Παίζεται το παρόν και το μέλλον της Ελλάδας

Δημήτρης Καζάκης

Δημοσιεύτηκε στο Ποντίκι 29-4-2010

Ποιο είναι το κυρίως ζητούμενο μετά και την επίσημη προσφυγή της Ελλάδας στον «μηχανισμό στήριξης» της ΕΕ και του ΔΝΤ; Η επίσημη άποψη είναι τραγικά απλοϊκή: Σύμφωνα με τον κ. Παπανδρέου «οι εταίροι  μας θα συνδράμουν άμεσα και αποφασιστικά, ώστε να παράσχουν στην Ελλάδα το απάνεμο λιμάνι που θα μας επιτρέψει να ξαναχτίσουμε το σκάφος μας με γερά και αξιόπιστα υλικά. Άλλα και να στείλουν και ένα ισχυρό μήνυμα στις αγορές, ότι η Ε.Ε. δεν παίζει και προστατεύει το κοινό μας συμφέρον και το κοινό μας νόμισμα.» Τι θα μας κοστίσει αυτό το «απάνεμο λιμάνι»; Κατά την κ. Μέρκελ, αλλά και την υπουργό οικονομικών της Γαλλίας, κ. Λαγκάρντ, απαιτείται καταρχάς να δεσμευτεί άμεσα η κυβέρνηση της Ελλάδας σε νέα μέτρα περιστολής δαπανών, σε νέα μέτρα λιτότητας, πριν καν εγκριθεί το «πακέτο» των 45 δις ευρώ. Όλοι γνωρίζουν τι σημαίνει αυτό. Ακόμη μεγαλύτερες περικοπές σε μισθούς, συντάξεις, κοινωνικές δαπάνες, κοκ.

Αυτό όμως που δεν γνωρίζει ο πολύς κόσμος είναι ότι το κυρίως ζητούμενο με το «πακέτο στήριξης» και την εγκατάσταση του ΔΝΤ στη χώρα υπό την εποπτεία της ΕΕ, δεν είναι απλά οι επιπλέον «θυσίες» που θα κληθούν να καταβάλουν τα λαϊκά στρώματα. Το επίδικο ζήτημα είναι η εθνική κυριαρχία της χώρας. Με την κηδεμονία του ΔΝΤ και της ΕΕ ο Έλληνας εργαζόμενος δεν κινδυνεύει να χάσει μόνο τη δουλειά του, τη σύνταξή του, τα δικαιώματά του, αλλά και την ίδια την χώρα του. Κινδυνεύει να γίνει μετανάστης και μάλιστα λαθραίος στην ίδια του τη χώρα.

Ο κ. Παπανδρέου ήταν πολύ ξεκάθαρος πάνω σ’ αυτό: «Και επειδή πολλοί λένε, τι σημαίνει αυτή η επιτήρηση, τι σημαίνει αυτή η κηδεμονία, το έλεγα και το 2004, όταν μας έκαναν αυτή την απογραφή και μπήκαμε στην επιτήρηση. Έλεγα στην τότε κυβέρνηση: «ξέρετε, μας βάλατε σε επιτήρηση, αυτό είναι ουσιαστικά σαν να παίρνετε ένα μέρος της εθνικής ανεξαρτησίας της χώρας». Αυτό έχουμε σήμερα. Και πάλι, λόγω των ελλειμμάτων μας, ήρθε η Ευρωπαϊκή Ένωση - ήρθε σήμερα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο - και μας επιτηρεί. Δεν είναι απλώς επιτήρηση, είναι μία μορφή κηδεμονίας, για να το πούμε πολύ απλά και με ειλικρίνεια. Δεν είναι καθόλου ευχάριστο. Και μάλιστα, εχθές είδα σε μια διαδήλωση αφίσες «Έξω από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο». Θα μπορούσα να συνυπογράψω και να βάλω και από κάτω «Έξω και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή». Απλώς, δεν θα φύγουν με πέτρες και δεν θα φύγουν με βία. Θα φύγουν, όταν εμείς θα έχουμε βάλει τάξη στην οικονομία μας, όταν εμείς θα έχουμε ανορθώσει ξανά την κοινωνία μας, όταν εμείς θα έχουμε ζήσει αυτή την επιτυχία.»

Σενάρια και διαψεύσεις για αναδιάρθρωση χρέους

Δημοσιεύθηκε: 28/04/10

Πηγή:euro2day

Εντείνονται τα σενάρια περί αναδιάρθρωσης χρέους της Ελλάδας, με τους αναλυτές και τα ξένα μέσα ενημέρωσης να επιδίδονται σε ασκήσεις εργασίας σχετικά με το ενδεχόμενο χρεοκοπίας, τη στιγμή που οι ευρωπαίοι αξιωματούχοι διαψεύδουν τέτοιο ενδεχόμενο.   

Ειδικότερα, σε περίπτωση που η Ελλάδα κηρύξει χρεοκοπία, οι κάτοχοι ομολόγων της χώρας θα χάσουν έως και 265 δισ. δολάρια, όπως αναφέρει το Bloomberg βασιζόμενο σε εκτίμηση της Standard & Poor’s. 

Βάσει του οίκου, στην εκτίμηση που περιλαμβάνεται στην έκθεσή του που "δικαιολογεί" την υποβάθμιση της Ελλάδας τονίζεται ότι σε περίπτωση χρεοκοπίας οι κάτοχοι ομολόγων θα κατορθώσουν να ανακτήσουν από 30% έως 50% των κεφαλαίων που έχουν επενδύσει. Σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία, η Ελλάδα έχει εκδώσει ομόλογα συνολικής αξίας 296 δισ. δολαρίων, το 70% των οποίων το κατέχουν ξένοι επενδυτές και κυρίως γαλλικές και γερμανικές τράπεζες. 

Reuters: 3+1 σενάρια εάν η Ελλάδα χρεοκοπήσει

Οι αγορές φαίνονται βέβαιες ότι η Ελλάδα θα προχωρήσει σε αναδιάρθρωση χρέους. Τα σενάρια σε περίπτωση στάσης πληρωμών από τη χώρα, σύμφωνα με το Reuters. 

Οι αγορές εμφανίζονται όλο και πιο σίγουρες ότι η Ελλάδα θα προχωρήσει σε αναδιάρθρωση του χρέους της. Το ποσό των 45 δισ. ευρώ από τον μηχανισμό βοήθειας είναι αρκετό για να καλύψει τις ανάγκες της χώρας το πολύ για ένα έτος. Το Reuters παρουσιάζει -βασιζόμενο στις απόψεις αναλυτών και οικονομολόγων- τα βασικά σενάρια που θα μπορούσαν να συμβούν, εάν τελικώς η χώρα αναγκάζονταν να κηρύξει πτώχευση.

Διαπραγμάτευση για αναδιάρθρωση χρέους 

Πιθανότητες: Αρκετά υψηλές σε μεσομακροπρόθεσμο διάστημα. 

Τι σημαίνει η υποβάθμιση για τη χρήση των ελληνικών ομολόγων ως εγγύηση για τη ρευστότητα της ΕΚΤ

Πηγή: Ισοτιμία

27-4-2010

Όμηρος της Moody’s κινδυνεύει να γίνει και πάλι η ελληνική οικονομία. Έστω και εάν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αναθεώρησε πρόσφατα τον κανόνα σε ό,τι αφορά τα κρατικά ομόλογα που δέχεται ως εγγύηση για την παροχή ρευστότητας στις τράπεζες, εντούτοις, η επιθετική υποβάθμιση της Ελλάδας από τους ξένους οίκους θέτει και πάλι υπό αμφισβήτηση την πρόσβαση σε αυτή την πολύτιμη πηγή ρευστότητας. 

Υπενθυμίζεται ότι η ΕΚΤ είχε αναθεωρήσει το κατώφλι για την αξιολόγηση των ομολόγων που δέχεται ως εγγύηση στο ΒΒΒ-. Η Ελλάδα αξιολογείται με ΒΒ+ από την S&P, με Α3 από τη Moody’s και με BBB- από τη Fitch. Και οι τρεις οίκοι τηρούν τις αξιολογήσεις τους υπό αναθεώρηση, προς πιθανή υποβάθμιση. 

Έτσι, με βάση τα σημερινά δεδομένα, εάν η αξιολόγηση της χώρας υποβαθμιστεί περαιτέρω από Fitch και Moody’s, τότε οι τράπεζες δεν θα μπορούν να χρησιμοποιούν τα κρατικά ομόλογα στην πλήρη αξία τους για να λάβουν ρευστότητα. 

Ειδικότερα, εάν η Moody's υποβαθμίσει την Ελλάδα στην περιοχή του ΒΒΒ, τότε, οι τράπεζες θα λαμβάνουν από την ΕΚΤ ρευστότητα που θα αντιστοιχεί στο 95% (και όχι στο 100%) της αξίας των κρατικών ομολόγων που δίνουν ως εγγύηση. 

«Η Ελλάδα κρέμεται από τις άκρες των δακτύλων της, καθώς μόνο η αξιολόγηση της Moody’s την κρατά στο καθεστώς όπου τα ομόλογά της γίνονται δεκτά ως εγγύηση από την ΕΚΤ χωρίς πέναλτι», εξηγεί ο John Davies, στρατηγικός αναλυτής της WestLB. 

Βέβαια, μένει να φανεί το κατά πόσο η ΕΚΤ είναι διατεθειμένη να αναθεωρήσει και πάλι τους σχετικούς κανόνες, γνωρίζοντας ότι με τον τρόπο αυτό προστατεύει την Ελλάδα αλλά υπονομεύει την αξιοπιστία της.

Και οι επτά ήταν υπέροχες: Οι χώρες που χρεοκόπησαν

Δημοσίευση | 19 Απριλίου 2010 

του Γιώργου Φλώκα

Πηγή: in2life

Μια εθνική χρεοκοπία πρακτικά, είναι η αδυναμία πληρωμών από την κυβέρνηση μιας χώρας προς τους ομολογιούχους της. Μια τέτοια τεχνοοικονομική πράξη, εκ πρώτης όψεως φαίνεται να μην αγγίζει πολλούς, ωστόσο δεν είναι έτσι.

Το νόμισμα της χώρας καταρρέει και συνήθως χάνει εντελώς την αξία του στις διεθνείς αγορές, με αποτέλεσμα την εκτίναξη των τιμών των εισαγόμενων προϊόντων, τη στιγμή που οι τράπεζες, παραδοσιακοί κάτοχοι ομολόγων των κυβερνήσεων αλλά και επιρρεπείς στην εθνική ισοτιμία, χρεοκοπούν, δεσμεύοντας ή παγώνοντας σε πολλές περιπτώσεις τις καταθέσεις, με πλήρη παράλυση της οικονομικής δραστηριότητας.

Έτσι τουλάχιστον ήταν τα πράγματα με βάση τις παραδοσιακές οικονομικές θεωρίες, πριν την παγκοσμιοποίηση και τη δημιουργία οργανισμών όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η ευρωζώνη.

Σε αυτόν τον σύγχρονο διαδραστικό κόσμο, η χρεοκοπία μπορεί να αποτελέσει και χρυσή ευκαιρία, τουλάχιστον για κάποιους κλάδους όπως ο τουριστικός, αλλά και το εμπόριο.

Αργεντινή

Η χρεοκοπία της Αργεντινής το 2001, λόγω αδυναμίας αποπληρωμής ομολόγων ύψους 145 δις. δολαρίων, προκάλεσε την κατάρρευση του νομίσματος και του χρηματιστηρίου της χώρας, και οδήγησε σε γενικευμένο πανικό. Πολλοί κοιμόντουσαν έξω από τις τράπεζες για να προλάβουν να αποσύρουν τα χρήματά τους, ενώ και ο ίδιος ο τότε πρόεδρος, Φερνάντο ντε λα Ρούα, είχε γλυτώσει τελευταία στιγμή το λιντσάρισμα, διαφεύγοντας με ελικόπτερο.

Παρά το γεγονός ότι μετά και την εθνικοποίηση ιδιωτικών αμοιβαίων κεφαλαίων «για να μην χρεοκοπήσουν», η χώρα μπήκε στα «μαύρα κατάστιχα» των διεθνών πιστωτών, η οικονομία της εμφανίζει έκτοτε εντυπωσιακούς ρυθμούς ανάπτυξης, αξιοποιώντας τους πλούσιους φυσικούς πόρους και την άνθηση του εμπορίου και δη των εξαγωγών, μετά την κατάρρευση του νομίσματος.

Ισλανδία

Η Ισλανδία αποτέλεσε θύμα της παγκόσμιας χρηματοοικονομικής κρίσης του 2008. Η ελεύθερη πτώση της ισοτιμίας του εθνικού νομίσματος προκάλεσε εκτίναξη του εξωτερικού χρέους, με την χώρα να δηλώνει αδυναμία πληρωμών. Η κατάσταση ήταν ιδιαίτερα κρίσιμη, δεδομένου ότι οι τιμές των εισαγόμενων προϊόντων, από τα οποία εξαρτάται έντονα η χώρα, είχαν εκτοξευτεί στα ύψη.

Η ανεργία τριπλασιάστηκε και η κυβέρνηση, η οποία θεωρήθηκε υπεύθυνη για την κατάσταση της χώρας, έπεσε από την εξουσία.

Ωστόσο, η Ισλανδία είχε και απροσδόκητα οφέλη από τη χρεοκοπία και την κατάρρευση του νομίσματος: Την εκτίναξη του τουρισμού, καθώς χιλιάδες ταξιδιώτες από όλο τον κόσμο έσπευσαν να εκμεταλλευτούν τις φθηνές διακοπές στο ηφαιστειακό σκηνικό της χώρας.

«Πέρυσι έπαιρνα 60 κρόνες στο δολάριο, εφέτος παίρνω 105 κρόνες», δήλωνε καναδός φοιτητής που έσπευσε να επισκεφθεί τη χώρα. Σημειώνεται ότι η αξία της κρόνας έναντι των διεθνών νομισμάτων υποχώρησε 44% το 2008.

Η τουριστική κίνηση υπερδιπλασιάστηκε, με τουλάχιστον 500.000 τουρίστες να επισκέπτονται τη χώρα το 2009. Πλέον οι τουρίστες αντικατέστησαν τους ντόπιους στα καφέ και τα μπαρ της πόλης, ενώ απροσδόκητη ανάπτυξη γνώρισαν κλάδοι όπως ο ξενοδοχειακός, οι ενοικιάσεις αυτοκινήτων, αλλά και ο εθνικός αερομεταφορέας της χώρας, Icelandair.

Μπορεί η κρίση να οδηγήσει στις 'Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης';

Πάνος Παναγιώτου - διευθυντής ΕΚΤΑ, info@ekta1.gr

Πηγή: Sofokleous10

Η πετρελαϊκή κρίση στις αρχές της δεκαετίας του 70’ οδήγησε τις ΗΠΑ στην αδυναμία/άρνηση αποπληρωμής του χρέους τους σε χρυσό και στην αναζήτηση ενός εναλλακτικού νομισματικού συστήματος το οποίο θα μπορούσε να τις βγάλει από τη μεγαλύτερη κρίση χρέους στη μοντέρνα ιστορία τους. Με πρωτεργάτη των Paul Volcker, υφυπουργό οικονομικών (1969 –1974) και υπεύθυνου διεθνών νομισματικών σχέσεων, οι ΗΠΑ κατήργησαν, εν μία νυκτί, το μέχρι εκείνη τη στιγμή διεθνές νομισματικό σύστημα, το οποίο είχε στην καρδιά του τη σύνδεση των νομισμάτων με το χρυσό και το αντικατέστησαν με το σύστημα ‘ελεύθερης’ διακύμανσης των νομισματικών ισοτιμιών, όπου η τιμή των νομισμάτων καθορίζεται με βάση τους ‘κανόνες της προσφοράς και της ζήτησης’.

Προκειμένου να κατευνάσουν την αντίδραση των εξοργισμένων πιστωτών τους (Βρετανίας, Γαλλίας, Ολλανδίας κλπ)  και να τους πείσουν να δεχτούν την αποπληρωμή του χρέους σε δολάρια, αποφεύγοντας έτσι την πτώχευση, οι ΗΠΑ πέτυχαν, με την απειλή πολέμου (σύμφωνα με αποχαρακτηρισμένα, πρώην, απόρρητα βρετανικά έγγραφα), να ‘πείσουν’ τους Άραβες σε συμφωνία για τη διεξαγωγή του εμπορίου πετρελαίου αποκλειστικά και μόνο σε δολάριο, συνδέοντας το, έτσι, με το πιο σημαντικό εμπόρευμα του κόσμου και μετατρέποντας το σε παγκόσμιο νόμισμα, το οποίο όλες οι χώρες θα χρειάζονταν στο εξής, όσο θα είχαν ανάγκη από πετρέλαιο.

Τα κράτη βρέθηκαν αντιμέτωπα με ένα νέο σύστημα διακύμανσης των νομισμάτων τους, χωρίς να κατανοούν καλά τους κανόνες και τη λειτουργία του, ενώ οι ΗΠΑ, που το είχαν δημιουργήσει, το εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο, απογειώνοντας την τιμή του δολαρίου έναντι των υπόλοιπων νομισμάτων στα ύψη, προκειμένου, μεταξύ άλλων, να αντιμετωπίσουν τις αφόρητες πληθωριστικές πιέσεις από την άνοδο της τιμής του πετρελαίου, μεταφέροντας τες, έτσι, στα υπόλοιπα κράτη και κυρίως στην Ευρώπη, η οποία κατρακύλησε σε μία πολυετή περίοδο οικονομικής ύφεσης, που την οδήγησε το 1979 στην ίδρυση του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Συστήματος (ΕΝΣ), με την υιοθέτηση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Μονάδας (ΕΚΜ), ενός άτυπου νομίσματος, προθάλαμου του ευρώ, πάνω στο οποίο συνδέθηκαν τα νομίσματα πολλών κρατών, με τη δυνατότητα απόκλισης μεταξύ τους μέχρι 2,5%.

Το πρώτο τανγκό στην ευρωζώνη;

του Γιάνη Βαρουφάκη  26-4-2010

Πηγή: Protagon, (via Radical Desire)

Κάποιες φορές ο κόμπος φτάνει τόσο κοντά στο χτένι που απαιτεί καθαρές κουβέντες: Η "πτώχευση" του ελληνικού δημοσίου, έτσι όπως βαίνουν τα πράγματα, είναι επιθυμητή επειδή είναι αναπόφευκτη. Δεν πρέπει να μας φοβίζει η προοπτική της άμεσης "πτώχευσης". Όχι επειδή είναι ανώδυνη αλλά επειδή είναι πολύ καλύτερη από μια "πτώχευση" σε δύο χρόνια. Κατ' αρχήν, ένα κράτος ποτέ δεν πτωχεύει όπως πτωχεύει μία επιχείρηση που κλείνει και χάνεται δια παντός στην ιστορική λήθη.

Ένα κράτος, όσο έχει μη ρευστοποιούμενους πολίτες, δεν μπορεί να πτωχεύσει πραγματικά. Απλά, κηρύσσει στάση πληρωμών και έτσι αρχίζει μια διαπραγμάτευση με τους δανειστές του. Κι όταν χρωστά 300 δις ευρώ, η διαπραγματευτική του ισχύς δεν είναι αμελητέα.

Προφανώς το κόστος μιας στάσης πληρωμών είναι τεράστιο και μάλιστα δύσκολο να προβλεφτεί. Για να μην παρεξηγηθώ, αν δηλώνω ότι πρόκειται για  "επιθυμητή" εξέλιξη το κάνω όχι επειδή μας υπόσχεται καλύτερες μέρες αλλά ακριβώς επειδή είναι αναπόφευκτη και συνεπώς θα μας φέρει ενώπιον χειρότερων ημερών αν συμβεί στο μέλλον. Να το πω πιο απλά: Από το να κηρυχθεί στάση πληρωμών σε δύο χρόνια, όταν το δημόσιο θα χρωστά πάνω από 400 δις, καλύτερα να γίνει σήμερα που το χρέος είναι 300 δις. Από τη στιγμή που στην περίπτωση "πτώχευσης" η ακολουθούσα διαπραγμάτευση συνήθως καταλήγει στην αποπληρωμή του 80% του χρέους, προτιμότερο είναι να επιστρέψουμε το 80% των 300 δις παρά το 80% των 400 δις και βάλε.

Γιατί όμως ισχυρίζομαι ότι ή "πτώχευση" είναι αναπόφευκτη; Για τον απλούστατο λόγο ότι δεν βγαίνουν τα νούμερα: Για να αποφύγουμε την στάση πληρωμών τα επόμενα πέντε χρόνια πρέπει να πληρώσουμε σε τόκους το ένα από αυτά τα πέντε ΑΕΠ! Και αυτό εφόσον οι επίσημες προβλέψεις για το ΑΕΠ βγουν, ανέλπιστα, ακριβείς. Όμως ήδη γνωρίζουμε ότι η βιομηχανική παραγωγή μειώθηκε κατά 20%, η οικοδομική δραστηριότητα ακόμα περισσότερο, η πραγματική ανεργία επιδίδεται σε πρωταθλητισμό και, γενικά, η πίτα μειώνεται πολύ πιο γοργά απ' ότι υπολογίζει τόσο η κυβέρνηση όσο και η ΕΕ. Σε μια τέτοια κατάσταση βαθειάς ύφεσης, αν καταφέρει η κυβέρνηση να μετατρέψει ένα πρωτογενές έλλειμμα του 7% σε πρωτογενές πλεόνασμα του 6% θα αποτελεί πρωτόγνωρο θαύμα στην παγκόσμια οικονομική ιστορία (με πιθανή εξαίρεση την Τζαμάϊκα της δεκαετίας του 1970, τότε που οι περικοπές στις κρατικές δαπάνες οδήγησαν σε πλήρη κοινωνική κατάρρευση).

ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΣΤΟ ΔΝΤ

Εξακολουθεί η Ελλάδα να είναι παγκόσμιο πειραματόζωο 25.04.10 ΕΠΟΧΗ

Του Γιάννη Δραγασάκη* Σε ό, τι αφορά στην Ελλάδα. Η συμβολή του μηχανισμού στη διαχείριση του χρέους είναι αμφίβολη. Δεν αποκλείεται, λένε οι ειδικοί, να συνεχίσουν ν’ ανεβαίνουν τα spreads, διότι οι ιδιώτες κάτοχοι των ομολόγων, ξέροντας ότι η πολιτική του ΔΝΤ θα δημιουργήσει ύφεση, θα αμφιβάλουν τώρα πια όχι για το δημόσιο αυτό καθ’ εαυτό αλλά για το αν μια χώρα σε ύφεση θα μπορεί κάποτε να εξασφαλίσει την αποπληρωμή του συσσωρεμένου χρέους. Άρα το έδαφος παραμένει ολισθηρό, και να είμαστε ανοιχτοί σε νέες, ακόμη χειρότερες εκδοχές της ελληνικής κρίσης. Σε ό, τι αφορά στα μέτρα, αφενός υλοποιείται το πρόγραμμα που ήδη έχει εξαγγείλει η κυβέρνηση στις 3 Μάρτη. Τώρα το Δ.Ν.Τ. θα ζητήσει η μείωση μισθών να επεκταθεί και στον ιδιωτικό τομέα. Η λογική τους είναι ότι ‘εφόσον δεν έχετε εθνικό νόμισμα να υποτιμήσετε, πρέπει να υποτιμήσετε τους μισθούς’. Λένε τιμές και μισθούς, αλλά επειδή οι τιμές δεν πέφτουν λόγω της μονοπωλιακής διάρθρωσης της οικονομίας θα έχουμε μείωση μισθών. Το δεύτερο μεγάλο θύμα είναι το ασφαλιστικό όπου εδώ δεν είναι απλά η περικοπή των συντάξεων, η άνοδος των ορίων ηλικίας κτλ. Είναι πιο επιθετικός, απαιτείται η διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης όπως τη γνωρίσαμε, ο διαχωρισμός της σε δύο συντάξεις, μια εθνική της τάξης των 300 - 360 ευρώ το πολύ και από εκεί και πέρα μια ανταποδοτική σύνταξη. Ο στρατηγικός στόχος εδώ είναι ο εξής: επειδή προβλέπεται ότι σε μια φθίνουσα οικονομία θα επέλθει στο μέλλον σύγκρουση και δυσκολία σ΄ ό, τι αφορά στη διανομή της πίτας ανάμεσα σε τόκους και συντάξεις, ο στόχος είναι να διασφαλιστεί από τώρα με τρόπο θεσμικό ότι η αύξηση των δαπανών για τις συντάξεις δεν θα απειλήσουν τις προσόδους των πιστωτών. Γι’ αυτό απαιτούν να θεσμοθετηθεί ότι το κονδύλι για τις συντάξεις θα είναι σταθερό αιωνίως, ως το 2050, και δεν θα υπερβαίνει αυτό που ήταν το 2008 δηλαδή 4,5% του ΑΕΠ, τόσο πρέπει να είναι και το 2020 και το 2030 και 2040, παρ’ όλο που οι συνταξιούχοι θα διπλασιασθούν! Αυτό είναι το κλειδί, κατά την άποψή μου, του σχεδίου και η έλευση του ΔΝΤ σε μεγάλο βαθμό γίνεται για να επιβληθεί αυτή η ρύθμιση «βόμβα» στα θεμέλια της κοινωνίας για όλα τα επόμενα χρόνια. Δεν θα επεκταθώ σε άλλα μέτρα, είναι προφανές ότι θα έχουμε και νέο κύμα ιδιωτικοποιήσεων, απελευθερώσεων κλπ, και όλα αυτά θα δικαιολογηθούν στο όνομα της ανάπτυξης. Στην παγίδα του χρέους Οι συνέπειες πρέπει να μελετηθούν. Με τα δεδομένα που έχουμε ως τώρα φαίνεται ότι θα έχουμε ύφεση απροσδιόριστης έντασης και διάρκειας. Ήδη εκτιμούν από -2% έως -4% για φέτος. Η δεύτερη διάσταση είναι η ανεργία, τουλάχιστον 12% - 13% για τα επόμενα δυο χρόνια, που σημαίνει πραγματική πάνω από 15%. Αναδιάρθρωση της οικονομίας με κλείσιμο μικρών, αλλά όχι μόνο, επιχειρήσεων. Αναδιάρθρωση της οικονομίας με αποτέλεσμα τη μεγαλύτερη συγκέντρωση του κεφαλαίου και το μονοπωλιακό έλεγχό της. Μεγαλύτερη εξάρτηση από το χρηματιστικό κεφάλαιο. Με όλες αυτές τις θυσίες υπάρχει περίπτωση να λυθεί το πρόβλημα; Το ΔΝΤ έχει ένα μοντέλο το οποίο προβλέπει δυο πράγματα. Αυτά που είπα και άλλα που φέρνουν την ύφεση και δεύτερον υποτίμηση του εθνικού νομίσματος που δημιουργεί μια πληθωριστική ανάπτυξη που εξισορροπεί την ύφεση. Στην Ελλάδα υπάρχει το πρώτο σκέλος χωρίς το δεύτερο. Εξακολουθεί η Ελλάδα να είναι παγκόσμιο πειραματόζωο, για να δούμε τι θα συμβεί αν εφαρμοσθεί αυτό που ονομάζουν ‘εσωτερική υποτίμηση’.

Ευρωπαϊκή Αριστερά και Πράσινοι για ένα μορατόριουμ υπέρ της Ελλάδας

Δευ 26/04/2010, SteliosKouloglou   tvxs

Μέσα στον πανικό από τις εξελίξεις και τις συνεχείς δηλώσεις Ευρωπαίων αξιωματούχων που ζητούν όλο και περισσότερα μέτρα από την ελληνική κυβέρνηση, έχει υποβαθμιστεί μια πολύ σημαντική σκηνή από το ελληνικό δράμα: ότι αντίθετα με την κυρία Μέρκελ, την γαλλίδα υπουργό Οικονομικών που μπήκε πρόσφατο στο χορό όσων ζητούν κι άλλο αίμα και τους Ευρωπαίους νεοφιλελεύθερους, υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις που από την αρχή της κρίσης επιμένουν σε μια διαφορετική αντιμετώπιση του προβλήματος.

Χθες στην Γερμανία, ο ηγέτης του κόμμματος της ΑριστεράςDietmar Bartsch πρότεινε, σύμφωνα με τηλεγράφημα του γερμανικού πρακτορείου ειδήσεων, ‘μορατόριουμ’ για το χρέος της Ελλάδας, προκειμένου να ανακουφιστεί προσωρινά η οικονομικά ταλαιπωρημένη χώρα, όπως εξήγησε. Πρόταση που σημαίνει το πάγωμα των δανειακών απαιτήσεων για συγκεκριμμένο χρονικό διάστημα.

Οι Γερμανοί πράσινοι και οι σοσιαλδημοκράτες πιστεύουν από την πλευρά τους ότι οι γερμανικές τράπεζες που έχουν στην κατοχή τους ελληνικά ομόλογα θα πρέπει να βοηθήσουν στην σωτηρία της ελληνικής οικονομίας. Υπερ του μορατόριουμ ή της αναδιαπραγμάτευσης του χρέους τάχθηκε χθές και η ελβετική εφημερίδα Tribune de Genève που σημείωνε ότι την Ελλάδα πρέπει να βοηθήσουν και ελβετικές τράπεζες «από την στιγμή μάλιστα που κατέχουν το ένα πέμπτο από τα ελληνικά ομόλογα, που βρίσκονται στα χέρια ξένων τραπεζών».

«Οι τράπεζες, -πρόσθετε η εφημερίδα- θα μπορούσαν να παραιτηθούν από ένα μέρος των δανείων τους προς την Αθήνα ή να δεχθούν επιμήκυνση της προθεσμίας πληρωμής των δανείων και εξόφλησης των τόκων. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι τέτοια μέτρα θα βοηθούσαν αναμφίβολα περισσότερο την Ελλάδα από τα απλά δάνεια με επιτόκιο 5%. Διαφορετικά, κατέληγε η εφημερίδα, το σχέδιο σωτηρίας των δημόσιων οικονομικών της Ελλάδας μοιάζει σισύφειο.. Η (αμεση) εξόφληση του χρέους της θα επιβάλλει δραστικές οικονομίες που οδηγούν σε ύφεση, δηλαδή σε αυξημένο χρέος».

Σε ένα αφιέρωμα της για την ελληνική κρίση το Σαββατοκύριακό, η γαλλική αριστερή εφημερίδα L Humaniteέκανε δημόσια έκκληση για τη σωτηρία, όπως αναφέρει, του ελληνικού λαού. H έκκληση επισημαίνει ότι ο ελληνικός λαός δεν είναι υπεύθυνος για την πτώχευση του κράτους του, αλλά είναι αυτός που δέχεται την επίθεση των χρηματοπιστωτικών αγορών και των διεθνών οργανισμών. Η ΕΚΤ χορήγησε κολοσσιαία δάνεια στις τράπεζες με επιτόκιο μόνο στο 1%, ενώ τώρα οι τράπεζες αυτές ζητούν από τα κράτη επιτόκια μεταξύ 4% και 8% έγραφε η εφημερίδα για να καταλήξει: «Τα επιτόκια για την Ελλάδα, όπως επισημαίνεται, δεν θα πρέπει να ξεπερνούν το 1%, χωρίς άλλες προϋποθέσεις, εκτός της δέσμευσης της διατήρησης των κοινωνικών δικαιωμάτων, της απασχόλησης και των δημόσιων υπηρεσιών».

Το κύριο άρθρο της εφημερίδας που είχε τίτλο «Tous grecs !» (Όλοι Έλληνες!) προειδοποιεί ότι αυτό που υφίσταται σήμερα η Ελλάδα θα υποστούν στο μέλλον και άλλα κράτη της Ευρώπης, επικρίνοντας την αδράνεια των Ευρωπαίων, έναντι της κερδοσκοπίας που ασκούν οι χρηματοπιστωτικές αγορές σε βάρος των κρατών και των πολιτών τους.

το ευρώ και το «νέο γερμανικό ράιχ»: όταν η μυθολογία υποκαθιστά την πραγματικότητα

 Άγγελος Κ, aformi blog

Ιδού λοιπόν η απειλή για το έθνος: το νέο γερμανικό ράιχ έρχεται να καταβροχθίσει το δύστυχο έθνος των Ελλήνων. Και όχι μόνο. Ολόκληρη η Ευρωπαϊκή Ένωση κινδυνεύει να μετατραπεί σε γερμανική επαρχία. Το νέο πανίσχυρο όπλο ονομάζεται ευρώ και αποτελεί τον πολιορκητικό κριό της σύγχρονης γερμανικής επέλασης.

Κάποιοι, σε αυτήν την υστερική σκιαγράφηση της πραγματικότητας, είναι ελαφρώς πιο συγκρατημένοι: και γι’ αυτούς ασφαλώς «αυτοί οι Γερμανοί» είναι οι κατεξοχήν υπεύθυνοι για τα προβλήματα του ευρωπαϊκού καπιταλισμού, «λόγω της κοντόφθαλμης πολιτικής της Μέρκελ». Συσσωρεύουν εμπορικά πλεονάσματα σε βάρος των «εταίρων» τους και κάποια στιγμή και αυτοί («οι Γερμανοί») θα υποστούν τις συνέπειες (αναγκαστικά θα περιοριστούν οι εξαγωγές τους λόγω υπερχρέωσης των «εταίρων» τους στην Ε.Ε.). Ο βασικός μοχλός αυτής της «κοντόφθαλμης γερμανικής πολιτικής» είναι το ευρώ που άλλοτε η Γερμανία το θέλει «σκληρό» και άλλοτε λιγότερο «σκληρό» (είναι ελαφρώς σκοτεινό πότε θέλει το ένα και πότε το άλλο, εξαρτάται από τον αρθρογράφο που υποστηρίζει αυτές τις απόψεις).

Όπως κάθε αστική μυθολογία έτσι και αυτή έχει κάποιες αναφορές στην πραγματικότητα (γερμανικά πλεονάσματα, ελληνικά ελλείμματα, ενδοευρωπαϊκοί οικονομικοί και πολιτικοί ανταγωνισμοί κ.λπ.). Ωστόσο η συνολική εικόνα που προβάλλεται είναι στρεβλή και ιδεοληπτική.

Στην πραγματικότητα το ευρώ έγινε πραγματικότητα γιατί ήταν επιλογή του συνόλου των ευρωπαϊκών καπιταλιστικών κρατών που συμμετείχαν στη δημιουργία του. Και αυτό γιατί θεωρούσαν ότι η όλη διαδικασία εξέφραζε τα μακροπρόθεσμα ταξικά τους συμφέροντα. Επιπλέον το ευρώ δεν επιβλήθηκε από «τους Γερμανούς», το αντίθετο μάλιστα, αρχικά η Γερμανία είχε τις περισσότερες επιφυλάξεις για τη δημιουργία του ευρώ. Να λοιπόν γιατί είναι χρήσιμο να θυμηθούμε λίγο την ιστορία της δημιουργίας του ευρώ.

Από την Οικονομική και Νομισματική Ένωση

(ΟΝΕ) στο Μάαστριχτ

Η διαδικασία που οδήγησε από την ΟΝΕ στο Μάαστριχτ και μετά στο ευρώ ήταν το αποτέλεσμα μιας διελκυστίνδας κυρίως ανάμεσα στη Γερμανία, με καγκελάριο τότε τον Χέλμουτ Κολ, και τη Γαλλία, με πρόεδρο τον Φρανσουά Μιτεράν. Το Φεβρουάριο του 1986 υπογράφτηκε η Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη (η συμφωνία τέθηκε σε ισχύ τον Ιούλιο 1987) με την οποία συμφωνείται η ολοκλήρωση της εσωτερικής αγοράς και ορίζει χρονικό ορίζοντα το 1992.

Στόχος ήταν η δημιουργία μιας «εσωτερικής αγοράς», χωρίς εσωτερικά σύνορα, στην οποία θα διασφαλίζεται η «ελεύθερη κυκλοφορία εμπορευμάτων, προσώπων, υπηρεσιών και κεφαλαίων» (οι περίφημες «τέσσερις ελευθερίες»). Εξ’ ίσου σημαντικό στη συμφωνία, ήταν η προσπάθεια να προχωρήσει παράλληλα και η «πολιτική ολοκλήρωση». Θεωρήθηκε ότι η «οικονομική ολοκλήρωση» θα ήταν εξαιρετικά επίφοβη χωρίς να υπάρχει μια κοινή πολιτική βάση που να την υποστηρίζει. Η αρχή της ομοφωνίας (μεταξύ των κρατών-μελών) για τη λήψη των αποφάσεων αντικαθίσταται, σε αρκετές περιπτώσεις, από «ειδικές πλειοψηφίες» (δηλαδή μια απόφαση επικυρώνεται αν λάβει ένα ορισμένο αριθμό ψήφων που λαμβάνει υπ’ όψη τον πληθυσμό κάθε χώρας και άλλα εξαιρετικά πολύπλοκα δεδομένα).

NYT: Προτάσεις για αναδιαπραγμάτευση χρέους

Δημοσιεύθηκε: - 26/04/10

Μέχρι πριν από λίγες εβδομάδες, η ιδέα και μόνο της πιθανότητας αναδιάρθρωσης χρέους της Ελλάδας έμοιαζε με "πυρηνική" εναλλακτική. Πλέον η αναδιάρθρωση -μια πιο ευγενική εναλλακτική διατύπωση της χρεοκοπίας- δεν είναι μόνο μια ιδέα, αλλά και μια πιθανότητα. 

Και είτε με τον έναν είτε με τον άλλον τρόπο, όπως υποστηρίζουν αρκετοί οικονομολόγοι, οι ομολογιούχοι αναμένεται να επωμιστούν μέρος του βάρους. 

Σύμφωνα με τον αρθρογράφο των "New York Times", κ. Jack Ewing, στην περίπτωση χρεοκοπίας, όπως αυτή της Αργεντινής, οι επενδυτές θα έχαναν πάνω από το ήμισυ των χρημάτων τους - μια προοπτική πολύ δυσμενής για να την εξετάσει σοβαρά η Ελλάδα. Όμως, ακόμα και ένα επονομαζόμενο haircut, με το οποίο οι πιστωτές απορροφούν μια σχετικά μέτρια μείωση της ονομαστικής αξίας των ελληνικών ομολόγων, θα μπορούσε να έχει σοβαρές συνέπειες για την ευρωζώνη και για τις τράπεζες της περιοχής, οι οποίες κατέχουν τα περισσότερα ελληνικά ομόλογα. 

Μια πιο ήπια εναλλακτική θα ήταν η διασπορά των πληρωμών της Ελλάδας στους πιστωτές, οι οποίοι θα έπρεπε να δεχτούν μείωση της τρέχουσας αξίας των επενδύσεών τους - μια εναλλακτική που αρχίζει να μοιάζει με την καλύτερη λύση έπειτα από μια σειρά κακές επιλογές.

"Μόνο μια πολυετής αναδιάρθρωση των ομολογιακών υποχρεώσεων, σε συνδυασμό με σημαντική μείωση του ελλείμματος, μπορεί να επιτύχει μόνιμη προσαρμογή των ελληνικών δημοσιονομικών υποχρεώσεων χωρίς να υπάρξει χρεοκοπία και δίνοντας σε όλους τους ομολογιούχους ένα haircut", ανέφερε σε e-mail του ο οικονομολόγος της High Frequency Economics, κ. Carl B. Weinberg. 

Ο κ. Weinberg πρότεινε τη συγκέντρωση όλων των ελληνικών ομολόγων λήξης έως το 2019 και την αναχρηματοδότησή τους με 25ετή ομόλογα. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του, υπολογίζοντας επιτόκιο 4,5%, η κίνηση αυτή θα μείωνε τις ανάγκες χρηματοδότησης της Ελλάδας κατά περίπου 60%, ή κατά 140 δισ. ευρώ. Καθώς η απόδοση του 10ετούς ελληνικού ομολόγου ξεπερνά πλέον το 8%, αυτοί που αγόρασαν πρόσφατα ελληνικά ομόλογα θα είχαν σημαντικές απώλειες. 

VIDEO από τους φίλους Ισλανδούς

“There are two ways to conquer and enslave a nation. One is by the sword. 

The other is by debt.”

John Adams (1735 – 1826) the second President of the United States (1797–1801), after being the first Vice President (1789–1797) for two terms. He is regarded as one of the most influential Founding Fathers of the United States.



Ευχαριστούμε τη βόρεια φίλη Elva, που μάς έστειλε τα παραπάνω.

ΤΟ ΡΕΚΒΙΕΜ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright)

Αθήνα, 25. Απριλίου 2010

viliardos@kbanalysis.com 

Πηγή: sofokleous10

Ο καταμερισμός των ευθυνών της συνθηκολόγησης στους Έλληνες Πολίτες, στους διαμορφωτές της κοινής γνώμης, στις κυβερνήσεις, στους κερδοσκόπους, στην ΕΕ και αλλού, καθώς επίσης μερικές δυνατότητες υπεράσπισης της Ελλάδας

Είναι πολύ δύσκολο να χαρακτηρίσει κανείς την κυβέρνηση μίας χώρας, η οποία αποφασίζει την προσφυγή της στο ΔΝΤ, την εθελούσια εκχώρηση δηλαδή της εξουσίας που της ανατέθηκε δημοκρατικά σε ξένους «εισβολείς», χωρίς την άδεια των Πολιτών της – μέσω δημοψηφίσματος ή, έστω, με τη σύμφωνη γνώμη του Εθνικού της Κοινοβουλίου. Εν τούτοις, η τοποθέτηση των Πολιτών αυτής της χώρας απέναντι σε «τετελεσμένα γεγονότα», για τα οποία ποτέ δεν ενημερώθηκαν (προεκλογικά ή μετεκλογικά), αποτελεί μία απίστευτη αυθαιρεσία, για την οποία δεν είναι δυνατόν να μην υπάρχουν υπεύθυνοι – όπως δυστυχώς δεν υπήρξαν ποτέ μέχρι σήμερα, για τα όλα όσα συνέβησαν στο παρελθόν, με τελικό αποτέλεσμα τη «συλλογική συνθηκολόγηση».

Διαπιστώνοντας, εκτός των άλλων, ακόμη ένα χαρακτηριστικό σύμπτωμα του «ετεροβαρούς ρίσκου», αυτού δηλαδή που άλλοι αποφασίζουν, ενώ άλλοι καλούνται να πληρώσουν για τις αποφάσεις τους (άρθρο μας: Ετεροβαρές ρίσκο: Τα τρία βασικά στάδια του σπειροειδούς κύκλου των χρηματοπιστωτικών κρίσεων και η γενεσιουργός αιτία τους - Έφτασε αλήθεια το τέλος της κρίσης; 26/4/2009), θεωρούμε ότι είναι ίσως η κατάλληλη στιγμή για να αναλύσουμε/ιεραρχήσουμε τις ευθύνες όλων όσων συνέβαλλαν στην υποδούλωση της Ελλάδας, παρά τον πλούτο και τις τεράστιες δυνατότητες της (άρθρο μας: Πολιτική και Οικονομία: Πως θα μπορούσε να γίνει η Ελλάδα η ωραιότερη, η πλουσιότερη και η πιο πολιτισμένη χώρα της Ευρώπης;  30/5/2009).

Τέλος, πιστεύουμε ότι οφείλουμε να λάβουμε (και να δρομολογήσουμε ενεργητικά) τις αποφάσεις μας έγκαιρα, ψύχραιμα και λογικά, αφού εμείς είμαστε αυτοί που τελικά θα πληρώσουν το «ρίσκο» - άσχετα από το βαθμό συμμετοχής μας στην «επιλογή» του.

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ

Κατά την άποψη μας, είμαστε «μακράν» οι κύριοι υπεύθυνοι της σημερινής μας κατάστασης. Αν μη τι άλλο, τουλάχιστον για τις επιλογές μας (άρθρο μας: Η ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ ΤΗΣ ΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΨΗΦΟΥ: Αποφασίζουμε υπεύθυνα για το μέλλον της χώρας μας, γνωρίζοντας ότι συνδέεται άμεσα τόσο με το δικό μας, όσο και με το μέλλον των παιδιών μας;  15/8/2009), όπως και για την αδιαφορία μας σε σχέση με την παραγωγή πλούτου στη χώρα μας – δυστυχώς, απαραίτητο «συστατικό» της παραμονής μίας κοινωνίας σε ελεύθερο καθεστώς (άρθρο μας: ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΠΛΟΥΤΟΥ: Οι κίνδυνοι της βιαστικής υιοθέτησης ενός λανθασμένου «αναδιανεμητικού» τρόπου κοινωνικής οργάνωσης, σε περίοδο ύφεσης L, σε μη ανταγωνιστικές, σε υπερχρεωμένες, σε «διαρθρωτικά» βαριά ασθενείς και σε μη εκπαιδευμένες «κεφαλαιοκρατικά» Οικονομίες  15/11/2009).      

Ελεγχόμενη στάση πληρωμών του κράτους

Πηγή: Καθημερινή 25-4-2010

Του Προκοπη Xατζηνικολαου

Στάση πληρωμών έχει κηρύξει το ελληνικό Δημόσιο στην αγορά, παγώνοντας κάθε είδους επιστροφή σε εξαγωγικές επιχειρήσεις και προμηθευτές, συνεπεία των άδειων κρατικών ταμείων και της κάκιστης δημοσιονομικής κατάστασης. Αυτή η συμπεριφορά του οικονομικού επιτελείου έχει οδηγήσει σε μία τεχνική τιθάσευση του ελλείμματος πλην όμως στερεί από την αγορά σημαντική ρευστότητα για την κίνηση των επιχειρήσεων σε μία περίοδο που οι «κάνουλες» των τραπεζών παραμένουν ερμητικά κλειστές. Οι επιστροφές ΦΠΑ έχουν παγώσει και ήδη το ελληνικό Δημόσιο χρωστάει σε εξαγωγικές και άλλες επιχειρήσεις περισσότερα από 500 εκατ. ευρώ.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του προϋπολογισμού, το περυσινό τρίμηνο είχε επιστραφεί στις επιχειρήσεις περί το 1,4 δισ. ευρώ, ενώ φέτος το ποσό αυτό ανέρχεται σε 1,05 δισ. ευρώ, χωρίς μάλιστα να υπολογίζονται οι μη επιστροφές ΦΠΑ του Απριλίου. Η κατάσταση αυτή, όπως αναφέρει στέλεχος του υπουργείου Οικονομικών, θα συνεχιστεί τουλάχιστον μέχρι τα τέλη Μαΐου. Δηλαδή, οι εφορίες της χώρας έχουν εντολές από την ηγεσία του υπουργείου να μην επιστρέφουν τον ΦΠΑ στις επιχειρήσεις, λόγω της κακής δημοσιονομικής κατάστασης.

Σημειώνεται ότι τα ποσά που χρωστάει το ελληνικό Δημόσιο σε προμηθευτές και εξαγωγικές επιχειρήσεις θα αποδοθούν κάποια στιγμή χωρίς καμία προσαύξηση, χωρίς δηλαδή τόκο, σε αντίθεση με το ελληνικό Δημόσιο που για κάθε μήνα καθυστέρησης επιβάλλει ιδιαίτερα αυστηρά επιτόκια. To ετήσιο επιτόκιο για καθυστερήσεις φόρων φτάνει το απίστευτο 18%! 

Σύμφωνα με στοιχεία που συνέλεξε η «Κ», το Δημόσιο αυτή τη στιγμή οφείλει, μεταξύ άλλων, περίπου 6,2 δισ. ευρώ σε προμηθευτές νοσοκομείων, 1,6 δισ. σε κατασκευαστικές εταιρείες για έργα που έχουν ολοκληρώσει, 200 εκατ. ευρώ σε εταιρείες πληροφορικής και περίπου 100 εκατ. ευρώ για διαφημιστικές δαπάνες του ελληνικού τουρισμού.