ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΕΛΠΙΔΑΣ: ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ ΜΕΙΩΣΕΙΣ ΜΙΣΘΩΝ, ΜΕΤΕΝΕΡΓΕΙΑ, ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ!

ΠΗΓΗ: ΙΣΚΡΑ

Σε μία ιστορική απόφαση, το Μονομελές Πρωτοδικείο Χαλκιδικής κηρύσσει αντισυνταγματική την Πράξη Υπουργικού Συμβουλίου, με την οποία μειώνεται ο κατώτατος μισθός και καταργείται η μετενέργεια, δικαιώνοντας τους απολυμένους εργαζόμενους στα ΚΤΕΛ Χαλκιδικής.

Κατά παράβαση του Συντάγματος εκδόθηκε η Πράξη Υπουργικού Συμβουλίου (ΠΥΣ) 6/2012, με την οποία μειώθηκε ο κατώτατος μισθός και καταργήθηκε η μετενέργεια των συλλογικών συμβάσεων, σύμφωνα με απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής, που καθιστά την πράξη νομικά ανίσχυρη.

Σύμφωνα με ανακοίνωση της Ομοσπονδίας Συνδικάτων Μεταφορών Ελλάδος (ΟΣΜΕ), «το Δικαστήριο, σε μια από τις πρώτες δικαστικές αποφάσεις που εκδίδονται μετά τη θέση σε ισχύ της με αρ. 6/2012 ΠΥΣ, έκρινε ότι η τελευταία είναι νομικά ανίσχυρη, διότι εκδόθηκε από τη Διοίκηση κατά παράβαση του Συντάγματος (άρθρα 26 και 43 παρ. 2), χωρίς δηλαδή εξουσιοδοτική κάλυψη. Πρόκειται για μια ιστορική απόφαση η οποία θέτει εκποδών τις σαρωτικές νομοθετικές μεταβολές της με αρ. 6 ΠΥΣ».

ΓΚΟΛΦ ΑΦΑΝΤΟΥ: ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

ΠΗΓΗ: ΙΣΚΡΑ

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΓΑΚΗ*

Το Δημόσιο προχώρησε το 1962 στην απαλλοτρίωση των ακινήτων στο ΓΚΟΛΦ ΑΦΑΝΤΟΥ. Το 1970 η έκταση μεταβιβάζεται στον ΕΟΤ. Η συνολική έκταση είναι 1.805.350 τ.μ ( 1805 στρεμ). Το Εμβαδόν γηπέδου Γκολφ είναι714 στρεμ.

Από το 1985 γίνονται συνεχώς προσπάθειες για την αξιοποίηση του Γκολφ Αφάντου, όμως η εγκληματοική αμέλεια και πολλές φορές η ύποπτη κολλυσιεργεία που επέδειξαν οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, οδήγησαν το Γκολφ στην απαξίωση και τη σημερινή κατάσταση στην οποία βρίσκεται.

Μέχρι και πριν από λίγα χρόνια το γήπεδο προσέλκυε αρκετούς γκόλφερ διεθνώς καθώς ο σχεδιασμός του γηπέδου θεωρείται από τους καλύτερους σε διεθνές επίπεδο. Όμως εδώ πρέπει να επισημανθεί και η μοιρολατρική στάση των τοπικών αρχόντων που δεν επένδυσαν έστω στο γήπεδο αξιοποιώντας το για τη δημιουργία ειδικών τουριστικών πακέτων σε συνδυασμό με τις υφιστάμενες ξενοδοχειακές και άλλες υποδομές της ευρύτερης περιοχής και του νησιού της Ρόδου.

Σήμερα το Γκολφ Αφάντου έχει μεταφερθεί στο ΤΑΙΠΕΔ προκειμένου να «αξιοποιηθεί» (ξεπουληθεί) στα πλαίσια της γενικότερης πολιτικής ξεπουλήματος της Δημόσιας Περιουσίας. Το γιατί θεωρούμε ότι η συγκεκριμένη «αξιοποίηση» αποτελεί ξεπούλημα θα αναλυθεί παρακάτω.

1.       ΜΥΘΟΙ & ΑΛΗΘΕΙΕΣ

Μύθος 1: Τα έσοδα από την «αξιοποίηση» του Γκολφ θα ελαφρύνουν το βάρος από την πλάτη των πολιτών της χώρας.

Αλήθεια 1: Τα έσοδα από το ξεπούλημα θα μεταφερθούν άμεσα σε ειδικό λογαριασμό για την αποπληρωμή του χρέους το οποίο όπως όλοι γνωρίζουμε αποτελεί μια μαύρη τρύπα, η οποία δεν μπορεί ποτέ να αντιμετωπιστεί με συμβατικές μεθόδους αποπληρωμής.

Μνημόνιο: Ιδού πού πήγαν τα…λεφτά

ΠΗΓΗ: euro2day

του Γ. Παπανικολάου

Έως και συνταρακτικά τα στοιχεία που κατέθεσε στη Βουλή ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Χρήστος Σταϊκούρας, μετά από ερώτηση του βουλευτή (της Ν.Δ.) Προκόπη Παυλόπουλου. 

Διότι αποκαλύπτουν «πού πήγαν τα λεφτά» που μας δάνεισαν οι Ευρωπαίοι εταίροι και το ΔΝΤ, αλλά και το πώς άλλαξε η σύνθεση των κατόχων ελληνικού «χρέους» ανάμεσα στο τέλος του 2009 και στο τέλος του 2011, οπότε και ξεκίνησε πρακτικά η διαδικασία του μεγάλου «κουρέματος», που έχει μείνει γνωστό ως PSI. 

Oι αριθμοί είναι αμείλικτοι. Στο τέλος του 2009, ο εγχώριος τομέας, περιλαμβανομένης και της Τ.τ.Ε., είχε στην κατοχή του ομόλογα ονομαστικής αξίας 56,9 δισ. ευρώ, ενώ οι ξένες τράπεζες και λοιποί φορείς κατείχαν… 145 δισ. ευρώ. 

Εν ολίγοις, αν το «κούρεμα» γινόταν τότε, οι απώλειες θα ήταν συντριπτικά εις βάρος των ξένων συμφερόντων και όχι των ελληνικών, ενώ η εξοικονόμηση χρέους θα ήταν πολύ μεγαλύτερη. 

Ψήφιζε και μη ερεύνα

ΠΗΓΗ: Δρόμος

Της Νάντιας Βαλαβάνη. 

Πρέπει ή όχι ο ελληνικός λαός να ξέρει τα στοιχεία που πιστοποιούν την πραγματική κατάσταση των ελληνικών τραπεζών, τα κριτήρια και τον τρόπο εφαρμογής τους;

Προκειμένου να έχει άποψη για τη διοχέτευση στην ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών, μετά από ένα «κούρεμα» χρέους στο οποίο κατά προτεραιότητα «κουρεύτηκε» η ίδια η Ελλάδα, ενός τρομακτικού ποσού 50 δισ. - υπερτετραπλάσιου των 11,9 δισ. των τρεχόντων «προγραφών» μισθών, συντάξεων, Παιδείας, Υγείας και επιδομάτων ανεργίας, φτώχειας και αναπηρίας ή ίσο με το 1/4 του ελληνικού ΑΕΠ;
H απάντηση, σύμφωνα με τη νομοθεσία που ισχύει από το 2007, είναι «όχι».
Πρέπει ή όχι να έχουν αυτό το δικαίωμα οι Έλληνες βουλευτές κατά τη συζήτηση για την κύρωση των (ήδη εν ισχύ) Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου, με τις οποίες ρυθμίζονται αυτές οι χρηματικές ροές, πολύ περισσότερο όταν γίνεται φανερό ότι απ’ την ανακεφαλαιοποίηση εξαιρούνται αποκλειστικά οι δύο τελευταίες εναπομείνασες κρατικές τράπεζες;
Η απάντηση είναι και πάλι αρνητική. Γι’ αυτό και στην αίτηση των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ στην Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής για κατάθεση των εγγράφων -από τη γνωστή έκθεση της Black Rock για τις ελληνικές τράπεζες μέχρι το Βιβλίο Χαρτοφυλακίου της ΑΤΕ-, με βάση τα οποία υποτίθεται ότι πάρθηκε η απόφαση αντί να ανακεφαλαιοποιηθεί η ΑΤΕ, όπως έγινε με Εθνική, Alpha, Eurobank και Πειραιώς, να παραχωρηθεί χαριστικά στην τελευταία με «προίκα» 6,7 δισ. και με τίμημα αγοράς 95 εκ.(!), οι απαντήσεις ήταν «αφοπλιστικές»: Το μεν υπουργείο Οικονομικών παρέπεμψε στην Τράπεζα της Ελλάδας ισχυριζόμενο ότι εκ του νόμου δεν του επιτρέπεται η πρόσβαση σε τέτοια στοιχεία. Ενώ η ΤτΕ δήλωσε ότι αδυνατεί να τα παράσχει, επειδή καλύπτονται από «επαγγελματικό απόρρητο»… 

Avoiding a Class Based Analysis of Greece is Pure Naïveté

Πηγή: Social Europe Journal

by  BY DARIAN MEACHAM

One of the major intellectual stumbling blocks in having a clear and honest debate about the Greek situation and by extension the situation throughout the entire European Union is an unrelenting and pure naïveté, if not stupidity, in the way that the situation is discussed: wide swathes of the European media talk about Greeks and Greece as though what we are dealing with was simply one monolithic entity.

This kind of thinking seems to be the residue of the most naive form of ethno-national thinking and a desperate fear of returning to a class based analysis. Within any national population there will be a multitude of groups with different behaviours, and most importantly different interests. In Greece at the moment it makes sense to address this in terms of a straightforward class analysis. The free movement of capital in the EU has made this all the more the case. It is simply not coherent or honest to talk about the situation in Greece as though the rich, middle class and poor all behave in the same way, or have behaved in the same way or have the same interests. And yet this seems to be how the discourse in the European media is most often structured.

ΟΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΝΤΡΑΓΚΙ ΚΑΙ ΟΙ ΕΓΧΩΡΙΟΙ... «ΕΥΡΩΛΑΓΝΟΙ»!

Πηγή: ΙΣΚΡΑ

Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ*

Όσοι δεν το έμαθαν ας το πληροφορηθούν! «Η αρχή του τέλους της κρίσης στην ευρωζώνη» είναι γεγονός μετά το «ματ Νράγκι σε εννέα κινήσεις» και το «τείχος προστασίας στις χώρες που κινδυνεύουν». Με αυτόν τον τίτλο η εφημερίδα «Τα Νέα» 7.9.12, υποδέχτηκε τις ανακοινώσεις του προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας(ΕΚΤ) Μάριο Ντράγκι. Ωστόσο για μια ακόμα φορά αποδείχτηκε «άνθρακας ο θησαυρός». Για την ακρίβεια άνθρακας για τους λαούς και τους εργαζόμενους της ευρωζώνης και ιδιαίτερα των χωρών της «περιφέρειας», ενώ για τους τραπεζίτες και τους τοκογλύφους ήταν πράγματι θησαυρός!

ΑΓΟΡΑ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΜΕ «ΑΝΤΙΤΙΜΟ» ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ

Ποιες ακριβώς είναι «κινήσεις ματ» του «σούπερ Μάριο» σύμφωνα τις εγχώριες «μαριονέτες» των τραπεζιτών; Η ΕΚΤ θα αγοράζει χωρίς ποσοτικό όριο, βραχυπρόθεσμα κρατικά ομόλογα (διάρκειας1-3 ετών) από τη δευτερογενή αγορά και θα πιέζει προς τα κάνω επιτόκια (χωρίς να μπαίνουν όμως ανώτατα όρια!) των κρατών που δανείζονται ακριβά από τις «αγορές», όπως η Ιταλία και Ισπανία. Ως εδώ ας πούμε καλά! Όμως η αγορά ομολόγων με το λεγόμενο πρόγραμμα «Άμεσων Νομισματικών Συναλλαγών» (Outright Monetary Transactions), θα γίνεται μετά από την επίσημη προσφυγή της χώρας στο «μηχανισμό στήριξης» (EFSF/EMS). Το «αντίτιμο» θα είναι αυστηρά μέτρα λιτότητας με έγκριση της ευρωζώνης, ανάλογα με αυτά που βιώνουν οι χώρες που βρίσκονται στο «μηχανισμό» (Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία). Σε περίπτωση που δεν τηρηθούν αυστηρά οι δεσμεύσεις, τότε …«τέρμα η πίστωση»! Γιαυτό και υπάρχει έντονος σκεπτικισμός στην Ισπανία και Ιταλία, αντί για θριαμβολογίες στις αποφάσεις! Όσον αφορά τις χώρες που ήδη είναι στο «μηχανισμό», θα έχουν δικαίωμα χρήσης του «ευεργετικού» μέτρου, μόνο «όταν κι εφ’ όσον» επιστρέψουν στις «αγορές»! Γι' αυτό είναι εξωπραγματικές οι προσδοκίες των κάθε είδους «ευρωλάγνων», που βλέπουν ελπιδοφόρο βήμα την κίνηση Ντράγκι στην επιβίωση του ευρώ, ξεχνώντας πρώτα απ’ όλα την επιβίωση των λαών!

Χρυσοθήρες και... νεκροθάφτες

Πηγή: Το Ποντίκι

  Οι γαλλικές τράπεζες, παρότι δα­πάνησαν κάπου 20 δισ. στις ελληνικές τους επενδύσεις, φεύγουν «σφαίρα» από την Ελλάδα. 

♦  Οι κυπριακές επίσης θέλουν να φύ­γουν (αν και ο Προβόπουλος δεν τις αφήνει ακόμη). Οι προς ιδιωτικοποίηση επιχειρήσεις δεν προσελκύουν κάποια πολύ σοβαρά επενδυτικά «σπίτια». 

♦  Ακόμη και τα φιλέτα, όπως η ΔΕΗ, αποτελούν στόχο κεφαλαίων όχι και τόσο... «πρώτης» προέλευσης, ενώ με­γάλοι ξένοι, επί χρόνια στρατηγικά το­ποθετημένοι στον ΟΠΑΠ, τον αφήνουν στα χέρια των... συνήθων υπόπτων Ελ­λήνων. 

Αν, λοιπόν, επενδυτικά η Ελλάδα γί­νεται ένα σκηνικό Φαρ Ουέστ, μένει να δούμε ποιοι θα έρθουν. Στην Άγρια Δύ­ση, όταν έφευγαν οι νοικοκυραίοι, έρ­χονταν οι χρυσοθήρες, τα κοράκια και οι νεκροθάφτες. Τώρα, αν θα έχουμε έναν Λούκυ Λουκ να μας βοηθήσει, θα το δούμε... 

Οι χρυσοθήρες 

Μια πρώτη ένδειξη για την έλευση των χρυσοθήρων αποτελεί το εσχά­τως ανανεωμένο ενδιαφέρον κάποιων ξένων «επενδυτών» για τα ελληνικά ομόλογα. Ένας μικρός αριθμός hedge funds άρχισε πάλι να διαπραγματεύ­εται ελληνικά ομόλογα λόγω προβλέ­ψεων για πρόοδο στις διαπραγματεύ­σεις μεταξύ κυβέρνησης και τρόικας, η οποία (πρόοδος...) ίσως αποφέρει κα­λύτερες αποδόσεις για τους κατόχους τους. 

Να γιατί «δεν έχει» το κράτος τους. Του Νίκου Μπογιόπουλου

via Konservokoyti

O κ. Σίμος Κεδίκογλου στο κυβερνητικό σχήμα που συνέστησαν τα κόμματα της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ κατέχει τη θέση του κυβερνητικού εκπροσώπου. Δεν κατέχει τη θέση του...ψευταράκου.

Αλλωστε, απ' όσο γνωρίζουμε, θέση «ψευταράκου», επισήμως και θεσμικώς τουλάχιστον, δεν προβλέπεται ούτε στο παρόν, ούτε στα προηγούμενα κυβερνητικά σχήματα.

*

Ως εκ της θέσεώς του, λοιπόν, ο Κεδίκογλου θα έπρεπε να είναι σοβαρός, ακριβής και ενημερωμένος σωστά.

Εκτός, φυσικά, αν είναι ανίκανος, άχρηστος και αδαής, πράγμα για το οποίο δεν έχουμε στοιχεία.

*

Σε κάθε περίπτωση ο Κεδίκογλου - και ο κάθε Κεδίκογλου - θα πρέπει να κάνει με συνέπεια τη δουλειά του.

Και δουλειά ενός κυβερνητικού εκπροσώπου είναι να μη λέει μπαρούφες, να ενημερώνει με ειλικρίνεια για τις θέσεις της κυβέρνησης και να μην ασκείται σε φτηνή προπαγάνδαεπιδιδόμενος σε καλπιές και σε παραποίηση της αλήθειας.

Εκτός, πάλι, αν η δουλειά ενός κυβερνητικού εκπροσώπου είναι να κάνει τα ακριβώς αντίθετα...

Κοινωνικός Καιάδας

ΠΗΓΗ: Κοntra News

Η χτεσινή μέρα είχε δυο ειδήσεις. Η πρώτη αφορούσε την πορεία της ανεργίας. Σύμφωνα με την Ερευνα Εργατικού Δυναμικού της ΕλΣτατ, το Μάη οι άνεργοι έφτασαν τους 1.147.372 και το ποσοστό ανεργίας το 23,1%, έναντι 836.331 ανέργων και ποσοστού 16,8% που ήταν το Μάη του 2011.

Πρέπει να σημειωθεί, ότι η ΕλΣτατ (και γενικά οι ευρωπαϊκές στατιστικές υπηρεσίες) χρησιμοποιούν ένα μοντέλο που υποεκτιμά την ανεργία, δεδομένου ότι αρκεί μια ώρα έστω εργασίας για να θεωρηθεί κάποιος εργαζόμενος και όχι άνεργος! Η πραγματική ανεργία, επομένως, είναι σημαντικά ψηλότερηαπό το 23,1%. Σημασία, όμως, εν προκειμένω έχουν οι συγκρίσεις και όχι οι απόλυτοι αριθμοί. Οι συγκρίσεις, λοιπόν, δείχνουν πως η ανεργία συνεχώς αυξάνεται.

Σε σχέση με το Μάη του 2011 η ανεργία αυξήθηκε κατά 37,2% (!), ενώ σε σχέση με τον αμέσως προηγούμενο μήνα, τον Απρίλη του 2012, οι άνεργοι αυξήθηκαν κατά 34.141 (αύξηση ανέργων κατά 3,1% μέσα σ’ ένα μήνα!). Από το Μάη του 2008 που οι άνεργοι της ΕλΣτατ ήταν 359.034, φτάσαμε τους 1.147.372 ανέργους. Δηλαδή, μέσα σε μια τετραετία ο αριθμός των ανέργων υπερτριπλασιάστηκε!

Αντικρατισμός και ελληνικός ordoliberalismus

Πηγή: Μωρίας Εγκώμιον

Ακόμη και η φερόμενη ως αριστερά (δημοκρατική, ανανεωτική, εκσυγχρονιστική, φιλελεύθερη κτλ.) έχει κάνει ως σημαία της τον αντικρατισμό! Δεξιοί, σοσιαλδημοκράτες, αριστεροί, ενοικιαζόμενοι δημοσιογράφοι και οικονομολόγοι, πλειοδοτώντας σε ελιτίστικο λαϊκισμό, ισχυρίζονται ότι ο κρατισμός είναι αυτό που καταπνίγει κάθε δημιουργική δραστηριότητα και ιδιωτική πρωτοβουλία, ενώ ευθύνεται για το πελατειακό κράτος, τον υποτιθέμενο υπερμεγέθη δημόσιο τομέα και την ίδια την χρεοκοπία της χώρας. 

Οι ίδιοι άνθρωποι που δημιούργησαν το πελατειακό κράτος και άσκησαν τον υποτιθέμενο κρατισμό, εμφανίζονται ως υπέρμαχοι του αντικρατισμού, καταγγέλλοντας τον εαυτό τους. Εντούτοις, η καταγγελία αυτή στρέφεται εναντίον του κράτους πρόνοιας και σηματοδοτεί τον μετασχηματισμό του κράτους με βάση τον oliberalismus, την «κοινωνική οικονομία της αγοράς».

Ο αντικρατισμός και η κατάργηση της κοινωνικής και οικονομικής δικαιοσύνης.

Θεμέλιο της νεοφιλελεύθερης κριτικής για το κράτος είναι αφενός οι αντιλήψεις του Popper αναφορικά με τον κρατισμό του Hegel, που υποτίθεται ότι λειτούργησε ως απολογητής της κρατικής εξουσίας, και αφετέρου η αντίδραση του ordoliberalismus στα ολοκληρωτικά καθεστώτα του 20ου αιώνα. Επίκεντρο αυτών των επικρίσεων ήταν ουσιαστικά οι αξιώσεις απολυτότητας της ουτοπίας, οι οποίες κατά του φιλελεύθερους, εγκυμονούν κίνδυνους για τις ατομικές ελευθερίες. Αντίδοτο δε σε αυτό θα ήταν η αποδοχή της πραγματικότητας και η επίλυση των προβλημάτων με επιχειρήματα.

ΕΛΛΑΔΑ:ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΡΕΚΟΡ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΕΝΙΣΧΥΣΗΣ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ!

Πηγή: www.xrimanews.gr (via Iskra)

Του ΠΑΝΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ*

Πολύ πριν ξεσπάσει η 'ελληνική κρίση' η κυβέρνηση Καραμανλή ενέκρινε πακέτο κρατικών εγγυήσεων για τις τράπεζες αξίας 28 δις ευρώ, δηλαδή πολύ μεγαλύτερο απ' το 10% του ΑΕΠ της χώρας. (Ν. 3723 ΦΕΚ 250-9 ΔΕΚ 2008).

Όταν η κρίση ήταν πια δεδομένη και η συμφωνία για το πακέτο στήριξης είχε κλείσει, η κυβέρνηση Παπανδρέου έσπευσε να εγκρίνει νέες κρατικές εγγυήσεις για τις τράπεζες ύψους 15 δις ευρώ, δηλαδή ποσοστό που ξεπερνούσε το 5% του ΑΕΠ (Παπανδρέου: -Ν.3845 ΦΕΚ65 6ΜΑΙ 2010 - 15δις ευρώ).

Ενώ η χώρα βρισκόταν υπό στήριξη και λάμβανε κατά κοινή πια ομολογία τα σκληρότερα δημοσιονομικά μέτρα που έχει λάβει ποτέ αναπτυγμένη χώρα στη μοντέρνα ιστορία, προσπαθώντας να αποφύγει την πτώχευση, η κυβέρνηση Παπανδρέου ενέκρινε και τρίτο πακέτο κρατικών εγγυήσεων για τις τράπεζες, ύψους 10 δις ευρώ ( Ν. 3864 ΦΕΚ 119 21 ΙΟΥΛ 2010).

Το τέλος της ενδογερμανικής αλληλεγγύης

Πηγή:www.capital.gr

Του Κώστα Ράπτη

Ήταν ζήτημα χρόνου: η ιερή αγανάκτηση των Γερμανών για τα βάρη που επωμίζονται χάριν των ατάσθαλων νοτίων εταίρων τους αποτελεί μια σταθερά της δημόσιας συζήτησης στη Γερμανία εδώ και τουλάχιστον δύο χρόνια. Πλέον αντικείμενο της αγανάκτησης αυτής γίνονται και οι υπόλοιποι Γερμανοί.

Η μετατροπή της Ε.Ε. σε «μεταβιβαστική ένωση» αποτελεί την απόλυτη «κόκκινη γραμμή» για τη Γερμανία – που όμως αποτελεί η ίδια μια «μεταβιβαστική ένωση» μεταξύ ομόσπονδων κρατιδίων με πολύ διαφορετικά επίπεδα ανάπτυξης, ιδίως μετά την επανένωση των Γερμανιών. 

Ο Horst Seehofer πρωθυπουργός της Βαυαρίας και ηγέτης της CSU (της Χριστιανοκοινωνικής Ένωσης που συγκυβερνά σε ομοσπονδιακό επίπεδο με τους αδελφούς Χριστιανοδημοκράτες της καγκελαρίου Merkel και τους Ελεύθερους Δημοκράτες) πρωταγωνιστεί από καιρό σε εκδηλώσεις ευρωσκεπτικιστικού δημοσιονομικού συντηρητισμού. Όμως την Τρίτη, έφθασε να απειλεί τις σύνθετες ενδογερμανικές ισορροπίες, δηλώνοντας προς το υπουργικού του συμβούλιο ότι η Βαυαρία θα πρέπει να προσφύγει στο Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο της Καρλσρούης προκειμένου να επιτύχει την ελάφρυνσης της συνεισφοράς της προς τα λοιπά κρατίδια.

Στο ευρωσκαμνί για τον Μπόμπολα

Πηγή: Το Ποντίκι

Της Βάλιας Μπαζού

Είναι, τουλάχιστον, λίγο περίεργο τη στιγμή που το ταμείο είναι άδειο, το ελληνικό δημόσιο να κάνει τα αδύνατα δυνατά για να μην δυσαρεστήσει μια εταιρεία την οποία παρανόμως, σύμφωνα με την Κομισιόν, «προίκισε» με κρατικό χρήμα.

Και όταν λέμε κάνει τα αδύνατα δυνατά, εννοούμε ότι κάθεται μέχρι και στο εδώλιο του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου και απειλείται με ευρωκαμπάνα αφού συστηματικά αποφεύγει να κάνει τα δέοντα προκειμένου να επιστραφεί δημόσιο χρήμα από την εταιρεία που συμμετέχει στην εκμετάλλευση του χρυσού της Χαλκιδικής.

Η ιστορία ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 2011 όταν η Κομισιόν εξέδωσε απόφαση σύμφωνα με την οποία κρίθηκε παράνομη και ασυμβίβαστη με την εσωτερική αγορά η κρατική ενίσχυση ύψους 15,34 εκατ. ευρώ, η οποία χορηγήθηκε στην εταιρεία Ελληνικός Χρυσός ΑΕ, με την πώληση περιουσιακών στοιχείων και γης σε τιμή κατώτερη της αξίας της και με απαλλαγή της υποχρέωσης καταβολής φόρων.

Με την ίδια απόφαση η Επιτροπή ζητούσε από το ελληνικό κράτος να πράξει τα δέοντα προκειμένου να επιστραφούν από την εταιρεία έντοκα τα κονδύλια στο δημόσιο ταμείο.

Ιδιωτικοποίηση νερού στην Βολιβία -cc για υπότιτλους-

ΠΗΓΗ: tvxs.gr


Τον Φεβρουάριο και Μάρτιο του 2000 ξέσπασαν διαδηλώσεις στην πόλη Cochabamba στην Βολιβία ως απάντηση στις μεγάλες αυξήσεις της τιμής του νερού. Πολλοί άνθρωποι είδαν τον λογαριασμό του νερού να τριπλασιάζεται και να τετραπλασιάζεται κάτι που σήμαινε πως πολλοί θα έπρεπε να διαθέσουν το μισό περίπου εισόδημά τους για τον λογαριασμό του νερού.





Αυτό συνέβη από την στιγμή που η εταιρεία Bechtel ανέλαβε την διαχείριση του νερού της πόλης. Μη μπορώντας οι πολίτες να ανταποκριθούν απαίτησαν να σταματήσει η σύμβαση με την εταιρεία.


Μετά από καταστρατήγηση των πολιτικών τους δικαιωμάτων, πολλούς τραυματισμούς και θανάτους από την αστυνομία και τον στρατό κατά την διάρκεια των διαδηλώσεων όλα τα δικαιώματα του νερού αποκαταστάθηκαν.

Χίλιες και μια ..μπούρδες !

ΠΗΓΗ: Καθρέφτη Καθρεφτάκι

Ένα φάντασμα πλανιέται στα σκοτεινιασμένα μυαλά των εκάστοτε υπουργών οικονομικών και των συνεργατών τους, από καταβολής της κρίσης: Η πάταξη της φοροδιαφυγής !

Είναι ένα φάντασμα που παραλύει κάθε  άλλη ‘φορολογική’ σκέψη. Ζήτημααναλογίας άμεσων-έμμεσων φόρων δεν υφίσταται. Προβληματισμός για την ηθική, την νομιμότητα, ακόμη και την συνταγματικότητα της φορολόγησης του κεφαλαίου, κανείς από κανέναν ! Αμφιβολία για τον χαρακτήρα των τεκμηρίων και την ‘δικαιοσύνη’ τους, ούτε τόση δα ! Κουβέντα για τις προκαταβολές και τις παρακρατήσεις στην πηγή των φόρων εν καιρώ καλπασμού της ανεργίας !

Ένα επίπεδο πιο πάνω, σ’ αυτό της πολιτικής ηγεσίας η παραμικρή ..υποψία, πως μάλλον είναι απίθανο να ΠΕΙΣΕΙΣ έναν λαό να ΠΛΗΡΩΣΕΙ, μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσει τις ..Τράπεζες και τους δανειστές ! Ούτε η παραμικρή  λογική σκέψη, πως δεν μπορείς να ζητάς να ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ, για ένα ΔΗΜΟΣΙΟ που εσύ ο ίδιος ΠΡΟΤΙΘΕΣΑΙ να το κάνεις ΜΙΚΡΟΤΕΡΟ ! Και βέβαια, ούτε ο πιο ΑΙΣΙΟΔΟΞΟΣ δεν θα περίμενε από ΠΑΣΟΚ και ΝΔ να επιχειρήσουν το στοιχειώδες: Μια ΑΝΑΔΙΑΝΟΜΗ του εισοδήματος μέσω της φορολογίας !

Bankruptocracy in the Greek Sector of Bailoutistan: The aftermath of the Reuters Report on Piraeus Bank

Πηγή: Γ. Βαρουφάκης18 JUL

You may have read the shocking story by Reuters on the ponzi scheme three (or more) Greek banks concocted in order to seem to raise more capital, without diluting the bankers’ stake in ‘their’ bankrupt banks. I have nothing to add to this excellent report by the folks at Reuters (except perhaps to suggest that insider trading rules may have been breached by Mr Sallas who traded in Piraeus Bank shares at a time when he was engineering a fresh issue of them). No, this post’s purpose is to inform those outside of Greece of the impact of this brilliant, and shocking, report on the Greek polity: on our government, our system of justice and, lastly, on our finest of journalists: Deafening silence!

In a country where, supposedly, a new conservative, pro-European, ‘sensible’ government was freshly elected on a mandate of bolstering the nation’s credibility (at least in the eyes of Europe), this blatant attempt to bend the rules of bank recapitalisation (by means of a ponzi scheme where one bankrupt bank provides loans to another so that the latter’s ‘owners’ can inject the loans as capital into ‘their’ bank) went spectacularly unnoticed. Workers’ pay is reduced to sub-Saharan levels, hospitals are starved of chemo-drugs, ‘respected’ journalists lambast unionists who are trying to defend the starvation wages of unskilled labour but, when such a scandal directed at misleading the EBA, the ECB, the troika itself, is revealed, SILENCE. And as if that were not enough, the troika itself, the ECB, the EBA, whose will and directions are being usurped, also remain SILENT.

Ιδιωτικοποιήσεις: Ένα επικίνδυνο παραμύθι του καιρού μας

ΠΗΓΗ: The Press Project

Aditya Chakraborty

Ο Αϊνστάιν όρισε την τρέλα ως «το να κάνεις συνέχεια το ίδιο πράγμα και να περιμένεις διαφορετικό αποτέλεσμα». Σύμφωνα με αυτή την ρήση, και διαβάζοντας την ομιλία του για την αναμόρφωση των δρόμων και των λιμανιών της Βρετανίας, ο Ντέιβιντ Κάμερον είναι τρελός. Γενικά δεν είμαι αγενής, ούτε κάνω προσωπικές επιθέσεις. Αν όμως ο Πρωθυπουργός πιστεύει ειλικρινά ότι μπορεί να κάνει ότι έκαναν οι προκάτοχοί του τις δυο τελευταίες δεκαετίες χωρίς να επαναλάβει ακριβώς τα ίδια τραγικά λάθη με εκείνους, τότε είναι τρελός. Ξεκούτης. Δεν του κόβει.

Αν εξαιρέσουμε την καινοτομία ενός πρωθυπουργικού λόγου αφιερωμένου στην …. άσφαλτο, αυτά που προτείνει ο αρχηγός των Συντηρητικών είναι στην ουσία αυτά που έχουμε ακούσει τόσες φορές από την Θάτσερ και μετά. Κάθε Βρετανός πρωθυπουργός της πρόσφατης ιστορίας έχει στραφεί σε ιδιωτικές επιχειρήσεις και επενδυτές για να κατασκευάσουν και να διοικήσουν εκείνοι νοσοκομεία, σχολεία και υπόγειες μεταφορές. Τώρα, ο Κάμερον θέλει να αναλάβουν τους αυτοκινητόδρομους και τις εθνικές οδούς.

Από τα πυρεία και το άλας, στην ενέργεια και τα ύδατα

Πηγή: Καθημερινή 17/7/2012

Tου Nικου Γ. Ξυδακη

Η εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων του Μνημονίου, σύμφωνα με όσα έχουμε ακούσει από την κυβέρνηση, εστιάζεται κυρίως στο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων. Οι διαρθρωτικές αλλαγές περιελήφθησαν μεν στις προγραμματικές δηλώσεις, αλλά σίγουρα δεν είναι της απολύτου προτεραιότητος, στον βαθμό που η κυβέρνηση επιθυμεί διακαώς να δείξει στους εταίρους ότι τηρεί τις υποχρεώσεις της και συμμορφώνεται στις υποδείξεις τους. Με δεδομένη μάλιστα την απειλητικά διαφαινόμενη αδυναμία φοροδοσίας της πλειοψηφίας των πολιτών, οι ιδιωτικοποιήσεις προβάλλουν ως η οδός για γρήγορα αποτελέσματα, προς την κατεύθυνση της μείωσης του χρέους. Τι μπορεί να προσδοκά όμως η κυβέρνηση από τις ιδιωτικοποιήσεις; Τι ποσά μπορεί να περιμένει, και από ποια περιουσιακά στοιχεία ώριμα προς αξιοποίηση; Σύμφωνα με δημοσιευθείσα στον Τύπο έκθεση του Ταμείου Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ) προς την Ευρωπαϊκή Ενωση, από 32 μείζονα περιουσιακά στοιχεία, λιγότερο ή περισσότερο έτοιμα προς πώληση, το προσδοκώμενο χρηματικό όφελος δεν φτάνει καν τα 7 δισ. ευρώ, είναι μόλις 6,94 δισ. Λέμε μόλις, διότι πριν από ενάμιση χρόνο η τρόικα είχε υπολογίσει ότι από τις ιδιωτικοποιήσεις δημόσιας περιουσίας τα προσδοκώμενα έσοδα θα έφταναν τα 50 δισ. ευρώ.

Πολιτικοί vs οικονομολόγων

ΠΗΓΗ: Sofokleous 10

Μαριάννα Τόλια

Τα αίτια για την ευρωπαϊκή κρίση και για το τι πρέπει να κάνει η Ευρώπη για να τη λύσει διαφέρουν ανάλογα με το ποιος μιλάει. Κατά βάση μιλούν δύο κατηγοριών άνθρωποι: οι πολιτικοί και οικονομικοί αξιωματούχοι της Ευρωζώνης και των κρατών μελών της, δηλαδή ουσιαστικά οι εκπρόσωποι της πολιτικής εξουσίας, και οι οικονομολόγοι, δηλαδή οι έστω και υπό προϋποθέσεις εκπρόσωποι της επιστήμης. Και αποκαλούμε τους οικονομολόγους έστω και υπό προϋποθέσεις εκπροσώπους της επιστήμης όχι μόνο γιατί τα οικονομικά είναι κοινωνική επιστήμη που υπόκειται σε ιδεολογικές πολιτικές επιρροές, αλλά και εξαιτίας του γνωστού ανέκδοτου: οικονομολόγος, λέει, είναι αυτός που σου εξηγεί σήμερα γιατί δεν έγινε εκείνο που είχε προβλέψει χτες... Παρά ταύτα, ιδίως σε ό,τι αφορά τα αίτια και την αντιμέτωπιση μιας οικονομικής κρίσης, αναγνωρίζουμε στο λόγο των οικονομολόγων  μεγαλύτερη εγκυρότητα έναντι του λόγου των πολιτικών, που κατά κανόνα τείνουν να χειραγωγούν την κοινή γνώμη προκειμένου να εξυπηρετήσουν ατομικά και συλλογικά συμφέροντα για να κερδίσουν ψήφους και ισχύ. Κι αν δεχτούμε ότι όλα αυτά ισχύουν έτσι γενικά, έπεται – με βάση και το γνωστό ανέκδοτο  – ότι αν υπάρχει ένας λόγος να διεκδικεί τη μέγιστη εγαλύτερη εγκυρότητα για την ευρωπαϊκή κρίση, είναι των λίγων εκείνων οικονομολόγων που όταν όλοι οι άλλοι πανηγύριζαν για το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα,  προέβλεπαν μόνοι σωστά πως το ευρώ θα φέρει αστάθεια στην Ευρώπη και κινδυνεύει να οδηγήσει σε μείωση της παραγωγής και αύξησης της ανεργίας στα κράτη μέλη του.

Έξω από το ευρώ, μια απλούστευση *

ΠΗΓΗ: Το Περγάδι

των Danilo Corradi και Marco Bertorello

Η κρίση του ευρώ κουβαλάει μαζί της ένα πλήθος προβλημάτων και πιθανές λύσεις. Οι οικονομικές πολιτικές που ακολουθούνται σε ευρωπαϊκό επίπεδο αποκαλύπτουν όλες τις αντιφάσεις τους, συντομεύοντας τις εξελίξεις και καθιστώντας επείγουσες τις αποφάσεις για ριζική αλλαγή. Στην κρίση αντιστοιχεί η επιστροφή μιας εθνικής πολιτικής, ικανή να λύσει τα σημερινά προβλήματα. Ο κίνδυνος είναι, η αντίθεση στις περικοπές  και στη λιτότητα να διολισθήσει προς  προγράμματα εθνικής αναδίπλωσης, που δεν αντιμετωπίζουν τα παγκόσμια προβλήματα και αρνούνται μια προσέγγιση συστημική και πραγματικά εναλλακτική. Σε κάθε περίπτωση, το σημείο εκκίνησης αντιπροσωπεύεται από την περίπτωση της Ελλάδας.

Η Ελλάδα βγαίνει, ή είναι έξω;

Σε πρόσφατη παρέμβαση του ο Emiliano Brancaccio θεώρησε ως κλειδί ανάγνωσης της ήττας του ΣΥΡΙΖΑ την "εμφανώς ασυνεπή"  θέση του να ζητήσει την επαναδιαπραγμάτευση του περίφημου μνημόνιου, χωρίς να κάνει ρητή αναφορά στις πιθανές συνέπειες από μια ενδεχόμενη αποτυχία του εν λόγω αιτήματος. Είναι πιθανό ο ΣΥΡΙΖΑ να φάνηκε απρόθυμος να συζητήσει λεπτομερώς τις συνέπειες από μια αρνητική απάντηση της Τρόικας, αλλά ήταν σαφές ότι οι επιπτώσεις από ένα τερματισμό των διαπραγματεύσεων θα οδηγούσαν στη μονομερή αναδιάρθρωση του χρέους από τη μεριά της Ελλάδας. Η στάση του ΣΥΡΙΖΑ, ως εκ τούτου, ήταν μία κίνηση τακτικής, δεδομένου ότι οι αντίπαλοι του ήταν αυτοί που τον κατηγορούσαν για το αντιευρωπαϊκό δήθεν προφίλ του, αλλά δεν μπορούμε να ισχυρηστούμε ότι δεν χρησιμοποιούσε το μοναδικό διαπραγματευτικό χαρτί που είχε  η Ελλάδα: στα χέρια της,το χρέος της, και επιπλέον την ελεύθερη κυκλοφορία κεφαλαίων και εμπορευμάτων στην επικράτειά της. Η σφοδρότητα  της προεκλογικής εκστρατείας στην Ελλάδα, ακόμα και με ομοβροντίες από την υπόλοιπη ήπειρο, χαρακτηρίστηκε από την υστερία ναι στο ευρώ όχι στο ευρώ, λες και είχαμε να κάνουμε με κάποιο δημοψήφισμα για το ενιαίο νόμισμα, και όχι με την αναζήτηση λύσεων διεξόδου από την κρίση στην Ευρώπη, γενικά, και ειδικά για το δημόσιο χρέος της.

Πλιάτσικο στη δημόσια περιουσία

δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ (8.7.2012)

Κατερίνα Κιτίδη*

Η ομάδα ήταν έτοιμη για γκολ πριν ακόμη ο διαιτητής σφυρίξει την εκκίνηση. Άλλωστε το παιχνίδι ήταν στημένο και στα μέτρα της. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε λειάνει το γήπεδο από τη δεκαετία του ’90 και τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, κατ’ εφαρμογή της Συναίνεσης της Ουάσινγκτον στη Γηραιά Ήπειρο. Οι ντόπιες ελίτ είχαν από καιρό φορέσει τη στολή της μαζορέτας, προσδοκώντας υπέρμετρα κέρδη από την ιδιωτικοποίηση του δημοσίου πλούτου. Η κορύφωση της οικονομικής κρίσης προσέφερε την τέλεια δικαιολογία για να ζεστάνει, επιτέλους, ο αγώνας. Ευφημισμοί για το ξεπούλημα, όπως η λέξη «αξιοποίηση», ακούγονταν ρυθμικά, σαν σλόγκαν, από τα στόματα δεκάδων δημοσιογράφων, ως λύση για τη μείωση του δημοσίου χρέους. Ένας καλολαδωμένος μηχανισμός προπαγάνδας στήθηκε για να δυσφημίσει τον αντίπαλο, που δεν ήταν μόνο οι οπαδοί του κρατισμού, αλλά κάθε υπέρμαχος των δικαιωμάτων του ελληνικού λαού και της πραγματικής διάσωσης της εθνικής οικονομίας.

Η τρικομματική κυβέρνηση Σαμαρά, που τερατογεννήθηκε από τις εκλογές του Ιουνίου, σήκωσε την παντιέρα των ιδιωτικοποιήσεων από την πρώτη κιόλας μέρα της λειτουργίας της. Στην επιστολή που έστειλε ο πρωθυπουργός στους ευρωπαίους εταίρους του, λίγο πριν από την πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής στις Βρυξέλλες, σημείωσε πως η κυβέρνηση θα δώσει ιδιαίτερη έμφαση στην ολοκλήρωσή τους. Άλλωστε, η στελέχωση του κυβερνητικού επιτελείου ήταν ενδεικτική: Υπουργός Ανάπτυξης και Υποδομών ορίστηκε ο Κωστής Χατζηδάκης, ο άνθρωπος που ξεπούλησε την Ολυμπιακή, ενώ το υπουργείο Οικονομικών ανέλαβε ο πρώην επικεφαλής της «δεξαμενής σκέψης» του Συνδέσμου Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών, Γιάννης Στουρνάρας. Ο οικονομολόγος που έμεινε στην ιστορία επειδή προέβλεψε την αύξηση του ΑΕΠ κατά ...17% από το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, επιχειρούσε από πέρυσι να κατευθύνει την ιδιωτικοποίηση του δημοσίου πλούτου, μέσω του σωματείου «Πρωτοβουλία Κάππα», το οποίο είχε συστήσει μαζί με τον αποτυχημένο νεοφιλελεύθερο πολιτικό, Στέφανο Μάνο.

Τεμαχισμός - διάλυση και ξεπούλημα

ΠΗΓΗ: Το Ποντίκι

Του Δημήτρη Μυ

Το σχέδιο διόλου πρωτότυπο, αλλά δοκιμασμένο και αποτελεσματικό, έχει δρομολογηθεί: Υπονόμευση, τεμαχισμός- διάλυση και ξεπούλημα. Αυτή είναι η διεθνής πρακτική της νεοφιλελεύθερης επέλασης,  σε αυτήν την πορεία έχει τοποθετηθεί – από τους επόπτες της—η κυβέρνηση «εθνικής ευθύνης».

Όπως διαβάζουμε (Sofokleousin.gr) «ο κύβος ερρίφθη για την ΑΤΕ Bank καθώς αποφασίστηκε η διάσπασή της σε Bad Bank και Good Bank και η πώληση του υγειούς σκέλους σε κάποια ιδιωτική τράπεζα».

Κάτι που αξίζει να υπογραμμιστεί είναι—όπως διαβάσαμε στο Sofokleousin.gr-- πως «το σενάριο αυτό εκτός από επιδίωξη της τρόικας αποτελεί μια βολική έκβαση και για το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ καθώς σε δεύτερη φάση και σε βάθος χρόνου φιλοδοξούν να μειώσουν αν όχι να απορρίψουν το δανεισμό τους που ανέρχεται συνδυαστικά στα €230 εκατ».

Με άλλα λόγια, με έναν σπάρο δυο τρυγόνια για τα συνεταιράκια στην  κυβέρνηση εθνικής ευθύνης και του μνημονίου: Και τη δουλειά των εποπτών τους προωθούν και τα χρέη τους σβήνουν...

Θα μπορούσε κάποιος να αναφωνήσει, μπράβο παιδιά, εις ανώτερα. Και δικαίως, όπως αποδεικνύεται από τις δρομολογημένες διαδικασίες για το ξεπούλημα της ΔΕΗ (λεπτομερές ρεπορτάζ στο έντυπο Ποντίκι αύριο Πέμπτη). Και εκεί οι υπεύθυνοι κυβερνήτες μας ακολουθούν την ίδια ακριβώς μέθοδο. Υπονόμευση, τεμαχισμός, διάλυση και ξεπούλημα. Με αυτόν τον τρόπο λοιπόν, σχεδιάζουν να πουλήσουν  τη ΔΕΗ. Δηλαδή, τη βιομηχανία παραγωγής ηλεκτρισμού, μαζί με την τεράστια προίκα της: Το εθνικό καύσιμο, τον λιγνίτη του οποίου τα ποσοτικά  αποθέματα στην Ελλάδα  βρίσκονται στις κορυφαίες θέσεις παγκοσμίως...

Η ανάγκη για λιτότητα και άλλες ιστορίες

Πηγή: sofokleous 10

Και αν όλα όσα ακούμε τους τελευταίους μήνες αποτελούν απλά τη λάθος προσέγγιση; Oικονομολόγοι τώρα καταρρίπτουν τις απλοϊκές νεοφιλελεύθερες τακτικές και εξηγούν γιατί το φάρμακο δεν βοηθάει τον ασθενή.

1.Για να σωθεί το ευρώ θα πρέπει να γίνει η πολιτική ένωση της Ευρώπης με βάση τη λιτότητα; ΟΧΙ

Ασφαλώς όχι, αν ως πολιτική ένωση της Ευρώπης εννοούμε αυτό που επανειλημμένα έχει τονίσει η Άνγκελα Μέρκελ. Η Ευρώπη της Μέρκελ δημιουργεί σοβαρά προβλήματα αφού απαλλοτριώνεται οριστικά το δημοκρατικό δικαίωμα των πολιτών να αποφασίζουν σε θέματα προϋπολογισμού, που θα τα διαχειρίζονται οι Βρυξέλλες. Σε αντάλλαγμα, η Γερμανία προτείνει ένα " ταμείο σωτηρίας" στο οποίο οι χώρες θα συλλογικοποιήσουν το μέρος του χρέους τους που υπερβαίνει το 60 τοις εκατό του ΑΕΠ τους, με την υπόσχεση να το επιστρέψουν σε είκοσι χρόνια.

Τίποτα περισσότερο από μια ενισχυμένη εκδοχή του λεγόμενου Συμφώνου Δημοσιονομικής Σταθερότηταςπου ήδη έχει επιβάλει το Βερολίνο: δύο δεκαετίες εξασφαλισμένης λιτότητας σε μια Ευρώπη διαιρεμένη σε πλούσιους και φτωχούς. Πρόκειται για μια προοπτική απαράδεκτη και καταστροφική. Περισσότερη Ευρώπη, ωστόσο, θα βοηθούσε αν ο στόχος ήταν να εξασφαλιστεί η ανάπτυξη των πλέον υποβαθμισμένων περιοχών της.

ΣΕ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΜΕΤΡΗΣΗ του Β. Βιλιάρδου

ΠΗΓΗ: Sofokleous 10

του Β. Βιλιάρδου

Xωρίς να σημαίνει πως δεν κάνουμε λάθος έχουμε την εντύπωση ότι, είμαστε αντιμέτωποι με μία ακόμη μεταβατική κυβέρνηση – αφού η μη τήρηση των προεκλογικών δεσμεύσεων, η οποία αποτελεί τον προάγγελο των πολιτικών αλλαγών, είναι μάλλον δεδομένη...

Η κυβέρνηση, δια του διορισμένου, μη εκλεγμένου και συμπαθέστατου υπουργού οικονομικών (καλώς ή κακώς, αιτιολογημένα ή μη, ελάχιστοι είναι αυτοί που πίστευαν ότι, θα μπορούσε ποτέ να αναλάβει τέτοιες ευθύνες το συγκεκριμένο άτομο), έχει θέσει σαν απόλυτη προτεραιότητα της

(α)  τις ιδιωτικοποιήσεις των πάντων (νεοφιλελεύθερο δόγμα), χωρίς απολύτως καμία στρατηγική και στη χειρότερη εποχή διεθνώς,  καθώς επίσης

(β)  την πιστή εφαρμογή του μνημονίου (δόγμα λιτότητας) - παρά το ότι, ο συνδυασμός των δύο αυτών «δεινών» οδηγεί με ασφάλεια στην εξαθλίωση, στη χρεοκοπία, στην έξοδο από την Ευρωζώνη και στη δραχμή.

Οι νέες δουλοπρεπείς υποκλίσεις δε στη Γερμανία, έτσι όπως μεταδόθηκαν από τα ΜΜΕ, είναι κάτι παραπάνω από «αποκαλυπτικές των προθέσεων».

Άσφαιρα μέσα, λάθος στόχος. Του Γιάννη Βαρουφάκη

Πηγή: protagon.gr (via tvxs.gr)

Την τελευταία εβδομάδα απείχα από τον σχολιασμό της οικονομικής πολιτικής της νέας μας κυβέρνησης επειδή ήθελα να αφουγκραστώ το σκεπτικό και τις στρατηγικές της επιλογές. Μετά και το Eurogroup είναι πλέον ξεκάθαρο ότι η συγκυβέρνηση των τριών κομμάτων έχει επιλέξει λανθασμένο στόχο, τον οποίο θα προσπαθήσει να επιτύχει με αναποτελεσματικά μέσα.

O λάθος στόχος της επιμήκυνσης

Ο δεδηλωμένος πλέον στόχος του Υπουργείου Οικονομικών είναι η επίτευξη συμφωνίας επιμήκυνσης του «προγράμματος», κάτι που μεταφράζεται σε πιο αργές αποπληρωμές των δανείων (χωρίς μείωση επιτοκίου – καθώς επιμήκυνση με μείωση επιτοκίου παραπέμπει σε αναδιάρθωση, όπως θα θυμάστε) και μικρότερο ρυθμό μείωσης των δημοσίων δαπανών και αύξησης των δημοσίων εσόδων. Αυτή η επιμήκυνση παρουσιάζεται (ξανά) στο ελληνικό κοινό ως εξασφάλιση περισσότερου χρόνου για να πετύχει το «πρόγραμμα». Δυστυχώς, όπως και η επιμήκυνση που πέτυχε (σε σχέση με το πρώτο Μνημόνιο) ο κ. Γ. Παπανδρέου τον Μάρτιο του 2011, έτσι και αυτή η επιμήκυνση (αν επιτευχθεί) δεν πρόκειται να προσφέρει στην χώρα μας (δημόσιο και ιδιωτικό τομέα) περισσότερο χρόνο να πετύχει αλλά περισσότερο σχοινί για να κρεμαστεί.