Για μια παρέμβαση της αριστεράς στο πεδίο των αξιών

ΠΗΓΗ: ΕΠΟΧΗ1 και ΕΠΟΧΗ2

Του
Νικόλα Σεβαστάκη

Υπάρχουν δυο «σχολές» ερμηνείας της κρίσης – προσέγγισης στα φαινόμενα – οι οποίες συνδέονται με αντίστοιχα πολιτικά και αξιακά διλήμματα του σήμερα. Η πρώτη «σχολή» επενδύει στην ιδέα πως οι ρίζες της σημερινής κρίσης είναι κυρίως ηθικές και πολιτισμικές. Σ’ αυτή τη «σχολή» συναντώνται πολύ λίγες σοβαρές και περισσότερες επιδερμικές και προσχηματικές αναλύσεις, σχετικά με φαινόμενα γνωστά απ’ το παρελθόν, που επανέρχονται στην αρθρογραφία και τις συζητήσεις, όπως: Η κοινωνία που καταναλώνει περισσότερα απ’ όσα παράγει, τα αστικά κοινωνικά πρότυπα, το ζήτημα της ατροφίας του ορθολογισμού στις ατομικές συμπεριφορές, αλλά και στη λειτουργία των θεσμών. Οι προσεγγίσεις αυτές καταλήγουν στο γενικό συμπέρασμα ότι σήμερα πληρώνουμε ότι παραλείψαμε να πράξουμε στο παρελθόν και ότι οι ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση πρέπει ν’ αποδοθούν σ’ ένα πλήθος παραγόντων, που κανένας τους δεν μπορεί να χαρακτηριστεί κυρίαρχος και καθοριστικός. Σύμφωνα μ’ αυτές τις προσεγγίσεις ο πυρήνας του κακού δεν βρίσκεται τόσο στις παθογένειες ενός συστήματος αξιών και πρακτικών, όσο σε διάχυτες μικροπαθολογίες, που κάποια στιγμή γίνονται επικίνδυνες, όταν συνδυάζονται με την ανεπάρκεια των ηγεσιών ή τον λαϊκισμό αντιπολιτεύσεων κ.ο.κ.

Ο κατακερματισμένος κόσμος

 

ΠΗΓΗ: ΚΙΜΠΙ  (2/10/2010)

Κουβεντιάζαμε τις προάλλες με φίλους -ομοϊδεάτες και ομοιοπαθείς της ελεγχόμενης χρεοκοπίας- τι ακριβώς συμβαίνει στην Ελλάδα, τι σχέση έχει με ό,τι συμβαίνει στην Ευρώπη, στον κόσμο, πώς συμπεριφέρονται οι τάξεις και τα κοινωνικά στρώματα, ποια συμφέροντα συντίθενται ή αντιτίθενται σε κάθε επί μέρους πρόβλημα, πώς μεταφράζονται όλα αυτά στην οικονομία, τι σημαίνουν για την πολιτική και πώς ερμηνεύουν τις συμπεριφορές των κομμάτων, των πολιτικών ελίτ. Τακτοποιημένες κι εύκολες όλες οι επιμέρους απαντήσεις μπαίνουν στα «κουτάκια» τους. Έχουμε πολλά κομμάτια της εικόνας, άψογα φιλοτεχνημένα. Αλλά ολόκληρη την εικόνα δεν την έχουμε. Η κουβέντα έφτασε πάλι σε εκείνο το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται ο φανατικός χομπίστας που αποφασίσει να ανασυνθέσει ένα puzzle 10.000 τεμαχίων, αλλά χωρίς να έχει ιδέα για την πρωτότυπη εικόνα. Από πού ν’ αρχίσει; Ποια είναι η συνολική εικόνα που πρέπει να συνθέσει; Χρειάζεται μια ιδέα, μια βάση για την «ολιστική» σύλληψη της πραγματικότητας που εμφανίζεται κατακερματισμένη, αντιφατική, χαοτική. 

Το "θαύμα" της Αργεντινής, οι νέοι κίνδυνοι και η Ελλάδα

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ
του Κ. Καλλωνιάτη

Η Αργεντινή πέρασε μια πολυετή κρίση (1998-2002), η οποία κατέληξε στη μεγαλύτερη μεταπολεμική χρεωκοπία κράτους. Από την κρίση αυτή εξήλθε θριαμβικά σχεδόν με μονομερή παύση πληρωμών, υποτίμηση του πέσο κατά 67% και δυναμική αναδιαπραγμάτευση και ακύρωση μεγάλου μέρους του χρέους της. Αποτέλεσμα: αποξενώθηκε από τις ξένες αγορές κεφαλαίων για τη χρηματοδότηση των ελλειμμάτων της, αλλά εισήλθε σε μια δυναμική ανάπτυξη που εξάλειψε ουσιαστικά τα ελλείμματα αυτά και επέτρεψε τη μείωση των χρεών και του ποσοστού ανεργίας της.

Η κρίση της Αργεντινής μοιάζει με αυτήν της Ελλάδας και αυτός είναι ο λόγος που όχι μόνον πρέπει να παρακολουθείται στενά η πορεία της οικονομίας της, αλλά το μείγμα πολιτικής που εκείνη ακολούθησε έχει ουσιαστικά υιοθετήσει με παραλλαγές ένα μέρος της αριστεράς στη χώρα μας ως προγραμματική θέση και πρόταση για την έξοδο από την ελληνική κρίση. Έχει ενδιαφέρον, λοιπόν, να εξετάσουμε τη πορεία της στη μετά την κρίση περίοδο πριν σχολιάσουμε το «αργεντίνικο υπόδειγμα» για την Ελλάδα.

Γιώργος Κασιμάτης: Το Μνημόνιο είναι ευθεία αμφισβήτηση του δημοκρατικού πολιτεύματος

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ

Καλυβιώτη Μαρία

Ημερομηνία δημοσίευσης: 03/10/2010

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στη ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΥΒΙΩΤΟΥ

Στις 8 του τρέχοντος μηνός συζητείται στο Συμβούλιο της Επικρατείας η προσφυγή 10 επιστημονικών, επαγγελματικών κ.ά. φορέων, καθώς και 22 μεμονωμένων πολιτών, που ζητούν την ακύρωση των μέτρων που επιβάλλουν περικοπές σε επιδόματα, μισθούς και συντάξεις. Ο ομότιμος καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, επόπτης και συντονιστής της προσφυγής, Γιώργος Κασιμάτης, μιλά στην “Κ.Α.” και υπογραμμίζει ότι “οι Συμφωνίες Δανεισμού δεν έχουν κυρωθεί με νόμο”, κάτι που όπως προειδοποιεί, “αποτελεί σοβαρή συνταγματική ανωμαλία και παραβίαση των αρχών της Δημοκρατίας”. Σχολιάζοντας τις δηλώσεις Γ. Παπανδρέου στη ΔΕΘ, ότι “το θέμα της χρεωκοπίας δεν είναι νομικό, αλλά πολιτικό και οικονομικό”, επισημαίνει ότι κάτι τέτοιο θα σήμαινε “ μια ευθεία αμφισβήτηση του δημοκρατικού πολιτεύματος και του Συντάγματός μας”. Αξιολογώντας, δε, την εφαρμοζόμενη οικονομική πολιτική, σημειώνει ότι “δεν είναι κοινωνική... αντίθετα είναι πολιτική που εξυπηρετεί βραχυπρόθεσμα το δάνειο ως δάνειο, δηλαδή την εκπλήρωση των δανειακών υποχρεώσεων της χώρας και πολιτική ενίσχυσης των μεγάλων επιχειρηματικών μονάδων”.

Με ξένους υπότιτλους η μετάλλαξη των πανεπιστημίων

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ

"Μητέρα όλων των μαχών" αποτελεί για την κυβέρνηση το εγχείρημα της μετάλλαξης του Πανεπιστημίου από δημόσιο σε επιχειρηματικό. Το παραδέχτηκε η ίδια η υπουργός Παιδείας κηρύσσοντας -την προηγούμενη Κυριακή στους Δελφούς-την έναρξη των κυβερνητικών επιχειρήσεων που αν ολοκληρωθούν επιτυχώς, θα αλλάξουν, όπως δήλωσε η Α. Διαμαντοπούλου, "το DΝΑ της λειτουργίας των πανεπιστημίων".

Το συμμετοχικό, δημοκρατικό πανεπιστήμιο με τις εκλεγμένες διοικήσεις δεν μπορεί να κάνει μπίζνες. Γι' αυτό και η κυβέρνηση αποφάσισε (θα αλλάξει το DNA της λειτουργίας του, είπε η υπουργός στους Δελφούς την προηγούμενη Κυριακή) την μετάλλαξή του από δημόσιο σε επιχειρηματικό.

Η απόπειρα αυτή σε σχέση με προηγούμενες, έχει ορισμένα νέα χαρακτηριστικά. Αντλώντας από την εμπειρία Γιαννάκου, η κυβέρνηση πάει να αποφύγει δύο μοιραία λάθη της πρώην υπουργού: Να εμπλακεί σε μακρόχρονες και θερμές συζητήσεις και να θεωρήσει την υποστήριξη που της παρείχε μια ετερόκλητη ομάδα πανεπιστημιακών αρκετή για να κατατροπώσει τις αντιδράσεις τόσο πριν την ψήφιση του νόμου όσο και για την εφαρμογή του.

Εκτός Αφρικής...

Η κυβέρνηση Παπανδρέου κινείται σε εντελώς διαφορετική κατεύθυνση. Η υποτιθέμενη διαβούλευση θα είναι τρίμηνης διάρκειας -αρχές του χρόνου θα είναι έτοιμο το σχέδιο νόμου- και η όλη διαδικασία θα έχει ξένους υπότιτλους. Επειδή, όπως είπε και ο κ. Πανάρετος "δεν είμαστε γαλατικό χωριό", έρχονται ειδικοί από τέσσερις ηπείρους -η Αφρική δεν προσκλήθηκε- για να μας πουν πώς πρέπει να λειτουργούν τα ελληνικά πανεπιστήμια. Οπότε ο νόμος που θα φτιαχτεί, αυτό είναι το κυβερνητικό μήνυμα, θα είναι αποτέλεσμα των καλύτερων διεθνών πρακτικών. Κι αφού όλος κόσμος λειτουργεί έτσι, οι διαφωνούντες... Γαλάτες καλά θα κάνουν να το ... βουλώσουν. Το μόνο παρήγορο για τους μη αγγλομαθείς είναι ότι τουλάχιστον η συντονίστρια των "σοφών", Λίντα Κατέχη, μιλάει ελληνικά καθ' ότι από τα Παλούκια Σαλαμίνας.

Το δημόσιο χρέος και το καθεστώς υποδούλωσης της Ελλάδας

ΠΗΓΗ:Hellenic NEXUS, τ. 45, Οκτώβριος 2010 

      Του Δημήτρη Καζάκη

Όταν μιλάμε για κρίση σήμερα στην Ελλάδα, είτε το θέλουμε, είτε όχι, είμαστε υποχρεωμένοι να μιλήσουμε πρώτα απ’ όλα για το δημόσιο χρέος. Αν δεν απαντήσεις σήμερα στο πρόβλημα του δημόσιου χρέους, δεν μπορείς να απαντήσεις πειστικά σε τίποτε, ούτε στα εργασιακά, ούτε στα μισθολογικά, ούτε στα ασφαλιστικά, ούτε στο ξεπούλημα των πάντων. Κι αυτό γιατί όλα αυτά, αλλά κι αυτά που έρχονται, πηγάζουν από το πρόβλημα του δημόσιου χρέους. Η ίδια η κρίση έχει επικεντρωθεί στην κατάσταση του χρέους.

Το εγγενές πρόβλημα του δημόσιου χρέους

Υπάρχει πρόβλημα με το δημόσιο χρέος ή όλα όσα λέγονται αποτελούν πρόσχημα, μπλόφα ή φόβητρο; Σαφώς και υπάρχει. Η εξυπηρέτηση του δημόσιου δανεισμού έχει φτάσει να αποτελεί το 35% του ΑΕΠ το 2009. Πράγμα που ισοδυναμεί σχεδόν με το σύνολο των μισθών που πληρώνει κάθε χρόνο η ελληνική οικονομία. Ισοδυναμεί με το 140% των δημοσίων εσόδων και σχεδόν με το διπλάσιο των εισπράξεων της χώρας από τις εξαγωγές της. Με μεγάλη δυσκολία θα βρείτε άλλη χώρα στον κόσμο που να έχει φτάσει σ’ αυτό το έσχατο σημείο εξυπηρέτησης του δημόσιου δανεισμού της.

Σλάβοϊ Ζίζεκ: Μόνιμη κατάσταση εκτάκτου ανάγκης

ΠΗΓΗ: ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ New Left Review No 64, Ιούλιος- Αύγουστος 2010 (Αποσπάσματα) Μετάφραση: Πέτρος Παπακωνσταντίνου Στις φετινές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας εναντίον των μέτρων λιτότητας στην ευρωζώνη- στην Ελλάδα και, σε μικρότερη έκταση, σε Ιρλανδία, Ιταλία και Ισπανία- ήρθαν σε αντιπαράθεση δύο διαφορετικές αφηγήσεις. Η κυρίαρχη αφήγηση του κατεστημένου προτείνει μια απο- πολιτικοποιημένη εκδοχή της κρίσης ως φυσικού γεγονότος: τα ρυθμιστικά μέτρα παρουσιάζονται όχι ως αποφάσεις στο έδαφος πολιτικών επιλογών, αλλά ως προσταγές μιας ουδέτερης οικονομικής λογικής- αν θέλουμε να σταθεροποιήσουμε την οικονομία μας, είμαστε υποχρεωμένοι να καταπιούμε το πικρό χάπι. Η άλλη αφήγηση, των εργατών, φοιτητών και συνταξιούχων που διαμαρτύρονται, βλέπει τα μέτρα λιτότητας ως άλλη μία απόπειρα του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου να αποδιαρθρώσει τα υπολείμματα κοινωνικού κράτους (…).

Εξελίξεις στην Ισλανδία

ΠΗΓΗ: ciaoant1

Για την Ισλανδία, τις κινητοποιήσεις και το ΟΧΙ που είπε ο λαός εκεί σε δημοψήφισμα για το αν θα πρέπει να φορτωθεί τα χρέη των τραπεζιτών, έχουμε ξανααναφερθεί (πχ εδώ).

Σε αυτή την ανάρτηση ας δούμε τις νεότερες εξελίξεις από εκεί, με νέες κινητοποιήσεις και δίκη του πρωθυπουργού:

Διαδήλωση στην Ισλανδία για τις κατασχέσεις σπιτιών.

Διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν χθες έξω από το κοινοβούλιο της χώρας διαμαρτυρόμενοι για τις κατασχέσεις σπιτιών από τις τράπεζες.

Διαδηλωτές πέταξαν γυάλινα ποτήρια και αυγά - ένα από τα οποία κατέληξε στην κόμη της πρωθυπουργού - φώναξαν συνθήματα και κρατούσαν πανό με συνθήματα όπως «ανθρώπινο μέλλον», «θέλουμε μια κυβέρνηση που να εργάζεται για το λαό», «εκλογές τώρα». Περίπου 50 αστυνομικοί ήταν παρόντες.

Trapped in the eurozone: For Ireland, Greece, Portugal and Spain, defaulting on their debt is no longer unthinkable

ΠΗΓΗ: GUARDIAN

• 
  
  • Costas Lapavitsas
  • guardian.co.uk, Friday 1 October 2010
  • 
    

Only a brave person, or an appropriately paid official, would be optimistic about the future of the eurozone at present. Austerity has spread and there is a risk of long-term stagnation with high unemployment across Europe. Social tensions are on the rise, and frictions among member states will probably intensify. A taste of things to come was given by the marches and strikes organised by trade unions across the continent this week.

Much of the trouble originates in the peripheral countries of the eurozone – Greece, Spain, Portugal and Ireland. All went into recession during 2008-9 as the global crisis unfolded, narrowly avoiding disaster thanks to public intervention. But before they had properly recovered Greece, Spain and Portugal were forced by the EU to cut public expenditure, reduce public employment, and further liberalise markets. Ireland had gone down the same path earlier, though very much in line with EU thinking. The disastrous implications were demonstrated this week: the Irish economy has contracted and, to make things worse, further gigantic cuts are planned in order to rescue banks.

Οταν η Κομισιόν σφίγγει τις... βίδες!

ΠΗΓΗ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ Του Πετρου Παπακωνσταντiνου Η σύμπτωση ήταν συμβολική: την ώρα που 100.000 απεργοί διαδήλωναν εναντίον της λιτότητας, ανταποκρινόμενοι στην έκκληση των ευρωπαϊκών συνδικάτων, μια πολιορκημένη Κομισιόν εξέδιδε πολεμικό ανακοινωθέν, αναγγέλλοντας την «αυστηροποίηση» του Συμφώνου Σταθερότητας. Στην κραυγή αγωνίας για την ανεργία, που αποκτά διαστάσεις κοινωνικής πανδημίας, οι Βρυξέλλες απάντησαν με το «σφίξιμο της βίδας», κατά την κυνική έκφραση του κ. Μπαρόζο, που δικαίωσε τον χαρακτηρισμό του οικονομικού αναλυτή Γκίντεον Ράχμαν περί «θαλάμου βασανιστηρίων του κ. Σόιμπλε»! Η κρίση χρέους που έπληξε σειρά ευρωπαϊκών κρατών επιβεβαίωσε όσους προέβλεπαν ότι το ευρώ, ένα κοινό νόμισμα χωρίς κοινό κράτος, θα αποδεικνυόταν θνησιγενές στην πρώτη, σοβαρή δοκιμασία. Από εκείνη τη στιγμή, η αναθεώρηση του Συμφώνου Σταθερότητας είχε μπει στην ημερήσια διάταξη. Ως προς την κατεύθυνση της αναθεώρησης, όμως, συγκρούονταν δύο λογικές: η Γαλλία, συνεπικουρούμενη από Βέλγιο, Ιταλία και Ισπανία, τασσόταν υπέρ της χαλάρωσης του Συμφώνου και της πολιτικής διεύθυνσης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Παπανδρέου ο δίκαιος

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ

Του Θανάση Καρτερού

Δεν μπορεί να μη διακρίνει κανείς ανάμεσα στον πλούτο των ιδεών και των πολιτικών της, των λόγων και των έργων της, μια σταθερή επιμονή, μια εμμονή θα μπορούσαμε να πούμε, της κυβέρνησης Παπανδρέου στην ιδέα αλλά και στην πράξη της δικαιοσύνης.

Ιδέα και πράξη που φαίνεται να διαπερνά σαν κόκκινη κλωστή κάθε δύσκολο αλλά αναγκαίο μέτρο και κάθε δύσκολη αλλά αναγκαία μεταρρυθμιστική της προσπάθεια. Έστω κι αν επιβάλλονται από την τρόικα, οι πολιτικές της κυβέρνησης αποκτούν έτσι ένα ηθικό, θα μπορούσαμε να πούμε, βάθος, με την πιστοποίηση του Παπακωνσταντίνου, του Ραγκούση, του Λοβέρδου και φυσικά του Παπανδρέου.

Δυστυχώς, καθώς ο πολιτικός χρόνος έχει πυκνώσει και συντελούνται εντός εβδομάδων και μηνών μεταρρυθμίσεις εξ αναβολής δεκαετιών, διαφεύγει από πολλούς το πρωτοφανές φαινόμενο δικαιοσύνης που ζούμε. Ιδιαίτερα το φαινόμενο να μην αντιλαμβάνονται το φαινόμενο παρατηρείται σε όσους ή δεν διαβάζουν ενδελεχώς "Τα Νέα", ή δεν είναι έστω εις θέση να μεταφράσουν σωστά τις εύγλωττες γκριμάτσες της Όλγας Τρέμη όταν ανακρίνει φορτηγατζήδες, πράγμα που μόνο ένα σχόλιο επιδέχεται: Κρίμα! Κρίμα γιατί όποιος δεν αντιλαμβάνεται τη δικαιοσύνη χάνει όχι μόνο το φως, αλλά και την παραμυθία που αυτή προσφέρει.

Θα ξεπουλήσουν και τα βράχια

ΠΗΓΗ: ΠΟΝΤΙΚΙ

Του Δημήτρη Καζάκη

οικονομολόγου - αναλυτή

Το μεγαλύτερο μέρος του Τύπου, ηλεκτρονικού και μη, συζητά το αν θα επιβληθεί νέο μνημόνιο ή όχι. Ο λόγος που όλοι έχουν επικεντρωθεί στο μνημόνιο είναι γιατί δεν θέλουν να συζητήσουν τις εξελίξεις που συμβαίνουν σε επίπεδο ευρωζώνης και Ευρωπαϊκής Ένωσης αυτές τις ημέρες. Ο κόσμος δεν πρέπει να ξέρει σε τι βάζει την υπογραφή της η κυβέρνηση. Σε τι καθεστώς καταδικάζουν την Ελλάδα και τον λαό της ο κ. Παπανδρέου και η κυβέρνησή του προκειμένου να εξυπηρετήσουν τις δικές του προσωπικές φιλοδοξίες και τα κοράκια της πολιτικής και της οικονομίας που έχει μαζέψει γύρω του.

Άλλωστε τι είπε στην εκλεκτή ομήγυρη από κερδοσκόπους επενδυτές, τραπεζίτες, γραφειοκράτες και ό,τι άλλο διαθέτει ο υπόκοσμος της διεθνούς αγοράς στο New York Economist Club (22.9): «Εν ολίγοις μετατρέψαμε την κρίση σε ευκαιρία, προκειμένου να προωθήσουμε τις απαιτούμενες μεταρρυθμίσεις, που οι προηγούμενες κυβερνήσεις ανέβαλλαν επί σειρά ετών, φοβούμενες το ενδεχόμενο πολιτικό κόστος». Τι σημαίνει αυτό; Ότι για τον πρωθυπουργό και το κόμμα του η κρίση της χώρας δεν ήταν παρά μια ευκαιρίανα ξεγελάσει τον κόσμο και να επιβάλει πολιτικές που καθυστερούσαν λόγω κοινωνικής αντίδρασης.

Με άλλα λόγια, ο κ. πρωθυπουργός επαναλαμβάνει ακόμη μια φορά ότι δεν του καίγεται καρφί για την κρίση της χώρας, απλώς είναι μια θαυμάσια ευκαιρία για να κάνει αυτά που δεν μπόρεσε να κάνει ο κ. Καραμανλής, παλιότερα ο κ. Σημίτης και ακόμη παλιότερα ο κ. Μητσοτάκης λόγω της κοινωνικής και πολιτικής απαξίωσης των κυβερνήσεών τους.

H Παιδεία είναι δημόσιο αγαθό, δεν είναι… ποδόσφαιρο

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ

του Άλκη Ρήγου

Αυτή την βασική αλήθεια οφείλει όχι μόνο να γνωρίζει αλλά και να υπερασπίζεται η κατά τα άλλα λαλίστατη Υπουργός Παιδείας.

Το πώς όμως το κατανοεί, το εξήγησε… αναλυτικά η ίδια στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής στη συζήτηση για το νομοσχέδιο της Δια βίου Εκπαίδευσης.

«Γνώση σημαίνει να ξέρεις τι είναι τέρμα, τι σημαίνει γκολ, ποιοι είναι οι κανόνες, για να βάλω την μπάλα στα δίχτυα. Δεξιότητες είναι να χρησιμοποιήσω όλα αυτά που έμαθα στην προπόνηση. Το τακουνάκι, να χρησιμοποιήσω το αριστερό πόδι, να κάνω στον αέρα μια κεφαλιά. Και ικανότητα είναι να βάλω το γκολ. Αυτές οι τρεις αντιλήψεις, η γνώση, η δεξιότητα και η ικανότητα, είναι σε όλα τα επίπεδα. Είτε είσαι μηχανικός, είτε είσαι αγρότης, είναι παντού. Και η ανάπτυξη και των τριών, είναι θέμα όχι απλά της τυπικής εκπαίδευσης. Η τυπική εκπαίδευση μπορεί να σου δώσει τη γνώση, η τυπική εκπαίδευση μπορεί να σου δώσει ακόμη και την δεξιότητα. Αλλά η μη τυπική και η άτυπη εκπαίδευση, συνεχώς θα σου τα ενισχύει και θα σε κάνει να μπορείς να αντιμετωπίσεις τα προβλήματα στην κοινωνία και στην οικονομία…»!

ΤΟ ΔΝΤ ΕΝΑΝΤΙΟΝ…ΔΝΤ!

ΠΗΓΗ: ISKRA

Η ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗ ΛΙΤΟΤΗΤΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

  Σε ρεσιτάλ σχιζοφρένειας φαίνεται να επιδίδεται το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, καθώς από τη μια πλευρά επιβάλλει μέτρα εξοντωτικής λιτότητας στις χώρες που πέφτουν «στα νύχια του» και από την άλλη καταγγέλλει την ίδια αυτή λιτότητα ως καταστροφική για την ανάπτυξη και την οικονομία! Βέβαια, μέσω αυτής της φαινομενικά αντιφατικής του στάσης, το ΔΝΤ επιχειρεί να αποφύγει την χρέωση της αποτυχίας των ακραία νεοφιλελεύθερων πολιτικών του, ισχυριζόμενο ότι είχε έγκαιρα προειδοποιήσει.

 Συγκεκριμένα, οι ερευνητές του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου προειδοποιούν ότι οι κάθετες περικοπές των κρατικών δαπανών για να μειωθούν τα χρέη θα έχουν ασυνήθιστα καταστροφικές επιπτώσεις στην ανάπτυξη. Αποσπάσματα της εξαμηνιαίας οικονομικής έκθεσης του ΔΝΤ, η οποία θα δημοσιοποιηθεί λίγο πριν από την ετήσια σύνοδο ΔΝΤ - Παγκόσμιας Τράπεζας της επόμενης εβδομάδας, καταδεικνύουν ότι σε ορισμένες έρευνες έχουν υποβαθμιστεί οι επιπτώσεις επιβράδυνσης από τις ταχείες περικοπές των κρατικών δαπανών. Το ΔΝΤ αμφισβητεί το συμπέρασμα αυτών των ερευνών ότι η δημοσιονομική λιτότητα μπορεί να τονώσει την οικονομική ανάπτυξη. 

Αλητεία !!!

Πηγή: Καθρέφτη, καθρεφτάκι

Σφοδρή επικοινωνιακή επίθεση άρχισε σήμερα, ενάντια στο εισόδημα τωνΔημοσίων Υπαλλήλων και ενόψει της εφαρμογής της περίφημης ‘Ενιαίας Αρχής Πληρωμών’. Δεν ήταν μη αναμενόμενη, μετά την διενέργεια της πρόσφατης απογραφής, μετά την συστηματική επί πολλούς μήνεςενοχοποίηση και κατασυκοφάντηση των Δ.Υ. ως συμμετόχων και συνυπευθύνων στην κατάρρευση της Οικονομίας (βλέπε ‘μαζί τα φάγαμε’).Καταλλήλως επιλεγμένα στοιχεία του Υπουργείου Οικονομικών ‘αποδεικνύουν’ τον ‘ανορθολογισμό’, την ‘σπατάλη’ και την ‘ανάγκη περικοπών’ στην μισθοδοσία των Δημοσίων Υπαλλήλων, ενώ δεν έχουν παρέλθει παρά μήνες απ’ την οριζόντια περικοπή των δώρων και των επιδομάτων τους.

Το δημόσιο χρέος, η φορολογία και μια ευφυής περαίωση

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ

Του Άγγελου Κούρου*

Έχει αναφερθεί πολλές φορές ως τώρα, από οικονομολόγους της αριστεράς και όχι μόνο, ότι το πρόβλημα του δημόσιου χρέους είναι πρώτα από όλα πρόβλημα αναδιανομής του εισοδήματος. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ θέλει να μας πείσει ότι το πρόβλημα, πρώτα από όλα, βρίσκεται στις δαπάνες του κράτους και δευτερευόντως στα έσοδα. Δυστυχώς όμως οι αριθμοί δεν επιβεβαιώνουν τον πρώτο της ισχυρισμό και το έργο του κ. Παπακωνσταντίνου δεν θα πραγματώσει τον δεύτερο. Ας δούμε καταρχάς τα στοιχεία που δημοσιεύει η Eurostat. πάνω σε αυτά τα θέματα και ας τα συνδέσουμε με την εξαγγελία του πρωθυπουργού για περαιτέρω μείωση της φορολογίας των Α.Ε. και ΕΠΕ (συντελεστής φορολογίας από το 24% στο 20%) και την περαίωση των ετών 2000-2009.

Ερώτημα 1ο : Πόσες δαπάνες έχει η Ελλάδα;

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Εurostat (Έκθεση Statistical Annex of European Economy SPRING 2010) η Ελλάδα παρουσιάζει τις παρακάτω διαφορές των δαπανών ως ποσοστό επί του ΑΕΠ (στήλη 4). Αν μετατρέψουμε τις κατ’ έτος διαφορές επί του ΑΕΠ σε χρηματικό αντίτιμο, με βάση το ΑΕΠ της Ελλάδος για το κάθε έτος, βλέπουμε ότι είχαμε αθροιστικά λιγότερες δαπάνες από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο της τάξεως των 48 δισ. ευρώ για την περίοδο 1998-2008.

Γιατί δεν αποκλείεται η στάση πληρωμών

ΠΗΓΗ: Sofokleous 10

Για ορισμένες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις το κόστος δανεισμού από τις αγορές ομολόγων ολοένα και αυξάνει. Από τα τέλη της περασμένης βδομάδας η διαφορά αποδόσεων των κρατικών ομολόγων της Ιρλανδίας και Πορτογαλίας έναντι των γερμανικών έχει πάρει ξανά την ανηφόρα και βρίσκεται στα υψηλότερα επίπεδα από την εισαγωγή του ευρώ. Κι όμως μέχρι την περασμένη εβδομάδα, όπου εμφανίστηκαν τα πρώτα σημάδια αδυναμίας της ιρλανδικής οικονομίας αλλά και της γενικότερης αστάθειας της ανάκαμψης του ιδιωτικού τομέα στην Ευρώπη, στις αγορές επικρατούσε ησυχία, το δε ευρώ είχε φτάσει κοντά σε υψηλά 5 μηνών έναντι του δολαρίου.

Ευρω-στοπ στην "έξυπνη κάρτα" για τις αποδείξεις!

Πηγή: Capital gr

Του Νεκτάριου Β. Νώτη,  29/09/2010

Δεν πρόλαβε καλά – καλά να ανακοινωθεί επίσημα από τους υπουργούς οικονομικών και περιφερειακής ανάπτυξης και οι Βρυξέλλες θέτουν θέμα εφαρμογής του. Ο λόγος για το σχέδιο, που ανακοίνωσε χθες ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, που προβλέπει όλες οι πληρωμές και αγορές των φορολογουμένων να γίνονται με ηλεκτρονική κάρτα, η οποία θα έχει –μέσω bar code– ενσωματωμένο τον αριθμό φορολογικού μητρώου του κάθε πολίτη.

Ο φορολογούμενος, δηλαδή, θα είναι εφοδιασμένος με αυτή την έξυπνη κάρτα, την οποία θα δίνει στις επιχειρήσεις, σε κάθε του αγορά. Τα καταστήματα, με τη σειρά τους, θα έχουν ταμειακές μηχανές συνδεδεμένες με το ΚΕΠΥΟ. Κατ΄ αυτό τον τρόπο, το υπουργείο οικονομικών θα έχει πλήρη εικόνα τόσο των συναλλαγών του φορολογούμενου, όσο και του ΦΠΑ, που εισπράττουν οι επιχειρήσεις. Έτσι, δεν θα χρειάζεται η συλλογή αποδείξεων, αφού στο ΚΕΠΥΟ θα γνωρίζουν πλήρως τις καταναλωτικές μας δαπάνες και θα υπολογίζουν αυτόματα την έκπτωση από το φόρο. Υπενθυμίζουμε ότι το συγκεκριμένο μέτρο είχε προαναγγείλει με συνέντευξή του στο Capitaltax, ο γενικός γραμματέας του ΚΕΠΥΟ, Διομήδης Σπινέλλης, τον περασμένο Μάρτιο (βλ. 29/03 “Με έξυπνη κάρτα η δήλωση των αποδείξεων”).

Προειδοποίηση ΔΝΤ για τους οίκους αξιολόγησης

Πηγή:euro2day
By Alan Beattie και James Politi
Δημοσιεύθηκε: 30/09/10

Οι κρατικοί αξιωματούχοι ακουσίως διεύρυναν τη χρηματοοικονομική αστάθεια, αναγκάζοντας τους επενδυτές να αντιδρούν άμεσα στις υποβαθμίσεις που διατυπώνουν οι οίκοι πιστοληπτικής αξιολόγησης, εκτιμά το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. 

Στη διετή έκθεση για την παγκόσμια χρηματοοικονομική σταθερότητα, που δημοσιοποιήθηκε την Τετάρτη, το ΔΝΤ επίσης αναφέρει πως οι οίκοι πιστοληπτικής αξιολόγησης πρέπει να γίνουν πιο ακριβείς στο τι σημαίνει κάθε κατηγορία πιστοληπτικής αξιολόγησης. 

Σε μία ξεχωριστή έκθεση, το ΔΝΤ δηλώνει πως οι κρατικοί αξιωματούχοι απέτυχαν να εντοπίσουν τους αυξανόμενους κινδύνους από την ανεπαρκή ρευστότητα κατά τη διάρκεια της χρηματοοικονομικής κρίσης. Οι κατευθυντήριες γραμμές για τη διαχείριση της ρευστότητας, που τώρα σχεδιάζονται από τις κυβερνήσεις, θα πρέπει να περιλαμβάνουν αυστηρότερους κανόνες στον ενυπόθηκο και διασυνοριακό δανεισμό, υποστηρίζει το ΔΝΤ. 

ΙΟΒΕ: Μόνο με ξεπούλημα και Γερμανού επιτρέποντος

ΠΗΓΗ: Ελευθεροτυπίατου ΒΑΣΙΛΗ ΓΕΩΡΓΑ

Να πουλήσει όπως όπως την ακίνητη περιουσία του κράτους προτείνει το ΙΟΒΕ στην κυβέρνηση για να περιοριστεί ο κίνδυνος χρεοκοπίας, ενώ την ίδια στιγμή υποστηρίζει πως ακόμη κι αν πιάσει τους στόχους του Μνημονίου, η «σωτηρία της Ελλάδας εναπόκειται στα χέρια της τρόικας και ειδικότερα της γερμανικής κυβέρνησης».

Η ανεργία θα διαμορφωθεί στο 13,5% το 2011, εκτιμά το ΙΟΒΕ

Στην τριμηνιαία του έκθεση το ΙΟΒΕ επεξεργάζεται 3 σενάρια για την εγχώρια οικονομία, ωστόσο επισημαίνει ότι σε κανένα δεν διασφαλίζεται η έξοδος από την κηδεμονία της τρόικας και η επιστροφή στις αγορές.

Ακόμη και στο βασικότερο «σενάριο της ελπίδας», που υποθέτει ότι η Ελλάδα πετυχαίνει τους στόχους του Μνημονίου και περιορίζει το έλλειμμά της στο 5% του ΑΕΠ χωρίς να μειώσει όμως το χρέος της, το ΙΟΒΕ διατηρεί επιφυλάξεις για την επιστροφή της Ελλάδας στις αγορές.

Σε αυτή την περίπτωση η τύχη της Ελλάδας -αν δηλαδή θα κηρύξει ή όχι στάση πληρωμών- εξαρτάται από τις οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις ιδιαίτερα στη Γερμανία, ώστε να δοθεί στην Ελλάδα περισσότερος χρόνος αποπληρωμής των δανείων που μας έχει χορηγήσει η τρόικα.

Η Αριστερά απέναντι στην κρίση

ΠΗΓΗ: ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ Του Μήτσου Γκορίτσα  27.09.10 Η Αριστερά έχει κρίσιμο ρόλο να παίξει, πρωτοστατώντας στους αγώνες και ταυτόχρονα προβάλλοντας ένα μεταβατικό πρόγραμμα πάλης, που δείχνει έμπρακτα ότι υπάρχει διέξοδος από την κρίση. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να ξεπεραστεί άμεσα η διάσπαση δυνάμεων και να υπάρξει η μεγαλύτερη δυνατή κοινή δράση απέναντι στη μάχη του μνημονίου. Γιατί, πριν από το ζήτημα της ανάλυσης και των προτάσεων διεξόδου από την κρίση, υπάρχει το ζήτημα της πράξης. Τα μέτρα που προβλέπει το μνημόνιο κυβέρνησης-ΔΝΤ-ΕΚΤ, οδηγούν σε μια δραματική ανατροπή τη ζωή των εργαζόμενων και γενικότερα των «από κάτω». Τα μέτρα αυτά πρέπει να ανατραπούν και μόνο ένας κοινωνικός ξεσηκωμός μπορεί να τα σαρώσει. Η στάση των διαφόρων δυνάμεων της Αριστεράς δεν μπορεί να κριθεί μόνο θεωρητικά, με βάση απλά την ορθότητα ή μη των αναλύσεων και των προτάσεών τους, αλλά από το κατά πόσο είναι πρόθυμες να συμβάλουν στον αναγκαίο κοινωνικό ξεσηκωμό για την ανατροπή των μέτρων. Κάθε άλλη στάση, είτε γιατί αρνείται την κοινή δράση στο όνομα της «καθαρότητας», είτε γιατί αντιμετωπίζει τα μέτρα με τη λογική «ό,τι έγινε, έγινε», είναι στάση άχρηστη ή ακόμα και βλαπτική για το εργατικό κίνημα.

Πολιτική «αναγκαίου κακού»

ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΤου ΣΩΤΗΡΗ ΜΑΝΙΑΤΗ

Το Μνημόνιο που υπέγραψε η κυβέρνηση με τη γνωστή και μη εξαιρετέα πλέον τρόικα, προέβλεπε σκληρά μέτρα, κυρίως για μισθωτούς και συνταξιούχους.

Μερικά εξ αυτών τα έχουμε ήδη νιώσει για τα καλά στο «πετσί» μας.

Η Ν.Δ., που ως κυβέρνηση μας προειδοποιούσε κατά την προεκλογική περίοδο (βουλευτικές 2009) για την ανάγκη λήψης σκληρών μέτρων, τάχθηκε εναντίον του Μνημονίου. Ορισμένοι βουλευτές της, όμως, παραδέχονταν ότι εκεί που είχε φτάσει η κατάσταση, ρίχνοντας βεβαίως το βάρος στη διακυβέρνηση ολίγων μηνών από το ΠΑΣΟΚ, δεν γινόταν διαφορετικά. Ηταν δηλαδή «αναγκαίο κακό».

Εναντίον του Μημονίου ήταν και βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι βέβαια έριχναν αποκλειστικά την ευθύνη στη διακυβέρνηση της χώρας την περασμένη πενταετία από τη Ν.Δ. Ψήφισαν τελικά (εκτός τριών -Δημαράς, Σακοράφα, Οικονόμου- που δήλωσαν «παρών» και διαγράφτηκαν) υπέρ του Μνημονίου. Φροντίζουν όμως να επισημαίνουν ότι δεν θα επέλεγαν τέτοιου τύπου συμφωνία, με την τρόικα να μας ελέγχει ασφυκτικά για όλα, αλλά εκεί που είχε φτάσει η κατάσταση ήταν «αναγκαίο κακό».