγελματική αβεβαιότητα οδηγεί στην ενσυνείδητη ή ασυνείδητη συμμόρφωση , απέναντι σε τέτοια μορφή κανόνων και λογοκρισίας , ώστε να μην χρειάζεται να ανακαλείται στην τάξη από άλλους . Αυτό φυσικά έχει αντίκτυπο στο περιεχόμενο των πληροφοριών που περνούν προς τους ακροατές – θεατές .

Αλεκος Αλαβάνος=''δεν θα γινουμε Αργεντινή και Μεξικό''

Ομιλια Αλεκου Αλαβάνου στην Πάτρα [13Μαίου]

πηγη ΕΟΣ



τι θα γίνει αν φύγει αυτη η κυβέρνηση?

 

Οι δύο όψεις της βίας

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΥ

Πηγή: Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία

16-5-2010

Το 2005, τα παρισινά προάστια παίρνουν φωτιά από την τυφλή εξέγερση των μεταναστών δεύτερης γενιάς. Οι εξεγερμένοι μη προνομιούχοι του δυτικού κόσμου πυρπολούν τις ίδιες τους τις συνοικίες και οι κοινωνικοί αναλυτές γράφουν άρθρα έκπληκτοι για το ξέσπασμα μιας εξέγερσης που δεν απαιτεί τίποτα, μόνο καταστρέφει.

Ο Σλαβόι Ζίζεκ απαντάει στην έκπληξή τους με μια παλιά ιστορία: Σε ένα εργοστάσιο η διεύθυνση υποπτεύεται ότι ένας εργάτης κλέβει. Ετσι, κάθε βράδυ με τη λήξη της βάρδιας οι φύλακες τον ψάχνουν εξονυχιστικά καθώς βγαίνει με ένα άδειο καροτσάκι. Δεν βρίσκουν ποτέ τίποτα. Η λύση του μυστηρίου είναι απλή. Ο εργάτης κλέβει τα άδεια καροτσάκια. Ετσι, και οι εξεγερμένοι του Παρισιού κατά τον Ζίζεκ δεν στέλνουν κανένα μήνυμα. Το μήνυμά τους είναι η εξέγερση. «Το μέσο είναι το μήνυμα» όπως έλεγε και ο Μακ Λιούαν - θυμίζει ο Ζίζεκ.

Νηφάλια ανάλυση

Στο νέο του βιβλίο, «Βία - Εξι λοξοί στοχασμοί» (εκδόσεις Scripta - μετάφραση Νεκτάριος Καλαϊντζής) ο σλοβένος φιλόσοφος, «μαθητής» του Χέγκελ και του Λακάν με το προσφιλές του προβοκατόρικο γράψιμο, ρίχνει έξι λοξές ματιές στη βία. Λοξές, για να καταφέρει μια νηφάλια ανάλυσή της χωρίς να πέφτει στην παγίδα της συναισθηματικής προσέγγισης. Γι' αυτό, από την εισαγωγή εξηγεί ότι από τη μία υπάρχει η υποκειμενική βία, τα οδοφράγματα, οι τυφλές βομβιστικές επιθέσεις, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις, ό,τι λατρεύει να αγκαλιάζει η θεαματική βιομηχανία ως βία. Από την άλλη όμως παραμονεύει η συστημική βία, οι «καταστροφικές συνέπειες της ομαλής λειτουργίας των οικονομικών και πολιτικών συστημάτων μας». Αυτή η αθέατη βία, που πρέπει να αναλυθεί προκειμένου να κατανοήσει κανείς κάθε ξέσπασμα υποκειμενικής βίας. 

Το γράμμα που δεν έλαβε (ακόμη) ο λαός...

16/05/2010

Πηγή: Αριστερά και Πολιτική

Μέσα στην όξυνση της κρίσης και μπροστά στο φάσμα πτώχευσης του λαού, εκατομμύρια εργαζόμενοι στρέφουν το βλέμμα τους, για μια ακόμη φορά, προς τις οργανώσεις της Αριστεράς και ιδίως στο σταθερότερο και ισχυρότερο στήριγμά της, το ΚΚΕ. 

Αναμένουν από αυτό μια ελπίδα, ένα φως, ένα προσκλητήριο μάχης, αλλιώτικο από τα άλλα. Ένα προσκλητήριο που και σε άλλες κρίσιμες εποχές είχε λυτρωτικά αποτελέσματα για το λαό. Ένα ΠΡΟΣΚΛΗΤΗΡΙΟ ΑΝΟΙΧΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ προς όλες τις ζωντανές, εργαζόμενες δυνάμεις του τόπου, πολιτικά και συνδικαλιστικά οργανωμένες και μη. Ένα προσκλητήριο που θα έλεγε, εμπρός όλοι μαζί να ανταμώσουμε σ’ ένα ΠΛΑΤΥ ΜΕΤΩΠΟ ΤΟΥ ΛΑΟΥ για να αντιμετωπίσουμε τη νέα τεράστια επίθεση κατά των εργαζομένων, του λαού και όλων των λαϊκών, δημοκρατικών, οικονομικών και εργασιακών δικαιωμάτων. 

Όμως το γράμμα δεν ήρθε, ακόμη. Ο λαός στο νου του «το έχει συντάξει» από καιρό. Την υπογραφή περιμείνει. Στις 15 Μαΐου 2010, στη μεγάλη συγκέντρωση του ΚΚΕ ακούστηκε μόνο το μισό προσκλητήριο. «Έλα μαζί μας, υπάρχει λύση». Το άλλο μισό «Πάμε όλοι μαζί, και εμείς και οι άλλοι που παλεύουν, στο λαό εκεί είναι η λύση», δεν ακούστηκε. Δεν ακούστηκε το προσκλητήριο – έναυσμα προς τις άλλες οργανώσεις της Αριστεράς και στους απλούς αγωνιστές που αγωνιούν και όπου τεράστιες δυνάμεις ανέμεναν αυτό το γράμμα για να σπάσουν τα φράγματα και τα παλιά αναχώματα μπροστά στην ελπιδοφόρα προοπτική συγκρότησης ενός νέου μετώπου που θα μπορούσε να ονομαστεί και ΠΑΛΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΣΩΤΗΡΙΑΣ της χώρας από τη κρίση.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΚΩΣΤΑ ΔΟΥΖΙΝΑ

«Η κρίση δεν αλλάζει μόνο τα  οικονομικά μεγέθη,  αλλάζει τις κοινωνικές σχέσεις των ανθρώπων»

Τη συνέντευξη πήραν
η Όλγα Μπαλαούρα
και η Αφροδίτη Μπαμπάση

Πηγή: "ΕΠΟΧΗ"

*Βρισκόμαστε εν μέσω οικονομικής κρίσης, η έξοδος από την οποία φαίνεται μακρινή. Πώς θα χαρακτήριζες τη σημερινή κοινωνικοπολιτική συγκυρία;-Η οικονομική κρίση έχει επιπτώσεις σε όλα τα επίπεδα της ζωής: στο οικονομικό, στην πολιτική και στην οργάνωση της ψυχικής ισορροπίας των ανθρώπων. Ο τρόπος οργάνωσης της κοινωνικοπολιτικής συγκυρίας δείχνει ότι δεν πρόκειται για μια κρίση με την έννοια μιας αλλαγής περισσότερο ή λιγότερο σημαντικής κάποιων πραγμάτων που μετά θα ισορροπήσουν, αλλά για ένα συνολικό γράψιμο από την αρχή του τρόπου οργάνωσης της κοινωνίας, αλλά και των σχέσεων των ανθρώπων μέσα σ’ αυτή. Με αυτή την έννοια είναι πολύ πιο βαθιά η αλλαγή από τις αλλαγές των κοινωνικο-εργασιακών δικαιωμάτων.
 

Στον αστερισμό της διάσπασης

Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΠΑ

Πηγή: Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία

16-5-2010

Εχει η αριστερά εναλλακτική πρόταση για την έξοδο της Ελλάδας από την κρίση; Ποιο είναι το σχέδιο, με ποιες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις μπορεί να υλοποιηθεί; Και κατ' επέκταση μπορεί η ευρωπαϊκή αριστερά να διαμορφώσει μία νέα στρατηγική για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ενωσης;

Η «Κ.Ε.» θέτει τα ερωτήματα αυτά, σε μια προσπάθεια να φωτίσει τους προβληματισμούς και τις αναζητήσεις των κομμάτων και του κόσμου της αριστεράς, για τα αίτια που οδήγησαν στο σημερινό αδιέξοδο αλλά και τις προτάσεις που θα μπορούσαν να μας βγάλουν απ' αυτό. Στο άνοιγμα αυτής της συζήτησης, επιχειρούμε μια συνοπτική καταγραφή ορισμένων κρίσιμων χαρακτηριστικών της αριστεράς, των εκλογικών της δυνάμεων στην Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ενωση αλλά και των τάσεων που διαγράφονται. Και βέβαια σε κάθε συζήτηση γύρω από την αριστερά μπαίνει το ερώτημα εάν υπάρχει προοπτική κοινής δράσης και συνεργασίας.

Τα καμπανάκια της ενότητας

Της ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΣΙΟΥΤΗ

ΠΗΓΗ: Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία

16-5-2010

Οταν, πριν από λίγες μέρες, στο συλλαλητήριο που έγινε στο Σύνταγμα, η πορεία του ΠΑΜΕ έφθανε στη Βουλή, οι συγκεντρωμένοι από τις οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ τους υποδέχθηκαν με χειροκροτήματα.

Στη συνέχεια έκαναν μερικά βήματα μπροστά κι ενώθηκαν μαζί τους. Παρά τη συγκίνηση και την ελπίδα που γέννησε αυτή η συνάντηση, οι ηγεσίες έσπευσαν να επισημάνουν ότι επρόκειτο για τυχαίο γεγονός, όπως πράγματι ήταν.

Αν και οι γραφειοκρατίες των κομμάτων της αριστεράς παραμένουν εξαιρετικά επιφυλακτικές, όλο και περισσότερος κόσμος, αλλά και γνωστές προσωπικότητες της αριστεράς, μιλούν για την ανάγκη να βρεθούν όλοι μαζί και να αγωνιστούν γι' αυτά που τους ενώνουν, τους κοινούς στόχους.

Ο Αντώνης Μανιτάκης, ο Γιώργος Ρούσης, ο Μανώλης Γλέζος, ο Ευτύχης Μπιτσάκης έκαναν δημόσιες εκκλήσεις για κοινή δράση της αριστεράς.

Προτείνω την ανάσταση της λέξης "κομμουνισμός": Αlain Badiou

Τσερεζόλε Ε.

Πηγή: Αυγή

Ημερομηνία δημοσίευσης: 21/06/2009

"Είμαι πεπεισμένος ότι ο αδιέξοδος χαρακτήρας των αγώνων που δίνουν σήμερα οι εργάτες, οι νέοι, οι φτωχοί του Τρίτου κόσμου, προέρχεται από το γεγονός ότι δεν υπάρχει γενική ιδέα. Ότι πρόκειται για "τυφλούς" αγώνες."

Φιλόσοφος αλλά και πολιτικά δραστήριος (με μαοϊκές ρίζες), ο πολυγραφότατος Αλέν Μπαντιού, βρέθηκε στο προσκήνιο στη Γαλλία πριν από δύο χρόνια με το πύρινο δοκίμιό του κατά του Νικολά Σαρκοζί (όπου υπό τον τίτλο "De quoi Sarkozy est-il le nom?" καταδείκνυε τον βαθιά αντιδραστικό, ακροδεξιό χαρακτήρα της πολιτικής του). Πρόσφατα κυκλοφόρησε το τελευταίο του βιβλίο, L’hypothèse communiste, που στάθηκε και η αφορμή για τη συνέντευξη που ακολουθεί.

Ο κόσμος μπορεί να ζήσει με διαφορετικό τρόπο, χωρίς να είναι αιώνια καταδικασμένος σε αυτό που υφίσταται και τον καθιστά υπηρέτη των πλούσιων και των ισχυρών. Κατά βάθος λοιπόν ο κομμουνισμός είναι η σύγχρονη ιδέα της δημοκρατίας

Γιατί ονομάσετε το βιβλίο σας "η υπόθεση του κομμουνισμού"; Δεν φοβάστε μήπως σας χαρακτηρίσουν παρελθοντολόγο ή, ακόμη και οπισθοδρομικό;

Επέλεξα τη λέξη "κομμουνισμός" έχοντας πλήρως συνείδηση των όσων λέτε. Και ίσως ακριβώς εξαιτίας τους. Γιατί κατά βάθος ο στόχος μου είναι να αναστήσω τη λέξη αυτή. Να την ξαναχρησιμοποιήσω, να την ορί;σω ξανά, γιατί πιστεύω ότι, όπως κι άλλες παλιές λέξεις - η "δημοκρατία" είναι ακόμη πιο παλιά από τον "κομμουνισμό" και το υπογραμμίζω γιατί συχνά την αντιπαραθέτουν στον κομμουνισμό - έχουν μια ιστορία. Μια περίπλοκη ιστορία όπου είχαν περιόδους θετικής ή αρνητικής αξίας. Και βέβαια στα μάτια όσων ισχυρίζονται ότι η λέξη είναι καταδικασμένη, εκτίθεμαι, όπως λέτε, στις κατηγορίες ότι χρησιμοποιώ μια λέξη που περιγράφει μια εμπειρία που έχει πλήρως αποτύχει. Το κάνω επίτηδες. Πράγματι προτείνω την ανάσταση αυτής της λέξης που έχει καταδικαστεί σε θάνατο.

Αυτό σημαίνει ότι πιστεύετε ότι αυτή η ιδεολογία δεν έχει καταστεί αναξιόπιστη από την αποτυχία των κομμουνιστικών καθεστώτων;