Δασκαλόπουλε που δίδασκες…

 

Ημερομηνία δημοσίευσης: 18/05/2010

Του Θανάση Καρτερού

 Πηγή: Αυγή

Το πρόβλημα με τον Δασκαλόπουλο δεν είναι τόσο το ύφος του μεγάλου αφεντικού, με το οποίο ξεφουρνίζει τα πολιτικά του καρβέλια. Είναι κοινό μυστικό ότι επί δεκαετίες η συμπαθής τάξη των Ελλήνων βιομηχάνων είναι τα μεγάλα αφεντικά, λύνουν και δένουν, κατεβάζουν κυβερνήσεις και ανεβάζουν πολιτικούς, διαθέτουν υπαλληλικό προσωπικό στα βουλευτικά έδρανα -ο καθείς τους δικούς του...- αφοσιωμένους κρατικούς λειτουργούς, δημοσιογραφική στήριξη και φυσικά ένα ολόκληρο νομικό οπλοστάσιο, που τους κρατάει κοντά στα δημόσια ταμεία και μακριά από τις εφορίες.

Το πρόβλημα μ' αυτόν τον τύπο είναι ότι εκφράζει με ένα τρόπο χοντροκομμένο, ακόμα και ανόητο -από μικρό κι από χαζό...- μια άποψη που διακινείται τον τελευταίο καιρό σε επιχειρηματικούς κύκλους και όχι μόνο. Άποψη που τη βλέπουμε να ξεπηδάει, τη μια με τα ακροβατικά του Βγενόπουλου, την άλλη με τις «παραινέσεις» από τραπεζίτες, την τρίτη από τον όμορφο κόσμο του ΣΕΒ. Και η οποία, εν ονόματι της κατάρρευσης ενός πολιτικού συστήματος που έφαγε τα ψωμιά του, επιχειρεί να μας ψήσει για την απευθείας ανάθεση, στις «παραγωγικές τάξεις», της πολιτικής διακυβέρνησης, έστω και με μαγιονέζα από ρηξικέλευθους πολιτικούς και τεχνοκράτες της σχολής ΛΑΟΣ -ΔΝΤ.

Αποκάλυψη Τώρα!

Πηγή: Ανεμογκάστρι

18-5-2010

Πριν από λίγο καιρό, τον Απρίλιο, λίγες μέρες προτού ο τραγικός αυτός πρωθυπουργός ανακοινώσει επισήμως από το ακριτικό Καστελόριζο ότι παραδίδει άνευ όρων τη χώρα στον μηχανισμό μεγα-δανεισμού και επιτήρησης της Ε.Ε. και του ΔΝΤ, ο Σάιμον Τζόνσον του Peterson Institute, πρώην επικεφαλής των οικονομολόγων του ΔΝΤ, προειδοποίησε ότι η μη εμπλοκή του Ταμείου στη συναλλαγματική πολιτική της Ελλάδας, δηλαδή η αδυναμία υποτίμησης του ευρώ, δεν θα αποβεί προς όφελος της χώρας και της οικονομίας. 

Μάλιστα ο ίδιος προειδοποίησε, στη βάση αυτού του δεδομένου, για ενδεχόμενη «αργεντινοποίηση» της Ελλάδας λέγοντας ότι στην Αργεντινή τη δεκαετία του 1990 η μη παρέμβαση στην ισοτιμία του πέσο ήταν λάθος. 

Λίγες μέρες αργότερα ο ίδιος ο διευθυντής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Ντομινίκ Στρος Καν (και... φίλος του Γιωργάκη και της Λούκας, σύμφωνα με τα δημοσιογραφικά γλειφτρόνια) έδινε μια πρόγευση του τι θα επακολουθήσει. Για την ακρίβεια ζητούσε το Ταμείο του να μπορεί να παρέμβει στη συναλλαγματική ισοτιμία της Ελλάδας ώστε ο «αποπληθωρισμός», τον οποίο μετ’ επιτάσεως ζητούσε, να γίνει κατά τι ομαλότερα. Τι εννοούσαν οι... ποιητές; 

Οι «ήρωες» ,το ναυάγιο της Ελλάδας και οι «τρύπιες βάρκες…!»

Η συντονισμένη «διάσωση του σκάφους»  των  $1 τρις μπορεί να οδηγήσει σε μια μεγαλύτερη και παγκόσμια ύφεση..

Πηγή: sofokleous10 

Ενώ οι αισιόδοξοι ελπίζουν ότι η διάσωση του οικονομικού ναυαγίου θα επισημάνει και ένα τέλος στην κρίση  του κυβερνητικού χρέους, η ιστορία των «κρίσεων  χρέους»  δείχνει ότι είναι μόνο το τέλος της πρώτης πράξης μιας τραγωδίας.

Ως σημαντικό «τμήμα» του ναυαγίου, η Ελλάδα πρέπει να ακολουθήσει «σκληρή» οικονομική πολιτική μειώνοντας τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων.  Αλλά η ιστορία δεν τελειώνει εδώ. Τα ευρωπαϊκά κράτη που εγγυώνται για την Ελλάδα -- ακόμη και η  Γερμανία, όπου το κυβερνητικό χρέος έχει αυξηθεί περίπου στο 80 % του ΑΕΠ – έχουν  παρόμοια προβλήματα και ακόμα λιγότερη  πολιτική θέληση να ακολουθήσουν την ίδια συνταγή.  

Το σχέδιό τους στηρίζεται στην ελπίδα ότι οι «δανειστές» δεν θα παρατηρήσουν την πραγματική κατάσταση προς το παρών. Προφανώς όμως θα την  παρατηρήσουν, και τότε θα μιλάμε πια για μια παγκόσμια «απώλεια πίστης» στις αγορές.

Aπο-στάσεις ασφαλείας;

Πηγή: Ελευθεροτυπία
του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΟΥΣΗ
17-5-2010

Καθυστερώ αναίτια
ασωτεύω περίεργα
μετανοώ προσωρινά

Μωυσής Αγιορείτης, μοναχός, Θερινά ρήματα

Η μαζική βία -κρατική ή όχι- εκλαμβάνεται από τους χειριστές της ως ενθαρρυνόμενη/επιτρεπόμενη συμπεριφορά άμυνας (προληπτικής ή μη).

ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ, επιτήρηση, τιμωρία = ενιαίο τρίπτυχο. Διαχειριζόμενοι τον φόβο θυματοποίησής μας προκαλούμε περισσότερα εγκλήματα από τα (επ)απειλούμενα.

ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ όμως να πέσουμε και στην παγίδα της πρόκλησης κοινωνικής ανασφάλειας στο όνομα της τήρησης της δημόσιας ασφάλειας.

ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ βέβαια μένουν ανοικτά.

ΠΩΣ ΝΑ μάθεις π.χ. να ζεις με την ανεργία, με την εγκληματικότητα, με την τρομοκρατία; Η κουλτούρα της ανασφάλειας μήπως, αντί να ενώνει τους φοβισμένους, τους εγκλείει ακόμα περισσότερο στον εαυτό τους; (ή και στο φρούριό τους;);

ΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ είναι τόσο πολλοί και η διακινδύνευση τόσο υψηλή ώστε να μας χρειάζεται και μια κουλτούρα (έναντι) των κινδύνων.

ΜΗΠΩΣ όμως μαζεύτηκαν πολλές νέες κουλτούρες οι οποίες όλες στοχεύουν (ή έστω καταλήγουν) σε περιστολή δικαιωμάτων;

Διάσωση της Ελλάδας ή των Τραπεζών;

Πηγή: Aformi Blog

Ο Lee Sustar αναλύει τον τρόπο με τον οποίο το οικονομικό πρόγραμμα διάσωσης που εξήγγειλε η Ε.Ε. θα έχει ως αποτέλεσμα να κατευθυνθούν εκατοντάδες δισεκατομμύρια προς τις μεγαλύτερες τράπεζες της Ευρώπης την ίδια στιγμή που οι εργαζόμενοι υφίστανται περικοπές στους μισθούς και τις κοινωνικές δαπάνες.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ξεκινήσει ένα χρηματοδοτικό πρόγραμμα διάσωσης αμερικανικού τύπου: μια πλημμυρίδα κυβερνητικών χρημάτων προς τις τράπεζες και ταυτόχρονα μέτρα που θα κάνουν τους εργαζόμενους να πληρώνουν το τίμημα, με χαμηλότερους μισθούς, αύξηση της ανεργίας, μείωση των κοινωνικών δαπανών και υψηλότερους φόρους.

«Η επιτυχία του σχεδίου των 750 δισεκατομμυρίων ευρώ [955 δισεκατομμύρια δολάρια] θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από την ικανότητα των κυβερνήσεων να πείσουν τους πολίτες ότι τα οδυνηρά προγράμματα λιτότητας και οικονομικών μεταρρυθμίσεων δεν είναι μόνο το τίμημα της συμμετοχής στην ευρωζώνη, αλλά και η πιο σίγουρη μακροπρόθεσμη εγγύηση ευημερίας», έγραψε ο Tony Barber των Financial Times.

Με άλλα λόγια, οι εργαζόμενοι πρέπει να δεχθούν μεγάλες μειώσεις στο βιοτικό τους επίπεδο στο παρόν με την ελπίδα καλύτερων ημερών που θα έρθουν …κάποια μέρα στο μέλλον.

Ήταν η ελληνική κρίση του χρέους που ανάγκασε τους ηγέτες των σημαντικότερων χωρών της Ε.Ε. να κάνουν το μεγάλο βήμα. Παρά την επιβολή ενός άγριου προγράμματος λιτότητας σε αντάλλαγμα ενός πακέτου διάσωσης 146 δισεκατομμυρίων δολαρίων προς την Ελλάδα, η κερδοσκοπία αυξανόταν από την προσδοκία ότι η ελληνική κυβέρνηση θα χρεοκοπούσε ενώ πυροδοτήθηκε επίθεση στο ευρώ, το κοινό νόμισμα των 16 κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Με την Πορτογαλία, την Ισπανία και την Ιταλία να έχουν συσσωρεύσει μεγάλα χρέη, η επιδείνωση της ελληνικής οικονομικής κρίσης -και παράλληλα η μεγάλη γενική απεργία και οι διαδηλώσεις στη χώρα αυτή- απείλησαν να προκαλέσουν ένα διεθνές οικονομικό πανικό. Τα χρηματιστήρια σε όλο τον κόσμο βούλιαξαν και η πίστωση στέγνωσε κατά την πρώτη εβδομάδα του Μαΐου.

H νέα καθεστωτική φάση της μετα-ΔΝΤ εποχής

Πηγή: Εφημερίδα ΔΡΟΜΟΣ
του Κώστα Ανδριανόπουλου 

• 15/5/2010

Προωθούν τη χώρα – μπανανία με κυβερνήσεις ανδρείκελων και πολίτες υπηκόους.

Όταν ο Γιώργος Παπανδρέου μίλησε για απώλεια της ανεξαρτησίας, οι περισσότεροι θεώρησαν πως πρόκειται για διπλωματική και πολιτική αποδυνάμωση, που θα περιόριζε τις επιλογές μας ως χώρα και θα εξανάγκαζε σε αποδοχή δυσάρεστων λύσεων. Υποταγμένοι μεν, αυτοδιοίκητοι δε.
Όταν αμέσως μετά υποστήκαμε τη δημοσιονομική προσαρμογή, το σοκ -από την αποκάλυψη όσων πρόκειται να γίνουν- συγκάλυψε την ταπεινωτική εικόνα με τον Όλι Ρεν να απευθύνει καθ’ υπαγόρευση τα μέτρα στον ελληνικό λαό.
Τώρα, μετά την πλήρη υπαγωγή στο ΔΝΤ, νύχτα και στα κρυφά, επικυρώθηκε πως οι αποφάσεις του ΔΝΤ δεν θα μπαίνουν ούτε προς συζήτηση, ούτε προς επικύρωση στη Βουλή. Θα εφαρμόζονται πάραυτα μέσω του Παπακωνσταντίνου. Το κοινοβούλιο με μια πραξικοπηματική τροπολογία –στα πεταχτά- συνέταξη την «εξουσιοδότηση» που απαίτησε το ΔΝΤ.
Για όποιον δεν κατάλαβε, περνάμε σε μια νέα πραγματικότητα. Δεν πρόκειται για μια ακόμα επίπτωση πλάι στις άλλες που ανακύπτουν μέσα στο χαμό των ημερών. Πρόκειται για κεντρικό, κορυφαίο ζήτημα.

ΜΜΕ και πολιτικοί

Πηγή: Ε. Χριστοδούλου

 Η ιδιοκτησία καθορίζει το περιεχόμενο

Το διάστημα των έξι μηνών που πέρασαν , είναι κοινά αποδεκτό απ’ όλους σχεδόν τους πολίτες , πως τα ΜΜΕ έχουν παίξει σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση της άποψης των τελευταίων απέναντι στην «κρίση» , και την «τρομοκρατία».   Εκείνο όμως που προκαλεί μεγάλη περιέργεια είναι η σχέση ΜΜΕ-πολιτικής ,και ο τρόπος που το ένα κομμάτι εξυπηρετεί το άλλο . Αυτό θα προσπαθήσω να αναλύσω όσο μπορώ , με τις λίγες γνώσεις μου , προσπαθώντας να μοιραστώ και με άλλους αυτές τις απόψεις .

          Ας ξεκινήσουμε πρώτα από τους δημοσιογράφους , που αποτελούν τη βάση αλλά και ταυτόχρονα το εργαλείο των ΜΜΕ . Ο δημοσιογράφος έχει έναν εντελώς δικό του τρόπο θέασης του κόσμου : Προβάλλει την αμεσότερα θεατή άποψη του κοινωνικού κόσμου δηλαδή τα άτομα , τα πεπραγμένα τους και κυρίως τα κακά πεπραγμένα τους , με στόχο την καταγγελία και την κατάκριση .Το δημοσιογραφικό ενδιαφέρον κλίνει περισσότερο προς τα υποτιθέμενα συμπεράσματα και λιγότερο προς τις διαδικασίες μέσω των οποίων οδηγείται κανείς σε αυτά . Οι ίδιοι λαμβάνουν μέρος σε αυτό που λέμε πολιτικό έλεγχο ή πολιτική παρέμβαση , με το να αποδέχονται το διορισμό συγκεκριμένων προσώπων σε ιθύνουσες θέσεις . Η επαγγελματική αβεβαιότητα οδηγεί στην ενσυνείδητη ή ασυνείδητη συμμόρφωση , απέναντι σε τέτοια μορφή κανόνων και λογοκρισίας , ώστε να μην χρειάζεται να ανακαλείται στην τάξη από άλλους . Αυτό φυσικά έχει αντίκτυπο στο περιεχόμενο των πληροφοριών που περνούν προς τους ακροατές – θεατές .

Αλεκος Αλαβάνος=''δεν θα γινουμε Αργεντινή και Μεξικό''

Ομιλια Αλεκου Αλαβάνου στην Πάτρα [13Μαίου]

πηγη ΕΟΣ



τι θα γίνει αν φύγει αυτη η κυβέρνηση?

 

Οι δύο όψεις της βίας

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΥ

Πηγή: Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία

16-5-2010

Το 2005, τα παρισινά προάστια παίρνουν φωτιά από την τυφλή εξέγερση των μεταναστών δεύτερης γενιάς. Οι εξεγερμένοι μη προνομιούχοι του δυτικού κόσμου πυρπολούν τις ίδιες τους τις συνοικίες και οι κοινωνικοί αναλυτές γράφουν άρθρα έκπληκτοι για το ξέσπασμα μιας εξέγερσης που δεν απαιτεί τίποτα, μόνο καταστρέφει.

Ο Σλαβόι Ζίζεκ απαντάει στην έκπληξή τους με μια παλιά ιστορία: Σε ένα εργοστάσιο η διεύθυνση υποπτεύεται ότι ένας εργάτης κλέβει. Ετσι, κάθε βράδυ με τη λήξη της βάρδιας οι φύλακες τον ψάχνουν εξονυχιστικά καθώς βγαίνει με ένα άδειο καροτσάκι. Δεν βρίσκουν ποτέ τίποτα. Η λύση του μυστηρίου είναι απλή. Ο εργάτης κλέβει τα άδεια καροτσάκια. Ετσι, και οι εξεγερμένοι του Παρισιού κατά τον Ζίζεκ δεν στέλνουν κανένα μήνυμα. Το μήνυμά τους είναι η εξέγερση. «Το μέσο είναι το μήνυμα» όπως έλεγε και ο Μακ Λιούαν - θυμίζει ο Ζίζεκ.

Νηφάλια ανάλυση

Στο νέο του βιβλίο, «Βία - Εξι λοξοί στοχασμοί» (εκδόσεις Scripta - μετάφραση Νεκτάριος Καλαϊντζής) ο σλοβένος φιλόσοφος, «μαθητής» του Χέγκελ και του Λακάν με το προσφιλές του προβοκατόρικο γράψιμο, ρίχνει έξι λοξές ματιές στη βία. Λοξές, για να καταφέρει μια νηφάλια ανάλυσή της χωρίς να πέφτει στην παγίδα της συναισθηματικής προσέγγισης. Γι' αυτό, από την εισαγωγή εξηγεί ότι από τη μία υπάρχει η υποκειμενική βία, τα οδοφράγματα, οι τυφλές βομβιστικές επιθέσεις, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις, ό,τι λατρεύει να αγκαλιάζει η θεαματική βιομηχανία ως βία. Από την άλλη όμως παραμονεύει η συστημική βία, οι «καταστροφικές συνέπειες της ομαλής λειτουργίας των οικονομικών και πολιτικών συστημάτων μας». Αυτή η αθέατη βία, που πρέπει να αναλυθεί προκειμένου να κατανοήσει κανείς κάθε ξέσπασμα υποκειμενικής βίας. 

Το γράμμα που δεν έλαβε (ακόμη) ο λαός...

16/05/2010

Πηγή: Αριστερά και Πολιτική

Μέσα στην όξυνση της κρίσης και μπροστά στο φάσμα πτώχευσης του λαού, εκατομμύρια εργαζόμενοι στρέφουν το βλέμμα τους, για μια ακόμη φορά, προς τις οργανώσεις της Αριστεράς και ιδίως στο σταθερότερο και ισχυρότερο στήριγμά της, το ΚΚΕ. 

Αναμένουν από αυτό μια ελπίδα, ένα φως, ένα προσκλητήριο μάχης, αλλιώτικο από τα άλλα. Ένα προσκλητήριο που και σε άλλες κρίσιμες εποχές είχε λυτρωτικά αποτελέσματα για το λαό. Ένα ΠΡΟΣΚΛΗΤΗΡΙΟ ΑΝΟΙΧΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ προς όλες τις ζωντανές, εργαζόμενες δυνάμεις του τόπου, πολιτικά και συνδικαλιστικά οργανωμένες και μη. Ένα προσκλητήριο που θα έλεγε, εμπρός όλοι μαζί να ανταμώσουμε σ’ ένα ΠΛΑΤΥ ΜΕΤΩΠΟ ΤΟΥ ΛΑΟΥ για να αντιμετωπίσουμε τη νέα τεράστια επίθεση κατά των εργαζομένων, του λαού και όλων των λαϊκών, δημοκρατικών, οικονομικών και εργασιακών δικαιωμάτων. 

Όμως το γράμμα δεν ήρθε, ακόμη. Ο λαός στο νου του «το έχει συντάξει» από καιρό. Την υπογραφή περιμείνει. Στις 15 Μαΐου 2010, στη μεγάλη συγκέντρωση του ΚΚΕ ακούστηκε μόνο το μισό προσκλητήριο. «Έλα μαζί μας, υπάρχει λύση». Το άλλο μισό «Πάμε όλοι μαζί, και εμείς και οι άλλοι που παλεύουν, στο λαό εκεί είναι η λύση», δεν ακούστηκε. Δεν ακούστηκε το προσκλητήριο – έναυσμα προς τις άλλες οργανώσεις της Αριστεράς και στους απλούς αγωνιστές που αγωνιούν και όπου τεράστιες δυνάμεις ανέμεναν αυτό το γράμμα για να σπάσουν τα φράγματα και τα παλιά αναχώματα μπροστά στην ελπιδοφόρα προοπτική συγκρότησης ενός νέου μετώπου που θα μπορούσε να ονομαστεί και ΠΑΛΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΣΩΤΗΡΙΑΣ της χώρας από τη κρίση.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΚΩΣΤΑ ΔΟΥΖΙΝΑ

«Η κρίση δεν αλλάζει μόνο τα  οικονομικά μεγέθη,  αλλάζει τις κοινωνικές σχέσεις των ανθρώπων»

Τη συνέντευξη πήραν
η Όλγα Μπαλαούρα
και η Αφροδίτη Μπαμπάση

Πηγή: "ΕΠΟΧΗ"

*Βρισκόμαστε εν μέσω οικονομικής κρίσης, η έξοδος από την οποία φαίνεται μακρινή. Πώς θα χαρακτήριζες τη σημερινή κοινωνικοπολιτική συγκυρία;-Η οικονομική κρίση έχει επιπτώσεις σε όλα τα επίπεδα της ζωής: στο οικονομικό, στην πολιτική και στην οργάνωση της ψυχικής ισορροπίας των ανθρώπων. Ο τρόπος οργάνωσης της κοινωνικοπολιτικής συγκυρίας δείχνει ότι δεν πρόκειται για μια κρίση με την έννοια μιας αλλαγής περισσότερο ή λιγότερο σημαντικής κάποιων πραγμάτων που μετά θα ισορροπήσουν, αλλά για ένα συνολικό γράψιμο από την αρχή του τρόπου οργάνωσης της κοινωνίας, αλλά και των σχέσεων των ανθρώπων μέσα σ’ αυτή. Με αυτή την έννοια είναι πολύ πιο βαθιά η αλλαγή από τις αλλαγές των κοινωνικο-εργασιακών δικαιωμάτων.
 

Στον αστερισμό της διάσπασης

Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΠΑ

Πηγή: Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία

16-5-2010

Εχει η αριστερά εναλλακτική πρόταση για την έξοδο της Ελλάδας από την κρίση; Ποιο είναι το σχέδιο, με ποιες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις μπορεί να υλοποιηθεί; Και κατ' επέκταση μπορεί η ευρωπαϊκή αριστερά να διαμορφώσει μία νέα στρατηγική για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ενωσης;

Η «Κ.Ε.» θέτει τα ερωτήματα αυτά, σε μια προσπάθεια να φωτίσει τους προβληματισμούς και τις αναζητήσεις των κομμάτων και του κόσμου της αριστεράς, για τα αίτια που οδήγησαν στο σημερινό αδιέξοδο αλλά και τις προτάσεις που θα μπορούσαν να μας βγάλουν απ' αυτό. Στο άνοιγμα αυτής της συζήτησης, επιχειρούμε μια συνοπτική καταγραφή ορισμένων κρίσιμων χαρακτηριστικών της αριστεράς, των εκλογικών της δυνάμεων στην Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ενωση αλλά και των τάσεων που διαγράφονται. Και βέβαια σε κάθε συζήτηση γύρω από την αριστερά μπαίνει το ερώτημα εάν υπάρχει προοπτική κοινής δράσης και συνεργασίας.

Τα καμπανάκια της ενότητας

Της ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΣΙΟΥΤΗ

ΠΗΓΗ: Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία

16-5-2010

Οταν, πριν από λίγες μέρες, στο συλλαλητήριο που έγινε στο Σύνταγμα, η πορεία του ΠΑΜΕ έφθανε στη Βουλή, οι συγκεντρωμένοι από τις οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ τους υποδέχθηκαν με χειροκροτήματα.

Στη συνέχεια έκαναν μερικά βήματα μπροστά κι ενώθηκαν μαζί τους. Παρά τη συγκίνηση και την ελπίδα που γέννησε αυτή η συνάντηση, οι ηγεσίες έσπευσαν να επισημάνουν ότι επρόκειτο για τυχαίο γεγονός, όπως πράγματι ήταν.

Αν και οι γραφειοκρατίες των κομμάτων της αριστεράς παραμένουν εξαιρετικά επιφυλακτικές, όλο και περισσότερος κόσμος, αλλά και γνωστές προσωπικότητες της αριστεράς, μιλούν για την ανάγκη να βρεθούν όλοι μαζί και να αγωνιστούν γι' αυτά που τους ενώνουν, τους κοινούς στόχους.

Ο Αντώνης Μανιτάκης, ο Γιώργος Ρούσης, ο Μανώλης Γλέζος, ο Ευτύχης Μπιτσάκης έκαναν δημόσιες εκκλήσεις για κοινή δράση της αριστεράς.

Προτείνω την ανάσταση της λέξης "κομμουνισμός": Αlain Badiou

Τσερεζόλε Ε.

Πηγή: Αυγή

Ημερομηνία δημοσίευσης: 21/06/2009

"Είμαι πεπεισμένος ότι ο αδιέξοδος χαρακτήρας των αγώνων που δίνουν σήμερα οι εργάτες, οι νέοι, οι φτωχοί του Τρίτου κόσμου, προέρχεται από το γεγονός ότι δεν υπάρχει γενική ιδέα. Ότι πρόκειται για "τυφλούς" αγώνες."

Φιλόσοφος αλλά και πολιτικά δραστήριος (με μαοϊκές ρίζες), ο πολυγραφότατος Αλέν Μπαντιού, βρέθηκε στο προσκήνιο στη Γαλλία πριν από δύο χρόνια με το πύρινο δοκίμιό του κατά του Νικολά Σαρκοζί (όπου υπό τον τίτλο "De quoi Sarkozy est-il le nom?" καταδείκνυε τον βαθιά αντιδραστικό, ακροδεξιό χαρακτήρα της πολιτικής του). Πρόσφατα κυκλοφόρησε το τελευταίο του βιβλίο, L’hypothèse communiste, που στάθηκε και η αφορμή για τη συνέντευξη που ακολουθεί.

Ο κόσμος μπορεί να ζήσει με διαφορετικό τρόπο, χωρίς να είναι αιώνια καταδικασμένος σε αυτό που υφίσταται και τον καθιστά υπηρέτη των πλούσιων και των ισχυρών. Κατά βάθος λοιπόν ο κομμουνισμός είναι η σύγχρονη ιδέα της δημοκρατίας

Γιατί ονομάσετε το βιβλίο σας "η υπόθεση του κομμουνισμού"; Δεν φοβάστε μήπως σας χαρακτηρίσουν παρελθοντολόγο ή, ακόμη και οπισθοδρομικό;

Επέλεξα τη λέξη "κομμουνισμός" έχοντας πλήρως συνείδηση των όσων λέτε. Και ίσως ακριβώς εξαιτίας τους. Γιατί κατά βάθος ο στόχος μου είναι να αναστήσω τη λέξη αυτή. Να την ξαναχρησιμοποιήσω, να την ορί;σω ξανά, γιατί πιστεύω ότι, όπως κι άλλες παλιές λέξεις - η "δημοκρατία" είναι ακόμη πιο παλιά από τον "κομμουνισμό" και το υπογραμμίζω γιατί συχνά την αντιπαραθέτουν στον κομμουνισμό - έχουν μια ιστορία. Μια περίπλοκη ιστορία όπου είχαν περιόδους θετικής ή αρνητικής αξίας. Και βέβαια στα μάτια όσων ισχυρίζονται ότι η λέξη είναι καταδικασμένη, εκτίθεμαι, όπως λέτε, στις κατηγορίες ότι χρησιμοποιώ μια λέξη που περιγράφει μια εμπειρία που έχει πλήρως αποτύχει. Το κάνω επίτηδες. Πράγματι προτείνω την ανάσταση αυτής της λέξης που έχει καταδικαστεί σε θάνατο.

Αυτό σημαίνει ότι πιστεύετε ότι αυτή η ιδεολογία δεν έχει καταστεί αναξιόπιστη από την αποτυχία των κομμουνιστικών καθεστώτων;

ΚΡΙΣΗ ΥΠΕΡΣΥΣΣΩΡΕΥΣΗΣ Ή ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ; Η ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΚΡΙΣΗ

(ΕΝΘΕΜΑΤΑ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗΣ ΑΥΓΗΣ, 18.4.2010)

Πηγή: Κοκκινο-Πράσινο Δίκτυο

ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΛΑΣΚΟΥ

Είναι δεδομένο, όπως είδαμε στο προηγούμενο σημείωμα,  πως σημαντικός αριθμός μαρξιστών φαίνεται να συγκλίνει στην ιδέα ότι στη ρίζα της σημερινής κρίσης βρίσκεται ένα πρόβλημα κερδοφορίας, που έκανε την εμφάνισή του με εμφατικό τρόπο στη δεκαετία του ’70.[1] Η αδυναμία επίλυσης των προβλημάτων της καπιταλιστικής συσσώρευσης έκτοτε έχει διαμορφώσει μια κατάσταση, η οποία ίσως αποδειχτεί οριακή για την ίδια την επιβίωση του συστήματος. Περιγράφοντας χαρακτηριστικά τις συνθήκες υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου που αντιμετωπίζει ο σύγχρονος καπιταλισμός, ο Ντέηβιντ Χάρβεϋ (David Harvey)[2] υποστηρίζει πως το κεφάλαιο στη διάρκεια του 2010 έχει ανάγκη εξεύρεσης επικερδών επενδυτικών ευκαιριών τέσσερις φορές μεγαλύτερες από ό,τι στη δεκαετία του ’70 και δέκα φορές από ό,τι το ’50, ενώ το 2030 θα είναι υπερδιπλασιασμένες σε σχέση με σήμερα.

Βλαντιμίρ Μπουρλιούκ, «Ασθενικό φεγγάρι», 1913

Μια ιδιότυπη καπιταλιστική κρίση;

Δεν θα πρέπει να δημιουργηθεί ωστόσο η εντύπωση πως υπάρχει γενική συμφωνία επ’ αυτού. Αντίθετα, στη διάρκεια της συζήτησης έχουν αναπτυχθεί και πολύ απορριπτικές, ως προς αυτό το σχήμα, απόψεις. Χαρακτηριστικά, ο Mισέλ Υσσόν (Michel Husson) αρνείται πως στη βάση της σημερινής κρίσης βρίσκεται το πρόβλημα των μειωμένων ποσοστών κέρδους, στο μέτρο που, ήδη στη δεκαετία του ’90, αυτό είχε επιλυθεί και ο καπιταλισμός είχε αποκαταστήσει υψηλά επίπεδα κερδοφορίας.[3] Σε ένα πολύ πρόσφατο κείμενό του, μάλιστα, επιτίθεται μετωπικά στις απόψεις που αναζητούν στη μειωμένη κερδοφορία της ρίζα της σημερινής κρίσης, γράφοντας πως «η κρίση έχει δώσει έδαφος τους τελευταίους μήνες σε μια σειρά από ερμηνείες που χαρακτηρίζονται από έναν αντιπαραγωγικό και δυσάρεστο δογματισμό… Αυτό που έχουν από κοινού είναι οι αναφορές στην ορθόδοξη ερμηνεία του νόμου της πτωτικής τάσης του ποσοστού κέρδους… [ενώ, αντίθετα] είναι δεδομένη μια πολύ καθαρή τάση αύξησης του ποσοστού κέρδους στις κυριότερες καπιταλιστικές χώρες».[4] 

CAMERA OBSCURA ΤΟ ΑΝΕΣΤΡΑΜΜΕΝΟ ΕΙΔΩΛΟ ΤΗΣ «ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ»

Πηγή: Περιοδικό "Θέσεις" 

Τεύχος 111, περίοδος: Απρίλιος - Ιούνιος 2010

Εκδότης: Γ. Μηλιός

Editorial

1. Οι μεταμφιέσεις της κρίσης

Η κρίση που εκδηλώθηκε ως ανοιχτή κρίση υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου, με τη «φούσκα» των υπερτιμημένων στεγαστικών δανείων (subprimes), έχει ακολουθήσει την πορεία που προδιαγράφουν οι κρατούντες κοινωνικοί συσχετισμοί.

Μετεξελίχθηκε σε κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, το οποίο έχει την ιδιομορφία να διαπερνά στον πυρήνα της διαδικασίας αναπαραγωγής του συνολικού κοινωνικού κεφαλαίου: η υπερσυγκυριακά κοινωνική λειτουργία του χρηματοπιστωτικού συστήματος που γεφυρώνει την απόσταση ανάμεσα στην κοινωνική αποταμίευση και την κοινωνική επένδυση, διαμεσολαβεί τη λειτουργία αναπαραγωγής του συνολικού κοινωνικού κεφαλαίου άρα κοινωνικοποιεί άμεσα την κρίση.

Και εδώ παρεμβαίνει αποφασιστικά ο συνολικός κεφαλαιοκράτης, το κράτος, για να καθοδηγήσει την εκκαθαριστική λειτουργία της κρίσης: κοινωνικοποίηση των ζημιών και της κρίσης με την ενίσχυση των τραπεζών για να «σωθεί η πραγματική οικονομία» (λες και υπάρχει τίποτε «πραγματικότερο» από την οικονομία του χρήματος!), ρυθμιστική παρέμβαση στη διαδικασία μαζικής ανεργίας και απαξίωσης της εργασίας (κάθε υπουργός «Εργασίας» που σέβεται τον εαυτό του κάνει τώρα προβλέψεις για τον διπλασιασμό των ποσοστών ανεργίας!), μεταφορά της κρίσης στα δημόσια οικονομικά όπου η δικαιοδοσία των κρατικών διαχειριστών είναι απόλυτη. Τα αυξημένα ελλείμματα και η διόγκωση του χρέους επιβάλλουν την «άμεση δράση»!

Η μπαλάντα της διαφθοράς

Πηγή: Αυγή

 

Ημερομηνία δημοσίευσης: 14/05/2010

Του Θανάση Καρτερού

Όταν ακόμα και ο Γεωργακόπουλος γίνεται γάτα, που κυνηγάει τρωκτικά της διαφθοράς, τα πράγματα είναι σοβαρά. Το νεκραναστημένο Βατοπέδι, η βρικολακιασμένη Siemens, οι πρωθυπουργικές προειδοποιήσεις για δημεύσεις περιουσιών, το πόθεν έσχες του Καστανίδη, οι ράμπο του Χρυσοχοΐδη - όλα βεβαιούν του λόγου το ασφαλές: Η θερινή εκστρατεία κατά της διαφθοράς είναι σε πλήρη εξέλιξη. Οι πρώτες νίκες μάλιστα ανακοινώθηκαν χτες, που μάθαμε επιτέλους τα αρχικά των ονομάτων διαφόρων φοροφυγάδων, σε κλίμα από το οποίο μόνο ο εθνικός ύμνος έλειπε.

Παραμένει άγνωστο αν αυτές τις επικοινωνιακές επελάσεις τις σκέφτεται μόνος του ο Παπανδρέου, ή κάποιοι τού τις πουλάνε ως ηρεμιστικό για ρημαγμένους και ως εκ τούτου πολύ (πολύ όμως…) θυμωμένους συνταξιούχους, μισθωτούς, νέους, άνεργους. Και τον ψήνουν τη μια να γκρεμίζει με γαλάζιο πουκαμισάκι την γκρεμισμένη Φαντασία, την άλλη να περπατά με λευκό πουκαμισάκι εις το δάσος της περιφέρειας όταν ο λύκος δεν ειν’ εκεί, την παράλλη να κραδαίνει λιγυρόν και κοπτερόν σπαθίον. Την στιγμή που το ΔΝΤ «τον δίνει» επισήμως ότι εισηγείται νέα φοροεπιδρομή εναντίον του λαού «του» και τα στοιχεία τον αναδεικνύουν άρχοντα της ανεργίας και της φτώχειας.

Μ' όλο το σεβασμό, αλλά αυτό κι αν είναι Διαφθορά. Και απάτη και κυνισμός και λαϊκισμός κι ακόμα χειρότερα. Να εξαπατάς εκατομμύρια ανθρώπους ότι υπάρχουν λεφτά. Να κοροϊδεύεις απόμαχους ότι θα σεβαστείς τις συντάξεις τους. Να ψεύδεσαι μια και δυο και τρεις φορές ότι δεν θα πάρεις άλλα μέτρα. Να κηρύσσεις εθνικό προσκλητήριο, ενώ υποβιβάζεις σε «σκουπίδι» την εθνική κυριαρχία. Να ξεσκίζεις ανήμπορους, αλλά να το βουλώνεις μπροστά στον κάθε Δασκαλόπουλο. Να στέλνεις στον καιάδα της ανεργίας στρατιές νέων, αλλά να κάνεις τούμπες μπροστά στον κάθε Στρος Καν. Να κλείνεις σε στρατόπεδα ΔΝΤ ζωντανές δυνάμεις του έθνους και να ψέλνεις τον νέο πατριωτισμό.

Το εξοργιστικό δεν είναι μόνο ότι μιλούν για τη διαφθορά αυτοί που σαράντα χρόνια κλωσσάνε τα αυγά της. Είναι ότι, μεταλλαγμένοι από τη χρόνια έκθεσή τους στην ακτινοβολία της εξουσίας, επιχειρούν τώρα να επιβάλουν έναν ολοκληρωτισμό της διαφθοράς, εν ονόματι του πολέμου κατά της διαφθοράς. Γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερη διαφθορά από τη συστηματική και ανελέητη εξαθλίωση ενός λαού, που τον επεξεργάζονται να φωνάζει από πάνω και Heil ΔΝΤ…

Τι γίνεται με τη Γερμανία και την Ευρωζώνη: Β Μέρος

Πηγή: ciaoant1 

Το πρώτο μέρος ΕΔΩ.

Λίγες ώρες πριν την ανακοίνωση του "πακέτου σωτηρίας"-μαμούθ της ευρωζώνης (+ΔΝΤ), είχαμε δει σε ανάρτηση μας με τίτλο "Τι γίνεται με τη Γερμανία και την ευρωζώνη" την πιθανότητα η Γερμανία να γυρίσει πίσω στο μάρκο, ειδικά από τη στιγμή που δύσκολα θα δεχτούν οι λαοί των προτεκτοράτων της (όπως η Ελλάδα) να κάνουν τόσες πολλές υποχωρήσεις με τόσο απότομο και βίαιο τρόπο.

Μετά την ανακοίνωση του "πακέτου στήριξης", αξίζει να ασχοληθούμε ξανά με το θέμα, και τα νέα δεδομένα που δημιουργούνται:

Η Γερμανία έδωσε λεφτά για τώρα, κάτι αναμενόμενο για τώρα, αλλά απλά καθυστερεί το πρόβλημα, με σκοπό να απορροφήσει ότι έχει απομείνει από κράτη όπως η Ελλάδα, και να διασφαλίσει χρόνο για να βρει άλλους πελάτες για τα προιόντα της (αυτό σημειωτέον είναι παγκόσμιο πρόβλημα του καπιταλισμού - έχουν φτωχύνει τόσο πολύ τους λαούς, που οι εργάτες αδυνατούν να αγοράσουν αυτά που παράγουν σε παγκόσμια κλίμακα)

Σε βάθος χρόνου

Και στόχος είναι ακριβός αυτός:

Κράτη όπως η Ελλάδα θα μείνουν σε ημιθανή κατάσταση, και με τις αποπληθωριστικές πολιτικές που ακολουθούνται, θα ξεπουληθούν τα πάντα (ότι έχει απομείνει), σε τιμή-ευκαιρία.

O ''ευρωπαισμός'',οπως διατυπωνόταν μεχρι σήμερα εχει καταρρεύσει

Συνέντευξη του Παναγιώτη Λαφαζάνη  στην εφημερίδα ''ΔΡΟΜΟΣ''

Για όλους και για όλα μιλά στο Δρόμο, σε μια συνέντευξη ποταμό στον Μιχάλη Σιάχο ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Β’ Πειραιά. Αναφέρεται στην κρίση, στο σφαγείο των μέτρων που επιβάλλουν Ε.Ε. και ΔΝΤ και κάνει λόγο για την ανάγκη επιστροφής στον επαναστατικό μαρξισμό, αν θέλει η Αριστερά να κερδίσει την ιδεολογική ηγεμονία.

Επίσης, μιλά για το Συνέδριο του ΣΥΝ, τις διεργασίες στο εσωτερικό του Αριστερού Ρεύματος, αλλά και για την κατάσταση του ΣΥΡΙΖΑ, τονίζοντας με νόημα ότι «κεντρική ευθύνη για την αναζωογόνηση του ΣΥΡΙΖΑ φέρει ο ΣΥΝ».

Τέλος, χαρακτηρίζει «μεγάλο, λαϊκό, ενωτικό και βαθύτατα ταξικό ποτάμι», τη διαδήλωση της Τετάρτης 5 Μαΐου, υπογραμμίζοντας ότι επέβαλε στην πράξη τη συμπαράταξη της Αριστεράς.

Πώς είδατε τη διαδήλωση της Τετάρτης 5 Μάη;

Ένα μεγάλο, λαϊκό, ενωτικό και βαθύτατα ταξικό ποτάμι πλημμύρισε και κατέκλυσε την περασμένη Τετάρτη όλη την Ελλάδα. Και λέω ενωτικό εργατικό ποτάμι, γιατί ήταν τόσο το πλήθος που οι διαφορετικές συγκεντρώσεις ενώθηκαν σε μια και μοναδική κοσμοπλημμύρα. Η συμπαράταξη της Αριστεράς επιβλήθηκε στην πράξη από την ίδια την πρωτοφανή συμμετοχή των εργαζομένων στη μάχη για την ανατροπή του σφαγείου Ε.Ε.-ΔΝΤ.

Είχαμε, όμως, την τραγική εξέλιξη των τριών νεκρών…

Ριζική Οικονομική Μεταρρύθμιση ή Υποταγή στους Διεθνείς Τραπεζίτες;

του  Χαράλαμπου Παπαδόπουλου

από τον δικτυακό τόπο Ramnousia

Τώρα που η πατρίδα μας δέθηκε με τις αλυσίδες του Δ.Ν.Τ., προκειμένου να μπορεί να δανείζεται, ώστε με νέα δανεικά να ξεπληρώνει τα προηγούμενα δάνειά της, οφείλουμε να αναρωτηθούμε, κατ΄ αρχήν το εξής:

Σε ποιους χρωστάμε;

Την απάντηση μπορεί ο καθένας να τη διαβάσει σε άρθρο [1] της διαδικτυακής οικονομικής εφημερίδας Euro2day. Αντιγράφουμε:

«Οι γαλλικές, οι ελβετικές και οι γερμανικές τράπεζες είναι οι μεγαλύτεροι πιστωτές για τον ελληνικό δανεισμό, σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών.»

Χρωστάμε, δηλαδή, στο γαλλικό ή το γερμανικό κράτος; Η απάντηση είναι όχι. Χρωστάμε στις γαλλικές και τις γερμανικές ΤΡΑΠΕΖΕΣ.

Το επόμενο ερώτημα, κοινής λογικής, που πρέπει να θέσουμε στον εαυτό μας είναι το εξής:

Πώς είναι δυνατόν ένα κράτος, όπως η Ελλάδα, το οποίο αποτελείται από 11.000.000 ανθρώπους, οι οποίοι εργάζονται και παράγουν, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο, να χρωστάει σε τράπεζες, δηλαδή σε επιχειρήσεις, που ο συνολικός αριθμός εργαζομένων τους δεν είναι ούτε το ένα χιλιοστό του πληθυσμού της Ελλάδας;

Το ερώτημα αυτό, που είναι ένα βασικότατο ερώτημα, τεράστιας σημασίας, δεν αφορά μόνο την Ελλάδα, αλλά μπορεί να γενικευτεί με τη μορφή των παρακάτω ερωτημάτων:

Πώς είναι δυνατόν όλα τα κράτη του κόσμου, χωρίς σχεδόν καμία εξαίρεση, να έχουν τεράστια χρέη στις τράπεζες;