Επιζήμια και προσωρινή η συμφωνία ανταλλαγής ομολόγων

ΠΗΓΗ: ΠΡΙΝ 22/1/2012

του Λ. Βατικιώτη

Σε χειρότερη κι όχι καλύτερη θέση θα βρεθεί η ελληνική κοινωνία έναντι των δανειστών της με την υπογραφή της συμφωνίας ανταλλαγής των ελληνικών ομολόγων στο πλαίσιο της εφαρμογής της απόφασης της ΕΕ της 26^ηςΟκτωβρίου. Ήδη, μετά την προσωρινή διακοπή και τις απειλές που εκτοξεύθηκαν εκατέρωθεν οι διαπραγματεύσεις όλη την προηγούμενη εβδομάδα συνεχίστηκαν σε καλό κλίμα και όλα τα ρεπορτάζ μαρτυρούν πως οι δύο βασικές διαφορές έχουν γεφυρωθεί: Πρώτο, σε ό,τι αφορά το επιτόκιο και δεύτερο σε ό,τι αφορά την λήξη των ομολόγων. Χωρίς ακόμη να έχει οριστικοποιηθεί η συμφωνία, το σημείο συμβιβασμού φαίνεται να έχει βρεθεί σε ένα μεσοσταθμικό επιτόκιο ύψους 4% και περίοδο αποπληρωμής τα 30 χρόνια. Ανοιχτό θέμα ωστόσο παραμένει ακόμη η έκταση της συμμετοχής των ιδιωτών πιστωτών. Πόσοι δηλαδή απ’ όσους έχουν τοποθετηθεί σε ελληνικά ομόλογα θα δεχθούν να συμμετάσχουν στην εθελοντική ανταλλαγή που θα επιτρέψει την μείωση του χρέους κατά 100 δισ. ευρώ, από τα 360 δισ. που είναι σήμερα όπως προβλέπει η συμφωνία, στο πλαίσιο της οποίας θα εγκριθεί νέος δανεισμός ύψους 130 δισ. ευρώ. Απ’ αυτό το ποσό τα 30 δισ. θα πάνε στις τράπεζες για να καλύψουν τις μαύρες τρύπες που θα δημιουργηθούν, με το μέλλον τους ωστόσο να είναι άδηλο…

Ξένο κεφάλαιο

ΠΗΓΗ: ΔΡΟΜΟΣ

Mια ξεχασμένη αλλά επίκαιρη έννοια. Του Χρίστου Καραμάνου

Η Αριστερά στη δεκαετία του ’90 σχεδόν έσβησε από το λεξιλόγιό της την αναφορά στο ξένο κεφάλαιο. Κατά βάση -σε όλες μάλιστα τις εκδοχές της, ευρωπαϊστική, αντικαπιταλιστική, ταξικιστική- επηρεάστηκε από την αστική προπαγάνδα για «ισχυρή Ελλάδα του ευρώ» και μεταλλάχθηκε η αντίληψή της για την χαρακτήρα της χώρας. Κυριαρχεί πλέον η αντίληψη για «ιμπεριαλιστική Ελλάδα» ή για «μικροϊμπεριαλιστική Ελλάδα». Οι φορείς των αντιλήψεων αυτών προφανώς δεν μπορούσαν να δουν στην πραγματική διάσταση τον παράγοντα χρέος. Έτσι, από το 2010 και μετά οι αναφορές αυτές περιορίζονται, καθώς η χώρα βαδίζει στη χρεοκοπία, οι αντιλήψεις, όμως, παραμένουν και εκφράζονται με την υποτίμηση των ζητημάτων της χούντας και της Κατοχής, την υποτίμηση του στόχου της ανεξαρτησίας, καθώς και με την υποτίμηση του ρόλου του ξένου κεφαλαίου στη χώρα.

Γιατί πρέπει να πάει η τρόικα φυλακή

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ

του Θ. Καρτερού

ΜΕΧΡΙ κι ο Σημίτης το κατάλαβε, αλλά η αλητεία σε σχήμα τρόικας που ελέγχει αυτή τη στιγμή τη χώρα εξ ονόματος των δανειστών, των αγορών και των Γερμανών δεν παίρνει από λόγια. Ούτε από αριθμούς, ούτε από στοιχεία, ούτε από λογική καταλαβαίνει. Ασκεί μια απόλυτη εξουσία που άλλοι της ανέθεσαν και για την οποία εμείς ούτε καν κρίθηκε σκόπιμο να ρωτηθούμε. Κι όσο για ανθρωπιά, αλληλεγγύη, σεβασμό στα δικαιώματα ενός λαού, αυτά ούτε που τα διδάχτηκαν στις σχολές τους και προφανώς ούτε καν τα έχουν ακουστά.

ΕΤΣΙ εξακολουθούν το ίδιο βλακώδες και επαναλαμβανόμενο έγκλημα, περικοπές, περικοπές, περικοπές, με έναν δογματισμό και μια ψυχρή αγριότητα που παραπέμπει στους παπάδες του Μεσαίωνα. Βαφτίζοντας κατά περίπτωση τις χήνες ψάρια, όπως ακριβώς οι ομοϊδεάτες τους εκείνων των σκοτεινών χρόνων. Και παραβιάζοντας χωρίς καμιά αιδώ και χωρίς καμιά περίσκεψη όλους εκείνους τους κανόνες που υποτίθεται ότι ήρθαν να διδάξουν και να επιβάλουν σε μας τους άγριους ως εκπρόσωποι της αγίας εκκλησίας του κέρδους και της ακόμα αγιότερης ιερής εξέτασης των αγορών.

Σπ. Λαπατσιώρας: Αυτό το "κούρεμα" δεν απαντά στη βιωσιμότητα του χρέους

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ

Ημερομηνία δημοσίευσης: 22/01/2012

ΤΟΥ ΣΠΥΡΟΥ ΛΑΠΑΤΣΙΩΡΑ*

Αν και γράφουμε αυτές τις γραμμές πριν από τη διαφαινόμενη πιθανότατη ολοκλήρωση του πρώτου γύρου που αφορά στην αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους, το περίφημο PSI Plus, μάλλον οδηγούμαστε στην αναγγελία μίας συμφωνίας σχετικά συμβατής με τους λογιστικούς στόχους που είχαν τεθεί στη Σύνοδο της 26ης Οκτωβρίου. Αν τη ημέρα που διαβάζονται αυτές οι γραμμές δεν έχει ολοκληρωθεί η συμφωνία, τότε η αναγκαιότητα διαγραφής ενός τμήματος του χρέους θα οδηγήσει στην πραγματοποίησή της στο επόμενο διάστημα είτε στο μη εθελοντικό μονομερές «κούρεμα», και τα δύο με περιπλοκή των πολιτικών εξελίξεων. Η ολοκλήρωσή της θα είναι αποτέλεσμα το οποίο θα βάλει ένα κόμμα στην ιδεολογική τρομοκρατία που ασκήθηκε στην ελληνική κοινωνία για τις ανάγκες δημιουργίας συναίνεσης στην υπάρχουσα πολιτική και θα ανοίξει νέους, πιο δύσκολους γύρους, για το πολιτικό προσωπικό που διαχειρίζεται τις τύχες της υπάρχουσας μορφής αστικής ηγεμονίας.

Irish campaigners demand halt to repayment of Anglo Irish Bank debts

• Heather Stewart
• guardian.co.uk, Wednesday 18 January 2012 

The government is due to make a €3.1bn payout on an Anglo Irish bond in March. Photograph: Peter Muhly/AFP/Getty Images

Anti-debt campaigners gathered in Dublin on Wednesday to call on the Irish government to suspend repayments on the bonds of bailed-out lender Anglo Irish Bank.

A coalition of trade unionists, faith groups and international debt relief campaigners, called Debt Justice Action, is highlighting the social costs of keeping up repayments on the bonds of Ireland's bailed-out banking sector.

Andy Storey of University College Dublin said the €3.1bn (£2.6bn) the Irish government is due to pay out on an Anglo bond at the end of March could fund the country's entire primary school system for a year.

He said most private bondholders in the bank have now been paid off, so the government is now repaying public-sector creditors, including the European Central Bank, which part-funded the Irish bailout. In total, the rescue of Anglo will have cost €47bn by 2031, the equivalent of 30% of Ireland's current GDP.

Ναυάγιο PSI: το μη χείρον βέλτιστον

ΠΗΓΗ: protagon.gr

του Γ. Βαρουφάκη

Όλοι αγωνιούν για το PSI+. Εύχονται να πάει καλά, να ανακουφιστεί έτσι το ελληνικό δημόσιο χρέος, να πάρουμε πάλι την «δόση» μας και τον Μάρτιο να κλείσει η νέα δανειακή σύμβαση με την τρόικα ώστε να «σωθεί» άλλη μια φορά η χώρα.

Στο προηγούμενο κείμενό μου εδώ στο protagon, εξήγησα γιατί θεωρώ το PSI+ μια απάτη που απεγνωσμένα ψάχνει νομιμοποίηση. Εμμένω σε αυτά που έγραφα εκεί (τα οποία τα τελευταία εικοσιτετράωρα φαίνεται να έχουν επιβεβαιωθεί τις τελευταίες μέρες από τον διεθνή τύπο, βλ. εδώ καιεδώ). Παρά την «συμφωνία» που μάλλον θα ανακοινωθεί (με φανφάρες πανομοιότυπες με εκείνες που ακολούθησαν τις καταστροφικές Συνόδους-Συμφωνίες της 21η Ιουλίου, της 26η Οκτωβρίου και της 9η Δεκεμβρίου), θα πρόκειται περί νεκρού γράμματος: Τις εβδομάδες που θα ακολουθήσουν θα ξετυλιχθεί ένα κρυφό, παρασκηνιακό δράμα καθώς η ΕΕ και το ΔΝΤ θα διεξάγει μια νέα σειρά διαπραγματεύσεων με τις σκιώδεις τράπεζες (τα hedge funds) τα οποία θα απαιτούν ίδια μεταχείριση των ελληνικών ομολόγων τους με τα ομόλογα που κρατά η ΕΚΤ, και η οποία απαιτεί την εξαίρεσή τους από οιοδήποτε κούρεμα. Εν κατακλείδι, το PSI+ είτε συμφωνηθεί είτε όχι δεν θα φέρει τις «ανάσες» που έχει ανάγκη το δημόσιο χρέος χωρίς να εμπλέξει όλη την Ευρώπη σε μια μεγάλη περιπέτεια που δεν αξίζει τον κόπο.

Στο ειδικό δικαστήριο ο ΓΑΠ - Στοιχεία από την Ζωή Γεωργαντά - Δείτε το βίντεο

ΠΗΓΗ: alfavita

Η αναγκαία ‘’πρόταση εξουσίας’’ της αριστεράς και η γελοιογραφία της

ΠΗΓΗ: aristero blog

Παναγιώτης Μαυροειδής

To δίλημμα το έθεσε ο Παπαδήμ(ι)ος στη Βουλή και από εκεί θα ξεκινήσουμε: ''Τι προτιμάτε; ανοιχτές επιχειρήσεις με χαμηλότερες αποδοχές ή κλειστές επιχειρήσεις;'' Μεταφράζουμε: ''τι προτιμάτε; κινέζικα μεροκάματα ή ανεργία;''. Πριν βιαστεί κάποιος να δηλώσεις αγανακτισμένος με τον ψυχρό τραπεζίτη, πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι το δίλημμα αυτό το θέτει η ίδια η ΕΕ, στο πλαίσιο του ''Συμφώνου για το ευρώ'' και την ''νέα οικονομική διακυβέρνηση''. Σαφώς τίθεται θέμα καθορισμού των μισθών με παρεμβάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, με κριτήριο την ανταγωνιστικότητα ως προς τους βασικούς ανταγωνιστές της ΕΕ, δηλαδή τις αναπτυσσόμενες χώρες τύπου Κίνας. Δεν αρκεί να πούμε ότι το δίλημμα είναι κυνικό, ωμό και εκβιαστικό. Είναι ακόμη χειρότερα, καθώς είναι και ψεύτικο. Δεν υπάρχει δίλημμα. Στο νέο τοπίο της μετα-μνημονιακής ερήμου στην Ελλάδα, θα έχουμε και εφιαλτικά επίπεδα ανεργίας και κινέζικα μεροκάματα.

 

Αν δεν τους ανατρέψουμε, θα έχουμε μια πραγματική κοινωνική καταβύθιση, με πρώτο θύμα το παραγωγικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, δηλαδή την εργατικά στρώματα στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Μαζί με αυτούς και όλο το λαό, πλην της οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας. Μην ξεχνάμε ότι για πρώτη φορά από τη δεκαετία του 60 ο οικονομικά μη ενεργός πληθυσμός υπερτερεί του οικονομικά ενεργού.

Προς τι τα μειδιάματα;

ΠΗΓΗ: Αριστερό Βήμα

της Αριάδνης Αλαβάνου

Έχουν λόγους και χαμογελούν οι Παπαδήμος, Βενιζέλος και Νταλάρα. Το λιγότερο έκαναν καλά τη δουλειά τους. Ενώ τα φιλικά τους ΜΜΕ μπορούν να εξαπολύσουν τους γνωστούς διθυράμβους –ήδη άρχισαν στις ηλεκτρονικές εκδόσεις-- και να πλέξουν την προπαγάνδα της επιτυχίας, με την επικείμενη συμφωνία για το εθελοντικό κούρεμα, αν τελικά γίνει, κατόρθωσαν να ξελασπώσουν τους επενδυτές κατόχους ελληνικών ομολόγων και να θάψουν τη χώρα κάτω από τόνους λάσπης ενός τερατώδους δανείου  130 δισ. ευρώ, να μετατρέψουν το δίκαιο των νέων ανταλλάξιμων ομολόγων από ελληνικό σε αγγλικό και να εντείνουν τα μέτρα ισοπέδωσης  μισθών και κοινωνικής προστασίας σε μια χώρα εντάσεως ανεργίας που όλα βγαίνουν στο σφυρί.

Αναμένοντας τη Δευτέρα για τις τελικές αποφάσεις, η έκβαση των διαπραγματεύσεων με τους ιδιώτες δανειστές για το ελληνικό PSI (εθελοντική ανταλλαγή ομολόγων) έχει ως εξής: “Κουρεύονται " 200 δισ. ευρώ ελληνικού χρέους, με 50%, ήτοι λιγότερο από το 30%  (σύνολο δημόσιου χρέους 338 δισ. ευρώ, κούρεμα 100 δισ.). Το 50% της ονομαστικής αξίας που κατοχυρώνεται στους ιδιώτες δανειστές είναι πολύ ψηλότερο από το 70% κούρεμα που θα είχαν αν πουλούσαν τα ομόλογα με τις τιμές της αγοράς. Άρα βγαίνουν καλά κερδισμένοι. Αν δε προσθέσουμε και το επιτόκιο, μέσος όρος 4,25% για τριάντα χρόνια  και την κλιμάκωσή του ανάλογα με το ρυθμό ανάπτυξης του ΑΕΠ μετά το 2020, αναμένουν ανέλπιστα καλές αποδόσεις για τα “σκουπίδια” που έχουν στα χέρια τους. 

Πώς στήθηκε το σκηνικό λεηλασίας

ΠΗΓΗ: Το Ποντίκι

Το Βερολίνο έχει εδώ και μήνες (από τον Μάιο του 2010) καταστήσει σαφές και χωρίς περιστροφές το πώς εννοεί την προοπτική επενδύσεων στην Ελλάδα. Ήταν η περίοδος του περασμένου Οκτωβρίου και της επίσκεψης του αντικαγκελαρίου Φίλιπ Ρέσλερ, που τότε η κυβέρνηση Παπανδρέου «διαφήμιζε» ότι, μαζί με τους 100 επιχειρηματίες που τον συνόδευαν, έφερνε μαζί του και τα βαλιτσάκια με το γερμανικό χρήμα για επενδύσεις.

Δυστυχώς τα... βαλιτσάκια γνωρίζουμε πολύ καλά από άλλες υποθέσεις και πώς και για... ποιους έρχονται.

Οι προσεκτικοί στα λόγια του Ρέσλερ διάβασαν την αλήθεια. Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης της Γερμανίας ανέφερε ως άμεση προτεραιότητα (δηλαδή προϋπόθεση) της «Πρωτοβουλίας για Επενδύσεις και Ανάπτυξη στην Ελλάδα» τη δημιουργία Ειδικών Οικονομικών Ζωνών (ΕΟΖ) όπου θα εφαρμόζονται ειδικά νομικά ή διοικητικά πλαίσια. Ξεκάθαρες οι γερμανικές βουλές, οι οποίες δεν δικαιολογούν τον πανηγυρικό τόνο που είχε δώσει η Αθήνα στην επίσκεψη: χαμηλό εργατικό κόστος, ελαστικές εργασιακές σχέσεις, αλλά και ειδικό φορολογικό και νομικό καθεστώς είναι το... τετράπτυχο που προωθούν οι Γερμανοί.

Η φοροδιαφυγή των πολυεθνικών αιτία για τη διάλυση του δημόσιου τομέα

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ

Του ΘΕΜΗ ΚΟΤΣΙΦΑΚΗ*

Είναι γεγονός ότι αυτά που συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα δεν αποτελούν ελληνική ιδιαιτερότητα. Δείχνουν την προσπάθεια, την πολιτική επιλογή καλύτερα, του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος να διαλύσει το κοινωνικό κράτος και τις παροχές του σε όλο τον κόσμο. Να εξασφαλίσει ακόμα μεγαλύτερα κέρδη στις μεγάλες επιχειρήσεις και τις τράπεζες, να συγκεντρώσει τον παγκόσμιο πλούτο σε όλο και λιγότερα χέρια. Βέβαια, το επίπεδο ανάπτυξης του κοινωνικού κράτους και των παροχών του είναι διαφορετικό από χώρα σε χώρα, άρα και οι αντοχές του διαφορετικές στην επίθεση της πιο ακραίας νεοφιλελεύθερης πολιτικής που έχει υπάρξει ποτέ στον πλανήτη.

Η μείωση των δαπανών για τη δημόσια εκπαίδευση, την υγεία και όλες γενικά τις δημόσιες υπηρεσίες είναι στην πρώτη γραμμή της πολιτικής που ασκούν οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι ΗΠΑ, οι χώρες του ΟΟΣΑ κ.λπ.

Η έξοδος από το ευρώ ως εναλλακτική λύση: η περίπτωση της Αργεντινής

ΠΗΓΗ: www.tlaxcala-int.org/article.asp?reference=6628

Vicenç Navarro

Μια θεωρία, που προωθείται από σημαντικούς χρηματοπιστωτικούς κύκλους, όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), είναι αυτή που αναπτύσσεται από δύο οικονομολόγους του , τον  Ken Rogoff και την Carmen Reinhart, που με έκπληξη είδαμε σε ένα πρόσφατο άρθρο να αποκαλούνται  "οι νέοι  γκουρού της οικονομίας ",και  οι οποίοι υποστηρίζουν ότι η ύφεση, που προκαλείται από τις οικονομικές κρίσεις, πρέπει να επιλύεται με αργό ρυθμό μετά από πολλά χρόνια αργής και επώδυνης  πορείας ανάκαμψης. Στα γραπτά τους, οι συγγραφείς τονίζουν τις λέξεις  αργό και επώδυνο. Η προώθηση αυτής της θεωρίας από το ΔΝΤ και η αποδοχή της  από τα νεοφιλελεύθερα χρηματοπιστωτικά και οικονομικά μέσα ενημέρωσης  , στηρίζεται στο συμπέρασμα  ότι είναι οι δημόσιες πολιτικές που ευθύνονται για την χαμηλή ανάκαμψη των ευρωπαϊκών οικονομιών και, ειδικότερα, οι χώρες  που αποκαλούνται  περιφρονητικά    PIIGS (Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ιταλία, Ελλάδα και Ισπανία), χοίροι στα αγγλικά.

Bloomberg: Το ελληνικό deal δεν θα σώσει το ευρώ

ΠΗΓΗ: euro2day

Η συμφωνία για το PSI και τη μείωση του ελληνικού χρέους δεν ανταποκρίνεται σε αυτά που πρέπει να γίνουν για να σωθεί το ευρώ, εκτιμούν οι συντάκτες του Bloomberg. 

Όπως επισημαίνουν, κάποια στιγμή, ενδεχομένως τις επόμενες εβδομάδες, η Ευρώπη θα έρθει αντιμέτωπη με ένα μεγάλο πρόβλημα στο σχέδιό της για ενίσχυση των δημοσιονομικών της περιοχής, καθώς ορισμένες κυβερνήσεις της ευρωζώνης, όπως η Ελλάδα, πολύ απλά δεν θα μπορούν να αποπληρώσουν τα χρέη τους. 

«Όσο πιο νωρίς το καταλάβουν αυτό οι ηγέτες της Ευρώπης και λάβουν τα κατάλληλα μέτρα,τόσο λιγότερο ακριβή θα είναι η λύση», σχολιάζουν. 

Could Ecuador be the most radical and exciting place on Earth?

• 
• • Jayati Ghosh
  • guardian.co.uk, Thursday 19 January 2012 19.02 GMT
  • Article history

President Rafael Correa's approval ratings are in excess of 70%. Photograph: Guillermo Granja/Reuters

Ecuador must be one of the most exciting places on Earth right now, in terms of working towards a new development paradigm. It shows how much can be achieved with political will, even in uncertain economic times.

Just 10 years ago, Ecuador was more or less a basket case, a quintessential "banana republic" (it happens to be the world's largest exporter of bananas), characterised by political instability, inequality, a poorly-performing economy, and the ever-looming impact of the US on its domestic politics.

In 2000, in response to hyperinflation and balance of payments problems, the government dollarised the economy, replacing the sucre with the US currency as legal tender. This subdued inflation, but it did nothing to address the core economic problems, and further constrained the domestic policy space.

Οι επιχειρηματίες εγκαταλείπουν, ξέρουν κάτι;

ΠΗΓΗ: ΔΡΟΜΟΣ

του Γ. Κατερίνη

Έκπληκτοι οι εργαζόμενοι στην εταιρία καλλυντικών Γερολυμάτος, που είχε εξαγοραστεί από τον Όμιλο Λαυρεντιάδη, άκουγαν στις αρχές Δεκεμβρίου από κάποιον εμφανιζόμενο ως υπεύθυνο της επιχείρησης, ότι θα μπουν σε ένα καθεστώς διαλείπουσας εργασίας μιας ημέρας την εβδομάδα, δηλαδή, σε εργασία χωρίς μισθό και κατά συνέπεια χωρίς δικαίωμα αποζημίωσης.

Μέσα από μια ύποπτη αλλαγή ιδιοκτησιακού καθεστώτος, ουσιαστικά μια μεγάλη και σύγχρονη επιχείρηση εγκαταλείφθηκε, μαζί με τους εργαζόμενούς της. Ο Όμιλος Λαυρεντιάδη, αφού συγκέντρωσε πλειάδα επιχειρήσεων από τον κλάδο του φαρμάκου και των καλλυντικών, εγκαταλείπει σταδιακά υποδομές και επιχειρηματικές δραστηριότητες.
Τις ίδιες μέρες, οι εργαζόμενοι σε μια σύγχρονη εκτυπωτική μονάδα -την 3Ε Εκτυπωτική- αποφασίζουν να διεκδικήσουν τα δεδουλευμένα τους. Ο ιδιοκτήτης κηρύσσει λοκ-άουτ κι εγκαταλείπει το ιδιόκτητο εργοστάσιο, με τον εξοπλισμό του και μισοτελειωμένες εργασίες για να μην πληρώσει λίγες εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ.

Η μείωση του μισθολογικού κόστους δεν έχει βελτιώσει τον ανταγωνισμό, επισημαίνει ο ΙΟΒΕ

ΠΗΓΗ: Sofokleous 10

Στο ύψος τους παραμένουν οι τιμές στην Ελλάδα, παρά τη μείωση του εργατικού κόστους, λόγω της μηδαμινής προόδου στις μεταρρυθμίσεις που θα οδηγούσαν σε βελτίωση των συνθηκών ανταγωνισμού. Ως αποτέλεσμα, η μείωση των μισθών απορροφάται από τα περιθώρια κέρδους και επιτυγχάνεται ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα.

Αυτό είναι το συμπέρασμα του επιστημονικού συμβούλου του ΙΟΒΕ Νίκου Ζόνζηλου, που μιλώντας για τις επενδύσεις, την ανάπτυξη και την ανεργία σε ανοικτή συζήτηση του ΕΛΙΑΜΕΠ, με τίτλο «Ελλάδα: μεταρρυθμίσεις, ρήξεις τομές», επισήμανε μεταξύ άλλων ότι το κεντρικό ερώτημα στον γρίφο της χαμηλής ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας είναι το κατά πόσο περνά η μείωση των μισθών στις τιμές.

Romania protests a warning from the street

ΠΗΓΗ: BBC

"Brutal and unthinkable in a West European country." That was the verdict on two years of Romanian austerity measures from Andreas Treichl, the president of Austria's Erste Group, the largest foreign investor in the Romanian banking sector.

But he added that "Easterners are used to brutality", placing the measures taken in response to the global crisis in the broader context of hardship as a result of post-communist transition: the job losses, 25% public salary cuts, pension freezes and harsh reductions in social security benefits.

Whether he really meant it as a praise for Romanian resilience against adversity is a good question.

In any case, it is no longer true. A wave of spontaneous protests began last week, directed against the centre-right coalition government, and especially against President Traian Basescu, who since early 2010 has played the role of main communicator and driving force behind the austerity package.

Ας προετοιμαστούμε για νομική και βαθμολογική χρεοκοπία της Ελλάδος – Τι θα σημάνει αυτό για τις καταθέσεις, δάνεια, μισθούς, ΧΑ και τραπεζικές μετοχές;

Πηγή: bankingnews.gr

του Π. Λεωτσάκου

Οι απειλές – προειδοποιήσεις των οίκων αξιολόγησης Fitch και Standard and Poor’s ότι η Ελλάδα μπορεί να χρεοκοπήσει δεν είναι  τυχαίες.
Έχει σχεδιαστεί εδώ και καιρό ως έσχατη προφανώς λύση, αλλά ως λύση η συντεταγμένη χρεοκοπία της Ελλάδος εντός ευρώ.

Τι σημαίνει όμως νομική και βαθμολογική χρεοκοπία; 

Η βαθμολογική χρεοκοπία στηρίζεται στις αξιολογήσεις των οίκων Standard and Poor’s, Fitch, Moody’s οι οποίοι λόγω των χαρακτηριστικών του PSI+ θα βαθμολογήσουν την Ελλάδα σε καθεστώς προσωρινής χρεοκοπίας, δηλαδή η Ελλάδα θα είναι χρεοκοπημένη για 1 έως 3 μήνες. 

Νομική χρεοκοπία θα προκύψει για την Ελλάδα άπαξ και ενεργοποιηθούν τα CACs δηλαδή οι ρήτρες συλλογικής δράσης λόγω χαμηλής συμμετοχής στο PSI+.

Ως χαμηλή συμμετοχή νοείται εμπλοκή των ιδιωτών κατόχων ελληνικών ομολόγων σε ποσοστό από 60% με 65% και χαμηλότερα. 

Κοινώς λοιπόν η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει βαθμολογικά και νομικά. 

Από τα ορθόδοξα, στα σαδο-μαζοχιστικά οικονομικά

ΠΗΓΗ: ΔΡΟΜΟΣ

Από ποια φωτισμένα μυαλά ξεπηδούν και πού εδράζονται οι… θεωρίες της σκληρής λιτότητας. Της Αλίκης Βεγίρη

Αναρωτήθηκα, πολλές φορές τον τελευταίο καιρό από πού, από ποια κεφάλια ξεπήδησαν οι πολιτικές λιτότητες που μάς ταλανίζουν. Δεν μπορεί αυτοί που τις ενστερνίζονται με τόσο πάθος και τις εφαρμόζουν με τόση συνέπεια, από κάπου θα αντλούν τη βεβαιότητα για την ικανότητά τους να προκαλούν την πολυπόθητη ανάπτυξη. Κι αυτό το κάπου, φαντάζομαι, ότι θα πρέπει να είναι μια κάποια περισπούδαστη, μια πολύ καλά τεκμηριωμένη θεωρία. Άνθρωποι που μονοπωλούν τον ορθολογισμό, που εξανίστανται μπροστά στους ειδικούς και υποκλίνονται μπροστά στην ορθοφροσύνη και την αντικειμενικότητα των επιστημόνων, δεν μπορεί, από κάποια στέρεη θεωρητική βάση θα πρέπει να αντλούν τα επιχειρήματά τους. 

Για παράδειγμα, η μεταπολεμική οικονομία στηρίχτηκε εν πολλοίς στη θεωρία μιας μεγάλης μορφής, του Κέινς, σύμφωνα με τον οποίο η ύφεση δεν ξεπερνιέται με λιτότητα, αλλά με πολιτικές που τονώνουν τη ζήτηση, μέσω αύξησης των κρατικών δαπανών. Αν είχε, δε, εισακουστεί από το 1919, όταν έγραφε ότι οι παράλογες πολεμικές αποζημιώσεις που οι νικηφόροι σύμμαχοι είχαν επιβάλει στη Γερμανία θα οδηγούσαν σε βαθιά ύφεση, σε αδυναμία τελικά εξυπηρέτησης αυτών και σε κοινωνική και πολιτική αστάθεια, ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος πιθανόν και να είχε αποφευχθεί. Αναλογικά, μόνο μια αντίστοιχου διαμετρήματος μορφή θα μπορούσε να αναμετρηθεί σήμερα με τον Κέινς για να υποστηρίξει το εντελώς αντίθετο, ότι δηλαδή η ύφεση ξεπερνιέται με ακόμα λιγότερες κρατικές δαπάνες κι όχι με περισσότερες, η φτώχεια με ακόμα περισσότερη φτώχεια κοκ.

Η ιδιωτικοποίηση της «γενικής διάνοιας»

πηγή: εφημ. Δράση

Του Slavoj Zizek*

Πώς έγινε ο Bill Gates ο πλουσιότερος άνθρωπος στην Αμερική; Η περιουσία του δεν έχει καμία σχέση με το κόστος παραγωγής αυτών που πουλάει η Microsoft: δηλαδή, δεν είναι αποτέλεσμα του ότι παράγει καλό λογισμικό σε χαμηλότερες τιμές από τους ανταγωνιστές της, ή της «αξιοποίησης» των εργαζομένων της με μεγαλύτερη επιτυχία (η Microsoft πληρώνει τους γνωσιακούς εργαζόμενούς της με σχετικά υψηλό μισθό). Αν αυτό ίσχυε, η Microsoft θα είχε χρεοκοπήσει εδώ και καιρό: οι άνθρωποι θα επέλεγαν ελεύθερα συστήματα, όπως το Linux, τα οποία είναι εξίσου καλά ή και καλύτερα από τα προϊόντα της Microsoft. Εκατομμύρια άνθρωποι εξακολουθούν να αγοράζουν το λογισμικό της Microsoft, επειδή η Microsoft έχει επιβληθεί ως ένα σχεδόν καθολικό πρότυπο, μονοπωλώντας ουσιαστικά το χώρο, ως μια ενσάρκωση αυτού που ο Μαρξ αποκαλούσε «γενική διάνοια», εννοώντας τη συλλογική γνώση σε όλες τις μορφές της, από την επιστήμη μέχρι την πρακτική τεχνογνωσία. Ο Γκέιτς ιδιωτικοποίησε, πράγματι, ένα μέρος της γενικής διάνοιας και έγινε πλούσιος από την ιδιοποίηση του μισθώματος που επακολούθησε.

Σκοτεινοί Δείκτες και Αριθμοί, της (εντός ΟΝΕ) Ελληνικής Οικονομίας

ΠΗΓΗ: ΜΑΑ

Του Κώστα Παπουλή

 Εισαγωγικά: Η «αριθμητική» της (εντός ΟΝΕ) ελληνικής οικονομίας, από πολλές όψεις, είναι εντυπωσιακά αρνητική. Ορισμένες, από αυτές τις όψεις, αναφέρονται σε αυτό το άρθρο, όπως: 1) Η δυνατότητα παραγωγής πλεονάσματος ανά εργαζόμενο, σε σχέση με την Γερμανία, η την Ισπανία. 2) Η αρνητική καθαρή αποταμίευση όλη την δεκαετία του ευρώ, που δείχνει άλλωστε, ότι η ελληνική οικονομία δεν είχε κανέναν δυναμισμό, και ότι η φιλολογία περί ισχυρής Ελλάδας -που υιοθέτησε και τμήμα της αριστεράς- ήταν εσφαλμένη. 3) Η συνεπακόλουθη εξωτερική της υπερχρέωση και η δυναμική του δημοσίου χρέους (κύρια εξωτερικού), μιας ουσιαστικά (παραγωγικά και δημοσιονομικά) χρεοκοπημένης χώρας, που είναι ανέφικτο να ανακοπεί. 4) Η μεγάλη της κάμψη και οι χαμηλοί της μισθοί, σε σχέση με το κέντρο. 5) Η πραγματική συναλλαγματική ισοτιμία της χώρας, η οποία από την εποχή της πολιτικής της σκληρής δραχμής, αλλά και εντός ΟΝΕ, ανατιμάται διαρκώς, και έτσι η Ελλάδα διαθέτει εδώ και πολλά χρόνια πιο «σκληρό» νόμισμα από τις ΗΠΑ, την Γερμανία κλπ.

Αυτοί είναι μερικοί από τους σκοτεινούς αριθμούς, που λένε, ότι οι θυσίες που πρέπει να γίνουν από τον κόσμο της εργασίας, για να παραμείνει η Ελλάδα στο ευρώ είναι τεράστιες. Από την άλλη, δεν υπάρχει κανένα στοιχείο, που να δείχνει, ότι η ενταγμένη στην ΟΝΕ, ελληνική οικονομία, μπορεί να βγει από τον Άδη, και να ξεφύγει η χώρα από την διαδικασία ερημοποίησης. Η έξοδος λοιπόν, από το ευρώ, ως αντικειμενική φορά των πραγμάτων, καθίσταται μάλλον θέμα χρόνου.

Η επενδυτική τράπεζα που κυβερνά τον κόσμο…

ΠΗΓΗ: Sofokleous 10

Είναι πανίσχυρη και απόλυτος κυρίαρχος των αγορών. O λόγος βέβαια για την Goldman Sachs, η οποία βρίσκεται παντού και, σύμφωνα με κάποιους οικονομολόγους, πρόκειται για έναν πολιτικό οργανισμό, μασκαρεμένο σε επενδυτική τράπεζα, οι άνθρωποι του οποίου πλαισιώνουν περισσότερα από 60 χρόνια τον αμερικανικό κρατικό μηχανισμό. Το περιοδικό "Rolling Stone" την έχει χαρακτηρίσει ως "ένα τεράστιο χταπόδι το οποίο είναι τυλιγμένο στο πρόσωπο της ανθρωπότητας", ενώ η Wall Street μιλά συχνά για την "τράπεζα-τεφλόν", αφού η ιστορία της Goldman Sachs έχει δείξει ότι καμιά κατηγορία δεν "κολλά" πάνω της για καιρό. Εδώ και χρόνια υπάρχουν υποψίες ότι η τράπεζα επιδίδεται σε παράνομο front running (δηλαδή επωφελείται από τις μεγάλες εντολές που διενεργεί για λογαριασμό των πελατών της "παίζοντας" με τα δικά της χρήματα).

Η απώλεια Ανταγωνιστικότητας οφείλεται στην αύξηση της συναλλαγματικής ισοτιμίας Ευρώ/Δολαρίου

ΠΗΓΗ: CYNICAL

Τα διαγράμματα και τα στοιχεία είναι από την Ετήσια Έκθεση 2010, του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ, με τη συμβολή του Ηλία Ιωακείμογλου

Σε συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης «Πόσο συνδέεται το μισθολογικό κόστος με την ανταγωνιστικότητα;» είχαμε αφήσει ασχολίαστο ένα σημαντικό ερώτημα σχετικά με το είδος του νομίσματος βάσει του οποίου διεξάγεται το εξαγωγικό εμπόριο και την επίδραση των συναλλαγματικών ισοτιμιών. Το διεθνές εμπόριο της Ελλάδας (αγαθών και υπηρεσιών) δεν διεξάγεται μόνον με την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά με ένα ευρύτερο σύνολο χωρών, εκ των οποίων 35 καλύπτουν το μεγαλύτερο ποσοστό των διεθνών ανταλλαγών της Ελλάδας. Οι εμπορικές συναλλαγές με την ΕΖ μάλιστα καλύπτουν ένα ποσοστό λίγο μεγαλύτερο του 50% του εξωτερικού εμπορίου της Ελλάδας.

Η Ανταγωνιστικότητα δεν αποτελεί αυθύπαρκτο μέγεθος, αλλά αποκτά νόημα μόνο σε σχέση με άλλες χώρες. Επειδή δε ως κύριο νόμισμα διεθνών συναλλαγών χρησιμοποιείται το δολάριο, είναι λογικό να εξετάσουμε πώς αυτό επηρεάζει τις ποσότητες που ορίζουν το μοναδιαίο κόστος εργασίας (μ.κ.ε.) και εξ αυτού την ανταγωνιστικότητα. Το μ.κ.ε. δεν πρέπει να συγκρίνεται με το αντίστοιχο κάποιας μεμονωμένης χώρας, ειδικά της Γερμανίας που είναι και το σύνηθες, αλλά με το σύνολο των χωρών με τις οποίες έχουμε εμπορικές σχέσεις, φυσικά με το ανάλογο στατιστικό βάρος.

KRUGMAN: COMPETITIVENESS- A DANGEROUS OBSESSION

Magazine: Foreign Affairs

Issue: March/April 1994 (volume 73, number 2)

SYNOPSIS: One of the original papers on trade that put Krugman in the Economic spotlight. Talks about unintelligent concern with International Competition.

THE HYPOTHESIS IS WRONG

In June 1993, Jacques Delors made a special presentation to the leaders of the nations of the European Community, meeting in Copenhagen, on the growing problem of European unemployment. Economists who study the European situation were curious to see what Delors, president of the EC Commission, would say. Most of them share more or less the same diagnosis of the European problem: the taxes and regulations imposed by Europe's elaborate welfare states have made employers reluctant to create new jobs, while the relatively generous level of unemployment benefits has made workers unwilling to accept the kinds of low-wage jobs that help keep unemployment comparatively low in the United States. The monetary difficulties associated with preserving the European Monetary System in the face of the costs of German reunification have reinforced this structural problem.

It is a persuasive diagnosis, but a politically explosive one, and everyone wanted to see how Delors would handle it. Would he dare tell European leaders that their efforts to pursue economic justice have produced unemployment as an unintended by-product? Would he admit that the ems could be sustained only at the cost of a recession and face the implications of that admission for European monetary union?