135.000 ΙΣΠΑΝΟΙ ΖΗΤΟΥΝ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΑΝΚΙΑ

Πηγή: tvxs.gr

ΣΕ ΑΦΥΠΝΙΣΗ Η ΙΣΠΑΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ!

Σχεδόν 135.000 πολίτες υπέγραψαν αίτημα για σχηματισμό κοινοβουλευτικής ερευνητικής επιτροπής για την υπόθεση της Bankia. Η διάσωση ύψους 23,5 δισ. ευρώ προκάλεσε οικονομική κρίση στη χώρα. Το αίτημα των πολιτών εστάλη την Τρίτη στον Ισπανό πρωθυπουργό Μ. Ραχόι.

«Από τον πρωθυπουργό Ραχόι ζητούμε να λάβει άμεσα μέτρα για [...] τη σύσταση κοινοβουλευτικής εξεταστικής επιτροπής για την υπόθεση της Bankia που θα αποδώσει ευθύνες με μια δημόσια και διαφανή συζήτηση», αναφέρεται στο αίτημα.

«Μπροστά στην πλήρη απώλεια της εμπιστοσύνης των πολιτών προς την κυβέρνηση, είναι ζωτικής σημασίας να ανταποκριθεί στη βούληση της πλειοψηφίας των Ισπανών πραγματοποιώντας αυτές τις έρευνες και θέτοντας το δημόσιο συμφέρον πάνω από αυτό των τραπεζιτών και των πολιτικών υπευθύνων για την κατάρρευση της Bankia» προστίθεται.

ΜΕΡΚΕΛ: ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ Η ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΑΛΛΑ Η ΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ!

ΠΗΓΗ: Πηγή: www.tvxs.gr, www.in.gr, ΙΣΚΡΑ

Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΓΙΑ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ!

Ο ΚΥΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΚΥΡΙΑΡΧΩΝ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΟΥ!

Την απόλυτη επιμονή της στην τήρηση των μέτρων που έχουν επιβληθεί στην Ελλάδα δήλωσε και πάλι η καγκελάριος της Γερμανίας Αγκελα Μέρκελ, διαχωρίζοντας μάλιστα την περίπτωση της Ισπανίας όπου το πρόβλημα εντοπίζεται μόνον στον τραπεζικό τομέα και όχι στο σύνολο της κρατικής λειτουργίας.

Η λιτότητα που έχει επιβληθεί στην Ελλάδα, είπε χαρακτηριστικά η καγκελάριος είναι «αναγκαία καθώς εκτός των άλλων αποτελεί και το παράδειγμα για όλη την Ευρωζώνη.»

Και συμπλήρωσε χαρακτηριστικά: «Το ερώτημα εάν η Ελλάδα θα φέρει σε πέρας το οικονομικό πρόγραμμά της δεν είναι απλά το ερώτημα εάν το πρόγραμμα θα έχει, ή όχι, επιτυχία, είναι μάλλον το ερώτημα εάν οι υποχρεώσεις στη μελλοντική Ευρώπη θα τηρούνται».

*** Στον αντίποδα των δηλώσεων αυτών της Α. Μέρκελ βρίσκονται δύο άρθρα της Liberation και των Financial Times της Γερμανίας:

Martin Wolf: Η προφητεία Soros για την Ευρώπη

ΠΗΓΗ: FT (via euro2day)

by M. Wolf

Ένα από τα κυριότερα χαρακτηριστικά των ρυθμιστικών αποφάσεων της Γερμανίας για την κρίση της ευρωζώνης –ή για να είμαστε πιο ακριβείς, της Γερμανίδας καγκελαρίου Angela Merkel – είναι η άποψη ότι ο χρόνος είναι με το μέρος της. Σε μια αξιοσημείωτη ομιλία που έδωσε στην Ιταλία στις αρχές Ιουνίου, ο George Soros, ο επενδυτής και φιλάνθρωπος, αμφισβήτησε ανοιχτά αυτή την άποψη. 

Στην προτελευταία παράγραφο, ο κ. Soros γράφει: 

“. . . Ο γερμανικός λαός δεν μπορεί να καταλάβει γιατί η πολιτική των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και της δημοσιονομικής λιτότητας που λειτούργησε για την Γερμανία μια δεκαετία πριν, δεν λειτουργεί για την Ευρώπη σήμερα. Η Γερμανία τότε, μπορούσε να απολαύσει μια ανάκαμψη βασισμένη στις εξαγωγές ενώ η ευρωζώνη σήμερα είναι εγκλωβισμένη στην αποπληθωριστική παγίδα του χρέους. Ο γερμανικός λαός δεν βλέπει αποπληθωρισμό στην χώρα του. Αντιθέτως οι μισθοί ανεβαίνουν και υπάρχουν ελλείψεις σε ειδικευμένες θέσεις εργασίας, τις οποίες διακαώς αρπάζουν οι μετανάστες από άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Η απροθυμία για επενδύσεις στο εξωτερικό και η εισροές από την φυγή κεφαλαίων, τροφοδοτούν την άνθιση της αγοράς real-estate. Οι εξαγωγές μπορεί να επιβραδύνονται αλλά η απασχόληση αυξάνεται. Υπό αυτές τις συνθήκες θα έπρεπε να γίνει μια τρομερή προσπάθεια από την κυβέρνηση να πείσει τον γερμανικό λαό να υιοθετήσει τα έκτακτα μέτρα που θα χρειαζόταν για να ανατραπεί η τρέχουσα τάση. Και έχουν μόνο τρεις μήνες περιθώριο για να το κάνουν.»

Μία ακόμα τραπεζική διάσωση, του Paul Krugman

Πηγή: tvxs


Στην πραγματικότητα η όλη ιστορία αρχίζει να μοιάζει σαν μία αστεία ρουτίνα. Μία ακόμα φορά η οικονομία ολισθαίνει, η ανεργία μαστίζει, οι τράπεζες αντιμετωπίζουν προβλήματα, οι κυβερνήσεις σπεύδουν να τις σώσουν. Όμως για κάποιο λόγο μόνο οι τράπεζες διασώζονται, ποτέ οι άνεργοι.
 
Για να είμαστε ειλικρινείς, οι Ισπανικές τράπεζες όντως χρειαζόντουσαν βοήθεια για να διασωθούν. Η Ισπανία βρισκόταν προ ενός καταστροφικού κύκλου. Λόγω έλλειψης φερεγγυότητας οι τράπεζες θα αναγκαζόντουσαν να πουλήσουν μέρος του ενεργητικού τους. Αυτό θα οδηγούσε σε μείωση των τιμών του ενεργητικού τους και στη συνέχεια σε περαιτέρω ανησυχία και αμφισβήτηση της φερεγγυότητάς τους.
 
Οι κυβερνήσεις μπορούν να σταματήσουν αυτόν τον καταστροφικό κύκλο με ενίσχυση της ρευστότητας. Σε αυτήν την περίπτωση όμως θα δημιουργηθεί πρόβλημα με τη φερεγγυότητα της ισπανικής κυβέρνησης, οπότε η ένεση ρευστότητας θα έπρεπε να γίνει από ένα ευρωπαϊκό ταμείο.

Πώς θα έρθει το τέλος του ευρώ

ΠΗΓΗ: banks'news.gr

Σε κάθε οικονομική κρίση έρχεται κάποια στιγμή η ώρα της αλήθειας. Στην Ευρώπη σύντομα εκατομμύρια ανθρώπων θα ξυπνήσουμε και θα συνειδητοποιήσουμε ότι το ευρώ όπως το γνωρίσαμε μας τελείωσε. Μας περιμένει το οικονομικό χάος.

Για να κατανοήσουμε το γιατί, πρέπει καταρχήν να εγκαταλείψουμε τις αυταπάτες μας. Η ευρωπαϊκή κρίση υπήρξε μέχρι στιγμής μια σειρά από υποτιθέμενες αποφασιστικές καμπές που κάθε μιά τους αποδείχτηκε ότι ήταν ένα ακόμα βήμα που μας έφερνε πιο κοντά στον γκρεμό. Οι εκλογές της 17ης Ιουνίου θα είναι άλλη μια τέτοια στιγμή. Κι ενώ τα λεγόμενα μνημονιακά κόμματα μπορεί να καταφέρουν να κυριαρχήσουν σε όρους κοινοβουλευτικών εδρών και να σχηματίσουν κυβέρνηση, κάποιος τύπος νέου νομίσματος έχει γίνει αναπόφευκτος για την Αθήνα. Είναι ήδη αδύνατον η Ελλάδα να παραμείνει στην Ευρωζώνη: οι καταθέτες αποσύρουν τα χρήματά τους από τις ελληνικές τράπεζες, οι φορολογούμενοι καθυστερούν τις πληρωμές των φόρων ή δεν έχουν να τους πληρώσουν και οι εταιρείες αναβάλλουν την πληρωμή των προμηθευτών τους – είτε επειδή δεν μπορούν να τους πληρώσουν είτε επειδή περιμένουν ότι σύντομα θα τους πληρώνουν με τη φτηνή δραχμή.

ΡΙΚΑΡΝΤΟ ΠΑΤΙΝΙΟ, ΥΠΕΞ Ισημερινού: «Καμία συνέπεια από την παύση πληρωμών»

Πηγή:  (Επίκαιρα, 31.5.12)

του Λ. Βατικιώτη

Καμία τιμωρία δεν επιφύλαξαν οι αγορές στην κυβέρνηση του Ραφαέλ Κορέα που αρνήθηκε να πληρώσει το δημόσιο χρέος, τονίζει με κάθε σαφήνεια στα Επίκαιρα ο υπουργός Εξωτερικών του Ισημερινού, Ρικάρδο Πατίνιο. Οικονομολόγος ο ίδιος, με ακαδημαϊκή καριέρα και ιδιαίτερη δράση ενάντια στο δημόσιο χρέος πριν αναλάβει τα καθήκοντα του επικεφαλής της διπλωματίας, ο Ρικάρδο Πατίνιο δείχνει τον δρόμο που οφείλει να ακολουθήσει κάθε κυβέρνηση για να καλύψει τις χρηματοδοτικές της ανάγκες, γλιτώνοντας τη θηλιά των χρηματοπιστωτικών αγορών: τον εσωτερικό δανεισμό!

Τα μεγάλα κοινωνικά επιτεύγματα του Ισημερινού (που ανέκαθεν διακρινόταν για το βάθος των κοινωνικών αντιθέσεων) κατά την τελευταία τριετία, από την εποχή δηλαδή που αρνήθηκε να εξυπηρετήσει μέρος του δημόσιου χρέους αξιοποιώντας το έργο της επιτροπής λογιστικού ελέγχου, αποτελούν την πιο τρανταχτή απόδειξη για το τεράστιο όφελος που έχει να αποκομίσει η χώρα από την στάση πληρωμών. Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους, δείχνοντας ότι οι πόροι που εξοικονομήθηκαν στράφηκαν στην άσκηση κοινωνικής πολιτικής, όταν πριν η κοινωνική πολιτική είχε θυσιαστεί στο βωμό της εξυπηρέτησης του χρέους, όπως συμβαίνει σήμερα και στην Ελλάδα: Στον Ισημερινό, η φτώχεια έχει μειωθεί κάθετα καθώς ενώ το 2006 έπληττε το 38%, τώρα πλήττει το 33%. Οι εισοδηματικές ανισότητες έχουν περιοριστεί με το φτωχότερο 40% να αυξάνει την συμμετοχή του στο εθνικό εισόδημα από 10,7% το 2006 στο 11,9% το 2010 και το πλουσιότερο 10% να μειώνει τη συμμετοχή του από 42,7% στο 39% την ίδια περίοδο. Οι επενδύσεις στην παιδεία έχουν αυξηθεί σχεδόν τέσσερις φορές. Ενώ την περίοδο 2003-2006 είχαν δοθεί 235 εκ. δολ., από το 2007 έως το 2010 δόθηκαν 940,7. 

Γερμανία: «Το πειραματόζωο ''Ελλάδα'' εξεγέρθηκε!»

Πηγή: ΒΗΜΑ 12/6/2012

Την υποστήριξή και την αλληλεγγύη τους στον ελληνικό λαό και την ελευθερία του να ψηφίσει όποιο κόμμα θέλει, παρά την τρομοκρατία που δέχονται στο εσωτερικό και το εξωτερικό, εκφράζουν με ανακοίνωσή τους γερμανικές κοινωνικές οργανώσεις, οι οποίες διαδηλώνουν την Τετάρτη το απόγευμα έξω από την καγκελαρία.  

Το κείμενο της διακήρυξης έχει ως εξής:

«Την ερχόμενη Κυριακή διεξάγονται νέες εκλογές στην Ελλάδα, μετά το αδιέξοδο των εκλογών της 6ης Μάη. Ένα αριστερό κόμμα, ο ΣΥΡΙΖΑ, πιθανώς να αναδειχτεί πρώτη δύναμη. Και μόνο το ενδεχόμενο μιας τέτοιας νίκης ήταν αρκετό για να δούμε να οργανώνεται, στην Ελλάδα και το εξωτερικό, μια εκστρατεία κατασυκοφάντησης του ΣΥΡΙΖΑ. Η εφημερίδα Bild κυκλοφόρησε με πρωτοσέλιδο που έγραφε: “Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλει να μας δώσει πίσω τα δισεκατομμύριά μας”. Στην Ελλάδα κυκλοφορούν ήδη σενάρια τρόμου για το τι θα ακολουθήσει μια ενδεχόμενη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Εμείς, αντιθέτως, υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα των ελλήνων και των ελληνίδων ψηφοφόρων να αναδείξουν με την ψήφο τους μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία που θα καταγγείλει τις συμφωνίες με την τρόικα, την ΕΚΤ, την Κομισιόν και το ΔΝΤ. Η τωρινή καμπάνια των γερμανικών ΜΜΕ είναι η συνέχιση του μύθου της ''κακής ελληνικής οικονομικής διαχείρισης'', που βασίζεται στο ρατσιστικό στερεότυπο του “τεμπέλη Νοτιευρωπαίου”. Η, προπαντός τα τελευταία χρόνια, αύξηση του ελληνικού δημόσιου χρέους είναι στην πραγματικότητα το αποτέλεσμα της διεθνούς οικονομικής κρίσης. 

Χάνουν την εμπιστοσύνη τους στο ευρώ οι Ιταλοί

Πηγή: Ναυτεμπορική

Κατά 16 ποσοστιαίες μονάδες βυθίστηκε μέσα σε δύο εβδομάδες η εμπιστοσύνη των Ιταλών στην ευρωζώνη, καθώς το μέλλον το ευρώ [EUR=X]  δοκιμάζεται από την κρίση των ισπανικών τραπεζών και τις επερχόμενες εκλογές στην Ελλάδα, σύμφωνα με δημοσκόπηση της εταιρείας ISPO.

Όπως καταδεικνύει η έρευνα που δημοσιεύτηκε σήμερα στην ιταλική εφημερίδα Corriere della Sera, το 71% των Ιταλών έχουν ελάχιστη ή καμία εμπιστοσύνη στο ευρώ, έναντι του 55% που ήταν το αντίστοιχο ποσοστό στα τέλη Μαΐου.

Το 35% των ερωτηθέντων θεωρεί μια ενδεχόμενη έξοδο της Ιταλίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση θετική εξέλιξη, ενώ το 70% υποστηρίζει ότι η ένταξη στο ευρώ είχε περισσότερα μειονεκτήματα παρά πλεονεκτήματα για τους Ιταλούς. Σύμφωνα με τη δημοσκόπηση, περισσότερο από το ένα τρίτο των Ιταλών επιθυμούν την επιστροφή στη λιρέτα.

«Από ενθουσιώδεις υποστηρικτές του ευρώ, όταν συστάθηκε η ευρωζώνη, έχουμε σταδιακά καταλήξει να είμαστε ένα κράτος σκεπτικιστών», γράφει στην Corriere ο Ρενάτο Μανχέιμερν, επικεφαλής της ISPO.

Spain, Debt and Sovereignty

ΠΗΓΗ: Stratfor

By George Friedman

Eurozone countries on June 9 agreed to lend Spain up to 100 billion euros ($125 billion) to stabilize the Spanish banking system. Because the bailout dealt with Spain's financial sector directly rather than involving the country's sovereign debt, Madrid did not face the kind of demands for more onerous austerity measures in exchange for the loan that have led to political instability in countries such as Greece.

There are two important aspects to this. First, yet another European financial problem has emerged requiring concerted action. Second, unlike previous incidents, this bailout was not accompanied by much melodrama, infighting or politically destabilizing threats. The Europeans have not solved the underlying problems that have led to these periodic crises, but they have now calibrated their management of the situation to minimize drama and thereby limit political fallout. The Spanish request for help without conditions, and the willingness of the Europeans to provide it, moves the European process to a new level. In a sense, it is a capitulation to the crisis.

Ισπανία: To πολιτικό πρόβλημα παραμένει

ΠΗΓΗ: capital

Του Κώστα Ράπτη

Προπαντός να σώζονται τα προσχήματα. Αυτή μοιάζει να είναι η καθοδηγητική αρχή της κεντροδεξιάς κυβέρνησης του Mariano Rajoy στον απόηχο της ανακοίνωσης του σχεδίου διάσωσης του ισπανικού τραπεζικού συστήματος, για το οποίο και αποφεύγει επιμελώς τη λέξη «διάσωση», προτιμώντας να κάνει λόγο για «πιστωτική γραμμή».

Δύο εβδομάδες αφότου διαβεβαίωνε ότι «δεν θα υπάρξει διάσωση του ισπανικού τραπεζικού συστήματος» και μετά από αρκετές ημέρες άκαρπου μπρα ντε φερ με τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο, ο Mariano Rajoy προσπάθησε να περιβάλλει με μιαν αύρα αμεριμνησίας τις αποφάσεις του Eurogroup: αρχικά ανέθεσε τη σχετική ανακοίνωση στον υπουργό του των Οικονομικών, προτού υποχρεωθεί να δώσει ο ίδιος έκτακτη συνέντευξη Τύπου την Κυριακή, για να αναχωρήσει αμέσως μετά για την Πολωνία προκειμένου να παρακολουθήσει τον αγώνα Ισπανίας-Ιταλίας στο Euro 2012 («ua λείψω μόνο δυόμιση ώρες: η Εθνική Ομάδα το αξίζει κάτι τέτοιο» ήταν η χαρακτηριστική δικαιολογία του)… 

Η σκοπιμότητα διπλή: αφενός να διαφυλαχθεί η εικόνα της Ισπανίας ως μεγάλης ευρωπαϊκής χώρας, η οποία δεν είναι δυνατόν να συγκαταλέγεται στην ίδια «λίγκα» με την Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία, αφετέρου να δικαιωθούν οι επιλογές της κυβέρνησής του η οποία ήλθε στα πράγματα μόλις τον περασμένο Δεκέμβριο.

Ρουμπινί: "Νάνος" η Γερμανία χωρίς το ευρώ

ΠΗΓΗ: euro2day

Σοβαρή προειδοποίηση προς την Ε.Ε. να μη σταματήσει τη χρηματοδότηση προς την Ελλάδα απήυθυνε από τις στήλες του σημερινού φύλλου της Bild ο αμερικανός οικονομολόγος Νουριέλ Ρουμπινί. Σε διαφορετική περίπτωση προβλέπει την κατάρρευση ολόκληρη της ευρωζώνης. 

Όπως αναφέρει η Deutsche Welle, ο κ. Ρουμπινί σημειώνει πως «το τι θα συμβεί αν η Έλληνες ψηφίσουν εναντίον του ευρώ, εξαρτάται από το πώς θα αντιδράσει η Ευρώπη» υποστηρίζει ο Ρουμπινί. "Πάντως προειδοποιώ να μην σταματήσει η χορήγηση βοήθειας, διότι αν καταρρεύσει η Ελλάδα, θα τρομάξουν οι επενδυτές. Στη συνέχεια Πορτογάλοι, Ισπανοί και Ιταλοί θα συρρεύσουν στις τράπεζες για να σηκώσουν τις καταθέσεις τους. Γεγονός που σημαίνει ότι όποιος τραβήξει την 'πρίζα' στους Έλληνες, θα προκαλέσει την ολική διάλυση της ευρωζώνης». 

What risks face the Greeks if they return to the drachma?

ΠΗΓΗ: the collective blog of the french economic observatory

June 11th, 2012

By Anne-Laure Delatte (associate researcher of the Forecasting Department)

The debate about whether the Greeks will stay in the euro zone is intensifying. Christine Lagarde, head of the IMF, has lamblasted the Greek government. The German Finance Minister, Wolfgang Schäuble, believes that the euro zone can now deal with a Greek exit, and that the Greeks no longer have a choice. What would be the risks for the Greeks of a return to the drachma? Would this inevitably plunge the country into chaos? Argentina’s experience with returning to the peso in 2002 provides some insight.

In Argentina, the peso/dollar parity was set at one peso per dollar by law in 1991. The dollar could be used freely in domestic exchange. The result was that dollars began to be used for everyday transactions, including the denomination of financial assets. In practice, in the 1990s, on average more than 70% of bank deposits and two-thirds of private sector lending were denominated in dollars. These figures peaked in the last quarter of 2001, just before the system was abandoned, when 75% of private deposits and 80% of all loans were denominated in dollars.

Αναπτυξιακός χωρίς... θέσεις απασχόλησης

πηγή: Καθημερινή 10/6/2012

Δημητρα Μανιφαβα

«Πράσινη ανάπτυξη» ή «πράσινη φούσκα»; Δυστυχώς μια λεπτομερής εξέταση των αποφάσεων υπαγωγής στον προηγούμενο αναπτυξιακό νόμο -3299/2004- των επενδυτικών σχεδίων για την ανάπτυξη ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (ΑΠΕ), μάλλον αποδεικνύει το δεύτερο. Από την εξέταση 460 τέτοιων αποφάσεων, που εκδόθηκαν από τις αρχές του 2011 έως τις 22 Μαΐου 2012, προκύπτει ότι για κάθε 2,7 εκατ. ευρώ επιχορήγησης που εγκρίνονται, δημιουργείται μόλις μία θέση εργασίας! Κι όλα αυτά στην Ελλάδα των 1.070.724 ανέργων, βάσει των τελευταίων επίσημων στοιχείων.

Δυστυχώς, ανάλογα φαινόμενα, αν και μικρότερης κλίμακας, παρατηρούνται και στις εγκρίσεις για τη χρηματοδότηση επενδύσεων του τελευταίου αναπτυξιακού νόμου, 3908/2011, παρά το γεγονός ότι ένα από τα βασικά κριτήρια για την αξιολόγηση των επενδυτικών σχεδίων είναι η δημιουργία νέων θέσεων απασχόλησης μετά την ολοκλήρωση των επενδύσεων και όχι κατά την υλοποίησή τους.

Η ευρωζώνη αγοράζει λίγο χρόνο ακόμη

Πηγή: FT (via euro2day)

Editorial

Αν η κατάσταση των ισπανικών τραπεζών είναι πολύ χειρότερη απ’ όσο εκτιμάται, η Μαδρίτη είναι σαν να δανείστηκε το σκοινί για να κρεμαστεί. Και η Ευρώπη, γράφει το Editorial, απλώς θα επαναλάβει το ιρλανδικό λάθος. Ο ρόλος της Μαδρίτης στην κρίση έχει την αλλοπρόσαλλη προσωπικότητα των Jekyll και Hyde. 

Έχει αλλάξει ξαφνικά από το να ενσαρκώνει τη μεγαλύτερη απειλή της ευρωζώνης στο να προωθεί τις μεταρρυθμίσεις που η νομισματική ένωση χρειάζεται απελπισμένα. Είναι ζωτικής σημασίας η συμφωνία για τη χρηματοοικονομική βοήθεια από την ευρωζώνη στις τράπεζες της Ισπανίας να είναι ένα βήμα προς μια μόνιμη λύση και όχι η επανάληψη παλαιών σφαλμάτων. 

Είναι θετικό ότι η συμφωνία ενεργοποιεί μια νέα δύναμη που δόθηκε στα ταμεία διασώσεων της Ευρώπης πέρσι. Η Μαδρίτη θα δανειστεί χρήματα όχι για τον βασικό προϋπολογισμό της, αλλά για το Frob, το ταμείο τραπεζικών διασώσεων. 

Η ΝΕΚΡΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΟΥΤΟΠΙΑΣ

Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ*

* Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή της Κυριακής, 10.06.2012 

Με το ευρώ στα πρόθυρα κατάρρευσης, επανέρχεται η ιδέα για Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, ωστόσο το τίμημα θα είναι για όλους βαρύ

Μέχρι την περασμένη Κυριακή, η Γερμανία εμφανιζόταν πολιτικά απομονωμένη. Τσακισμένη από το Μνημόνιο, η Ελλάδα βάδιζε σε εκλογές που θα μπορούσαν να αναδείξουν την πρώτη αριστερή κυβέρνηση στον Δυτικό κόσμο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Ισπανία βρισκόταν στα πρόθυρα της οικονομικής κατάρρευσης παρότι δεν είχε το «σπάταλο κράτος» της Ελλάδας και εφάρμοζε επί τρία χρόνια εξοντωτική λιτότητα, σαν καλός μαθητής του Βερολίνου – με τον ήλιο τα βγάζω, με τον ήλιο τα βάζω, τι έχουν τα έρημα και ψοφάνε; Παρά την επαπειλούμενη διάλυση της Ευρωζώνης, όμως, η Αγκελα Μέρκελ επέμενε στον ρόλο της άτεγκτης «φράου Λιτότητα», ασυγκίνητη από τις κραυγές των «μίστερ Ανάπτυξη», σαν τον Φρανσουά Ολάντ και τον Μπαράκ Ομπάμα.

ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

*Δημοσιεύθηκε στην ΑΥΓΗ το Σάββατο 9/6

Του ΚΩΣΤΑ ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ*

Η εκλογική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ είναι η πιο αισιόδοξη πολιτική εξέλιξη από την αρχή της γιγαντιαίας κρίσης της Ευρωζώνης. Το δίλημμα των εκλογών της 17ης Ιουνίου είναι ξεκάθαρο. Αν σχηματιστεί αριστερή κυβέρνηση που θα εφαρμόσει το ριζοσπαστικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, υπάρχει η δυνατότητα αφενός να βγει η Ελλάδα από την κρίση και αφετέρου να δρομολογηθεί νέα πορεία για την υπόλοιπη Ευρώπη. Αν σχηματίσει κυβέρνηση ο μετριότατος κ. Σαμαράς, η χώρα θα συνεχίσει ακάθεκτη προς την κατάρρευση, που όλα δείχνουν πως δεν θα αργήσει.

Τις τελευταίες μέρες έγινε ξεκάθαρο ακόμη και για τους πιο δύσπιστους ότι η κρίση είναι πανευρωπαϊκή και όχι απλώς ελληνική. Δεν ευθύνεται ο ελληνικός δημόσιος τομέας ούτε η ελληνική διαφθορά και οι πελατειακές σχέσεις για την τεράστια αναταραχή. Το πρόβλημα έχει να κάνει, πρώτον, με την παγκόσμια κρίση που ξεκίνησε το 2007 στις ΗΠΑ και, δεύτερον, με τους μηχανισμούς του ευρώ που διαμεσολάβησαν και επέτειναν την κρίση στην Ευρώπη. Μετά από δύο χρόνια συνεχούς άρνησης και θεωρητικών ακροβασιών -από τα δεξιά, αλλά δυστυχώς και από τα αριστερά- η σκληρή πραγματικότητα σταδιακά γίνεται αποδεκτή από όλους. Ο λόγος είναι απλός. Τη στιγμή αυτή η Ισπανία χρειάζεται ίσως 250-300 δισ. ευρώ τα οποία δεν θα μπορέσει να βρει στις ανοιχτές αγορές και άρα μάλλον θα μπει στο πρόγραμμα "διάσωσης".

Η κρίσιμη καμπή του ευρώ και η Ελλάδα

Πηγή: Καθημερινή (10/6)

Του Ιασονα Μανωλοπουλου*

​​Ενώ σύμφωνα με την επίσημη γραμμή το ευρώ παραμένει ακλόνητο, οι αγορές διαφωνούν. Θεωρούν ήδη δεδομένη μια διάλυση, τουλάχιστον σε δύο μπλοκ. Σε όλη την Ευρώπη παρατηρείται μια σιωπηρή, αλλά μαζική φυγή καταθέσεων. Οι πλουσιότεροι στις χώρες της περιφέρειας αγοράζουν ακίνητα, ή στέλνουν χρήματα σε χώρες που θεωρούνται ασφαλέστερες. Οι καταθέσεις έχουν μειωθεί κατά 7% στην Ιταλία, κατά 16% στην Πορτογαλία και πάνω από 25% στην Ελλάδα.

Γιατί, λοιπόν, δεν έχουμε καταστεί ακόμα μάρτυρες μιας διάλυσης του ευρώ, δεδομένου ότι πολλές από αυτές τις ανισορροπίες και τις πιέσεις ήταν ορατές επί τουλάχιστον δύο χρόνια; Η απάντηση έγκειται σε έναν μηχανισμό που είναι γνωστός ως Target2.

Τα αρχικά TARGET σημαίνουν (Διευρωπαϊκό Αυτοματοποιημένο Σύστημα Ταχείας Μεταφοράς Κεφαλαίων σε Συνεχή Χρόνο). Ως αποτέλεσμα της κρίσης του 2008 οι ευρωπαϊκές τράπεζες άρχισαν να μην αλληλο-εμπιστεύονται, ο διατραπεζικός δανεισμός άρχισε να γίνεται όλο και δυσκολότερος, ώσπου τελικά διακόπηκε εντελώς. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα παρενέβη και υποκατέστησε τον διατραπεζικό δανεισμό μέσω του συστήματος Target 2 που κατέστησε δυνατές τις νομισματικές μεταβιβάσεις στο εσωτερικό της Ευρωζώνης, μέσω της χρέωσης και πίστωσης λογαριασμών που τηρούνται στις εθνικές κεντρικές τράπεζες. Λειτουργεί περίπου ως εξής: ένας Ελληνας εισαγωγέας δίνει παραγγελία για ηλιακούς συλλέκτες σε μια γερμανική εταιρεία. Οι πληρωμές μεταξύ των λογαριασμών του εισαγωγέα και του κατασκευαστή διενεργούνται μέσω των κεντρικών τραπεζών. Γίνεται, λοιπόν, πίστωση του λογαριασμού που τηρεί η τράπεζα της γερμανικής εταιρείας στην Bundesbank, η οποία με τη σειρά της αποκτά μια απαίτηση έναντι της ΕΚΤ, και οι συλλέκτες αποστέλλονται στην Αθήνα. Η τράπεζα του Ελληνα εισαγωγέα δημιουργεί μια οφειλή έναντι της Τράπεζας της Ελλάδος, η οποία με τη σειρά της έχει μια υποχρέωση έναντι της ΕΚΤ.

Ο παραδειγματικός χαρακτήρας της ελληνικής κρίσης

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ

του Κ. Τσουκαλά

Από την πρώτη κιόλας μέρα, ένα φάντασμα στοιχειώνει τους Έλληνες: το φάντασμα της ιστορικής τους μοναδικότητας. Η βαριά καταγωγική σφραγίδα τούς αντιδιέστειλε προς τη «βάρβαρη» μουσουλμανική Ανατολή και η ένδοξη ελληνική γλώσσα τούς ξεχώριζε από τους κατά τεκμήριον άξεστους σλαβόφωνους γείτονές της. Την ίδια στιγμή όμως, το υπανάπτυκτο και φτωχό λίκνο του πολιτισμού δεν μπορούσε παρά να παραμένει ριζικά «άλλο» σε σχέση με τον ανεπτυγμένο κόσμο της Δυτικής και Κεντρικής Ευρώπης. Οι συνέπειες υπήρξαν μακροπρόθεσμα καταλυτικές. Σε καμία άλλη χώρα τα πολιτιστικά και πολιτικά διλήμματα δεν υπήρξαν τόσο εγγενή και έμμονα. Ακόμα και σήμερα, το ερώτημα «πού ανήκουμε» εξακολουθεί να ταλανίζει το συλλογικό συνειδητό. Έχοντας υπάρξει ταυτόχρονα τα θύματα, οι αναγκαίοι συνεργοί και οι πρόθυμοι διαμεσολαβητές ενός επείσακτου, διαμεσολαβημένου και κακοχωνεμένου ελληνοκεντρικού οριενταλισμού, οι «ανάδελφοι» Έλληνες δεν έπαψαν σε καμιά στιγμή να κοιτάζονται στον παραμορφωτικό καθρέφτη της φυσιολογικής τους μοναδικότητας. Ίσως, άλλωστε, αυτή να είναι η κοινή μοίρα των λεγόμενων «περιούσιων» λαών. Ενδοσκοπώντας ακατάπαυστα και ψυχαναγκαστικά γύρω από τους ιδρυτικούς τους μύθους, τείνουν να παραβλέψουν ότι, όπως έλεγε ο Καρλ Μαρξ σε σχέση με τους Εβραίους, επιζούν και υπάρχουν όχι εις πείσμα, αλλά λόγω της Ιστορίας, προφανώς δε και της πανουργίας της.

"Οι Ελληνες καλούνται να πληρώσουν για κάτι που δεν προκάλεσαν"

ΠΗΓΗ: capital

"Την πλήρη κατανόησή του για τη δυσθυμία των Ελλήνων, οι οποίοι, όπως αναφέρει, καλούνται τώρα να πληρώσουν για κάτι που δεν προκάλεσαν, εκφράζει ο Αυστριακός πρώην υπουργός Οικονομικών των κυβερνήσεων (1970-1983) του ιστορικού καγκελάριου Μπρούνο Κράισκι και σήμερα κορυφαίος οικονομικός παράγοντας της χώρας, Χάνες Αντρος, σε σημερινή συνέντευξή του στη μεγάλης κυκλοφορίας, αυστριακή εφημερίδα "Εστεραιχ".

Σημειώνοντας πως, όταν ένας δανειστής δανείζει σε μία χώρα 372 δισεκατομμύρια Ευρώ, τότε ο δανειστής είναι εξίσου υπεύθυνος εάν ο δανειολήπτης δεν μπορεί να αποπληρώσει τα δάνεια, ο κ. Αντρος επισημαίνει ότι 170 δισεκατομμύρια Ευρώ δεν έφτασαν ποτέ στην Ελλάδα, αλλά κατέληξαν στις γερμανικές και γαλλικές τράπεζες.

Στη συνέντευξή του, ο θεωρούμενος ως ένας από τους σημαντικότερους υπουργούς Οικονομικών της μεταπολεμικής Αυστρίας, προειδοποιεί ότι, όπως η υπερβολική χρήση ενός φαρμάκου -- "επειδή ένα φάρμακο είναι καλό, δεν σημαίνει ότι το χορηγούμε δέκα φορές την ημέρα " -- μπορεί να εξελιχθεί σε δηλητήριο, ακριβώς αυτό μπορεί να συμβεί και στην περίπτωση της υπερβολικής λιτότητας, προσθέτοντας πως χωρίς ανάπτυξη δεν μπορεί να υπάρξει έξοδος από την κρίση.

Πού πάνε ευρώ και ΕΕ;

Πηγή: ΕΘΝΟΣ

του Γ. Δελαστίκ

Φαινόμενα αποσύνθεσης εμφανίζονται πλέον όλο και πιο συχνά στην Ευρωζώνη. Τρεις χώρες έχουν ήδη τεθεί υπό καθεστώς μνημονίου - Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία. Δύο ακόμη βρίσκονται στο χείλος του γκρεμού - η Ισπανία και η Κύπρος. Στο βάθος διαγράφεται η απειλή μνημονίου και για την Ιταλία. Κάτι που αν συμβεί θα σηματοδοτήσει τη διάλυση της Ευρωζώνης και το τέλος του ευρώ - χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αποκλείεται η κατάρρευση του ενιαίου νομίσματος ακόμη και αν δεν υπαχθεί η Ρώμη σε καθεστώς οικονομικής υποτέλειας. Η προπαγανδιστική ταύτιση εκ μέρους των Ευρωπαίων ηγετών του ευρώ με την εξοντωτική λιτότητα των μνημονίων, οδηγεί φυσικά στην αποξένωση εκατοντάδων εκατομμυρίων πολιτών της Ευρώπης από την ασκούμενη πολιτική της ΕΕ.

«Ευρώ ίσον μνημόνιο» διαβεβαιώνουν οι ηγέτες της ΕΕ για να εκβιάσουν τους υπηκόους τους να αποδεχτούν την καταβαράθρωση του βιοτικού τους επιπέδου, αν θέλουν να παραμείνουν στο κοινό νόμισμα. Αποδεικνύεται όμως ότι οι ευρωπαϊκοί λαοί αρνούνται να δεχτούν τη λιτότητα ως υπέρτατη ευρωπαϊκή αξία. Παραμένουν αμετακίνητοι στο «Οχι στο μνημόνιο» παρά τους εκβιασμούς.

Greece and the future of the European project

ΠΗΓΗ: Al Jazeera

του Στ. Γουργουρή

Τhe neoliberal economic experiment with Greece will make or break the European Union as we know it.

New York, NY -  For the survival of the euro zone and global capitalism in general, Greece's elections on June 17 will be even more important than the landmark vote on May 6. 

The May 6 electoral result demonstrated that the majority of the Greek people are refusing to accept the imposed dismantling of their social and economic infrastructure, the flash impoverishment across broad strata of society, the annihilation of the next generation's future, and the vilification of an entire way of life. Even more important, Greek society showed that it will not accept being used as an experiment of global neoliberal economics. As argued in recent article in The Wall Street Journal, this was not merely an economic experiment. German Chancellor Angela Merkel is quoted admitting that, in imposing such painful austerity measures, the troika singled out Greece for punishment as a lesson to any other European societies who might consider resisting its commands.

Nothing surprises us here, least of all the cynicism of both global financial power and the mainstream media in its service. It is, in many ways, an old story. This is not the first time in history where the fate of whole societies was held in the hands of bankers, although it may be dutiful for us to remember that when this is pushed to the extreme, societies unravel in extraordinary violence and international war. Given that the European Union as a political ideal was constituted in order to prevent such unravelling, it is remarkable that its political and economic leadership is most responsible for pursuing this catastrophic course against all sense of prudence and measure.

Ελλάδα, Ισπανία, Γερμανία

Δυστυχώς, σ’αυτό το μάταιο κόσμο που ζούμε, ακόμη και οι καλύτεροι μαθητές του ΔΝΤ και της Ε.Ε. δεν βρίσκουν την ανταμοιβή που θα δικαιούνταν. Χτυπητό παράδειγμα η τραγωδία της Ισπανίας, τέταρτης οικονομίας της Ευρώπης, που απειλεί να παρασύρει στη διάλυση ολόκληρη την ευρωζώνη.

Από το Pressproject 7/6/2012 (via Αριστερό Βήμα)

Ενώ οι εκπρόσωποι του παλιού πολιτικού κόσμου προσπαθούν να τρομοκρατήσουν τους ψηφοφόρους με το σκιάχτρο της μεγάλης καταστροφής που υποτίθεται ότι θα ακολουθήσει ενδεχόμενη εκλογική νίκη της Αριστεράς, τα επίσημα στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών βοούν για την καταστροφή που έχει ήδη επέλθει και επιταχύνεται με ανησυχητικούς ρυθμούς.

Πρώτο στοιχείο που αξίζει προσοχής: Ενώ το πρωτογενές έλλειμμα (δηλαδή, χωρίς να υπολογίζονται οι τόκοι) σχεδόν μηδενίζεται εξ αιτίας της ασφυκτικής λιτότητας (περιορίστηκε σε μόλις 18 εκ. ευρώ στο πρώτο τετράμηνο, σε σύγκριση με το 1,48 δις το αντίστοιχο περυσινό διάστημα), το έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης αυξάνεται κατά πολύ (7,62 δις, από 5,47 δις). Το οικονομικό αυτό «θαύμα» εξηγείται από την αλματώδη αύξηση των δαπανών για αποπληρωμή των δανείων, καθώς οι τόκοι σχεδόν διπλασιάστηκαν (από 3,99 δις πέρυσι σε 7,60 δις φέτος).

Δύσκολοι καιροί για εκδότες (αξέχαστες επιτυχίες 2011)

Πηγή: Techie Chan

Ο περισσότερος κόσμος που δεν έχει ασχοληθεί ενδελεχώς με το μηντιακό σύστημα, αναρωτιέται για ποιο λόγο λυσομανούν τα κανάλια και οι εφημερίδες κατά του σύριζας. Πολύ συχνά θα τους απαντήσουν πως πρόκειται για ιδεολογική διαμάχη. Κάτι που σε γενικές γραμμές είναι αληθές, αν δεν υπήρχε ο ελέφαντας στο σαλόνι. Που δεν είναι άλλος από το γεγονός πως το μηντιακό σύστημα είναι ένας επαγγελματίας αγελαδάρης. Η αγελάδα που αρμέγει είναι φυσικά το κράτος και οι πολίτες ξεχωριστά, αλλά δεν την αρμέγει πάντα για προσωπική του χρήση. Πολύ συχνά διάφοροι που θέλουν να αρμέξουν το κράτος ή τους πολίτες μέσω διάφορων καρτέλ στρέφονται στα μήντια για να διαμορφώσουν κλίμα και να τους κάνουν τη δουλειά. Με το αζημίωτο φυσικά.

Γι’ αυτό το αζημίωτο θα σας μιλήσω με 4 μικρά πινακάκια. Θα αρχίσουμε από το περσινό αγαπημένο, που αφορά τα εταιρικά αποτελέσματα των εκδοτών για το 2010.

Όπως λέγαμε και στις δύο προηγούμενα επεισόδια (μέρος 1ο και 2ο), οι εκδοτικές επιχειρήσεις έχουν δανειστεί χρήματα που είναι αδύνατο να αποπληρώσουν και που θα έκαναν το ελληνικό κρατικό χρέος να φαίνεται μπροστά τους αθώο. Αν ένα κράτος με χρέος 120% του ΑΕΠ δεν μπορεί να δανειστεί από τις αγορές, τότε πως τα καταφέρνουν και συνεχίζουν να λειτουργούν επιχειρήσεις που σε αντίθεση με τα κράτη δεν έχουν τη δυνατότητα να νομοθετούν φόρους?

Goldman Sachs: Προσοχή! Τρία είναι τα γεγονότα του Ιουνίου που θα καθορίσουν το μέλλον της Ευρωζώνης και της Ελλάδας - Προετοιμαστείτε για απογοήτευση...

ΠΗΓΗ: www.bankingnews.gr

Ιδιαίτερα κρίσιμες είναι οι επόμενες εβδομάδες για την Ευρωζώνη και ειδικά για την Ελλάδα, με αποκορύφωμα τη Σύνοδο Κορυφής στις 28- 29 Ιουνίου. Η Goldman Sachs πάντως δεν αισιοδοξεί ότι θα βρεθεί λύση μέσα σε αυτό το διάστημα, αντίθετα προετοιμάζεται να απογοητευτεί...

Ποιες είναι οι τρεις κρίσιμες ημερομηνίες:

- 13 Ιουνίου - Η εσωτερική διαμάχη της Γερμανίας για το δημοσιονομικό σύμφωνο: Ο ''πόλεμος'' ενάντια στην αυστηρή λιτότητα που προωθεί η καγκελάριος Μέρκελ είναι πλέον και 'εσωτερικός'. Η αντιπολίτευση του SPD έχει προειδοποιήσει ότι δεν θα της δώσει την πλειοψηφία για την έγκριση του δημοσιονομικού συμφώνου στη γερμανική Βουλή Bundestag, εκτός κι αν συμπεριληφθούν παράλληλα αναπτυξιακά μέτρα. Το θέμα θα συζητηθεί σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών στις 13 Ιουνίου. Παράλληλα, επί τάπητος θα τεθούν διάφορες προτάσεις για την αντιμετώπιση της κρίσης στην ευρωζώνη.

Soros: The Accidental Empire

ΠΗΓΗ: SJE

by G. Soros

NEW YORK – It is now clear that the main cause of the euro crisis is the member states’ surrender of their right to print money to the European Central Bank. They did not understand just what that surrender entailed – and neither did the European authorities.

CommentsWhen the euro was introduced, regulators allowed banks to buy unlimited amounts of government bonds without setting aside any equity capital, and the ECB discounted all eurozone government bonds on equal terms. Commercial banks found it advantageous to accumulate weaker countries’ bonds to earn a few extra basis points, which caused interest rates to converge across the eurozone. Germany, struggling with the burdens of reunification, undertook structural reforms and became more competitive. Other countries enjoyed housing and consumption booms on the back of cheap credit, making them less competitive.

CommentsThen came the crash of 2008. Governments had to bail out their banks. Some of them found themselves in the position of a developing country that had become heavily indebted in a currency that it did not control. Reflecting the divergence in economic performance, Europe became divided into creditor and debtor countries.