ΧΡΥΣΟΣ ΚΑΙ ΝΟΜΙΣΜΑΤΑ

Πηγή: Sofokleous 10

του Β. Βιλιάρδου

Η επιστροφή στον κανόνα του χρυσού φαίνεται να είναι μία από τις λύσεις για την καταπολέμηση των μανιοκαταθλιπτικών αγορών, της υπερχρέωσης, των κρίσεων, του υπερπληθωρισμού και της δικτατορίας των τραπεζών – κυρίως όμως, για τη διατήρηση της παγκόσμιας ειρήνης

Ανάλυση και ιστορική αναδρομή

«Με εξαίρεση εκείνες τις εποχές, στις οποίες ίσχυε ο κανόνας του χρυσού, έχουν χρησιμοποιήσει πρακτικά όλες οι κυβερνήσεις στην Ιστορία το αποκλειστικό δικαίωμα τους να εκδίδουν χρήματα, για να λεηλατήσουν και να εξαπατήσουν τους Πολίτες-υπηκόους τους» (F.A. von Hayek).

«Χωρίς την ύπαρξη του κανόνα του χρυσού, δεν υπάρχει καμία δυνατότητα προστασίας των αποταμιεύσεων από τον περιορισμό της αγοραστικής τους αξίας, σαν αποτέλεσμα του υπερπληθωρισμού» (A.Greenspan – το 1966, πριν ακόμη γίνει μέλος της άρχουσας τάξης). 

«Ο χρυσός είναι χρήμα και τίποτα άλλο….Ο χρυσός είναι το πραγματικά μοναδικό χρήμα – με εξαίρεση το ασήμι» (J.P. Morgan).

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ 

Συνέντευξη τύπου της Πρωτοβουλίας για την Υπεράσπιση του Δημόσιου και Δωρεάν Πανεπιστήμιου στην Αθήνα

Πηγή: Υπερασπίζοντας το Δημόσιο Πανεπιστήμιο 

Πραγματοποιήθηκε σήμερα με μεγάλη επιτυχία η συνέντευξη τύπου της Πρωτοβουλίας για την Υπεράσπιση του Δημόσιου και Δωρεάν Πανεπιστήμιου στην Αθήνα.

Η συνέντευξη δόθηκε στη Νομική Σχολή Αθηνών. Το κείμενο υπογραφών της Πρωτοβουλίας (που έχει μέχρι τώρα συλλέξει περίπου 1100 υπογραφές στήριξης) παρουσίασε η συν. Ε.Καραμαλέγκου (Φιλοσοφική ΕΚΠΑ) και ακολούθως μίλησε ο συν.Γιώργος Τρυμπέρης (Φυσικό ΕΚΠΑ).  Οι δύο τοποθετήσεις ακολουθούν παρακάτω.

Την συνέντευξη παρακολούθησαν όλα σχεδόν τα μεγάλα έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ και ήδη τμήματα της εμφανίσθηκαν σε δελτία ειδήσεων.  Ελπίζουμε να τύχει της κάλυψης που της αρμόζει και να μην αποσιωπηθεί ή διαστραφεί μέσω γνωστών μεθόδων ιδιαίτερα κάποιων συγκροτημάτων που τον τελευταίο καιρό επιδίδονται στη συστηματική δυσφήμιση του πανεπιστημίου και των πανεπιστημιακών.

Την συνέντευξη επίσης παρακολούθησαν και αρκετές δεκάδες συνάδελφοι πανεπιστημιακοί.

Η Πρωτοβουλία για την Υπεράσπιση του Δημόσιου και Δωρεάν Πανεπιστήμιου κάλεσε στην καταψήφιση του εκτρωματικού ν/σ Διαμαντοπούλου και δήλωσε ότι, στην περίπτωση ψήφισης του, ο αγώνας  εναντίον του για την σωτηρία του Δημόσιου και Δωρεάν Πανεπιστημίου θα συνεχισθεί και δεν θα επιτραπεί ένας απαράδεκτος νόμος να διαλύσει την Ανώτατη Εκπαίδευση.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Behind the bankers’ mask

In the context of another financial crisis, debt audits could offer a way to counter the power of big finance. Nick Dearden introduces a special Red Pepper dossier

Πηγή:red pepper

by Nick Dearden

The economic crisis has led activists in countries such as Greece and Ireland to look to developing countries for models of how to fight an all-powerful, self-serving financial system that forces ordinary people to pay the price for its failures. From Dublin to Harare, the call for ‘debt audits’ is being taken up as a vital first step towards educating and mobilising people against an unjust financial system that benefits the few at the expense of the many.

Here, Nick Dearden introduces the history and significance of the campaign for debt audits, then Alan Cibils from Argentina, Maria Lucia Fattorelli from Brazil and Andy Storey from Ireland discuss their own experiences of debt audits and debt defaults, and examine the lessons for economic justice activists.

All that jazz, η Αριστερά του Ευρωομολόγου

Πηγή: Η Λέσχη

του Σπύρου Μαρκέτου

Στην αξέχαστη ταινία Αll That Jazz, του Μπομπ Φος, πρωταγωνιστής είναι ένας γοητευτικός και ανυπόταχτος σκηνοθέτης, που τον παίζει ο Ρόυ Σάιντερ. Η ζωή που κάνει τον σκοτώνει: γυναίκες, ποτά, τσιγάρα, ξενύχτια, και πολλή πολλή δουλειά. Η καρδιά του τον προειδοποιεί, αλλά εκείνος φυσικά δεν κόβει τίποτε απ’ όλα αυτά, ώσπου επέρχεται το μοιραίο. Στην πορεία όμως ο ήρωας αλλάζει. Αποστασιοποιείται από το εφήμερο, μέσα στο οποίο ως τότε κολυμπούσε σαν το ψάρι στο νερό. Όχι απλώς πεθαίνει σοφότερος, αλλά συνάμα αποστάζει, από τον ίδιο τον τρόπο που βιώνει την πορεία προς το τέλος, το ύστατό του έργο, το αριστούργημά του. Στοχάζεται όσα νιώθει, ώσπου τα μεταμορφώνει σε αξέχαστη τέχνη.

Όπως τα αναλύει σιγά σιγά, πέντε συναισθήματα κυριαρχούν διαδοχικά σ’ αυτή την αμείλικτη πορεία: οργή, άρνηση, διαπραγμάτευση, κατάθλιψη και αποδοχή. Αρχικά θυμωμένος που εμφανίζεται ο θάνατος ενώ είχε τόσο πολλά ακόμη να κάνει στη ζωή του, έπειτα ο ήρωας αρνείται ότι οι προειδοποιήσεις είναι πραγματικές. Μετά θέλει να διαπραγματευτεί, ζητά χρόνο. Όταν και η διαπραγμάτευση αποδεικνύεται μάταιη, έρχεται η κατάθλιψη, ώσπου ακολουθεί η συμφιλίωση με την πραγματικότητα, η αποδοχή του μοιραίου. Στο μεταξύ η ζωή του έχει πλουτίσει με διαστάσεις που της έλειπαν προηγουμένως, και η τέχνη του κορυφώνεται. Γι’ αυτό και το τέλος γίνεται τραγικό.

The Destructive Power of the Financial Markets

Πηγή: Spiegel online

Speculators are betting against the euro, banks are taking incalculable risks and the markets are in turmoil. Three years after the Lehman Brothers bankruptcy, the financial industry has become a threat to the global economy again. Governments missed the chance to regulate the industry, and another crash is just a matter of time.

 By SPIEGEL Staff.

The enemy looks friendly and unpretentious. With his scuffed shoes and thinning gray hair, John Taylor resembles an elderly sociology professor. Books line the dark, floor-to-ceiling wooden shelves in his office in Manhattan, alongside a bust of Theodore Roosevelt and an antique telescope.

Taylor is the chairman and CEO of FX Concepts, a hedge fund that specializes in currency speculation. It's the largest hedge fund of its kind worldwide, which is why Taylor is held partly responsible for the crash of the euro. Critics accuse Taylor and others like him of having exacerbated the government crisis in Greece and accelerated the collapse in Ireland.

People like Taylor are "like a pack of wolves" that seeks to tear entire countries to pieces, said Swedish Finance Minister Anders Borg. For that reason, they should be fought "without mercy," French President Nicolas Sarkozy raged. Andrew Cuomo, the former attorney general and current governor of New York, once likened short-sellers to "looters after a hurricane."

H ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Όταν η ληστεία κατά τη διάρκεια της μέρας συναντά τη ληστεία της νύχτας, της Naomi Klein

Πηγή: tvxs (alterthess)

Συνεχίζω να ακούω παραλληλισμούς ανάμεσα στις ταραχές του Λονδίνου και άλλων Ευρωπαϊκών πόλεων - τις σπασμένες βιτρίνες στην Αθήνα ή τα καμένα αυτοκίνητα στο Παρίσι. Και υπάρχουν ομοιότητες, αυτό είναι σίγουρο: μια σπίθα που την ανάβει η αστυνομική βία, μια γενιά που νιώθει παραμελημένη.

Ναι αλλά αυτά τα γεγονότα σημαδεύτηκαν από τις μαζικές καταστροφές ∙ οι λεηλασίες ήταν ήσσονος σημασίας. Υπήρξαν άλλωστε τα τελευταία χρόνια κι άλλες μαζικές λεηλασίες, και μάλλον πρέπει να μιλήσουμε και γι' αυτές. Υπήρξε η Βαγδάτη αμέσως μετά την εισβολή των ΗΠΑ - ένα παραλήρημα εμπρησμών και λεηλασίας που ερήμωσε βιβλιοθήκες και μουσεία. Τότε χτυπήθηκαν επίσης τα εργοστάσια. Το 2004 επισκέφθηκα ένα εργοστάσιο που κάποτε έφτιαχνε ψυγεία. Οι εργάτες του αφού είχαν αφαιρέσει καθετί που είχε αξία, μετά το έκαψαν ολοσχερώς, σε σημείο που η αποθήκη του εργοστασίου να μοιάζει με γλυπτό από λιωμένο μέταλλο.

Ψιλολόγια

Πηγή: Techie Chan

κατάλαβες αδερφάκι μου? Οι νεωτερικότητες δεν είναι καθόλου του γούστου μου. Διότι αντί ο καπιταλισμός να σκάει στα μούτρα μας κάθε οκτώβρη όπως επιτάσσει η παράδοση, τα τελευταία χρόνια έχει την έφεση να σκάει από τον αύγουστο. Επιπλέον -το έχω ξαναπει- όλη αυτή η βιασύνη χαλάει το σαπένς που προσπαθώ να χτίζω με τη μαγική μου σφαίρα. Δηλαδή έλεγε η μαγική μου σφαίρα πέρσι τον απρίλη πως η ελλάδα θα ζητήσει τη βοήθεια της ΕΕ και του ΔΝΤ και πως η κυβέρνηση επέλεγε εμφανώς αυτόν τον δρόμο. Κι αντί αυτό να συμβεί μετά από κανένα μήνα κι έτσι η μαγική μου σφαίρα να βγει θριαμβεύτρια -ρε κοιτάχτε αυτόν τον μπινέ που το είχε προβλέψει τόσο καιρό πριν- πήγε ο άλλος κι έβαλε πρόσω ολοταχώς στο κανό και το ανακοίνωσε από το καστελόριζο την επόμενη βδομάδα. Αλλά έτσι δεν πάμε καλά, διότι η δραματουργική τέχνη επιτάσσει να υπάρχει μια αμφισβήτηση, μια διαμάχη. Να περάσει κανένας μήνας, να βγει και κανένας πασόκος να σε χλευάσει που κινδυνολογείς και μετά πλάφ να σκάσει η βιοχλαπάτσα.

Ζηλωτισμός, απάθεια, κατάθλιψη

Πηγή: Βλέμμα

Οι τελευταίοι μήνες και ιδίως οι θερμοί Ιούλιος και Αύγουστος βρήκαν την Ελλάδα σε μια ιστορική καμπή. Η οικονομική κρίση ασφαλώς είναι αυτή που ορίζει τις συμπεριφορές, ατομικές και συλλογικές, αλλά γίνεται όλο και πιο φανερό, ακόμη και στον πιο ανυποψίαστο, ότι η κρίση είναι και κοινωνική και πολιτική. Θα τολμούσα να πω και πνευματική, υπό την έννοια ότι η κρίση αχρηστεύει τα εν χρήσει γνωστά εργαλεία και τις ορθόδοξες προσεγγίσεις· απαιτεί νέα σκέψη, τολμηρά βήματα, αυτοαναίρεση, κι αυτά λείπουν.

Ενα αποκαλυπτικό κλάσμα

ΠΗΓΗ: ΕλευθεροτυπίαΤου ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ Καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου grousis@ath.forthnet.gr

Μήνες τώρα, είμαστε μάρτυρες της απάτης των πάσης αποχρώσεως ιδεολογικών υπηρετών του συστήματος, οι οποίοι, όχι μόνον από άγνοια αλλά και εσκεμμένα, προσπαθούν να αποκρύψουν τις πραγματικές αιτίες της οικονομικής κρίσης.

Αυτή η απάτη τούς είναι αναγκαία τόσο για να μην αποκαλυφθεί η μακροπρόθεσμη αναποτελεσματικότητα των μέτρων που παίρνονται όσο, και κυρίως, για να μην αποκαλυφθεί το γεγονός ότι ο καπιταλισμός έχει υπερβεί τα ιστορικά του όρια και ότι συνεπώς η μόνη λύση για την επίλυση των αντιθέσεων που γεννά, στις οποίες και οφείλεται η κρίση, είναι η διά της ανατροπής υπέρβασή του.

Και ενώ ο παγκόσμιος χαρακτήρας της κρίσης είναι πια αδύνατον να συγκαλυφθεί όπως επιχειρήθηκε αρχικά -με επιχειρήματα του τύπου φταίει η τεμπελιά των Ελλήνων- όταν πια έγινε φανερό ότι αυτή πλήττει όχι μόνον την Ψωροκώσταινα αλλά ακόμη και τις πιο αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες, αυτή εμφανίζεται ως κρίση περιορισμένη στο χρηματοπιστωτικό επίπεδο, άντε ως αυθυπόστατη κρίση υπερπαραγωγής-υποκατανάλωσης (οπότε και υποστηρίζεται ότι μπορεί να αντιμετωπιστεί με την επιστροφή στον Κέινς), και όχι ως κρίση του ίδιου του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής συνολικά, ως κρίση της λογικής του καπιταλιστικού κέρδους και της απόσπασης υπεραξίας, από την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης.

Γιατί πήραν τ' όπλο τους ο Μπάφετ και ο Ντελόρ

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ 

ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΠΑΚΟΥ

Ο Καστοριάδης κήρυττε τον “πόλεμο” στην παντελή έλλειψη ορίων, όπως το διευρυνόμενο χάσμα του πλούτου, και ο Κρούγκμαν αποκαλεί “ληστές με τα ακριβά κοστούμια” τα γκόλντεν μπόις του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Αυτοί τουλάχιστον δείχνουν τον αντίπαλο και το διακύβευμα. Οι ηγέτες - μινιατούρες είναι αλλού...

Η δημόσια παρέμβαση του μεγαλοεπενδυτή Ουόρεν Μπάφετ για την φορολόγηση των ζάμπλουτων οικονομικών παραγόντων στις Ηνωμένες Πολιτείες ασφαλώς έχει τη σημασία της, όποια κι αν είναι τα κίνητρα του γνωστού δισεκατομμυριούχου. Η εμμονή των ρεπουμπλικανών υπέρ των ζάμπλουτων κεφαλαιούχων, με πρόσχημα ότι τα κεφάλαια αυτά θα επενδυθούν στην οικονομία, δεν έχει προηγούμενο, πολύ περισσότερο που δεν τίθεται καν η ρήτρα εξαίρεσης από τη φορολογία μόνο υπό τον όρο ότι θα επενδυθούν τα δισεκατομμύρια αυτά.

Ενώ οι ηγέτες μας ζητούν “κοινές θυσίες”, αναφέρει ο Μπάφετ στο άρθρο του στους Τimes της Νέας Υόρκης, επισημαίνει με διάθεση αυτοσαρκασμού: "Εμένα με παρέκαμψαν και, όταν ρώτησα τους πάμπλουτους φίλους μου, είδα ότι έμειναν και εκείνοι ανέγγιχτοι". Ακόμη πιο ειρωνικός είναι ο Μπάφετ όταν αναφέρει ότι, ενώ αυτός ως επενδυτής πλήρωσε για φόρους το 17% των εισοδημάτων του, οι υπάλληλοι του γραφείου του, ως εργαζόμενοι, πλήρωσαν κατά μέσον όρο 36%!

Ο ίδιος δηλαδή ξεγυμνώνει μια από τις αντιφάσεις του σύγχρονου καπιταλισμού. Όταν το χρήμα γεννά νέο χρήμα, φορολογείται λιγότερο από το χρήμα που προέρχεται από την εργασία. Δηλαδή η διάκριση κεφαλαίου και εργασίας επεκτείνεται και στη φορολογία, που έχει εμφανώς ταξική διάσταση.

«Η Ελλάδα πρέπει να βγει απ' το ευρώ»

ΠΗΓΗ: Ελευθεροτυπία

ΤΣΑΡΛΣ ΚΑΛΟΜΟΙΡΗΣ (Οικονομολόγος, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια και πρώην σύμβουλος του ΔΝΤ)Στον ΧΡΟΝΗ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΟΥ

Κινδυνεύει το δεύτερο ευρωπαϊκό σχέδιο διάσωσης για την Ελλάδα εξαιτίας της επεκτεινόμενης κρίσης χρέους σε Ιταλία, Ισπανία και Γαλλία; Μάλλον όχι. Αλλά ενδεικτικό της αντίληψης που επικρατεί πλέον στη Γερμανία για τις προοπτικές της Ελλάδας να ξεπεράσει τα προβλήματά της, σημαντικοί γερμανοί οικονομολόγοι, όπως ανέφεραν την περασμένη εβδομάδα σε ρεπορτάζ τους οι «New York Times», τάσσονται υπέρ της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ (ακόμα και της Πορτογαλίας), εκτιμώντας πως αυτή η εξέλιξη θα είναι ωφέλιμη για όλους. Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, πάντως, χαρακτήρισε την όλη πρόταση «παράλογη», αιτιολογώντας πως μια τέτοια κίνηση θα προκαλούσε ντόμινο στην ευρωζώνη. Για την κρίση στην ευρωζώνη και την πιθανότητα εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, η «Κ.Ε.» απευθύνθηκε στον διακεκριμένο ελληνοαμερικανό καθηγητή Χρηματοοικονομικών Θεσμών στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια Τσαρλς Καλομοίρη. Ο καθηγητής Καλομοίρης θεωρεί απόλυτα αναπόφευκτη κάποια στιγμή την πτώχευση της Ελλάδας και, συνεπώς, αναγκαία την 

The Need for Real Debate. How to Get Europeans to Care about Europe

Πηγή: Spiegel on-line

A Commentary by Roland Nelles

For far too long, the Germans have allowed the Europe debate to be led by a small number of experts, meaning they bear partial responsibility for the current chaos. But there is still a way to achieve a better Europe and get ordinary people to care about the EU -- through direct elections.

In 1787 and 1788, a series of articles -- now known as "The Federalist Papers" -- were published in New York newspapers under the pseudonym "Publius." Behind the name were American statesmen spreading a clear message that the loosely connected states should finally unite to create a strong, pluralistic and democratic nation.

More than 200 years later, we Europeans find ourselves discussing the unity of the continent. But our debate is flabby and phoney -- far from the Federalists' passionate and inspired will to unite. When we talk about Europe today, we mean money. The newspapers and the men and women in the street are all asking the same question: "How much will it cost?"

ΕΝΑ ΜΑΘΗΜΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΣΗΜΕΡΙΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΠΗΓΗ: ΙΣΚΡΑ


ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΕΝΤΓΚΑΡ ΠΟΝΣΕ ΣΤΟ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΚΟΠΟΥΛΟ

Πρώην Πρόεδρος των συνδικάτων του Ισημερινού καιπρώην ηγετικό στέλεχος του ΚΚ, ο 'Eντγκαρ Πόνσε επελέγη από τον Πρόεδρο του Ισημερινού Ραφαέλ Κορέα για τη θέση τουΠρέσβη στην Κούβα, που θεωρείται μια από τις πλέον, αν όχι η πιο σημαντική της διπλωματίας των λατινοαμερικανικών κρατών. Ηπρώτη ερώτηση που τού έκανα, συναντώντας τον στην Αβάνα, ήταν τί γίνεται στον Ισημερινό. Η απάντηση διήρκεσε ένα δίωρο και τη βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα, ώστε να μεταφέρω τα κύρια σημεία της στους αναγνώστες των Επικαίρων.

Ο διορισμός του Ραφαέλ Κορέα, το 2005, στη θέση του Υπουργού Οικονομικών του Ισημερινού από τον Πρόεδρο Παλάσιο δεν προμήνυε κάτι το συγκλονιστικό. Κανείς δεν περίμενε από τον νέο Υπουργό να κάνει κάτι ριζικά διαφορετικό από τους προκατόχους του. 'Aντε μερικές δηλώσεις για τα μάτια του κόσμου, μερικές διακοσμητικές αλλαγές και στο τέλος όλα τα ίδια μένουν. Η πολιτική ως απάτη δεν είναι ελληνική αποκλειστικότητα.

SOS: ΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ ΠΑΡΑΔΙΔΟΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΙΔΙΩΤΙΚΕΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ!

ΠΗΓΗ: ΙΣΚΡΑ

ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΔΩΡΟ ΣΤΙΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ Η ΕΚΧΩΡΗΣΗ KΛΙΝΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΩΝ!

ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥΜΕ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΜΕΝΗ ΥΓΕΙA!

Έντονες αντιδράσεις προκαλεί η απόφαση του υπουργείου Υγείας να παραχωρήσει 556 κρεβάτια του ΕΣΥ σε πολίτες που έχουνιδιωτική ασφάλιση, με στόχο την ενίσχυσητων εσόδων. Σύμφωνα με τα Νέα, η διάθεση των κλινών θα γίνει μέσω συμβάσεων που θα υπογραφούν μεταξύ των διοικητών τωνΥγειονομικών Περιφερειών και τωνιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών.

Όπως αναφέρεται στη σχετική υπουργική απόφαση των υπουργών Υγείας Ανδρέα Λοβέρδου και αναπληρωτή Οικονομικών Φίλιππου Σαχινίδη η οποία αναμένεται να δημοσιευτεί στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης, οι συμφωνίες του ΕΣΥ με τις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες πρέπει να έχουν επισφραγιστείέως τα τέλη Σεπτεμβρίου.

Wolff R.: Deepening Crisis

Friday 19 August 2011

by: Richard D. Wolff, Truthout | News Analysis

 

(Photo: photosteve101 / Flickr)

Standard & Poor's downgrades US debt, stock markets gyrate around the world, Sarkozy and Merkel perform yet another empty summit, the Chinese and Japanese economies look worrisome. Serious commentators worry about global recession, another global banking collapse, eurozone dissolution and austerity programs that only make matters worse. Nouriel Roubini, famed professor at NYU's Stern School of Business asks this month, "Is Capitalism Doomed?" His answer: maybe.

The crisis of capitalism that erupted in mid-2007 now enters its fifth year. It grew out of excessive debts of US households and enterprises (especially financial enterprises) that their underlying incomes and wealth could not sustain. Key to the crisis was real wage stagnation since the mid-1970s. As the cost of the American Dream kept rising while real wages did not, households borrowed (mortgages, credit cards, student and car loans). Debts accumulated on the basis of stagnant real wages. That unsustainable credit bubble blew in 2007. Nothing since has significantly relieved or alleviated that basic contradiction. With high unemployment, total wage incomes have fallen and little extra credit will flow to already over-indebted workers. The crisis deepens as US demand remains hobbled.

Ελλάδα, Ιρλανδία και Πορτογαλία: γιατί οι συμφωνίες με την Τρόικα είναι απεχθείς;

των Renaud Vivien, Eric Toussaint*

 Μτφ: Γ. Μητραλιάς

Η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία είναι οι τρεις πρώτες χώρες της Ευρωζώνης που τέθηκαν υπό τη κηδεμονία των πιστωτών τους συνάπτοντας σχέδια «βοήθειας» με τη «Τρόικα» που αποτελείται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ). Όμως αυτές οι συμφωνίες, που γεννάνε νέα χρέη και που επιβάλλουν στους λαούς μέτρα λιτότητας χωρίς προηγούμενο, μπορούν να αμφισβητηθούν στη βάση του διεθνούς δικαίου. Πράγματι, αυτές οι συμφωνίες είναι «απεχθείς»  και άρα άνομες. Όπως το τονίζει η θεωρία του απεχθούς χρέους, «τα χρέη των Κρατών πρέπει να έχουν συναφθεί και τα απορρέοντα κεφάλαια να έχουν χρησιμοποιηθεί για τις ανάγκες και τα συμφέροντα του Κράτους» (1). Όμως, τα δάνεια της Τρόικα χορηγούνται υπό τον όρο της λήψης μέτρων λιτότητας που παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο και που δεν θα επιτρέψουν σε αυτά τα Κράτη να βγουν από τη κρίση.

Το κύκνειο άσμα του Ευρώ

Swan Song for the Euro

Junk It and Start Over Again

By MIKE WHITNEY

( Δημοσιεύτηκε στο COUNTERPUNCH στις 8/8/2011:

          ttp://www.counterpunch.org/whitney08092011.html )

Πηγή: Κοινωνική Αριστερά

Όλοι ξέρουμε την άσκηση: Οι αποδόσεις των ομολόγων αρχίζουν να  εκτινάσσονται σε μια από τις μικρότερες χώρες της ΕΕ, και προτού να το καταλάβετε, οι μεγαλύτερες χώρες καλούνται να τη διασώσουν.

Αυτό το είδαμε να επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά.

Αυτή τη φορά, η Ιταλία και η Ισπανία είναι στο στόχαστρο. Εκνευρισμένοι επενδυτές εγκατέλειψαν τις αγορές ομολόγων των μικρότερων χωρών για την ασφάλεια των γερμανικών ομολόγων, των αμερικανικών κρατικών ομολόγων και των πολύτιμων μετάλλων. Οι ρευστοποιήσεις έχουν στείλει τις αποδόσεις των ιταλικών ομολόγων στη στρατόσφαιρα, καθιστώντας πιο ακριβή την χρηματοδότηση των δραστηριοτήτων της κυβέρνησης.

Έτσι, τα χρέη και τα ελλείμματα μεγαλώνουν και η καθοδική πορεία ξεκινά. Τα ίδια και τα ίδια….

Γι αυτό η ΕΚΤ κάλεσε έκτακτη συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΕ την Κυριακή (σ.τ.μτφρ. 14/8/2011) για να κατασκευάσουν άλλη μια διάσωση στο παρά πέντε, πριν οι αγορές ανοίξουν την Δευτέρα.

Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην έξοδο από το ευρώ

ΠΗΓΗ: Επίκαιρα, 18.8.2011)

του Λ. Βατικιώτης

Σε μια εποχή που Συρία, Ιράν και Λιβύη επιπλήττουν την Βρετανία, πατρίδα του κοινοβουλευτισμού, για τις αντιδημοκρατικές μεθόδους που χρησιμοποιεί στην καταστολή των διαδηλώσεων, ενώ Κίνα, Ρωσία ακόμη και Βουλγαρία, (λίκνο της διαφθοράς και χώρα πρότυπο για την σύμφυση του οργανωμένου εγκλήματος με το επίσημο κράτος) εγκαλούν ΗΠΑ και ΕΕ για την ανευθυνότητα με την οποία διαχειρίζονται τα δημόσια οικονομικά τους, καμία ασφάλεια δεν έχει να προσφέρει το παρελθόν για το μέλλον. Προς επίρρωση και οι εξελίξεις στην ευρωζώνη… Κοινό τους χαρακτηριστικό η ευθεία αμφισβήτηση για το κατά πόσο μπορεί και πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα υπό την μορφή που το ξέρουμε και κυρίως να εξακολουθήσει να αποτελεί νόμισμα και των 17 χωρών που συμμετέχουν στη νομισματική ενοποίηση. Κι εδώ το καμπανάκι χτυπάει πρώτα απ’ όλα για την Ελλάδα κι αμέσως μετά για την Ιρλανδία και την Πορτογαλία, τις τρεις χώρες που έχουν προσφύγει στον ευρωπαϊκό μηχανισμό διάσωσης των τραπεζών και εξόντωσης των λαών. Αλλά όχι μόνο. Το καμπανάκι εξ ίσου ηχηρά χτυπάει επίσης για Ιταλία και Ισπανία, ενώ κανείς δεν παίρνει όρκο και για την Γαλλία.

Η ενάρετη επιφοίτηση των ελίτ ή για την ελαφρότητα της νέας ηθικοφροσύνης

Πηγή: Red Notebook Του Νικόλα Σεβαστάκη

Μέρες μετά τις «οχλοκρατικές» ταραχές στη Βρετανία, ο Ντέιβιντ Κάμερον μίλησε όπως θα μιλούσε ένας  αυθεντικός Τόρυ, ένας Βρετανός συντηρητικός πολιτικός. Τα όσα είπε έχουν ειπωθεί αναρίθμητες φορές από τις πρώτες δεκαετίες του δέκατου ένατου αιώνα. Το λεξιλόγιο το οποίο χρησιμοποίησε είναι επίσης οικείο και στους Έλληνες αναγνώστες πολλών από τις επιφυλλίδες και αναλύσεις που γράφτηκαν με αφορμή τον δικό μας Δεκέμβρη του 2008. Η μεγάλη κρίση αξιών – η οποία υποτίθεται ότι τροφοδότησε τις «εγκληματικές συμμορίες» των πλιατσικολόγων- συνδέεται με μια κοινωνική κουλτούρα της ελαστικότητας απέναντι στην ανομία, με την έλλειψη πειθαρχίας και τις εύκολες ανταμοιβές. Πολλές ανταμοιβές και λίγες ποινές, υπερβολικό κανάκεμα και πλημμελείς κυρώσεις. Η λαϊκότροπη μετάφραση της άποψης αυτής είναι η εκτίμηση περί μπαχαλοποίησης ή περί της χαλάρωσης του κράτους και των μηχανισμών που θα πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους απέναντι στους «αληταράδες», στα μικρά καθάρματα, όπως είχε αποκαλέσει ο Νικολά Σαρκοζύ τους ταραξίες των γαλλικών προαστίων.

Η επίσημη αριστερά και το εκλογικό αντικείμενο του πόθου της

Αριστερά - Διανόηση - Αντιπροσώπευση Πηγή: Αριστερό Βήμα του Σπύρου Ραυτόπουλου*

Είναι πλέον κοινός τόπος ότι η επίσημη αριστερά όχι μόνο παρουσιάζεται ακόμα ανεπαρκής και απροετοίμαστη για το νέο ρόλο που της προσφέρει η ιστορική πολιτικοοικονομική συγκυρία, αλλά και ότι σε διάφορες στιγμές εμφανίστηκε ακόμα και ενοχλημένη από τη βοή και τα συνθήματα των ανυπότακτων. Αγουροξυπνημένη από τους κρότους και τις λάμψεις της συντεταγμένης βίας του θεάτρου των συγκρούσεων και του πολιτικού παραλόγου, προσπαθεί να μπει σε ρυθμούς πλήρους εγρήγορσης, κάτι που σκοντάφτει όχι μόνο στη μακαριότητα του ύπνου του δικαίου αλλά και σε ψυχαναγκασμούς που σχετίζονται με μόνιμες ιδεοληψίες της. Δυσανασχετεί διότι οι υποκριτικές της ικανότητες δεν μοιάζουν να ανταμείβονται από την κοινωνία με τον πρωταγωνιστικό ρόλο που η ίδια θεωρεί ότι θα άξιζε. Ως δύστροπη και ματαιόδοξη αρτίστα επιμένει στις λεπτομέρειες του σκηνικού, του ειδικού φωτισμού του προφίλ της και των τελευταίων αποχρώσεων του μακιγιάζ και δυσανασχετεί με συνεργάτες, με φίλους και με το... απαίδευτο κοινό που δεν εννοούν να αντιληφθούν πως η παράσταση δεν μπορεί να αρχίσει χωρίς αυτήν! 

Το ευρωομόλογο δεν χρειάζεται τη Γερμανία

πηγή: FT (via euro2day)

By Martin Sandbu 

Το μέγεθος μετράει. Αυτό ήταν το μάθημα από τη διαμάχη στην Ουάσιγκτον σχετικά με την απόφαση για το όριο του χρέους και την αμερικανική υποβάθμιση από τη Standard & Poor’s, κινήσεις που δεν ανέβασαν τα επιτόκια στα αμερικανικά ομόλογα. Το ίδιο μάθημα έχει δώσει και η Ιαπωνία, η οποία απολαμβάνει τα χαμηλότερα yields ομολόγων στον κόσμο, μαζί με ένα από τα μεγαλύτερα δημόσια χρέη. 

Τα μαθήματα αυτά είναι ουσιώδη για τις χώρες της ευρωζώνης. Θα πρέπει να συγκεντρώσουν τις αγορές ομολόγων τους - με ή χωρίς τη γερμανική συμμετοχή. Τα πλεονεκτήματα από τη δημιουργία μιας αγοράς ομολόγων με μέγεθος αντίστοιχο των ΗΠΑ ή της Ιαπωνίας οπωσδήποτε θα είναι περισσότερα από τα κόστη. Το μέγεθος υποστηρίζει το χαμηλό κόστος δανεισμού. Τα συνολικά κρατικά χρεόγραφα των ΗΠΑ σε κυκλοφορία ανέρχονται στα 6.600 δισ. ευρώ. Για την Ιαπωνία το μέγεθος αντιστοιχεί σε7.900 δισ. ευρώ. Με τέτοια ποσά, οι επενδυτές είναι πρακτικώς αδύνατον να αποφύγουν αυτά τα ομόλογα. Και δεν τα αποφεύγουν πράγματι καθόλου. Είναι πρόθυμοι να χρηματοδοτήσουν την Ουάσιγκτον για 10 χρόνια με επιτόκιο 2,3% και το Τόκιο με 1%.