Η Δύση σε δύση;

ΠΗΓΗ: ΔΡΟΜΟΣ

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, τα τελευταία χρόνια, παρακολουθούμε το εξής: α) Σταδιακή σκλήρυνση της καταστολής των πολιτικών πράξεων και διεύρυνση του ελέγχου των φρονημάτων των πολιτών και β) συστηματική παρερμηνεία και διαστρέβλωση της νεότερης ιστορίας και συκοφάντηση των επαναστατικών κινημάτων και της σοσιαλιστικής θεωρίας και πρακτικής.

Το πρώτο, η «αποδημοκρατικοποίηση», γίνεται άμεσα από τα κράτη με την επίκληση των κινδύνων της τρομοκρατίας, αν και οι αποκαλούμενες «τρομοκρατικές ενέργειες» είναι μηδαμινές έως ανύπαρκτες. Εάν πραγματικά ανησυχούσαν οι άρχουσες τάξεις για τις ανθρώπινες ζωές και περιουσίες, θα έπρεπε να έχουν εξαπολύσει τεράστιο πόλεμο, νομοθετικό, δικαστικό και εκτελεστικό, για να αποτρέψουν την πρόκληση δεκάδων χιλιάδων θυμάτων ετησίως από τροχαία, ναρκωτικά, σωματεμπόριο, αλκοόλ και εργατικά ατυχήματα. Δεν το κάνουν. Ενώ, για το κάπνισμα που βλάπτει τα συμφέροντα ασφαλιστικών εταιριών και φαρμακοβιομηχανιών, τα μέτρα είναι άμεσα, εκτεταμένα και αυστηρά. Οι λόγοι προφανείς. Λίγο τους ενδιαφέρει η ανθρώπινη ζωή και υπόσταση. Αντιθέτως, η ποινικοποίηση και ο περιορισμός των δικαιωμάτων έχουν απόλυτη προτεραιότητα, όχι γιατί η πολιτική δράση προκαλεί ανθρώπινα θύματα, αλλά γιατί βάζει σε αμφισβήτηση τα προνόμια της καθεστηκυίας τάξης.

Το ευρώ μάς κάνει... Αργεντινή

Σε «αργεντινοποίηση» της Ελλάδας οδηγεί η εφαρμογή του Μνημονίου, υποστηρίζει ο διδάκτωρ Πολιτικής Φιλοσοφίας στο King's College του Λονδίνου, Στάθης Κουβελάκης, μέλος της πρωτοβουλίας οικονομολόγων για «παύση πληρωμών-έξοδο από το ευρώ».

Ο δρ Πολιτικής Φιλοσοφίας στο King's College του Λονδίνου, Στάθης Κουβελάκης, θεωρεί αναγκαίο ένα διεθνές κίνημα παραγραφής του χρέους

ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Συνεντευξη στον Μ. Λίτση

«Η πρόταση για παύση πληρωμών και έξοδο από το ευρώ είναι ο μόνος ρεαλιστικός τρόπος να τεθεί το θέμα της παραγραφής μέσω διαπραγματεύσεων του μεγαλύτερου μέρους του χρέους», τονίζει, απαντώντας σε ερωτήσεις της «Ε» μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. «Εξοδος από το ευρώ σημαίνει έξοδος από έναν μηχανισμό που ρίχνει όλο το βάρος των πιέσεων του διεθνούς ανταγωνισμού στο εργασιακό κόστος και που οδήγησε σε μια ανισόρροπη ανάπτυξη, με ατροφική παραγωγική βάση».

Ο Στ. Κουβελάκης μετέχει με μια πλειάδα Ελλήνων και ξένων αγωνιστών της Αριστεράς (οικονομολόγων, πανεπιστημιακών πολιτικών διανοητών) στη Διεθνή Διάσκεψη εναντίον του Μνημονίου κυβέρνησης ΔΝΤ-Ε.Ε., που οργανώνει από χθες- και συνεχίζεται σήμερα το απόγευμα-, το Αριστερό Βήμα Διαλόγου και Κοινής Δράσης στο Πάντειο.

* Μήπως η πρόταση για παύση πληρωμών και έξοδο από το ευρώ, αντί να βελτιώσει, επιδεινώσει την κατάσταση και προκαλέσει στην ελληνική οικονομία και κοινωνία φαινόμενα τύπου Αργεντινής;

«Αυτό που οδηγεί στην "αργεντινοποίηση" της χώρας είναι η εφαρμογή του Μνημονίου, με την επακόλουθη βαθιά ύφεση, τη διάλυση των κοινωνικών κατακτήσεων, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και την κατάλυση κάθε έννοιας δημοκρατίας και λαϊκής κυριαρχίας. Και όλα αυτά χωρίς καν να είναι σε θέση να λύσει το θέμα του δημόσιου χρέους. Η πρόταση για παύση πληρωμών και έξοδο από το ευρώ είναι ο μόνος ρεαλιστικός τρόπος να τεθεί το θέμα της παραγραφής μέσω διαπραγματεύσεων του μεγαλύτερου μέρους του χρέους. Η στάση πληρωμών ειδικότερα δίνει μεγάλη διαπραγματευτική ισχύ σε αυτόν που παίρνει την πρωτοβουλία μιας τέτοιας απόφασης, ειδικότερα όταν χρωστάει πολλά και είναι σε θέση να προκαλέσει αισθητή ζημιά στους πιστωτές».

Παρ' όλα όσα, αριστερά

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ

Ημερομηνία δημοσίευσης: 16/10/2010

Του Ευτύχη Μπιτσάκη

Οι εκλογές πλησιάζουν και η Ελλάδα κατεβαίνει πλησίστια τον Αχέροντα! Πηγαίνει προς χρεωκοπία ξεπουλώντας την κρατική περιουσία, ληστεύοντας τα λαϊκά στρώματα και καταπατώντας το Σύνταγμα. Δάνεια επί δανείων. Και όταν θα "βγούμε" από την κρίση, θα έχουν πραγματοποιηθεί: Μια πρωτοφανής αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου υπέρ του κεφαλαίου, εγχώριου και ξένου. Μια επιστροφή σε έναν μεταμοντέρνο εργασιακό Μεσαίωνα. Μια περαιτέρω διεύρυνση του φαύλου κύκλου του δημοσίου χρέους. Θα "βγούμε", σε συνθήκες που θα προετοιμάζουν την επόμενη, καταστροφικότερη κρίση.

οι συμβασιούχοι του υπουργείου πολιτισμού μας έκαναν όλους υπερήφανους

ΠΗΓΗ: Aformi Blog

Τα άρθρα αυτού του blog δεν απευθύνονται στους Έλληνες, αλλά στους εργαζόμενους που μπορούν να διαβάζουν ελληνικά (γιατί δυστυχώς δεν είναι εύκολο να υπάρχουν άρθρα και στις άλλες γλώσσες, αυτές που μιλάνε και διαβάζουν οι μη ελληνόφωνοι εργάτες). Από αυτή την άποψη ξεκινάω έχοντας ως αδιαπραγμάτευτο δεδομένο ότι οι συμβασιούχο του υπουργείου πολιτισμού έχουν δίκιο και οι μορφές που επέλεξαν (και αυτές που θα επιλέξουν αύριο) για να διαμαρτυρηθούν και να διεκδικήσουν, είναι σωστές και δίκαιες (για το εάν είναι και αποτελεσματικές, θα το εκτιμήσουν οι ίδιοι στις συνελεύσεις τους). Εξάλλου τα προβλήματα των συμβασιούχων στο ΥΠΠΟ δεν διαφέρουν από τα προβλήματα των υπόλοιπων εκατοντάδων χιλιάδων συμβασιούχων του ελληνικού κράτους: μένουν για μήνες απλήρωτοι, απολύονται όταν λήγουν οι συμβάσεις τους ενώ καλύπτουν πάγιες ανάγκες κ.τ.λ. Αυτά τα προβλήματα τα γνωρίζουμε όλοι μας και δεν χρειάζεται να επεκταθώ. Για να το πούμε χωρίς περιστροφές: αυτοί που δεν υποστηρίζουν τους συμβασιούχους του ΥΠΠΟ είναι είτε οι λακέδες των αφεντικών, είτε, εάν είναι εργαζόμενοι, απλώς ασυνείδητοι.

Εδώ θα ήθελα να αναφερθώ σε κάτι άλλο, στα ιδεολογήματα με τα οποία ο προπαγανδιστικός μηχανισμός της αστικής τάξης επιτίθεται στις κινητοποιήσεις των συμβασιούχων του ΥΠΠΟ κάθε φορά που βρίσκονται σε κινητοποίηση, και κυρίως σε ορισμένες συνέπειες (ιδεολογικές και πολιτικές) που προκύπτον από αυτές τις επιθέσεις.

Με τα μάτια στραμένα στην Ευρώπη: Ισλανδία – Ουγγαρία – Ιρλανδία

Πηγή: ΔΡΟΜΟΣ

Τoυ Ρούντι Ρινάλντι

Τώρα που η χώρα μας αποκτά την πιο αρμόζουσα διοικητική διάρθρωση (περιφέρειες) με τις ευρωενωσιακές επιταγές και θα επικυρωθεί με την προσέλευση στις κάλπες στις 7 και 14 Νοεμβρίου, δεν είναι άσχημο να ρίξουμε μια ματιά στο τι συμβαίνει στην Ευρώπη και πιο ειδικά σε 3 χώρες – που δεν ανήκουν στον σκληρό πυρήνα, αλλά στην ευρωπαϊκή «περιφέρεια», όπως άλλωστε και η δοκιμαζόμενη ως πειραματόζωο Ελλάδα.

Δεν ξεχνούμε διόλου πως ανεβαίνει το θερμόμετρο της κοινωνικής αναμέτρησης σε ολόκληρη τη Γηραιά Ήπειρο και μεγάλες εργατικές διαμαρτυρίες, απεργίες, κινητοποιήσεις συγκλονίζουν χώρες και περιοχές. Στη Γαλλία έχουμε συχνές γενικές απεργίες και τώρα θα περάσουμε σε κυλιόμενες απεργίες πολλών κλάδων ενάντια στο νόμο που παρατείνει τα χρόνια συνταξιοδότησης από 60 σε 62, στην Ισπανία πραγματοποιήθηκε η πρώτη γενική απεργία μετά το 2002, στη Γερμανία μια ολόκληρη πόλη, η Στουτγάρδη, είναι για ένα μήνα σε διαρκή κινητοποίηση για τη ματαίωση ενός φαραωνικού σχεδίου για την υπογειοποίηση του κεντρικού σιδηροδρομικού σταθμού της (και κανείς δεν κάνει λόγο για το γεγονός αυτό), κινητοποιήσεις σημαντικές γίνονται στην Τσεχία, τη Ρουμανία και τη Σλοβενία (κυρίως των δημοσίων υπαλλήλων), ενώ η πανευρωπαϊκή διαδήλωση στις Βρυξέλλες συγκέντρωσε περίπου 100.000 διαδηλωτές.
Οι τρεις χώρες όμως που αναφέρουμε στον τίτλο διαφέρουν και αξίζουν μια ειδικότερη αναφορά. 

Ευρωπαϊκή προοπτική, εργατικό κίνημα και σοσιαλισμός

        

του Κ. Καλλωνιάτη

Στο προτελευταίο άρθρο μου που δημοσιεύτηκε στο youpay με τίτλο «Ούτε ίχνος αλήθειας ;» δέχθηκα ως σχόλιο μία πολύ σοβαρή κριτική για τις απόψεις που έχω προβάλλει σχετικά με την ΕΕ και τη στάση του κινήματος απέναντί της από τον Δημήτρη.Τ, στον οποίο και υποσχέθηκα μία πιο εκτενή και ολοκληρωμένη απάντηση σε μορφή ξεχωριστού κειμένου. Παραθέτω, λοιπόν, αμέσως τα πολύ ενδιαφέροντα ερωτήματα του Δ.Τ. και τις σχετικές απαντήσεις μου :
Ερώτηση 1^η : Η ΕΕ δεν είναι ένα ενιαίο ευρωπαϊκό κράτος. Παραμένει μία ένωση ανεξάρτητων κρατών με διαφορετικά επίπεδα ανάπτυξης και ισχύος. Η ΕΕ δεν ακύρωσε τον ανταγωνισμό ανάμεσα σε αυτά τα κράτη. Η κρίση όξυνε αυτόν τον ανταγωνισμό. Το κοινωνικό κράτος και τα δικαιώματα δεν είναι αποτέλεσμα της ΕΕ. Αντίθετα η λεγόμενη ευρωπαϊκή ολοκλήρωση διευκόλυνε και επιτάχυνε την αποδόμηση τους. Ποιό είναι το θετικό αποτέλεσμα που έχει φέρει η υπαρκτή ΕΕ μέχρι τώρα στους εργαζόμενους της Ευρώπης; Η υπαρκτή, όχι η φαντασιακή προβολή που επιχειρούν διάφοροι; Δεν πρόκειται περί μίας ιμπεριαλιστικής ολοκλήρωσης που εκμεταλλεύεται τον τρίτο κόσμο (δες ΚΑΠ, εμπορική πολιτική κλπ) και ανταγωνίζεται αποτελεσματικότερα τα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα;

Αρχίζει ο δεύτερος γύρος

Πηγή: ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ του Π. Παπακωνσταντίνου

Από τα ρετιρέ των δημοσιογραφικών και πολιτικών ελίτ, η επέλαση των βαρβάρων μοιάζει να προχωρά, θηριώδης και σαρωτική, χωρίς να συναντά ουσιαστική αντίσταση. Οι απολύσεις δίνουν και παίρνουν, το Ελληνικό προορίζεται για μπορντέλο πολυτελείας, τα πανεπιστήμια γίνονται ΙΕΚ της κακιάς ώρας και το ΙΚΑ κόβει τα ειδικά, θεραπευτικά υποδήματα για τους διαβητικούς με το κυνικό επιχείρημα ότι… «δεν αποφεύγεται ο ακρωτηριασμός του ποδιού, απλώς καθυστερεί για ένα-δύο χρόνια και το αναμενόμενο όφελος θα είναι μικρότερο από το προβλεπόμενο κόστος»!!! Μια απόφαση- μνημείο κοινωνικού φασισμού, που νομιμοποιεί εκ των προτέρων οποιαδήποτε αντίδραση απέναντι στους εγκληματικά διεστραμμένους γραφειοκράτες που την έλαβαν και τους πολιτικούς προϊσταμένους τους, πραγματικούς ηθικούς αυτουργούς προαναγγελθέντων εγκλημάτων, ιδιαζόντως ειδεχθών. Στο μεταξύ, ο Γιώργος Παπανδρέου τιμάται στο Βερολίνο σαν πρωθυπουργός κατοχικής κυβέρνησης που βγάζει σε πέρας τη βρώμικη δουλειά, λες και κυρίαρχοι και επικυρίαρχοι τίποτα δεν φοβούνται και για τίποτα δεν ντρέπονται πια, ήσυχοι ότι η σιωπή των αμνών είναι δεδομένη και η υποδούλωση αυτού του λαού οριστική. Κι όμως, οι διεργασίες που εξελίσσονται, αθόρυβα αλλά επίμονα, στις τεκτονικές πλάκες της οικονομίας και στα αβυσσαλέα ρήγματα του κοινωνικού βυθού, προοιωνίζονται σεισμούς και τσουνάμια που δεν έχει ξαναγνωρίσει αυτός ο τόπος στα μετεμφυλιακά χρόνια.

Θέμα χρόνου η αναδιάρθρωση του χρέους

ΠΗΓΗ: Sofokleous 10

Είναι χαρακτηριστικό ότι η Γερμανία έθεσε και πάλι στο Συμβούλιο Υπουργών Οικονομικών (Ecofin) τη θέση της για ελεγχόμενη πτώχευση ενός κράτους – μέλους της Ευρωζώνης. Ανεπισήμως οι συζητήσεις για το αναπόφευκτο ή μη και το timing μιας τέτοιας κίνησης, η οποία άλλωστε χρειάζεται και σημαντικό χρόνο προετοιμασίας, γίνονται και στην Ουάσιγκτον και στις Βρυξέλλες. Ακόμη πιο καθαρά μίλησε για το θέμα αυτό σε συνέδριο που έγινε στην Ιταλία ο επικεφαλής του φημισμένου Ινστιτούτου Οικονομίας το Μονάχου (IFO) καθηγητής Χανς Βέρνερ Ζιν, που από τη θέση του έχει και ρόλο συμβούλου της γερμανικής κυβέρνησης. Είπε, λοιπόν, ο κ. Ζιν ότι "πριν «αποφασιστεί ένα σχέδιο διάσωσης μιας χώρας, θα πρέπει οι πιστωτές της χώρας – τράπεζες- να αποδέχονται μείωση των απαιτήσεών τους, διαφορετικά δεν θα  υπάρξει ποτέ δημοσιονομική πειθαρχία στην Ευρωζώνη». Πολύ απλά, ο κ. Ζιν είπε αυτό που ισχύει στην καθημερνή τραπεζική πρακτική, ότι δηλαδή και οι τράπεζες αναλαμβάνουν κινδύνους με δάνεια που δίνουν και πρέπει να αναλαμβάνουν τον κίνδυνο αυτό. Μάλιστα, ο Γερμανός καθηγητής είναι πιο απαισιόδοξος από άλλους συναδέλφους του και θεωρεί ότι η μεγάλη μείωση των εισοδημάτων θα φέρει την Ελλάδα στα πρόθυρα… εμφυλίου πολέμου το 2011. «Είναι αδύνατον να μειωθούν οι μισθοί κατά 30% χωρίς μείζονα κοινωνική αναταραχή», είπε χαρακτηριστικά. Αλλά και στο οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης μιλάνε για τις συζητήσεις που γίνονται για το θέμα αυτό πίσω από κλειστές πόρτες.

Ιδού τα «ρετιρέ», ιδού και τα «χαλκεία»!

ΠΗΓΗ: Ριζοσπάστης

του Ν. Μπογιόπουλου

Ας πάρουμε τα ίδια αυτά στοιχεία,

τα δικά τους στοιχεία για τους μισθούς των εργαζόμενων στις πρώην ΔΕΚΟ,

όπως τα έδωσαν και όπως τα μαγείρεψαν τα χαλκεία τους.

*

Προσέξτε:

Λένε ότι το μέσο κόστος μισθοδοσίας ανά εργαζόμενο ανέρχεται σε40.772 ευρώ.

Τι δεν λένε:

Οτι από το παραπάνω ποσό πρέπει να αφαιρεθεί το 13%, δηλαδή η ασφαλιστική εισφορά των εργαζομένων προς τα Ταμεία τους.

Εφόσον, λοιπόν, αφαιρεθούν τα 5.300 ευρώ της εισφοράς που αντιστοιχεί στα στοιχεία που οι ίδιοι έδωσαν, τότε μένουν 35.472 ευρώ.

«Ελλάδα ΑΕ» στην υπηρεσία των πολυεθνικών

ΠΗΓΗ: Ριζοσπάστης

ΕΠΙΤΑΧΥΝΣΗ ΜΕΓΑΛΩΝ ΕΠΕΝΔΥΣΕΩΝ

Με ένα νομοθέτημα - πρόκληση η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ανατρέπει νόμους και κανονισμούς στο όνομα των επενδύσεων

Πρόσκληση για ένα ξέφρενο γλεντοκόπι, για μεγάλες μπίζνες και υψηλή κερδοφορία, απευθύνει η κυβέρνηση προς τους εκπροσώπους του μεγάλου, ντόπιου και ξένου, κεφαλαίου, που θα εκδηλώσουν την επιθυμία να προχωρήσουν σε επενδύσεις στη χώρα. Αυτό προκύπτει από το κείμενο του νομοσχεδίου με τίτλο «Επιτάχυνση και διαφάνεια υλοποίησης Στρατηγικών Επενδύσεων» - το γνωστό και ως Fast Track - που κατέθεσε στη Βουλή ο υπουργός Επικρατείας, με ευθύνη την προώθηση των μεγάλων επενδύσεων, Χ. Παμπούκης. Πρόκειται για το νομοθέτημα που καταρτίστηκε με την απόφαση που είχε πάρει το υπουργικό συμβούλιο στη συνεδρίαση - φιέστα τον περασμένο μήνα στη Θεσσαλονίκη και με το οποίο επιχειρείται στο όνομα της γρήγορης προώθησης των μεγάλων επενδύσεων, να ανατρέψει τα πάντα:

Αναβρασμός και στα ΑΕΙ

ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΤης ΑΝΝΑΣ ΑΝΔΡΙΤΣΑΚΗ

Αρχισαν οι πρώτες καταλήψεις στα ανώτατα Ιδρύματα. Συμβολικού χαρακτήρα από λίγες σχολές (10 σε Αθήνα και άλλες τόσες στην περιφέρεια) και μόνο για χθες, ημέρα της πρώτης μαζικής διαμαρτυρίας για τις αλλαγές στην παιδεία που πραγματοποιήθηκε στο κέντρο της Αθήνας.

Οι φοιτητές ετοιμάζονται για νέο γύρο κινητοποιήσεων μέσα στην εβδομάδα

Για νέο, πιο δυναμικό γύρο συνελεύσεων την ερχόμενη εβδομάδα προειδοποιούν οι φοιτητές ενόψει και της συνόδου των πρυτάνεων στην Κρήτη το επόμενο Σαβββατοκύριακο, οπότε και θα παρουσιαστεί από την υπουργό Παιδείας το τελικό κείμενο διαλόγου για τον νέο νόμο-πλαίσιο. Ηδη έχει αποφασιστεί η διοργάνωση αντι-συνόδου (στο ίδιο μέρος) και αρκετοί σύλλογοι ετοιμάζονται για την κάθοδό τους στο νησί.

Οι ερπύστριες της ντροπής

ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ

Πράγματι, «εικόνες ντροπής»: να σου δίνουν επτακόσια ευρώ και να σ' έχουν απλήρωτο για δύο χρόνια...

Να εκμεταλλεύονται την άνεργη προοπτική σου και να σε προσλαμβάνουν ως συμβασιούχο, και μετά να σου κλείνουν το μάτι ότι θα σε μονιμοποιήσουν, αν ποντάρεις στην εξουσία τους και τους ψηφίσεις... Να σε κρατάνε συνεχώς σε αγωνία και να παρατείνουν το καθεστώς ομηρίας... Και όταν αντιδράς -με το λιγοστά μέσα που έχουν στη διάθεσή τους οι απελπισμένοι- να σε εγκαλούν για εγκλήματα κατά της πατρίδος, οι ασύστολοι πατριδοκάπηλοι, οι ολετήρες... Πράγματι, «εικόνες ντροπής», αλλά από ποιους; 

...Αραγμένο στον πάγκο της ευκολίας το γνωστό στερεότυπο -«Εικόνες ντροπής»- βγήκε πάλι στην αρένα για να πάρει τα κεφάλια των απελπισμένων. Κι από κοντά οι αυθαίρετες, τρομοκρατικές ερμηνείες -ένα φαλτσαριστό δίπλα στο δοκάρι του κιτρινισμού- ότι τάχα ανέβηκαν τα spreads μόλις πλημμύρισαν την οικουμένη τα στιγμιότυπα με τα ΜΑΤ, τα δακρυγόνα και την άγρια καταστολή στην Ακρόπολη... Και επιτέλους: από πότε οι εργατικές διεκδικήσεις, ακόμη και οι λιγότερο ευφάνταστες, προκαλούν ντροπή -και σε ποιους; Οταν κινητοποιούνται οι εργαζόμενοι, υπάρχουν επιπτώσεις, ενίοτε οδυνηρές. Το ξέρουν πρωτίστως οι ίδιοι. Ξέρουν, επίσης, ότι δεν έχουν άλλο δρόμο. Ούτε τρόπο... Αλλά το ίδιο γνωρίζουν οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου, οι οποίοι δήθεν αγανακτούν βλέποντας «εικόνες ντροπής» μπροστά στην Ακρόπολη. Λες και οι ίδιοι δεν έχουν υποστεί στις πατρίδες τους ανάλογους προπηλακισμούς και λοιδορίες, όταν βγαίνουν στον δρόμο για το ψωμί τους... 

ΣΥΜΜΑΧΙΕΣ ΜΕ ΑΡΧΕΣ Η ΑΡΡΑΓΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΣΤΙΚΟΥ ΜΠΛΟΚ

ΠΗΓΗ: ΘΕΣΕΙΣ Τεύχος 113, περίοδος: Οκτώβριος - Δεκέμβριος 2010

Ξαφνικά, χωρίς κανείς να αισθάνεται την ανάγκη να αιτιολογήσει μεταστροφές και ανανήψεις, όλη η Ελλάδα ζει την «αντιμνημονιακή εξέγερση». Πιστοί στις παραδόσεις του «αδούλωτου έθνους» των πάλαι ποτέ μισθοφόρων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ξύπνησε στα βάθη της νεοελληνικής ψυχής η ανάγκη για «αντίσταση στην επιδρομή των ξένων» που «υποθηκεύει» το μέλλον και «απομυζά τον μόχθο» του λαού. Και σε αυτό το προσκλητήριο δεν έχει λείψει σχεδόν κανείς.

Από τους «αντιιμπεριαλιστές» παλαιο-«κομμουνιστικού» τύπου έως τους πατριδογνώστες ή/και lifestyle υποψηφίους της σώφρονος αντιπο-συν-πολίτευσης. «Εξαναγκάστηκε να παραβεί τις αρχές του» δηλώνει με αφοπλιστική αθωότητα για το ΠΑΣΟΚ ο ίδιος ο πρωθυπουργός αναφερόμενος στη σύναψη της δανειακής σύμβασης και την υπογραφή του Μνημονίου, «αλλά το έκανε για να σώσει την πατρίδα από τη χρεωκοπία». Όπως άλλωστε τον μιμήθηκε και ο ακροδεξιός ΛΑΟΣ, σύμμαχός του σε όλα τα μεγάλα. Αντιμνημονιακός «ως πολίτης» είναι ο υποψήφιος περιφερειάρχης του ΠΑΣΟΚ, καίτοι η υπευθυνότητά του ως πολιτικού του «επιβάλει» την αποδοχή του Μνημονίου. Αντιμνημονιακός είναι και ο Σαμαράς – καθώς και η «λαϊκή» ΝΔ – που χαρακτηρίζει το Μνημόνιο «τρύπιο κουβά», τονίζοντας μάλιστα ότι «δεν μηδενίζει το έλλειμμα, αλλά τροφοδοτεί τη διόγκωση του χρέους». Το ίδιο άτεγκτος κατά του Μνημονίου είναι και ο μακεδονομάχος νομάρχης Ψωμιάδης, ανακαλύπτοντας και αυτός όπως ο αρχηγός του εν όψει των εκλογών τη «μεγάλη διαχωριστική γραμμή», μιας και «δεν ανήκουν στην ίδια παράταξη μ’ εμάς όσοι στήριξαν το μνημόνιο».

Πλησιάζει η ώρα που η ΕΚΤ θα κερδοσκοπήσει με τα ελληνικά ομόλογα.

ΠΗΓΗ: bankingnews

Πως θα συμβεί αυτό; 

Η ΕΚΤ στο πλαίσιο των παρεμβάσεων που πραγματοποίησε στήριξης στα ομόλογα των περιφερειακών αγορών συνολικά συγκέντρωσε 60 δις ευρώ. 

Από αυτά τα 40 δις ευρώ εκτιμάται ότι είναι ελληνικά ομόλογα και αγοράστηκαν σχετικά την πρώτη περίοδο της ενεργοποίησης του μηχανισμού παρεμβάσεων. 

Η ΕΚΤ αγόρασε ελληνικά ομόλογα με ένα μέσο εύρος spread περίπου 640 με 720 μονάδες βάσης εν συνεχεία ακολούθησε ανοδική πορεία το spread έφθασε έως τις 930 μονάδες βάσης ενώ στα τέλη Σεπτεμβρίου είχε διαμορφωθεί στις 825 μονάδες βάσης. 

Με βάση ορισμένες εκτιμήσεις η ΕΚΤ θα καταγράψει κέρδος από τα ομόλογα Ελλάδος εφόσον υποχωρήσει το spread προς τις 600 ή και 550 μονάδες βάσης, το οποίο εκτιμάται σε 500 εκατ ευρώ τουλάχιστον. 

Aν το spread, υποθετικά υποχωρούσε στις 400 μονάδες βάσης το κέρδος που θα αποκόμιζε η ΕΚΤ θα ήταν πάνω από 1,5 δις ευρώ. 

Όχι άσχημα για τοποθετήσεις σε ομόλογα μιας χώρας που κινδύνευσε να καταρρεύσει. 

Οι Γερμανοί μας απειλούν με αποπομπή απ' το ευρώ!

ΠΗΓΗ: Το ΠΟΝΤΙΚΙ

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Μια πρωτοφανή απειλή εκτοξεύει πλέον η Γερμανία προς την Ελλάδα αν δεν σταματήσει να πιέζει την Ευρωζώνη για χρονική αναδιάρθρωση του χρέους: Θα μας βγάλουν, όπως ανεπισήμως διεμήνυσαν στην ελληνική κυβέρνηση, για ένα διάστημα από το ευρώ. Μα, είναι δυνατόν να συμβεί κάτι τέτοιο εφ’ όσον δεν υπάρχει διαδικασία που να προβλέπει έξοδο μιας χώρας από την Ευρωζώνη; Έλα ντε!

Η απειλή όντως διατυπώνεται. Γιατί όμως; Ας πάρουμε τα πράγματα με μια σειρά για να καταλάβουμε σε πόσο περίπλοκα παιχνίδια έχει μπει ακόμη μια φορά η κυβερνησάρα μας δημιουργώντας πραγματική ανησυχία όχι μόνο για το αν ξέρει τι κάνει, αλλά και για το αν οι νέες επιλογές της μπορεί να μας κοστίσουν και πάλι πολύ ακριβά...

Το Εκουαδόρ και εμείς!

ΠΗΓΗ: ΕλευθεροτυπίαΤου ΜΩΥΣΗ ΛΙΤΣΗ

Στην επικαιρότητα ήρθε το Εκουαδόρ τις τελευταίες ημέρες με την προσπάθεια ανατροπής του δημοκρατικά εκλεγμένου αριστερού προέδρου Ραφαέλ Κορέα.

Ενα άλλο λιγότερο γνωστό περιστατικό που παρουσιάζει ενδιαφέρον και για τα καθ' ημάς και έκανε «διάσημη» τη μικρή αυτή χώρα, ήταν η στάση πληρωμών που κήρυξε το 2008 έναντι των ξένων πιστωτών της.

Μια στάση που δεν έγινε επαναστατικώ δικαίω, αλλά έπειτα από μια πρωτόγνωρη διαδικασία οικονομικού ελέγχου των χρεών που είχαν συνάψει οι δικτατορικές κυβερνήσεις -και όχι μόνο- από τη δεκαετία του '70. Η κυβέρνηση του Ραφαέλ Κορέα προχώρησε το 2007 στη σύσταση μιας ανεξάρτητης Επιτροπής Οικονομικού Ελέγχου, η οποία θα εξέταζε τις αιτίες, τη φύση και τις επιπτώσεις του δημόσιου χρέους. Επειτα σχεδόν από ένα χρόνο ελέγχου η επιτροπή διαπίστωσε διάφορες ατασθαλίες και παρανομίες ως προς τις συμβάσεις δημοσίου χρέους του Εκουαδόρ, παρέχοντας τη νομική βάση στην κυβέρνηση να κηρύξει άνομο το δημόσιο χρέος και να προχωρήσει σε στάση πληρωμών 3,2 δισ. δολαρίων.

Λάθος χώρα

ΠΗΓΗ: Από το περιοδικό "Επίκαιρα", 14 Οκτωβρίου 2010του Κ. Βεργόπουλου Ποια είναι, τέλος πάντων, η ακριβής παθογένεια της ελληνικής οικονομίας, που υποτίθεται ότι δικαιολογεί τα κυβερνητικά μέτρα; Αφθονούν οι απαντήσεις, αλλά η ασάφεια, η δυσπιστία και η καχυποψία παραμένουν. Κυκλοφορεί η άποψη ότι καταναλώναμε περισσότερο από τις δυνάμεις μας, όμως αυτό δεν αποτελεί ελληνική ιδιομορφία, δεδομένου ότι παρόμοια ενοχοποίηση διαχέεται σε όλες τις χώρες της ομάδος των ανεπτυγμένων οικονομιών της Βορείου Αμερικής και της Δυτικής Ευρώπης. Μόνο ο υπόλοιπος πλανήτης κυριαρχείται από το αντίθετο σύνδρομο, αυτό της υποκατανάλωσης. Όμως, με την πάροδο του χρόνου, όλο και περισσότερο κερδίζει έδαφος η κατανόηση ότι στη χώρα μας όχι μόνο έχει συντελεσθεί από την κυβέρνηση χειραγώγηση της κοινής γνώμης, δηλαδή εξαπάτηση, αλλά και ότι η χειραγώγηση δημιούργησε μια κατάσταση πραγμάτων που δεν υπήρχε πριν από αυτή. Η κυβερνητική κινδυνολογία επικαιροποίησε τον κίνδυνο και, από μακρινό ενδεχόμενο στο μέλλον, τον μετέτρεψε σε αναπόδραστη πραγματικότητα στο παρόν. Αυτό μπορεί να αποδοθεί σε κυνικό σχεδιασμό, αλλά επίσης σε σειρά επιπόλαιων χειρισμών ή ακόμη σε χειραγώγηση των χειραγωγών από άλλους ισχυρότερους χειραγωγούς. Όλες οι εικασίες είναι βάσιμες. Όμως, όπως και να ’χει το πράγμα, υπάρχει μια εξ αντικειμένου αλληλουχία στις φάσεις με τις οποίες αναπτύσσεται το σύγχρονο ελληνικό δράμα.

Το διπλό τεστ της τρόικας στην κυβέρνηση

ΠΗΓΗ: Sofokleous 10

Στο πολιτικό πεδίο ετοιμάζεται να δοκιμάσει η τρόικα την κυβέρνηση, πριν ληφθούν οι οριστικές αποφάσεις για μια ευνοϊκή ρύθμιση των χρεών του «πακέτου» των 110 δις. ευρώ, μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2011.  Όπως επισημαίνουν έγκυρες πηγές στις Βρυξέλλες, επίσημα μπορεί να παρέχεται στήριξη με κάθε τρόπο στην κυβέρνηση, αλλά στο παρασκήνιο εντείνονται οι ανησυχίες για τους σοβαρούς πολιτικούς κινδύνους που θα κάνουν την εμφάνισή τους μετά τις δημοτικές εκλογές, απειλώντας την εφαρμογή του μνημονίου.

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, οι δανειστές της χώρας, με πρώτη τη γερμανική κυβέρνηση, φοβούνται μια βίαιη αλλαγή του πολιτικού κλίματος στην Ελλάδα αυτό το χειμώνα: «η κυβέρνηση πρέπει να αποδείξει, όχι μόνο ότι μπορεί να διατηρήσει την πολιτική της κυριαρχία, αλλά και ότι είναι σε θέση να επιβιώσει από τις μεγάλες συγκρούσεις, που αναπόφευκτα θα φέρουν οι επόμενες, δύσκολες φάσεις εφαρμογής του μνημονίου», τονίζουν έγκυροι κύκλοι των Βρυξελλών, που γνωρίζουν τον προβληματισμό των ισχυρών ευρωπαϊκών κυβερνήσεων.

Στον αστερισμό του μνημόνιου – περίοδος πρώτη (δεδομένα και τάσεις στην Ελληνική κοινωνία)

ΠΗΓΗ: Πολιτικό Κέντρο Θεσσαλονίκης

του Μήλιου Χρήστου (10 Οκτωβρίου 2010)

Το μνημόνιο αποτελεί για την Ελλάδα ένα νέο οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό ορόσημο. Υπάρχει η Ελλάδα πριν και μετά το μνημόνιο. Μια εντελώς νέα πραγματικότητα που θα χρειασθεί καιρός να συνειδητοποιηθεί.

Προς το παρόν βιώνεται σαν κάτι το πρόσκαιρο, (σαν μια παρένθεση) και με έναν ανάλογο, σε τέτοιες περιπτώσεις, εμπειρικό τρόπο. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, και σ’ αυτή την πρώτη περίοδο του μνημονίου, καταγράφονται ορισμένα δεδομένα και διαβλέπονται κάποιες τάσεις, που σίγουρα στην πορεία πρόκειται να τροποποιηθούν.

Η κατάσταση δεν πρόκειται να παραμείνει για πολύ στο σημερινό κλίμα. Θα έχει μια δυναμική εξέλιξη, μεγάλες μεταπτώσεις και αλλαγές στην οικονομική, κοινωνική και πολιτική συμπεριφορά της Ελληνικής κοινωνίας.

Στο φαντασιακό μιας διεξόδου

Μέσα στη γενική απογοήτευση που διακατέχει τους Έλληνες αυτή την περίοδο, δεν λείπει και μια αισιόδοξη στάση. Πρόκειται γι αυτή που πιστεύει ότι τελικά τα πράγματα θα διορθωθούν, ότι θα αλλάξουν προς το καλύτερο. Ότι όλα όσα συνέβησαν αποτελούν μια ευκαιρία για να ξεπεράσουμε χρόνιες παθογένειες και να δρομολογήσουμε μια νέα αρχή. Ότι χρειαζόμασταν αυτή τη δοκιμασία προκειμένου να συνέλθουμε από μια καταστροφική κι αδιέξοδη πορεία.

Η σκληρή δραχμή, η υποτίμηση της, το ευρώ, η ONE και η αλήθεια για όλα αυτά

ΠΗΓΗ: ΟΥΤΟΠΙΑ  (τ.29 Μαρτ. -  Απρ 1998)

Γιώργος Σταμάτης

****Πολλές ευχαριστίες στον ανώνυμο αναγνώστη που μας το έστειλε****

Εκ των υστέρων, δηλαδή μετά την τε­λευταία υποτίμηση, όλοι γνώριζαν ' ότι η δραχμή ήταν, συνεπεία της πο­λιτικής της σκληρής δραχμής, δηλαδή της πολιτικής των υψηλών επιτοκίων, υπερτι­μημένη και θα έπρεπε να είχε προ πολλού ήδη υποτιμηθεί.

Ήδη το 1995 εκτιμούσαμε ότι η δραχμή ήταν υπερτιμημένη και ότι προσεχώς θα υποτιμηθεί κατά το πολύ 15% και γι' αυτό το 1995/96 εκπονήσαμε (αυτονοήτως ούτε από την ΓΓΕΤ ούτε από την EE, αλλά από εμάς τους ίδιους χρηματοδοτημένη) μελέτη για τις επιπτώσεις μιας υποτίμησης της δραχμής κατά ποσοστό 15%, 14% κ.ο.κ. μέ­χρι και 5% στο κόστος και κατά συνέπεια στις τιμές των εγχωρίως παραγόμενων προϊόντων, βασιζόμενοι στους Πίνακες Εισροών-Εκροών της ελληνικής οικονο­μίας¹.

Οι συνέπειες της μετάβασης από τη δραχμή στο ευρώ

ΠΗΓΗ: ΟΥΤΟΠΙΑ (τ.48, Ιαν-Φεβρ 2002)

του Γιώργου Σταμάτη

***Πολλές ευχαριστίες στον Ανώνυμο αναγνώστη που μας το έστειλε σε μορφή "αναρτήσιμη"***

Την 1η του 2002 καταργήθηκε η δραχ­μή ως εθνικό νόμισμα και αντικατα­στάθηκε από το ευρώ. Τι συνέπειες θα έχει αυτό για την ελληνική οικονομία;

Κατ' αρχάς, ότι το ελληνικό κράτος δεν θα μπορεί πλέον να ασκεί μέσω της Κεντρι­κής του Τράπεζας κανενός είδους συναλ­λαγματική και νομισματική πολιτική. Τη συναλλαγματική και νομισματική πολιτική στην Ε.Ε. ή, ακριβέστερα, στη ζώνη του ευ­ρώ, και συνεπώς στην Ελλάδα, θα την ασκεί τώρα πλέον η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Η Τράπεζα της Ελλάδος δεν θα είναι πλέον παρά απλό παράρτημα της τε­λευταίας¹.

Κάτι παρόμοιο είχε συμβεί ήδη με τη δυνατότητα του ελληνικού κράτους να ασκεί αντικυκλική δημοσιονομική πολιτι­κή. Οι συνθήκες Μάαστριχτ-Άμστερνταμ και το Σύμφωνο Σταθερότητας εξάλειψαν παντελώς αυτή τη δυνατότητα.

Με την καθιέρωση του ευρώ ως κοινού «εθνικού» νομίσματος των δώδεκα χωρών της Ευρωζώνης, οι ροές των εμπορευμάτων και ο οικονομικός ανταγωνισμός μεταξύ αυτών των χωρών θα διέπονται πλέον όχι από το λεγόμενο συγκριτικό πλεονέκτημα, αλλά από το λεγόμενο απόλυτο πλεονέκτη­μα, το οποίο ισχύει όχι για τις εμπορευμα­τικές ανταλλαγές και τον ανταγωνισμό με­ταξύ χωρών, αλλά για τις εμπορευματικές ανταλλαγές και τον ανταγωνισμό μεταξύ των γεωγραφικών περιοχών και των παρα­γωγών κάθε χώρας. Αυτό σημαίνει ότι στην Ευρωζώνη καθένα προϊόν θα παράγεται από εκείνον τον παραγωγό και συνεπώς από εκείνη τη χώρα που πλεονεκτεί κατά την παραγωγή αυτού του προϊόντος απο­λύτως έναντι των υπόλοιπων χωρών. Οι υπόλοιπες χώρες θα παράγουν και θα πω­λούν αυτό το προϊόν μόνον στο βαθμό που η πλεονεκτούσα χώρα δεν μπορεί να καλύ­ψει σε όλες τις χώρες της Ευρωζώνης τη σχετική ζήτηση².