Τριγμούς προκαλεί η αναμενόμενη ύφεση

Πηγή: ΠΡΙΝ  (18/7/2010)

του Λ. Βατικιώτη

Οι τράπεζες! Εκεί βρίσκεται το επίκεντρο της επόμενης σεισμικής δόνησης που θα ταρακουνήσει την ευρωπαϊκή ήπειρο, θέτοντας σε κίνδυνο ακόμη κι αυτά τα γλίσχρα κέρδη της πρόσφατης οριακής, επιφανειακής και κυρίως ασταθούς οικονομικής ανάκαμψης. Για να διασκεδάσουν τούτη τη βαθιά εδραιωμένη αντίληψη μεταξύ των διεθνών κι ιδιαίτερα των ασιατών επενδυτών, που άρχισαν να στέκονται διστακτικά απέναντι στα ευρωπαϊκά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, οι κυβερνήσεις της ΕΕ συμφώνησαν να προχωρήσουν στη διενέργεια ελέγχων (τεστ αντοχής, κατά την τρέχουσα ορολογία) στις 91 μεγαλύτερες τράπεζες της. 

Τα αποτελέσματα αναμένεται να ανακοινωθούν την προσεχή Παρασκευή 23 Ιούλη και για να αποφευχθούν μέχρι τότε οι τριγμοί, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατέθεσε πρόταση να αυξηθεί το όριο εγγυήσεων ανά καταθέτη και ανά τράπεζα στα 100.000 ευρώ. Στην πραγματικότητα έχει γίνει πολύ Ÿκακό για το τίποτα, καθώς κατά κοινή ομολογία ούτε όλοι οι κίνδυνοι που απειλούν την ευρωπαϊκή οικονομία έχουν ενσωματωθεί στις υπό έλεγχο υποθέσεις ούτε πρόκειται να δοθούν στη δημοσιότητα όλα τα στοιχεία που θα προκύψουν από αυτούς τους ατελείς ελέγχους. Αυτοί πιθανά να ήταν και οι όροι υπό τους οποίους δέχτηκαν σε μια παλιότερη σύνοδο των 20 πλουσιότερων χωρών οι ευρωπαίοι ηγέτες κι ιδιαίτερα Μέρκελ, Σαρκοζί και Θαπατέρο να διεξαχθούν οι έλεγχοι, πραγματοποιώντας στροφή 180 μοιρών από πέρυσι, όταν απέρριπταν κατηγορηματικά κάθε τέτοια πρόταση που υποβαλλόταν από τις ΗΠΑ.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ ΚΑΙ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ

του Χρ. Βανδώρου

   

  Η πορεία της ασφάλισης ξεκινά από τόσο μακριά, όσο παλιά είναι και η αγωνία του εργαζόμενου ανθρώπου για την επιβίωση του στις περιπτώσεις απώλειας της ικανότητας του για εργασία. Από την αρχική μορφή, την αποταμίευση μέχρι τις πιο προωθημένες μορφές ασφάλισης, η ιστορική διαδρομή χαρακτηρίζεται από την αγωνία του εργαζόμενου προκειμένου να εξασφαλίσει τον εαυτό του & την οικογένεια του από τις πιθανές περιπτώσεις ασθένειας, αναπηρίας, θανάτου, γενικά κάθε αδυναμίας για εργασία. Στην ιστορικά αυτή διαδρομή η ασφάλιση καθοριζόταν από τον τρόπο παραγωγής των υλικών αγαθών και οι μορφές , η έκταση , ο χαρακτήρας της προσδιοριζόταν από τους αντικειμενικούς οικονομικούς νόμους του κοινωνικού συστήματος που υπήρχε. Έτσι στη φεουδαρχία οι συντεχνίες φρόντιζαν για τα μέλη τους. Στον καπιταλισμό ο πενιχρός μισθός του εργάτη δεν του επέτρεπε την αποταμίευση. Τότε δημιουργήθηκαν οι πρώτες μορφές ταξικής αντίστασης , μια από τις οποίες ήταν οι σύλλογοι φιλίας και αλληλοβοηθείας, πρώτη μορφή εργατικής αλληλεγγύης. Αργότερα τα συνδικάτα που προέκυψαν καταπιάστηκαν και με το πρόβλημα της ασφάλισης. 

Το εργατικό κίνημα περνώντας από την ουτοπία στον επιστημονικό σοσιαλισμό έφτασε να διατυπώσει το πρόγραμμα του το οποίο πέρασε στη σφαίρα του πραγματοποιήσιμου όταν το 1918 η Οκτωβριανή επανάσταση "ψήφισε " την πλήρη κοινωνική ασφάλιση όλων ανεξαιρέτως των εργαζομένων. Στο σημείο αυτό θεωρούμε αναγκαία μια βαθύτερη ιστορική ματιά και αυτό γιατί η πορεία του συνδικαλιστικού κινήματος αλλά και η ανίχνευση του ρεφορμισμού σαν δομικό του στοιχείο είναι κατά την άποψη μας άρρηκτα δεμένη με την πορεία της ασφάλισης. Κατά κύριο λόγο από μόνη της η "ασφάλιση" είναι ικανή να προδιαγράψει ολοκληρωμένα μια συνδικαλιστική παράταξη η ακόμα και ένα κόμμα, καθώς γύρω από αυτήν θα περιπλεχθεί το κουβάρι των κοινωνικών σχέσεων, ημερομίσθιο, αξιοποίηση αποθεματικών -οικονομικός κύκλος- εργάσιμος χρόνος , ελεύθερος χρόνος.

The Crisis & the Euro

Πηγή: The New York Review of Books

by George Soros

I believe that misconceptions play a large role in shaping history, and the euro crisis is a case in point.

Let me start my analysis with the previous crisis, the bankruptcy of Lehman Brothers. In the week following September 15, 2008, global financial markets actually broke down and by the end of the week they had to be put on artificial life support. The life support consisted of substituting sovereign credit—backed by the financial resources of the state—for the credit of financial institutions that had ceased to be acceptable to counterparties.

As Mervyn King of the Bank of England explained, the authorities had to do in the short term the exact opposite of what was needed in the long term: they had to pump in a lot of credit, to replace the credit that had disappeared, and thereby reinforce the excess credit and leverage that had caused the crisis in the first place. Only in the longer term, when the crisis had subsided, could they drain the credit and reestablish macroeconomic balance.

This required a delicate two-phase maneuver—just as when a car is skidding, first you have to turn it in the direction of the skid and only when you have regained control can you correct course. The first phase of the maneuver was successfully accomplished—a collapse has been averted. But the underlying causes have not been removed and they surfaced again when the financial markets started questioning the creditworthiness of sovereign debt. That is when the euro took center stage because of a structural weakness in its constitution. But we are dealing with a worldwide phenomenon, so the current situation is a direct consequence of the crash of 2008. The second phase of the maneuver—getting the economy on a new, better course—is running into difficulties.

Ο… αναρχικός τραπεζίτης!

 Πηγή: ΕΠΟΧΗ (18-7-2010)

του Α. Θάνου

Οι τράπεζες από την αρχή της κρίσης έχουν πάρει ως ενίσχυση από το δημόσιο 43 δισ. ευρώ! Η επιβίωση της Τράπεζας Πειραιώς,
όπως και όλων των εμπορικών τραπεζών, οφείλεται αποκλειστικά σε δημόσιους πόρους. Σήμερα με τον αέρα της ρευστότητας που τους παρέχει το δημόσιο επιχειρούν να αγοράσουν περιουσιακά στοιχεία του! Και η κυβέρνηση το συζητά…

Του
Α.Π. Θάνου

Στον «Αναρχικό τραπεζίτη» ο Φ. Πεσσόα χρησιμοποιεί τον «αναρχικό» τραπεζίτη του -«μεγαλέμπορο και γνωστό σπεκουλαδόρο»- για να σχολιάσει την κοινωνία. Ο τελευταίος, μάλιστα, επιχειρεί να πείσει τον συνομιλητή του ότι παρέμεινε πιστός στις αρχές και στα οράματά του. «Μπορείς», υποστηρίζει ο αναρχικός τραπεζίτης, «να καταστρέψεις όλους τους καπιταλιστές του κόσμου, αλλά αν δεν καταστρέψεις το κεφάλαιο, ήδη σε άλλα χέρια, θα συνεχίσει, μέσα απ’ αυτά, την τυραννία του. Κατάστρεψε λοιπόν, όχι τους καπιταλιστές, αλλά το κεφάλαιο». Γι’ αυτό και έγινε… τραπεζίτης, για να καταστρέψει, «από τα μέσα», το κεφάλαιο!

Ανεργία και λουκέτα

Αυτό ακριβώς, φαίνεται, να κάνει και ο Γ. Παπανδρέου! Δεν εξηγείται διαφορετικά να βλέπει ως αναγκαία για την έξοδο από την κρίση άλλη πολιτική από αυτή που εφαρμόζει –πιθανόν ως «αντιεξουσιαστής στην εξουσία»– και σήμερα, αφού προετοίμασαν το έδαφος με δηλώσεις τους κυβερνητικά στελέχη, ετοιμάζεται να ξεπουλήσει και τις τράπεζες. 
Την ίδια ώρα που η κοινωνία μετράει ανέργους (596.979 η επίσημη καταγραφή ή 11,9% τον Απρίλιο, από 9,4% τον ίδιο μήνα πέρυσι, χωρίς δουλειά 1 στους 3 νέους ηλικίας έως 24 ετών, το τέταρτο υψηλότερο ποσοστό στην ευρωζώνη μετά την Ισπανία, τη Σλοβακία και την Ιρλανδία) και λουκέτα (τα σούπερ μάρκετ Ατλάντικ, με 3.700 εργαζόμενους, κινδυνεύουν, η γερμανική Aldi με 700 εργαζόμενους φεύγει από την Ελλάδα ενώ 500 βενζινάδικα έχουν ήδη κλείσει). Ο δε πληθωρισμός έχει φτάσει στο 5,2% (Ιούνιος 2010) όταν ο μέσος όρος της ευρωζώνης είναι 1,4%. Όπου, όμως, έχει παρέμβει το ΔΝΤ ο πληθωρισμός είναι στα ύψη: 5% η Ουγγαρία, 4,3% η Ρουμανία.

Για την κρίση και την απάντηση της αριστεράς

ΠΗΓΗ: Blog Aformi

Το κείμενο που ακολουθεί  έστειλε ο Γιάννης Μηλιός στο blog Aformi και αφορά την οικονομική κρίση και την απάντηση (κατά τη γνώμη του συγγραφέα) που πρέπει να δοθεί από την Αριστερά.

Το κύριο χαρακτηριστικό της κρίσης είναι η συνολική επαναδιαπραγμάτευση του συσχετισμού δύναμης ανάμεσα στον κόσμο της εργασίας και τις δυνάμεις του κεφαλαίου. Η συγκεκριμένη ανάλυση επιβεβαιώνεται κάθε μέρα όλο και ποιο πολύ από την πρωτοφανή επίθεση που δέχονται εργατικές και κοινωνικές κατακτήσεις χρόνων. Μέσα σε αυτή την συγκυρία πρώτο μέλημα μας δεν μπορεί να είναι άλλο από την οργάνωση της άμυνας της κοινωνίας. Απαραίτητο βήματα για την συγκρότηση της οποίας είναι η αποδόμηση της κυρίαρχης προπαγάνδας σχετικά με την κρίση, τα αίτιά της και την αναγκαιότητα των κυβερνητικών μέτρων και η δημιουργία ενός συνόλου πρακτικών που θα δίνουν απάντηση στα πιο άμεσα ζητήματα της καθημερινότητας όσων πλήττονται.

Για την έξοδο από την κρίση

Όταν αναφερόμαστε στην κρίση πρέπει να μην λησμονούμε το γεγονός ότι στην πραγματικότητα μιλάμε όχι για μία αλλά για τρεις κρίσεις, με τη δική τους αυτονομία:

1. Για την κρίση του κεφαλαίου που εμφανίζεται μέσω της μείωσης των κερδών, τη χρεοκοπία επιχειρήσεων, την υποαπασχόληση των παραγωγικών εγκαταστάσεων κτλ.
2. Για την κρίση των οικονομικών του κράτους που εμφανίζεται μέσω των αυξανόμενων ελλειμμάτων και του χρέους.
3. 
   
   

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΧΡΥΣΗ, ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ

Πηγή: ΕΠΟΧΗ

Συνέντευξη του Α. Χρύση

18/7/2010

Η πρωτοβουλία μας δεν πέρασε απαρατήρητη, προκάλεσε αντιδράσεις

Η δημοσιοποίηση της πρωτοβουλίας για το διάλογο και την κοινή δράση της αριστεράς, πράγματι, δημιούργησε συζητήσεις, αντιδράσεις... Πολιτικά κόμματα και οργανώσεις της αριστεράς, αντιμετώπισαν μάλλον με αμηχανία τη διακήρυξη των ιδρυτικών μελών του Βήματος Διαλόγου. Ωστόσο, η πρωτοβουλία φαίνεται ότι έχει δυναμική. Στηρίζεται, άλλωστε, σε αυτό το γενικό αίτημα για την κοινή δράση των δυνάμεων της αριστεράς. Ο πανεπιστημιακός Αλέξανδρος Χρύσης, από τα ιδρυτικά μέλη της πρωτοβουλίας, μιλάει στην «Εποχή» για τις πρώτες αντιδράσεις, αλλά και για τους άμεσους στόχους του Αριστερού Βήματος Διαλόγου και Κοινής Δράσης.

Τη συνέντευξη πήρε

ο Πάνος Λάμπρου

Με αφορμή την κρίση έχουν εκδηλωθεί διάφορες ενωτικές πρωτοβουλίες. Η δική σας πρωτοβουλία σε τι διαφέρει;

Το Αριστερό Βήμα Διαλόγου και Κοινής Δράσης, όπως αποκαλείται πλέον η πρωτοβουλία μας, δεν ξεκίνησε ούτε ετεροπροσδιορίζεται από κάποιο κόμμα ή πολιτική οργάνωση της αριστεράς. Ξεκίνησε βέβαια, από ανθρώπους που μετέχουν στο κίνημα. Η προσπάθειά μας, έρχεται να συμβάλει στην ανάδειξη του κοινού και αδικαίωτου μέχρι σήμερα αισθήματος και αιτήματος του κόσμου της αριστεράς για ενότητα δράσης. Με δεδομένο πάντα ότι εμείς ούτε είμαστε, αλλά και ούτε φιλοδοξούμε να συγκροτήσουμε πολιτικό κόμμα...

Ετσι μεθόδευσαν την παράδοση της Ελλάδας στο ΔΝΤ

Πηγή: Δρομος της Αριστεράς (17/7/2010)

via Βαθυ Κοκκινο

Το επιτελείο του Γ. Παπανδρέου μαζί με την ΤτΕ και σε στενή συνεργασία με την Goldman Sachs έκαναν μεθοδευμένα και συνειδητά όλες τις αναγκαίες κινήσεις, ώστε να ενταθεί η έως πνιγμού πίεση προς την οικονομία της χώρας από το χρηματιστικό κεφάλαιο και να ακυρωθούν οι όποιες εναλλακτικές δυνατότητες.

Τα όσα έρχονται στο προσκήνιο, σχετικά με τη διαχείριση των ελληνικών ομολόγων από την Τράπεζα της Ελλάδας, καθώς και ορισμένες άλλες κινήσεις του στενού επιτελείου του Γ. Παπανδρέου, ένα πράγμα αποδεικνύουν. Μπορεί η οικονομική κατάσταση της χώρας να ήταν ιδιαίτερα κακή, αλλά η  χρεοκοπία και η παράδοση στα νύχια του ΔΝΤ και της Ε.Ε. δεν ήταν καθόλου μονόδρομος.

Οσο αναδεικνύει , αλλά και η αναταραχή -και πάλι- προκάλεσε στο οικονομικό επιτελείο η εκ νέου κατάθεση ερώτησης από 15 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, με επικεφαλής τη Βάσω Παπανδρέου, σχετικά με τους χειρισμούς της ΤτΕ, είναι άκρως ενδεικτικά του παρασκηνίου και των μεθοδεύσεων, που ακολουθήθηκαν για να παραδοθεί η χώρα στο ΔΝΤ.

Ακόμη και μετά το φθινόπωρο του 2009 υπήρχαν άμεσα βραχυπρόθεσμες εναλλακτικές λύσεις, που θα μπορούσαν, μάλιστα, (αν υπήρχαν άλλοι πολιτικοί συσχετισμοί υπέρ του λαού) να ενταχθούν σε ένα ευρύτερο πρόγραμμα διεξόδου από την κρίση, προς όφελος των εργαζομένων. Αλλά το επιτελείο του Γ. Παπανδρέου με την Τράπεζα της Ελλάδας, σε στενή συνεργασία  με την Goldman Sachs έκαναν μεθοδευμένα και συνειδητά τις αναγκαίες κινήσεις, ώστε να ενταθεί η έως πνιγμού πίεση προς την οικονομία της χώρας από το χρηματιστικό κεφάλαιο και να ακυρωθούν εναλλακτικές δυνατότητες. Οι ευθύνες είναι τεράστιες, απέναντι στο λαό.

Συνθήκες διάλυσης στην κρατική μηχανή

Πηγή: Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (18-7-2010)

Του ΜΠΑΜΠΗ ΑΓΡΟΛΑΜΠΟΥ

Συμπτώματα διάλυσης αρχίζει να εμφανίζει το Δημόσιο, μετά τα αλλεπάλληλα σοκ που επέφερε το μνημόνιο του μηχανισμού επιτήρησης. Οι συνέπειες από τις απολύσεις συμβασιούχων και εργαζομένων stage, τις περικοπές μισθών και λειτουργικών δαπανών και, τελευταία, με τις ανατροπές στο ασφαλιστικό, είναι ήδη ορατές στις υπηρεσίες πρώτης γραμμής. *Στα ΚΕΠ, στα νοσοκομεία, στις πολεοδομίες, στα ταμεία, ο χρόνος εξυπηρέτησης των πολιτών έχει αυξηθεί αισθητά, προκαλώντας καθημερινά εντάσεις και διαμαρτυρίες που φθάνουν μέχρι τα υπουργικά γραφεία.

«Το Δημόσιο έχει καθήσει» παραδέχονται κυβερνητικά στελέχη και δεν κρύβουν τον προβληματισμό τους για το πώς και πότε θα ξαναπάρει μπρος. Τα χρονικά περιθώρια πάντως είναι ασφυκτικά, ενόψει του νέου κύματος αλλαγών του «Καλλικράτη». Το πρόβλημα δεν εστιάζεται πλέον στο χαμηλόβαθμο προσωπικό και στις περιφερειακές υπηρεσίες, που «έχουν καθήσει» από καιρό. Διατρέχει ολόκληρη την κρατική μηχανή και γίνεται ορατό μέχρι και στα υψηλότερα κλιμάκια.

Τάση... φυγής

Σχεδόν το ένα τρίτο των διευθυντικών στελεχών των υπουργείων έχουν υποβάλει αιτήσεις συνταξιοδότησης. Ειδικά στα υπουργεία, που μετά την ενεργοποίηση του μηχανισμού επιτήρησης έχουν τον μεγαλύτερο φόρτο εργασίας, η τάση φυγής είναι πρωτοφανής. Οι 5 από τους 15 διευθυντές του υπουργείου Εργασίας βγαίνουν στη σύνταξη στο τέλος του χρόνου, ενώ τα χαρτιά τους έχουν κάνει άλλοι 8 διευθυντές του υπουργείου Οικονομικών, 6 του υπουργείου Εσωτερικών και ισάριθμοι του υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών.

Το φαντασιακό της αριστεράς και η πρόταση εξόδου από το ευρώ

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ  (18/7/2010)

Των ΣΠΥΡΟΥ ΛΑΠΑΤΣΙΩΡΑ και ΓΙΑΝΝΗ ΜΗΛΙΟΥ

Ο συναγωνιστής Κ. Λαπαβίτσας (Λ. στη συνέχεια), στο κείμενο που δημοσιεύτηκε στην Αυγή στις 11 και 13/7, υπερασπίζεται μεταξύ άλλων τη θέση της εξόδου από το ευρώ.

Πώς μπαίνει το επιχείρημα της εξόδου από το ευρώ

Η έξοδος από το ευρώ και η αναγκαστική υποτίμηση της νέας δραχμής παίζει δύο ρόλους στη ρητορική του Λ.: α) Είναι μέσο, για να μπορεί η χώρα να επιδιώξει αποτελεσματική παραγραφή χρέους. β) Είναι αυτοσκοπός, εφόσον επιτρέπει «την παραγωγική αναδιάρθρωση της οικονομίας, έξω από το ασφυκτικό πλαίσιο της ΟΝΕ» και «θα βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα της εγχώριας παραγωγής, θα τονώσει τις εξαγωγές και άρα θα προστατεύσει την απασχόληση».

Σε αυτό το κείμενο θα εξετάσουμε ορισμένα από τα οικονομικά αποτελέσματα της εξόδου από το ευρώ, με την εισαγωγή της «νέας δραχμής» και την υποτίμησή της.

Βελτίωση στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών;

Το νέο νόμισμα θα υποτιμηθεί άμεσα κατά ένα μεγάλο ποσοστό, μεταξύ 40-60%. Η υποτίμηση έχει διάφορα δυνητικά αποτελέσματα. Κατ’ αρχή αυξάνει τις τιμές των εισαγόμενων εμπορευμάτων και μειώνει τις τιμές των εξαγόμενων εμπορευμάτων.

Όμως δεν είναι βέβαιο ότι θα αυξήσει την αξία των εξαγωγών σε σχέση με τις εισαγωγές, δηλαδή ότι θα μειώσει το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου. Το τελικό αποτέλεσμα εξαρτάται από το πόσο ευαίσθητες είναι στις μεταβολές των τιμών οι ποσότητες εισαγωγών και εξαγωγών και απαιτείται περαιτέρω έρευνα.

Ωστόσο οι σημαντικότερες συνέπειες δεν αφορούν το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών.

Τι γνωρίζεις για το Νομοσχέδιο της ολοήμερης λειτουργίας των Νοσοκομείων;

ΕΝΩΣΗ ΙΑΤΡΩΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΩΝ ΚΑΙ ΚΕΝΤΡΩΝ ΥΓΕΙΑΣ ΘΡΑΚΗΣ

·         Γνωρίζεις ότι μετά την εφαρμογή του νόμου θα πρέπει να πληρώνεις όταν θα έχεις ανάγκη να εξετασθείς σε σύντομο χρόνο στα εξωτερικά ιατρεία των νοσοκομείων ίσως και περισσότερα από 70 ευρώ ;

·         Γνωρίζεις ότι αν δεν πληρώσεις θα σου κλείνουν ραντεβού για εξέταση μετά από πολλούς μήνες;

·         Γνωρίζεις ότι θα πρέπει να πληρώνεις κάθε διαγνωστική εξέταση που θα κάνεις τουλάχιστον με το ποσό που δικαιολογείται και στα ιδιωτικά εργαστήρια;

·         Γνωρίζεις ότι επίσημα πλέον το νοσοκομείο θα απαιτεί από σένα το δικό του φακελάκι για να χειρουργηθείς σε εύλογο χρόνο;

·         Γνωρίζεις ότι το καταχρεωμένο από τις κομπίνες ασφαλιστικό σου ταμείο θα χρεωθεί ακόμη περισσότερο αφού το κράτος αποσύρεται επίσημα από την υποχρέωσή του να καταβάλει τις δαπάνες πλήρους λειτουργίας των κρατικών νοσοκομείων παρά τους φόρους που πληρώνεις;

·  

Νεοφιλελευθερισμός με το ζόρι

πηγη
Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία 18 /7/2010
Του IGNACIO RAMONET

Μετά το κραχ της τράπεζας Lehman Brothers στις ΗΠΑ, στις 15 Σεπτεμβρίου 2008, και την έκρηξη της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, οι θιασώτες του νεοφιλελευθερισμού σε όλο τον κόσμο έμοιαζαν να έχουν περάσει ολοκληρωτικά στην άμυνα.

Η «κρίση του αιώνα» φαινόταν να καταδεικνύει, εκ των πραγμάτων, την αποτυχία της απορυθμιστικής ιδεολογίας τους και την ανάγκη να απευθύνουν εκ νέου έκκληση στο κράτος προκειμένου να διασώσει την οικονομία και να διατηρήσει την κοινωνική συνοχή.

Στο τέλος του 2008 οι ηγέτες των πιο ισχυρών κρατών του πλανήτη αποφάσιζαν να καταλήξουν σε συμφωνία προκειμένου να αποφύγουν τις υπερβολές και τις καταχρήσεις των κερδοσκόπων που προκάλεσαν τη χειρότερη χρηματοπιστωτική κρίση ύστερα από εκείνη του 1929. «Αυτή η κρίση προκάλεσε μια βαθιά αλλαγή», διαβεβαίωνε τότε, λόγου χάρη, ο Ζοζέ Μανουέλ Ντουράο Μπαρόζο, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής: «Ποτέ πια οι πολιτικές αρχές δεν θα συναινέσουν ώστε οι κερδοσκόποι να πάρουν ξανά τον έλεγχο και να μας επαναφέρουν στην πρότερη κατάσταση».

Οι ευρωπαίοι απορρίπτουν το ΄΄κράτος πρόνοιας για τους τραπεζίτες''

πηγή ΔΡΟΜΟΣ17/7/2010
της Αριάδνης Αλαβάνου

Από τις 22 Ιουνίου έως την 1 Ιουλίου η εταιρία Harris Interactive διεξήγαγε διαδικτυακά μια δημοσκόπηση για λογαριασμό των Financial Times, σε δείγμα 6.164 ατόμων ηλικίας από 16-64 ετών σε πέντε ευρωπαϊκές χώρες (Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία, Ηνωμένο Βασίλειο) και στις ΗΠΑ. Τα ευρήματά της είναι πράγματι εντυπωσιακά, όχι όμως για τους λόγους που επικαλέστηκε η εφημερίδα ,που παρήγγειλε τη δημοσκόπηση και η οποία έσπευσε, αφ' ενός να συμπεράνει ότι οι “Ευρωπαίοι διακατέχονται από δημοσιονομικό συντηρητισμό” και συμφωνούν με “την επεναξέταση του κράτους πρόνοιας” υπό την έννοια που το αντιλαμβάνονται τα συμφέροντα που υπηρετεί, και να διαβεβαιώσει, αφ΄ετέρου τις κυβερνήσεις των ευρωπαϊκών χωρών ότι μπορούν να σαρώσουν τις κοινωνικές κατακτήσεις χωρίς πολιτικό κόστος, “προς το παρόν”.

Τα ευρήματα είναι εντυπωσιακά γιατί αποκαλύπτουν ότι οι ερωτηθέντες απορρίπτουν πράγματι το «κράτος πρόνοιας για τους τραπεζίτες», φέρνοντας στο φως τη ριζική αντίθεση στα προγράμματα διάσωσης των τραπεζών κατά τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008. Οι Γάλλοι και οι Ιταλοί σε ποσοστό 68%, οι Αμερικανοί και οι Γερμανοί σε ποσοστό 59% και 58% και οι Βρετανοί σε ποσοστό 54% διαφώνησαν σθεναρά με τα χρηματοδοτικά πακέτα προς τις τράπεζες που επιβάρυναν τους κρατικούς προϋπολογισμούς.

Ομιλείτε παπανδρεϊκά;

Πηγή: ΑΥΓΗ (16/7/2010)

Δηλαδή, αν καταλάβαμε καλά, πρώτα πρόσθεσαν δεκαπέντε χρόνια στις προϋποθέσεις συνταξιοδότησης των δημοσίων υπαλλήλων, μητέρων ανηλίκων. Έτσι; Μετά έκαναν τηνπαραχώρηση να υπολογίζουν και κάποια πλασματικά χρόνια - ένα για το πρώτο παιδί και από δύο για το δεύτερο και τρίτο. Άρα μια μητέρα τριών παιδιών θα εργάζεται μόνοδέκα χρόνια περισσότερα απ’ όσο σήμερα, αφού όμως πληρώσει για τα πέντε πουγλιτώνει τα μαλλιοκέφαλά της - και τα μαλλιοκέφαλα του άντρα της.

Αυτό το διαφημίζουν ως μπόνους στις μητέρες. Και αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα για τη γλώσσα του Παπανδρέου και των παρατρεχάμενων σ’ αυτά τα χρόνια της χολέρας. Στα οποία η εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας στον άξονα του κακού μας του καιρού αποκαλείται πράξη ευθύνης από ελληνικής πλευράς καιαλληλεγγύης από πλευράς τρόικας. Οι περικοπές-περικοπές-περικοπές σε μισθούς, συντάξεις και δικαιώματα, μεταρρύθμιση. Το χάσμα ανάμεσα στις προεκλογικές υποσχέσεις και τη μετεκλογική λαίλαπα, γενναιότητα και αγνόηση του πολιτικού κόστους. Και το μόνο που μένει είναι να αποκαλείται ο Παπανδρέου ο μικρός, Παπανδρέου ο Μέγας.

Ο ίδιος Παπανδρέου, ο οποίος στα ελληνικά δεν τα καταφέρνει τόσο καλά, ως Έλλην της διασποράς κατά δήλωσή του, αλλά τα παπανδρεϊκά τα ξέρει φαρσί, ζήτησε προχτές από τους δημοσιογράφους να προτιμούν αντί για τη λέξη λιτότητα τη λέξη υπευθυνότητα, διότι αυτή αποδίδει πιο σωστά την κυβερνητική πολιτική! Εκεί που μας χρωστούσανε δηλαδή, εκεί που κλαίγονταν για το ΔΝΤ και τους τοποτηρητές, εκεί που δήλωναν ότι δεν θέλουν να πάνε στις αγριότητες, αλλά πήγαν υποχρεωτικά (κρίμα το κοριτσάκι, κρίμα τι κάνει τ’ άτιμο το χρήμα), τώρα βγαίνουν κι από πάνω! Γλωσσικώς τουλάχιστον.

Γλωσσικώς μοιράζουν μπόνους, κάνουν παραχωρήσεις, διαπιστώνουν κατακτήσεις, κοιτάζονται στον καθρέφτη του απαράμιλλου θάρρους τους, κομπορρημονούν για τις επιτυχίες τους, εμφανίζονται με πόζες σωτήρων ανηλίκων παιδιών και ενηλίκων μητέρων, μαστιγώνουν τους γιατρούς του Κολωνακίου και τους πισινάτους της Μυκόνου. Συνοδεύουν εν ολίγοις τη μεγάλη υπευθυνότητα με μια εξίσου μεγάλη αν και στριφνή γλωσσοπλαστική. Έτσι που να είναι πλέον αναγκαίο σε όλους μας, όταν επιχειρούμε να εισέλθουμε στα άδυτα της κυβερνητικής προπαγάνδας, να αναζητούμε τα κατάλληλα λεξικά. Και καθίσταται απαραίτητη στον καθένα που προσπαθεί να καταλάβει τι γίνεται η ερώτηση: Ομιλείτε παπανδρεϊκά;

Δέν άντεξε τελικά η τρόικα και έγινε κουαρτέτο!!.

Πηγή: Πρωτοβουλία Οικονομολόγων και Πανεπιστημιακών

Η συνδικαλιστική ηγεσία της ΓΣΕΕ,πιστή και συνεπής στα κομματικά της καθήκοντα,αντί να ταχθεί,ώς όφειλε με τα συμφέροντα του δοκιμαζόμενου κόσμου της εργασίας,αντί να σηκώσει το ανάστημα στους εισβολείς του ΔΝΤ και της Ε.Ε,για να υπερασπίσει τη ζωή,τα δικαιώματα και το μέλλον των εργαζομένων,των νέων των άνεργων,των γυναικών και των μεταναστών,τάχθηκε με το μέρος του αντιπάλου.

Υπέκυψε στους όρους και τα όρια του Μνημονίου,υπογράφοντας (όχι για πρώτη πρεπει να ομολογήσουμε φορά) αυξήσεις που υποβαθμίζουν ακόμη περισσότερο την αξία της εργατικής δύναμης,μειώνουν ακόμη περισσότερο την αγοραστική της δυνατότητα,υποβιβάζουν ακόμη περισσότερο την κοινωνική θέση  του κόσμου της μισθωτής εργασίας.

Η υπογραφή της 3χρονης ΣΣΕ με τη συναίνεση ΣΕΒ-ΓΣΕΕ κλείνει την πρώτη φάση μέτρων και νομοθετικών ρυθμίσεων που επέβαλε η υπαγωγή στο "μηχανισμό στήριξης" και η υπογραφή του Μνημονίου και περιελάμβανε εκτός των μέτρων εισοδηματικής πολτικής του δημοσίου όσο καί τις νομοθετικές ανατροπές σε ασφαλιστικό και εργασιακό.

Αναδιαπραγμάτευση ή άρνηση του χρέους; Μια κριτική της κριτικής.

 του Δ. Καζάκη

15/7/2010

Η κριτική του κ. Μπινιάρη (http://ardin.gr/node/3587) είναι παντελώς άστοχη και κάθε άλλο παρά άρτια από «τεχνική» άποψη. Πρώτα και κύρια γιατί ξεκινά από μια ριζικά διαφορετική αφετηρία. Για μένα η πολιτική που ακολουθείται από την ΕΕ, την ΕΚΤ, το ΔΝΤ, την κυβέρνηση και η οποία σιγοντάρεται από ποικίλους «ειδικούς» και μη, σαν τις «αυθεντίες» στις οποίες αναφέρεται εμμέσως πλην σαφώς ο κ. Μπινιάρης, δεν είναι μονόδρομος όπου το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να εναποθέσουμε τις ελπίδες μας στους θεούς της αγοράς και στην ευγενική κατανόηση των αρπαχτικών της. Με εξέπληξε επίσης η άγνοια επί του θέματος που επιδεικνύει ο κ. Μπινιάρης, αν και θα έπρεπε να ξέρει καλύτερα και περισσότερα. Ας είναι όμως.

Καταρχάς δυο απλές παρατηρήσεις: Πρώτο, το να απαντά κανείς ότι αν εφαρμοστεί μια πρόταση με την οποία διαφωνεί θα σημάνει την απόλυτη καταστροφή, και μάλιστα χωρίς κανένα αποδεικτικό στοιχείο, αυτό δεν αποτελεί επιχείρημα, αλλά εκδήλωση δογματικής προσκόλλησης σε κάποιες δικές του «απόλυτες αλήθειες» που τις θεωρεί τόσο δεδομένες ώστε δεν κάνει καν τον κόπο να επεξεργαστεί τα επιχειρήματα την άλλης άποψης. Και θα δούμε παρακάτω πώς το κάνει αυτό ο κ. Μπινιάρης. Δεύτερο, η άγνοια δεν υπήρξε ποτέ επιχείρημα. Όταν δεν γνωρίζεις κάτι οφείλεις να το μάθεις πριν μιλήσεις και μάλιστα πριν θεωρήσεις τον εαυτό σου ικανό να ασκήσει κριτική.

Απλήρωτοι Εργαζόμενοι ΕΒΟ-ΠΥΡΚΑΛ

Μνημόνιο ή θάνατος

Πηγή: Ελευθεροτυπία

του Κ. Βεργόπουλου

Τέλος Μεταπολίτευσης. Ομως, τι ήταν τελικά αυτή; Φάση κοινωνικών κατακτήσεων σε καθυστερημένη κοινωνία ή μήπως διά δόλου μεθόδευση κατάργησης, ακόμη και όσων από πριν υπήρχαν; Ο,τι δεν κατόρθωσαν κεντρο-αριστερο-δεξιές κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης συνοψίζεται σήμερα στο εσχατολογικό δίλημμα, που μόνο «σοσιαλιστική» κυβέρνηση μπόρεσε να διατυπώσει: «Μνημόνιο ή θάνατος», με έμπρακτη σαφή απάντηση «Θάνατος διά του Μνημονίου».

Το Μνημόνιο, ακόμη και αν δεν υπήρχε, έπρεπε να εφευρεθεί, εφόσον εγκαθιστά την ελληνική κοινωνία στην κόλαση, μεταθέτοντας τις ευθύνες στους «ξένους». Θα πρέπει κάποιος να έχει πολύ εξιδανικεύσει τον σοσιαλισμό για να αποδέχεται ότι ο δρόμος προς αυτόν διέρχεται από τη νεοφιλελεύθερη κόλαση. Αφθονούν σήμερα «ιδεαλιστές» κυλισμένοι στις λάσπες για τα ιδανικά τους. Οι νοσηρές αδυναμίες του απερχόμενου συστήματος κηρύσσονται σήμερα ανεπανόρθωτες και οι θεσμοί κατεδαφίζονται, με τη φαντασιοπληξία ότι νέοι υγιείς θα αναδειχθούν αντί των «παλαιών». Σε πόσο χρόνο, ποιες δυνάμεις, ποια δυναμική, όταν η ευρωπαϊκή και η παγκόσμια οικονομία παραμένουν στην κατιούσα; «Οσο πιο επώδυνα τα μέτρα τόσο ριζικότερη η εξυγίανση», διαβεβαιώνεται με «σοσιαλιστικό» μαζοχισμό. Αντιστροφή ειδώλων, φροϊδική «πατροκτονία». Μόνον που, εάν κάποιος γιος δικαιολογείται να επιδιώκει, έστω και σε αργοπορημένη εφηβεία, απαλλαγή από τη σκιά του πατέρα, γιατί άραγε οι συνέπειες να φορτώνονται σε ολόκληρη την κοινωνία -που δεν είναι ούτε μητέρα ούτε πατέρας ούτε καν συγγενής του-, ιδίως στις νέες γενιές, που, ανυποψίαστες των «αμαρτιών» του παρελθόντος, δικαιούνται να προσβλέπουν σε κάποιο μέλλον, από το οποίο σήμερα αποκόπτονται βίαια, εκδικητικά και άγονα; Το σύνδρομο εκδίκησης δεν δημιουργεί νέα πραγματικότητα, ούτε σοσιαλιστική ούτε καν καπιταλιστική, απλώς αντιστρέφει την προηγούμενη. Οι προνομιούχοι της προηγούμενης περιόδου επιτυγχάνουν πάντα να διατηρούν προνόμια και ασυλίες κατά την επόμενη.

Η Ευρώπη του νέου ολοκληρωτισμού

Πηγή: ΠΟΝΤΙΚΙ (15-7-2010)
του Δ. Καζάκη  

Πριν δυο ημέρες η Pacific Investment Management Co., η οποία διαχειρίζεται το μεγαλύτερο παγκόσμια χαρτοφυλάκιο ομολόγων, προειδοποίησε τους επενδυτές της ότι θα πρέπει να αποφεύγουν με κάθε τρόπο τις χώρες της περιφέρειας του ευρώ όπως είναι η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Ισπανία και η Ιταλία καθώς βουλιάζουν κάτω από το βάρος των χρεών τους. Δεν πρέπει με κανένα τρόπο να βρεθούν εκτεθειμένοι στα δημόσια χρέη των χωρών αυτών, διότι το επόμενο διάστημα αναμένεται σοβαρή επιδείνωση της κατάστασής τους. Υπάρχει μια οσμή βαθιάς σήψης στην περιρέουσα ατμόσφαιρα της ευρωζώνης και τα μεγάλα αρπαχτικά σιγά-σιγά αποχωρούν για να παραχωρήσουν τη θέση τους στις ύαινες και τα άλλα νεκροφάγα των αγορών. Η ζώνη του ευρώ μοιάζει όλο και πιο πολύ με ένα απέραντο νεκροταφείο. Νεκροταφείο οικονομιών, εργατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, ακόμη και κρατών. 

Η κατάσταση αυτή έχει ωθήσει ακόμη και τους πιο πιστούς ιερείς του δόγματος, όπως είναι ο Ρόμπερτ Μαντέλ, που πήρε νόμπελ οικονομίας το 1999 για την εργασία του πάνω στο ευρώ, να αποδεχτεί μετά πόνου ψυχής ότι υπάρχει 40% πιθανότητα να αναδιαρθρωθεί το δημόσιο χρέος της Ελλάδας, 20% πιθανότητα για αναδιάρθρωση του χρέους της Ισπανίας, της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας και 10% πιθανότητα για αναδιάρθρωση του χρέους της Ιταλίας. Πρόκειται για μια πολύ σοβαρή μεταστροφή του κυρίου αυτού, ο οποίος μόλις πριν μερικούς μήνες δεν ήθελε να ακούσει λέξη για την κρίση του ευρώ και την πιθανότητα πτώχευσης των χωρών της ευρωζώνης. Πώς θα μπορούσε άλλωστε όταν πήρε νόμπελ υποστηρίζοντας ότι το ευρώ είναι άτρωτο και ότι η κρίση είναι έννοια άγνωστη για την ανερχόμενη τότε ευρωζώνη.