Η δομική κρίση του συστήματος

(του Σωτήρη Δημητρίου)

(Aναδημοσίευση από Anti-somata )

`

`

Η δομική κρίση του συστήματος

Το ζήτημα της οικονομικής κρίσης είναι εξαιρετικά περίπλοκο. Επιπλέον, επικρατεί σύγχυση για το χαρακτήρα της. Ακούγεται από κάποιους ότι πρόκειται για χρονία ή δομική κρίση αλλά το ενδεχόμενο να απειλούμαστε από μια τέτοια κρίση αμφισβητείται, τόσο από την επίσημη άποψη όσο και από την κοινή γνώμη. Αντίθετα, υποστηρίζεται ότι πρόκειται για μια ακόμα επανάληψη των γνωστών περιοδικών κρίσεων του καπιταλισμού, οι οποίες κατέληγαν πάντα σε αναδιάρθρωσή του με βάση τις χαρακτηριστικές τάσεις της επέκτασης και, ταυτόχρονα, της συγκεντροποίησης του κεφαλαίου.

Η αμφισβήτηση αυτή μεταφέρει το πρόβλημα στη σφαίρα του αξιοπερίεργου. Όχι τόσο εξαιτίας της ιδέας ότι φτάσαμε στο «τέλος της ιστορίας» και ότι θα ζούμε με συνεχείς περιοδικές κρίσεις στον αιώνα τον άπαντα. Ούτε εξαιτίας της συνακόλουθης ιδέας ότι η ζωή μας προσδιορίζεται από την κουλτούρα, άρα και από την τέχνη, και εντελώς άσχετα από τους κοινωνικο-οικονομικούς παράγοντες που, γι’ αυτό, δεν τους συζητάμε. Αλλά εξαιτίας του εξής:  Στα 1972 γνωστοποιείται στους ηγέτες των βιομηχανικών χωρών το αποτέλεσμα της μελέτης μιας ομάδας ειδικών καθηγητών, σύμφωνα με το οποίο υπάρχει η απειλή παγκόσμιας κρίσης και επείγει να ληφθούν ορισμένα μέτρα. Κύριοι παράγοντες της κρίσης, σύμφωνα με τη μελέτη  ήταν: η δημογραφική πίεση, η εξάντληση των φυσικών πόρων, η μόλυνση του περιβάλλοντος και η συνεχής αύξηση του ρυθμού της βιομηχανικής παραγωγής. Δεν θορυβήθηκε κανείς από τους ηγέτες της Δύσης, αλλά το 1973, όταν εκδηλώθηκε η πετρελαϊκή κρίση, έδωσαν σημασία στη μελέτη και ανέθεσαν σε άλλη, μεγαλύτερη επιστημονική, ομάδα να την επαναλάβει. Η νέα μελέτη επιβεβαίωσε τα συμπεράσματα της προηγούμενης, οπότε, με πρωτοβουλία του Κίσιγκερ η ηγεσία της Δύσης επιδίωξε να λάβει ορισμένα μέτρα. Ένα από αυτά ήταν ο έλεγχος των γεννήσεων για την αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος, που απέτυχε εντελώς, και το άλλο, η περιοδική Σύνοδος Πλουσίων και Φτωχών χωρών με σκοπό τη μείωση του μεταξύ τους οικονομικού «ανοίγματος της ψαλίδας». Στα 1978, στην τελευταία Σύνοδο, που έγινε στο Ναϊρόμπι, η δύση δίνει τέλος στις συναντήσεις αυτές, λόγω ανησυχιών για την οικονομία της Αγγλίας. Το 1980 υιοθετείται το μοντέλο του νεοφιλελευθερισμού που πρότεινε ο Φρίντμαν, καθηγητής  στο Σικάγο. Αναγνωρίζεται, πλέον, από τους οικονομολόγους ότι η κρίση είναι χρονία.

Συνεχίζουν με προσφυγές κατά Μνημονίου

Στα διοικητικά και πολιτικά δικαστήρια σκοπεύουν να προσφύγουν, για να κηρυχθούν αντισυνταγματικά και να ακυρωθούν τα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης, εργαζόμενοι από τον δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα στη Θεσσαλονίκη (ΔΕΘ, Helexpo, ΕΛΒΟ, γιατροί ΕΣΥ κ.ά.).

Εχουν αναθέσει την υπόθεση σε δικηγορικό γραφείο και τις προσεχείς εβδομάδες θα ανακοινώσουν ποιες ακριβώς ενέργειες θα κάνουν. Τα επιχειρήματά τους είναι ότι τα μέτρα της κυβέρνησης παραβιάζουν το Σύνταγμα σχετικά με τη διαδικασία ψήφισης του Μνημονίου. Πρόκειται για διεθνή σύμβαση και άρα όφειλε να ψηφιστεί από αυξημένη πλειοψηφία 3/5 των βουλευτών (180 βουλευτές). Παραβιάζουν διατάξεις του Συντάγματος και συγκεκριμένα το άρθρο 22 για την προστασία της εργασίας και των αποδοχών. Είναι αντίθετες με την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) και το Κοινοτικό Δίκαιο, σύμφωνα με τα οποία δεν είναι δυνατόν να παραβιάζονται και να καταργούνται περιουσιακά ενοχικά δικαιώματα. Παραβιάζουν την αρχή της αναλογικότητας, διότι περικοπή περιουσιακών ενοχικών δικαιωμάτων των μισθωτών επιτρέπεται μόνο εάν συντρέχουν λόγοι δημοσίου συμφέροντος τηρούμενης πάντα της αρχής της αναλογικότητας. Παραβιάζουν την αρχή της ελευθερίας των συμβάσεων και δημιουργούν ανασφάλεια δικαίου.

23% σαλτάρισαν οι απολύσεις

ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

ΤΟΝ ΙΟΥΝΙΟ ΠΡΟΣΤΕΘΗΚΑΝ 31.000 ΑΝΕΡΓΟΙ ΚΑΙ 

ΞΕΠΕΡΑΣΑΝ ΤΙΣ 659.000 * ΟΑΕΔ: 566.000

Η ανεργία τραβάει την ανηφόρα, τον Ιούνιο οι απολύσεις εργαζομένων με συμβάσεις αορίστου χρόνου σημείωσαν αλματώδη αύξηση 22,9% (31.296 σε όλη τη χώρα, δηλαδή 5.839 περισσότερες από τον Μάιο), και ο ΟΑΕΔ κάνει τα στραβά μάτια, καταγράφοντας ως ανέργους μόνο όσους εμφανίζονται να αναζητούν εργασία, για να υποστηρίξει ότι οι άνεργοι... μειώνονται.

Τον Ιούνιο -μήνα με μεγάλα περιθώρια απορρόφησης εποχικά εργαζομένων-, επισημαίνουν οι επιστημονικοί συνεργάτες των συνδικάτων, οι εγγεγραμμένοι άνεργοι έφτασαν τους 659.119 και όχι τους 566.804, όπως υποστηρίζει ο ΟΑΕΔ, χωρίς επιπλέον να διευκρινίζει αν όσοι προσλαμβάνονται έχουν σταθερή και πλήρη απασχόληση ή εργάζονται σε ευέλικτο καθεστώς.

Ειδικότερα, από την αποκωδικοποίηση των στοιχείων που δημοσιοποίησε ο ΟΑΕΔ προκύπτει ότι:

Αλχημείες

* Ο Οργανισμός εμφανίζει το ποσοστό των ανέργων μειωμένο κατά 1% σε σχέση με τον Μάιο, ενώ τον Ιούνιο ήταν περισσότεροι κατά 1.034.

* Το 33,54% των εγγεγραμμένων ανέργων στα μητρώα του ΟΑΕΔ υπερβαίνουν χρονικά τους 12 μήνες (δηλαδή είναι μακροχρόνια άνεργοι) και μάλιστα αυξημένοι αριθμητικά κατά 1.507 τον Ιούνιο σε σχέση με τον Μάιο.

Η Γερμανία ανακαλύπτει "τα κατορθώματα" της στην Ελλάδα

ΠΗΓΗ: ISKRA

ΑΦΟΡΜΗ Η ΜΕΛΕΤΗ ΤΗΣ ΕΣΕΕ

Σύσσωμος σχεδόν, ο γερμανικός τύπος αναφέρθηκε χθές  στην οικονομική κρίση της Ελλάδας και στο πρόγραμμα λιτότητας που στην ουσία η Γερμανία επέβαλε στη χώρα μας,προκειμένου να  μας σώσει .Ο Γερμανικός τύπος,με αφορμή τη μελέτη της ΕΣΕΕ για το λιανεμπόρειο,κανει εκτεταμένες αναφορές στα λουκέτα που μπαίνουν στην ελληνική αγορά και τις άλλες βαριές συνέπειες στην ελληνική οικονομία απο τα μέτρα που εχουν λειφθεί και κατάρτισε η κυβέρνηση για να σώσει τη χώρα από τη χρεοκοπία.

ΤΗΛΕΓΡΑΦΗΜΑ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟΥ ΠΡΟΣ ΜΜΕ

«Κατά τους τελευταίους 10 μήνες πολλά εμπορικά καταστήματα έχουν κλείσει, το δε ποσοστό ανέρχεται σε 17%. Ακόμα πιο χειρότερη είναι η κατάσταση στο κέντρο της πρωτεύουσας. Σύμφωνα με τον ελληνικό Τύπο και με τα στοιχεία που προκύπτουν από μελέτη του εμπορικού συλλόγου, κατά μήκος της οδού Σταδίου ένα στα τέσσερα καταστήματα έχουν κλείσει.

ΥΦΕΣΗ ΚΑΙ ΑΠΟΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΣ

Source: Sofokleous 10

Βασίλης Βιλιάρδος

Η μορφή της δυτικής ύφεσης, ο κίνδυνος αποπληθωρισμού στις Η.Π.Α., τα προβλήματα της Ευρώπης, η κινεζική υπερβολή, η ιδιαιτερότητα της Ρωσίας και ο φορολογικός πληθωρισμός της Ελλάδας. 

Με τα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια σε σχετικά υψηλά επίπεδα, με τις αποδόσεις των ομολόγων του δημοσίου να αυξάνονται, με τις τιμές αρκετών πρώτων υλών να ενισχύονται, με τα εμπορεύματα (soft commodities) να ακολουθούν έντονα ανοδική πορεία, καθώς επίσης με την πρόσφατη υποχώρηση των τιμών του χρυσού, δεν θα έπρεπε να έχει κανείς την παραμικρή αμφιβολία ότι, μετά από το «επεισοδιακό» δεύτερο τρίμηνο του 2010, κατά τη διάρκεια του οποίου υπερίσχυαν οι φόβοι αναφορικά με το τέλος της Ευρωζώνης και την «πτώση» του κοινού νομίσματος της, οι αγορές ανακάμπτουν ευρύτερα – με την ταυτόχρονη άνοδο της διάθεσης ανάληψης ρίσκου εκ μέρους των επενδυτών.

Τα καθόλου αυτονόητα του «λιγότερου κράτους»

Πηγή: Πριν (8 -8-2010)

Λεωνίδας Βατικιώτης

Το πραγματικό πρόσωπο ενός κράτους εντελώς εχθρικού προς τους πολίτες, πιστού υπηρέτη όμως του κεφαλαίου επιχείρησε να συγκαλύψει ο πρωθυπουργός την προηγούμενη Κυριακή κηρύσσοντας την «επανάσταση του αυτονόητου» από την Κρήτη. Στο λόγο του στηλίτευσε τα δημοσιονομικά ελλείμματα, την ευνοιοκρατία, την γραφειοκρατία, την αδιαφάνεια, τη διαφθορά. Ακόμη και την θεσμοθετημένη φοροελάφρυνση των πλουσιοτέρων και τη φορολογική επιβάρυνση των φτωχών, λες και δεν είναι η δική του κυβέρνηση, όπως και όλες οι προηγούμενες που επέβαλαν αυτό το ταξικό φορολογικό καθεστώς και το συντηρούν μέχρι σήμερα σαν κόρη οφθαμού.

Γιατί οι Έλληνες εφοπλιστές αυξάνουν τον στόλο τους

Πηγή: Capital gr

Της Ρόης Χάικου

Για δεύτερο συνεχόμενο μήνα ο ελληνικός εφοπλισμός κράτησε τα ηνία της παγκόσμιας ναυτιλίας, αφήνοντας δεύτερους τους Κινέζους. Οι Έλληνες διέθεσαν περί τα 6,4 δισ. δολάρια στο επτάμηνο του 2010 για να αγοράσουν συνολικά 191 πλοία, σύμφωνα με στοιχεία της N. Cotzias Shipping Consultans.

Συνολικά αποκτήθηκαν 151 φορτηγά πλοία, αξίας 4,3 δισ. δολαρίων και αντιστοιχούν στο 34,5% των επενδύσεων που έχουν γίνει εφέτος παγκοσμίως για την απόκτηση πλοίων. Αντίστοιχα, οι Έλληνες απέκτησαν 40 δεξαμενόπλοια με συνολικό τίμημα 2,2 δισ. δολαρίων, ποσό που αναλογεί στο 34,6% των παγκοσμίων επενδύσεων στα τάνκερς από τις αρχές του έτους. Οι Έλληνες πάντως, εξακολουθούν σταθερά να είναι η πρώτη δύναμη στα δεξαμενόπλοια. 

Το συνολικό ποσό των 6,3 δισ. δολαρίων που βγήκε από τα ταμεία των ελληνικών ναυτιλιακών χαρακτηρίζεται από παράγοντες της αγοράς ιδιαίτερα μεγάλο, αν αναλογιστεί κανείς πως συνολικά για την ίδια περίοδο δαπανήθηκαν 18 δισ. δολάρια για την αγορά 857 πλοίων παγκοσμίως.

Συνέντευξη του Ζίζεκ

Πηγή: Τσιμιτάκης

via Κουτί Πανδώρας

Ειρωνευόμενος όσους επιμένουν οτι ζούμε στην εποχή του Τέλους των ιδεολογιών ο Σλάβοι Ζίζεκ, ο διασημότερος Ευρωπαίος φιλόσοφος του καιρού μας, απαντά αναλύοντας… τις τουαλέτες σε Αμερική, Γαλλία και Γερμανία. «Οι Γερμανοί» λέει, «κοιτούν τα περιττώματα τους, οι Γάλλοι τα εξαφανίζουν ενω οι Αμερικανοί τα αφήνουν να επιπλέουν στο νερό. Τραβήξτε το καζανάκι και θα βρεθείτε ακριβώς μέσα στην ιδεολογία». Χρησιμοποιώντας συστηματικά στον λόγο του αντιστροφές των διαλεκτικών σχημάτων αυτού που αποκαλούμε κοινή λογική, προκαλεί όσους βολεύονται στα σχήματα της πολιτικής ορθότητας της εποχής μας. Θεωρεί οτι ο ρόλος των διανοοπυμένων σήμερα είναι να οδηγούν τις κοινωνίες μας στην διατύπωση των σωστών ερωτήσεων και οχι να δίνουν απαντήσεις.

Ο Σλοβένος κοινωνιολόγος, φιλόσοφος και εκσυγχρονιστής της ψυχαναλυτικής θεωρίας του Λακάν βρέθηκε στις αρχές του μήνα στην Μάνη για τις ανάγκες των γυρισμάτων της δεύτερης ταινίας του με τίτλο «Ο οδηγός του διεστραμμένου στην ιδεολογία», όπου εξηγεί με παραστατικό τρόπο τις απόψεις του για το πως η δήθεν μετα-ιδεολογικοποιημένη εποχή μας είναι στην πραγματικότητα απολύτως ποτισμένη (σε κάθε πτυχή της) απο τις ιδεολογίες. Δυο μέρες αργότερα στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Παντείου Πανειστημίου επιτέθηκε στους Οικολόγους «που κατασκευάζουν μια θρησκευτική εικόνα της Φύσης», στους Αμερικανούς «που έχουν κάνει πραξικόπημα στην παγκοσμιοποίηση» και τον καπιταλισμό που ‘δείχνει να μην χρειάζεται πια την δημοκρατία για να αναπτυχθεί».

Εχοντας σπουδάσει Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Λουμπλιάνα και Ψυχανάλυση στο Παρίσι διπλα στον Ζαν Αλάν Μιλέρ, γαμπρό και κατά κάποιο τρόπο διάδοχο του μεγάλου συνεχιστή του Φρόιντ στην Ψυχανάλυση, Ζακ Λακάν, ο Ζίζεκ έγινε διεθνώς γνωστός το 1989, όταν κυκλοφόρησε στα Αγγλικά το βιβλίο του με τίτλο «Το υψηλό αντικείμενο της ιδεολογίας». Το πιο πετυχημένο βιβλίο του είναι το «Καλωσορίσατε στην έρημο του Πραγματικού» στο οποίο επιχειρεί μια ανάλυση όλων των εικονικών στιγμιοτύπων της εποχής μας, από το μιντιακό ψεύδος και τους σύγχρονους high tech απεδαφοποιημένους πολέμους, έως την βιογενετική, την ανθρωπολογία του Matrix και τα πολιτικά διλήμματα της σύγχρονης κοινωνίας μας για να καταλήξει στο συμπέρασμα οτι κόσμος μας βυθίζεται όλο και περισσότερο στο θάμβος της εικονικότητας, άρα στην ιδεολογία, απο την οποία για να απελευθερωθεί θα έπρεπε να δεχθεί την ψυχανάλυση και την επιστήμη.

Κρίση του καπιταλισμού : ποιες διεκδικήσεις πρέπει να προβάλει η Αριστερά

ΠΗΓΗ: Μαρξιστική Φωνή

27.04.10

Σε μια εποχή θεμελιακής κρίσης της καπιταλιστικής κοινωνίας, η Αριστερά έχει χρέος να πει την αλήθεια στην εργατική τάξη : ο καπιταλισμός είναι  ταυτισμένος με την κρίση, την ανεργία, τη φτώχεια, την κερδοσκοπία. Έτσι το πρόγραμμα της Αριστεράς πρέπει να είναι ένα πρόγραμμα θεμελιακών αλλαγών στην κοινωνία, που θα συνδέει τις στοιχειώδεις, ζωτικές διεκδικήσεις των μαζών ενάντια στη φτώχεια και την ανεργία, με το ιστορικό καθήκον του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας. Ενάντια στη «θηλιά του δημόσιου χρέους» και την αχαλίνωτη κερδοσκοπία των τραπεζών. Η απόπειρα αντιμετώπισης του χρέους μέσα από τον  δανεισμό από τις μεγάλες ιδιωτικές τράπεζες ή τους διεθνείς καπιταλιστικούς οργανισμούς κάνει το πρόβλημα του χρέους οξύτερο και υποθηκεύει τον πλούτο και το ίδιο το μέλλον της χώρας στους κερδοσκόπους. Η μόνη λύση είναι να πληρώσουν για το χρέος αυτοί που το δημιούργησαν. Η θηλιά του χρέους πρέπει να βγει από το λαιμό της εργατικής τάξης και να περάσει στο λαιμό της άρχουσας τάξης. Αυτό σημαίνει συγκεκριμένα την παύση αποπληρωμής των δανείων, την επιβολή βαριάς φορολογίας στα κέρδη και στον πλούτο, την κοινωνικοποίηση της Εκκλησιαστικής περιουσίας, τη δραστική περικοπή των αμυντικών δαπανών, το πάγωμα των εξοπλιστικών προγραμμάτων για τη χρηματοδότηση της κοινωνικής πολιτικής και την προστασία των λαϊκών εισοδημάτων. Ταυτόχρονα, δεν μπορεί να γίνει ούτε ένα σταθερό βήμα για την έξοδο από την κρίση αν δεν ελεγχθεί απόλυτα το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Για να σωθεί η χώρα από τη χρεοκοπία και εκατομμύρια εργαζόμενοι από τη φτώχεια, πρέπει απαραίτητα το χρηματοπιστωτικό σύστημα να περάσει στα χέρια του κράτους. Με αυτό τον τρόπο, το 30% του χρέους που σήμερα βρίσκεται με τη μορφή ομολόγων στα χέρια των ελληνικών τραπεζών θα έπαυε οριστικά να αποτελεί «θηλιά» για τη χώρα. Η ενιαία κρατική τράπεζα, βάζοντας αμέσως τέλος στα σημερινά ληστρικά επιτόκια και τους επαχθείς όρους των δανείων για νοικοκυριά και μικρομεσαίες επιχειρήσεις, θα συγκέντρωνε έναν διαρκώς αυξανόμενο όγκο καταθέσεων. Λειτουργώντας με έλεγχο και δημοκρατική διοίκηση από τις εργατικές οργανώσεις, θα μετέτρεπε την πίστη από πεδίο ατέλειωτης κερδοσκοπίας σε εργαλείο για το σχεδιασμό της οικονομίας και την ανάπτυξη προς όφελος του κοινωνικού συνόλου.

Οι λυκάνθρωποι του καπιταλισμού

ΠΗΓΗ: ΕλευθεροτυπίαΤου ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ Καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου grousis@ath.forthnet.gr

Ενα μεθοδολογικό τέχνασμα που χρησιμοποίησαν κατά το παρελθόν πολλοί πολιτικοί φιλόσοφοι για να δικαιολογήσουν ή να απορρίψουν την κρατούσα τάξη πραγμάτων, ήταν η σύγκρισή της με μια φυσική κατάσταση, την οποία κατασκεύαζαν είτε κατ' εικόνα και σε αρμονία με την υπάρχουσα κατάσταση όταν ήθελαν να ταχθούν υπέρ της τελευταίας, είτε σε αναντιστοιχία μαζί της όταν επεδίωκαν να την απορρίψουν.

Ετσι, για παράδειγμα, ο Πλάτωνας για να τεκμηριώσει την κριτική του στάση απέναντι στα υπάρχοντα κατά την εποχή του πολιτεύματα και την αναγκαιότητα της προτεινόμενης από αυτόν Πολιτείας, τα θεωρούσε ως αποτέλεσμα μιας πορείας κατάπτωσης από μια ειδυλλιακή από άποψη κοινωνικής συμβίωσης πρώτη πολιτεία, η οποία δεν διακατεχόταν από το «αμάρτημα» της πλεονεξίας.

Σε αντίθετη κατεύθυνση, ο Χομπς για να τεκμηριώσει τον πρωτοεμφανιζόμενο στην εποχή του καπιταλισμό της Αγγλίας είχε διαμορφώσει μια φυσική κατάσταση κατ' εικόνα και ομοίωσή του, κατά την οποία κυριαρχούσαν ο ανταγωνισμός και η αρχή «ο άνθρωπος λύκος για τον άνθρωπο».

H Επανάσταση του Γιώργου και τα 100 πρώτα δύσκολα χρόνια…

Πηγή: Ακτιβιστής

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Ο Γιώργος Παπανδρέου υπήρξε επαναστάτης «εξ απαλών ονύχων»! Αυτό διδάσκει ο μύθος που καλλιεργεί το καθεστώς  γι’ αυτόν. Ανήκει στις καταπιεσμένες υπάρξεις προνομιούχων οικογενειών που ονειρεύτηκαν ότι επαναστατούν εναντίον του συστήματός τους, εναντίον του μπαμπά τους, εναντίον του κόμματός τους, εναντίον των συντρόφων τους, εναντίον της χώρας τους και εναντίον του κακού εαυτού του Έλληνα, αλλά ποτέ εναντίον του εαυτού τους. Κακομαθημένα παιδιά. Ζημιάρικα πλάσματα, που δεν τα σταματά τίποτε μπροστά στην επιθυμία να καταστρέψουν.

Εκκινώντας από την ιδέα  περί δημιουργικής καταστροφής, «the process of creative destruction», του Joseph Schumpeter, χρησιμοποιούν μάλλον την δημιουργία ως πρόσχημα για την καταστροφή και τίποτε άλλο. Είναι οι άνθρωποι που δημιουργούν τελικά καταστροφή και μόνον καταστροφή, επιχειρώντας να την νομιμοποιήσουν ως δημιουργική καταστροφή, για να δικαιολογήσουν το δημιούργημά τους. Τα παιδιά αυτά μπορεί να τα χρησιμοποιήσει κάθε επιτήδειος ....

για να τα μετατρέψει σε καταστροφείς κάθε είδους. Τέτοιους χρησιμοποιούν σήμερα εξτρεμιστές φονταμενταλιστές και εξτρεμιστές των αγορών, για να κάνουν την δουλειά τους, επιβάλλοντας ολοκληρωτικές δομές εξουσίας και αυταρχικά καθεστώτα διακυβέρνησης.

Το Μνημόνιο, η χύτρα και το «σημείο βρασμού»

Πηγή: Καθημερινή

Tου Σταυρου Λυγερου

Με κηδεμόνα την τρόικα και με όπλο το εκβιαστικό δίλημμα «Μνημόνιο ή πτώχευση», η κυβέρνηση Παπανδρέου λειτουργεί σαν οδοστρωτήρας. Και μάλιστα μέχρι στιγμής με μεγάλη επιτυχία. Η διάλυση της απεργίας των φορτηγατζήδων είναι ο τελευταίος κρίκος της αλυσίδας, που ενίσχυσε την εντύπωση ότι η αντίσταση στην κυβερνητική επιλογή είναι ατελέσφορη και ως εκ τούτου μάταιη. Κυριαρχεί η πεποίθηση πως λόγω των ειδικών συνθηκών η κυβέρνηση δεν έχει περιθώριο υποχώρησης.

Επιπροσθέτως, λόγω και της προπαγάνδας των ΜΜΕ, η οποιαδήποτε απεργία αντιμετωπίζεται από την κοινή γνώμη εχθρικά, με αποτέλεσμα να ασκείται στους απεργούς όχι μόνο η ασφυκτική πίεση της κυβέρνησης, αλλά και μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας. Στην πραγματικότητα, η απεργία έχει ηθικοπολιτικά κηρυχθεί αντικοινωνική ενέργεια, με πρακτικό αποτέλεσμα οι επαγγελματικές ομάδες να μην διαθέτουν πια καμία δυνατότητα άμυνας έναντι της κυβερνητικής πολιτικής.

Σχέδιο ΕΕ – ΔΝΤ για την προστασία τραπεζών & δανειστών με θύμα την Ελλάδα

Πηγή: Sofokleous10

του Π. Παναγιώτου

Σε πρόσφατο άρθρο μου με τίτλο ‘ποιος ακριβώς σώζεται από το πακέτο στήριξης;’ υποσχέθηκα να παρουσιάσω  αναλυτικά τα συμπεράσματα έρευνας για το ελληνικό πακέτο στήριξης, του Κέντρου Οικονομικών και Πολιτικών Ερευνών της Ουάσιγκτον (CERP-cerp.net) που δημοσιεύτηκε τον Ιούλιο του 2010. Στην συμβουλευτική ομάδα του CERP συμπεριλαμβάνονται οι βραβευμένοι με Νόμπελ οικονομολόγοι Robert Solow και Joseph Stiglitz και άλλοι εξέχοντες οικονομολόγοι. 

Οτιδήποτε διαβάσετε στη συνέχεια αποτελεί μετάφραση τμημάτων της έρευνας. Οι δικές μου παρεμβάσεις είναι από ανεπαίσθητες ως ανύπαρκτες και όπου γίνονται είναι για να συνδέσουν τμήματα της έκθεσης η οποία είναι δεκασέλιδη και έτσι υπερβολικά μεγάλη για ένα συμπεριληφθεί ολόκληρη σε ένα άρθρο. Χωρίς αμφιβολία, το πιο συγκλονιστικό κομμάτι είναι τα συμπεράσματα της έκθεσης.

Εξετάζοντας το οικονομικό υπόβαθρο που οδήγησε στην κρίση, η έρευνα εκτιμά ότι η Ελλάδα:  ‘υπέπεσε σε μερικά σοβαρά οικονομικά λάθη στα χρόνια που προηγήθηκαν της κρίσης. Η δημοσιονομική πολιτική ακολουθούσε τους γενικούς κύκλους της οικονομίας (αντί να ακολουθεί πολιτικές που θα εκμεταλλεύονταν τις καλές περιόδους και θα προστάτευαν την οικονομία από τις περιόδους υφέσεων). Τα κρατικά έσοδα μειώθηκαν ουσιαστικά από το 2000 μέχρι το 2004 παρά την ανάπτυξη του ΑΕΠ με μέσους ετήσιους ρυθμούς της τάξης του 4,5% σε αυτά τα χρόνια. (Τα έσοδα αντιστοιχούσαν στο 43% του ΑΕΠ το 2000 για να μειωθούν στο 38% του ΑΕΠ μέχρι το 2004 καταγράφοντας πτώση κατά 11,6%, ενώ οι πρωτογενείς δαπάνες αυξήθηκαν στο ίδιο διάστημα από το 39% του ΑΕΠ στο 41%). Οι φόροι, ήδη κάτω από το μέσο όρο της Ευρώπης (περίπου στο 44% του ΑΕΠ), συντρίφθηκαν. Από το 2007 και μετά και κυρίως ως αντίδραση στη διεθνή οικονομική ύφεση, οι δημόσιες δαπάνες αυξήθηκαν ταχύτατα. Επιπλέον, οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν αποτύπωναν πλήρως  τις παραπάνω τάσεις στα επίσημα στατιστικά τους στοιχεία

Nobody has to be vile: who are these Liberal Communists?

Πηγή: London Review of Books

by Slavoj Žižek
6/4/2006

Since 2001, Davos and Porto Alegre have been the twin cities of globalisation: Davos, the exclusive Swiss resort where the global elite of managers, statesmen and media personalities meets for the World Economic Forum under heavy police protection, trying to convince us (and themselves) that globalisation is its own best remedy; Porto Alegre, the subtropical Brazilian city where the counter-elite of the anti-globalisation movement meets, trying to convince us (and themselves) that capitalist globalisation is not our inevitable fate – that, as the official slogan puts it, ‘another world is possible.’ It seems, however, that the Porto Alegre reunions have somehow lost their impetus – we have heard less and less about them over the past couple of years. Where did the bright stars of Porto Alegre go?

Some of them, at least, moved to Davos. The tone of the Davos meetings is now predominantly set by the group of entrepreneurs who ironically refer to themselves as ‘liberal communists’ and who no longer accept the opposition between Davos and Porto Alegre: their claim is that we can have the global capitalist cake (thrive as entrepreneurs) and eat it (endorse the anti-capitalist causes of social responsibility, ecological concern etc). There is no need for Porto Alegre: instead, Davos can become Porto Davos.

Ληστεύουν και ξεπουλάνε

ΠΗΓΗ: ΠΡΙΝ (8/8/2010)

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ 

Η πορτοκαλάδα που εκτοξεύθηκε εναντίον του υπουργού Εργασίας Ανδρέα Λοβέρδου μπροστά από το Εργατικό Κέντρο Ηρακλείου δεν βρήκε το στόχο της. Άλλωστε, οι καμιά δεκαπενταριά(!) σωματοφύλακές του είχαν σχηματίσει ισχυρό κλοιό προστασίας.

Η άγρια γιούχα που είχε φάει λίγο νωρίτερα από εκατοντάδες άτομα κατά τη θεατρική τελετή παράδοσης είκοσι εργατικών κατοικιών στο χωριό Κουνάβος του Ηρακλείου δεν είχαν φυσικά καμιά επίπτωση στην άριστη διάθεση του υπουργού, ο οποίος αδιαφόρησε πλήρως και όταν άκουσε τον πρόεδρο του Εργατικού Κέντρου Ηρακλείου Γιώργο Σκουλατάκη να του λέει κατάμουτρα ότι οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι και οι οικογένειές τους είναι αγανακτισμένοι από την πολιτική που ασκεί το υπουργείο Εργασίας.

Η κυβέρνηση της... «πολιτικής συμμορίας του Άβερελ Ντάλντον» που συμμετέχει ως κορυφαίο στέλεχος ο Α. Λοβέρδος δεν έχει τέτοιου είδους ευαισθησίες. Την απασχολούν πολύ πιο «χοντρές» δουλειές. Ολόκληρη χώρα έχει να ξεπουλήσει, με τις γκρίνιες του λαουτζίκου θα ασχολείται και θα χάνει τον πολύτιμο χρόνο της; Εδώ της ζητούν οι δυνάμεις κατοχής του ΔΝΤ και της ΕΕ να ξεπουλήσει τη ΔΕΗ και τον ΟΣΕ έναντι πινακίου φακής και οι «άθλιοι» ΠΑΣΟΚτζήδες συνδικαλιστές των οργανισμών αυτών αρνούνται να συμφωνήσουν με τη... Νέα Μεγάλη Ιδέα του Εθνικού Ξεπουλήματος των Πάντων που προωθεί ο Γιώργος Παπανδρέου ως πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς! 

Ο τσαρλατανισμός του ΙΟΒΕ

Πηγή: Techie Chan

δια της αλάνθαστης μεθόδου “της επιστημονικής δακτυλοσκοπήσεως”.

Υπάρχουν διάφορες στιγμές που νιώθω απελπιστικά καφενόβιος. Ειδικά όταν τσαλαβουτώ σε πράγματα που δεν αποτέλεσαν ποτέ μέρος της εργασιακής μου εμπειρίας. Και πολύ θα ήθελα κάποιον από πάνω, να μου λέει εάν κάτι που γράφω είναι σωστό ή λάθος. Δυστυχώς αυτό δεν γίνεται πάντα και μένεις μ’ ένα συναίσθημα αβεβαιότητας. Που κάποιες στιγμές σε κάνει να παραλύεις.

Κάτι τέτοιες στιγμές, είναι που ανατρέχω στους “καθεστωτικούς” οικονομολόγους για έμπνευση και ενθάρρυνση. Διότι ξανά και ξανά τα τελευταία χρόνια, αυτοί που ορίζουν τις οικονομικές μας τύχες, έχουν αποδειχθεί τσαρλατάνοι. Και όχι δεν είμαι καθόλου υπερβολικός, διότι κάπως έτσι παίρνω κι εγώ το θάρρος να συνεχίσω. Τουλάχιστον είμαι λίγο λιγότερο καραγκιόζης από αυτούς.

Η τελευταία μου τέτοια καταβύθιση έγινε σε μια στιγμή βαρεμάρας στον ήλιο, χαζεύοντας το πάρκο παρέα με μια μπύρα. Από τις αρχές του χρόνου βομβαρδιζόμαστε από τα ΜΜΕ για τις αναπτυξιακές προοπτικές που φέρνει το άνοιγμα των “κλειστών” επαγγελμάτων. Όλοι αναφέρουν μια μελέτη του ΙΟΒΕ (Ίδρυμα Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών), όπου ισχυρίζεται πως η εθνική οικονομία θα ωφεληθεί κατά 13% στην πενταετία (συγκεκριμένα αύξηση του ΑΕΠ κατά 13,2%). Τα ίδια προπαγανδίζει και η κυβέρνηση. Κι έτσι αναρωτήθηκα κι εγώ. Πως σκατά υπολογίζουν αυτό το 13,2%?

Ανταγωνισμοί

Πηγή: Radical Desire

"Η ιστορία όλων των μέχρι σήμερα κοινωνιών είναι ιστορία ταξικών αγώνων"

Καρλ Μαρξ, Το Κομμουνιστικό Μανιφέστο

Αξίζει νομίζω τον κόπο μια παρατήρηση για την πιο πάνω διάσημη φράση, που παρέθεσα στην αμέσως προηγούμενη ανάρτηση.

Απέναντί της σήμερα, έχω την αίσθηση ότι οι κυρίαρχες προδιαθέσεις είναι δύο: είτε συμφωνεί κανείς με κάτι που εκλαμβάνει ως προφανές (τόσο προφανές που η πρόταση φαίνεται σχεδόν άσκοπα αυταπόδεικτη, χωρίς καμμία ουσιαστική καινοτομία, παρεκτός "για την εποχή της"), είτε διαφωνεί με κάτι που εκλαμβάνει ως απαράδεκτο (ένα σενάριο της φαντασίας κάποιου εμμονικού που έβλεπε τάξεις και ανταγωνισμούς παντού).

Τόσο η μία όσο και η άλλη αντίδραση όμως αποτυγχάνουν να διαβάσουν τη φράση στο φως αυτού το οποίο ανατέμνει, δηλαδή της εμπειρικής αντίληψης της πραγματικότητας.

Τι υπαγορεύει αυτή η εμπειρική αντίληψη σε ό,τι αφορά τους κοινωνικούς ανταγωνισμούς; Ποια είναι η "αυθόρμητη", διαισθητική αντίληψη που καθυπαγορεύει η εμπειρία του καπιταλισμού σε έναν εργαζόμενο;

Οδηγίες φωτιά άφησε πίσω της η τρόικα

Πηγή: ΠΡΙΝ

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Νέο μνημόνιο και έκτακτα μέτρα περικοπών από φθινόπωρο

Ποτέ άλλοτε από ιδρύσεως του καπιταλισμού δεν έχει ηγηθεί της οικονομικής μεγέθυνσης κλάδος που να είναι τόσο βαθιά χρεοκοπημένος, τόσο ανήμπορος να πορευτεί από μόνος του χωρίς κρατικά δεκανίκια και τελικά τόσο παρασιτικός όσο οι τράπεζες!

Μάρτυρας τα 25 δισ. που θα λάβουν από την κυβέρνηση μέσω τροπολογίας, όπως ανακοίνωσε ο υπουργός Οικονομικών, Γ. Παπακωνσταντίνου, την Πέμπτη. Αν δε σε αυτά τα χρήματα προσθέσουμε και τα άλλα δώρα που έχουν λάβει μέχρι στιγμής οι τράπεζες (από τη ΝΔ 28 δισ., κι από το ΠΑΣΟΚ 15 δισ. μέσω του «μνημονίου» κι άλλα 10 δισ. μέσω του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας) τότε το συνολικό ποσό που έχουν πάρει φτάνει τα 78 δισ., που ισοδυναμεί με το ένα τρίτο του ΑΕΠ, της αξίας δηλαδή των προϊόντων και υπηρεσιών που παράγει η χώρα σε μια χρονιά. Από μια άλλη σκοπιά, το ποσό αυτό πλησιάζει τα χρήματα που θα δανειστεί το ελληνικό δημόσιο από το μηχανισμό ΔΝΤ - ΕΕ. Καρατομούνται δηλαδή ένα ένα τα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα εργαζομένων, νεολαίας και συνταξιούχων για να βρούν λεφτά οι τράπεζες να καλύψουν τις μαύρες τρύπες.

ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΕ ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ.. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΕΟΣ ΠΛΕΟΝ..

Πηγή: vasilliskos

Σήμερα το πρωί έκανα ένα μεγάλο τσακωμό με τους γονείς μου. Η αιτία? Ψάχναμε να βρούμε τι έγινε ένα πενηντάρικο από χτες μέχρι σήμερα. Και ξέρετε όταν δυο άνθρωποι που είναι στα 80 κι ένας άλλος που φτάνει στα 50 και όλοι έχουν δουλέψει όλη τους τη ζωή σαν σκλάβοι και σήμερα πρέπει να ανακαλύψουν τι έγινε ένα πολύτιμο πενηντάρικο δεν είναι και ότι καλύτερο...

Φυσικά το πενηντάρικο εξανεμίστηκε σε δυο βλακείες που κάποιος ένοχος ψώνισε στο σπίτι. Εξανεμίστηκε όπως ο ψωρομισθός μου που κρατάει με το ζόρι μέχρι το πρώτο δεκαήμερο, όπως οι συντάξεις που τσοντάρουν τα γερόντια για να μη πνιγούμε.

Θα μισήσουμε ο ένας τον άλλον. Ερχονται μέρες που τα παιδιά θα μισούν τους γέρους τους γιατί ζουν ακόμα και έχουν έξοδα. Θα ρθουν χειρότερες μέρες που γονείς θα μισήσουν τα παιδιά τους γιατί δεν θα μπορούν να τα ζήσουν. Οι απελπισμένοι θα πλακώνονται στο ξύλο μεταξύ τους ή θα λούζονται με βενζίνη μπροστά στα μάτια των καλοβαλμένων που θα είναι γεμάτα σιχασιά για τα "ανθρωπάκια"...

ΔΕΗ και Ιδιώτες

Πηγή: ciaoant1

Εδώ και χρόνια υπάρχει προσπάθεια περαιτέρω εμπορευματοποίησης του αγαθού της ενέργειας, με την είσοδο ιδιωτών, που όμως εμποδιζόταν από το ότι οι τιμές της ΔΕΗ ήταν [σχετικά] φτηνές, και απέτρεπαν τον ιδιώτη από το να μπει στην "αγορά ενέργειας", διότι δε θα διασφάλιζε μεγάλα-ικανοποιητικά κέρδη.

Κανένα πρόβλημα όμως:

Εδώ και χρόνια οι κυβερνώντες αύξαναν τις τιμές στο ρεύμα προκειμένου να μπορέσουν να διασφαλίσουν ότι αν μπουν ιδιώτες στην 'αγορά ενέργειας", θα έχουν το ποσοστό κέρδους που επιθυμούν.

Θυμίζω εδώ τις δηλώσεις Φώλια (υπουργός ανάπτυξης τότε) το 2007 ότι:

«η ΔΕΗ αυτή τη στιγμή έχει χαμηλές τιμές με αποτέλεσμα να μην μπορεί κανένας ιδιώτης παραγωγός να ανταγωνιστεί κάποιον που πουλάει τόσο φτηνά»