Ο Μario Draghi προειδοποιεί για διάσπαση του ευρώ

Πηγή: FT (via euro2day)
By Lionel Barber και Ralph Atkins
Δημοσιεύθηκε: 12:34 - 19/12/11

Mario Draghi: Πρέπει να διακρίνουμε τα δύο στάδια: Πρώτα ήταν η χρηματοοικονομική κρίση με τον αντίκτυπό της στην πραγματική οικονομία. Νομίζω ότι μάθαμε πως χρειαζόμαστε ένα πιο ανθεκτικό χρηματοοικονομικό σύστημα, ένα σύστημα με λιγότερα χρέη και περισσότερα κεφάλαια. Καταγράφεται ουσιαστική πρόοδος στον σχεδιασμό της νέας ρυθμιστικής πολιτικής και κάποια πρόοδος στην εφαρμογή αυτού του νέου σχεδιασμού.
Το δεύτερο στάδιο της κρίσης στην ουσία είναι ένας συνδυασμός μιας πολιτικής φάσης με προκλήσεις -όπου οι ηγέτες της ευρωζώνης αναμορφώνουν αυτό που αποκαλώ δημοσιονομικό συμβόλαιο- και μιας κατάστασης όπου οι τράπεζες και τα κράτη αντιμετωπίζουν σημαντικούς περιορισμούς χρηματοδότησης. Αυτές οι συνθήκες δημιουργούν πλέον σύσφιγξη πίστωσης και έχουν αδιαμφισβήτητα αυξήσει τους πτωτικούς κινδύνους για την οικονομία της ευρωζώνης.

Μεταβιομηχανικές φαντασιώσεις και σύγχρονος καπιταλισμός

ΠΗΓΗ: Aformi

του Αγγ. Καλοδούκα

Η παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008-2009 έφερε στην επιφάνεια χρόνια προβλήματα που συσσωρεύονταν στην οικονομική βάση των ανεπτυγμένων καπιταλισμών του «δυτικού κόσμου». Διαρκώς αυξανόμενα προβλήματα ανταγωνιστικότητας των οικονομιών τους μέσα σε ένα διεθνές οικονομικό περιβάλλον που το χαρακτήριζε ο οξυμένος ανταγωνισμός τόσο ανάμεσα στις ανεπτυγμένες χώρες όσο και από χώρες «αναπτυσσόμενες» -Κίνα, Ινδία, Βραζιλία, και όχι μόνο.

Μέχρι την κρίση του 2008-2009 τα προβλήματα εμφανιζόντουσαν ως «δευτερεύοντα» γιατί, δήθεν, ο καπιταλισμός «έχει αλλάξει». Ζούμε, υποτίθεται, (στις αναπτυγμένες καπιταλιστικά χώρες) σε «μεταβιομηχανικές κοινωνίες» στις οποίες η βιομηχανική παραγωγή «παρακμάζει» και αυτό είναι «φυσιολογικό». Σύμφωνα με αυτό το ιδεολόγημα, πλέον η «κοινωνία της γνώσης» (η πληροφορική, ο τομέας των υπηρεσιών) έχει τη μεγαλύτερη σημασία και η βιομηχανία «μετακινείται» από τις αναπτυγμένες χώρες στις αναπτυσσόμενες χώρες, όπως Κίνα και Ινδία. Σε συνέντευξή του ο (συχωρεμένος πλέον…) Στιβ Τζομπς έλεγε ότι «εμείς βάζουμε το μυαλό [sic!] και αυτοί [οι Κινέζοι] τους μυς».

Τα συσσωρευμένα εμπορικά και κρατικά ελλείμματα των ανεπτυγμένων χωρών κατέδειξαν την κενότητα του ιδεολογήματος περί «μεταβιομηχανικών κοινωνιών» -ένα μεγάλο μέρος της «κοινωνίας της πληροφορικής» ήταν απλώς «φούσκα».

Η πτώση της Δύσης: Η φυγή προς τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο

ΠΗΓΗ: Sofokleous 10

«Πιστεύω ότι τα τραπεζικά ιδρύματα είναι πιο επικίνδυνα για τις ελευθερίες μας από τους τακτικούς στρατούς. Αν ο αμερικανικός λαός επιτρέψει στις ιδιωτικές τράπεζες να ελέγξουν την έκδοση του νομίσματός τους, πρώτα μέσω πληθωρισμού, στη συνέχεια μέσου αποπληθωρισμού, οι τράπεζες και οι εταιρείες θα στερήσουν τον λαό από κάθε περιουσία μέχρι να ξυπνήσουν τα παιδιά τους άστεγα στην ήπειρο που οι πατέρες τους είχαν κατέκτησει». Thomas Jefferson, Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.

Μετά την κατάρρευση της σοβιετικής αυτοκρατορίας, που χαρακτηρίστηκε σαν το «Τέλος της Ιστορίας» από τον Φουκουγιάμα, η «Pax Americana» φαινόταν ότι θα διαρκέσει χίλια χρόνια.

Σε ένα περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από έλλειψη πρώτων υλών και που το 90% των σπάνιων γαιών βρίσκεται στην Κίνα, η οικονομική κατάρρευση των ΗΠΑ και της Ευρώπης τους οδήγησε να μην ασχοληθούν πια με «αρχές», αλλά να παίρνουν τους πόρους που χρειάζονται με τη βία από τις πιο αδύναμες χώρες, όπως είναι η περίπτωση του Καντάφι που σταυρώθηκε από τη Δύση και να συνεχίζουν να αποσταθεροποιούν τα πάντα με το πρόσχημα μιας μεταμφιεσμένης δημοκρατίας που δεν ξεγελά πλέον κανέναν

Πού "πήγαν" τα λεφτά από την Ε.Ε. και το ΔΝΤ;

ΠΗΓΗ: bankingnews,gr

Από τα 73 δις ευρώ που έλαβε η χώρα μας από την Τρόικα των δανειστών, το 85,5% αυτού του κεφαλαίου ή 62,4 δις. ευρώ κατευθύνθηκε για την αναχρηματοδότηση του υφιστάμενου χρέους.

Το κομμάτι που έμεινε από αυτό το δάνειο, και το οποίο ανέρχεται σε μόλις 10,6 δις. ευρώ αξιοποιήθηκε κατά το δοκούν από την κυβέρνηση και για διάφορες υποχρεώσεις και ανάγκες που είχε το Δημόσιο. 

Μόλις ένα πολύ μικρό μέρος αυτού του ποσού χρησιμοποιήθηκε για την κάλυψη της μισθοδοσίας των εργαζομένων που υπηρετούν σε Υπουργεία,ΟΤΑ, Υπηρεσίες και Οργανισμούς του Δημοσίου.

Με τα λεφτά της Τρόικας το κράτος πλήρωνε κυρίως συντάξεις,εσωτερικά οφειλές που είχε σε προμηθευτές φαρμάκων, εργολάβους και τεχνικές εταιρίες, ακόμη και επιχορηγήσεις σε ασφαλιστικά ταμεία, νοσοκομεία και ΔΕΚΟ.

ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ

Πηγή: eparistera
του Γ. Τριανταφυλλόπουλου

ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ

Το θέμα δεν είναι ποιος, αλλά τι

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ

του Γ. Κιμπουρόπουλου

Οι όμορφες συγκυβερνήσεις όμορφα καίγονται... Η κυβέρνηση Παπαδήμου λογικά πρέπει να διεκδικεί παγκόσμιο ρεκόρ στην ταχύτητα φθοράς της στην κοινή γνώμη. Μέσα σε τέσσερις εβδομάδες -σκάρτες- το όποιο δημοσκοπικό της πλεονέκτημα εξανεμίστηκε. Οι κυβερνητικοί εταίροι συμπεριφέρονται σαν εν διαστάσει σύζυγοι που απλώς είναι αναγκασμένοι να συγκατοικούν για τα μάτια των γειτόνων -εν προκειμένω της τρόικας. Αλλά και οι τροϊκανοί κυκλοφορούν από υπουργείο σε υπουργείο σαν να μην περιμένουν τίποτα απ’ αυτή την κυβέρνηση. Μόνο ο ίδιος ο Λ. Παπαδήμος και οι πιο στενοί του συνεργάτες πασχίζουν να σώσουν τα προσχήματα.

ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ αποτέλεσμα αυτής της εξέλιξης είναι πώς καταρρέει η επιχείρηση ανάκτησης της εμπιστοσύνης της κοινής γνώμης στο σύστημα διακυβέρνησης μέσα από δύο ιδεολογήματα: τη διακομματική συνεργασία -είτε στο όνομα της συναίνεσης του αστικού χώρου είτε στο όνομα της «εθνικής ενότητας»- και τον ρόλο των τεχνοκρατών ως εναλλακτικής λύσης στην «ανικανότητα των πολιτικών».

Κύκλος αβεβαιότητας για τη σούπερ δόση των €89 δισ.

Η πολιτική αστάθεια προβληματίζει την Ευρώπη

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  05:45

Πηγή: Το Βήμα 18/12/2011

Γ. Παπαιωάννου

Παρατείνεται η αβεβαιότητα για τη χρηµατοδότηση της ελληνικής οικονοµίας καθώς αµφισβητείται η δυνατότητα υλοποίησης της συµφωνίας της 26ης Οκτωβρίου. Τη στιγµή που οι διαπραγµατεύσεις για το «κούρεµα» των ελληνικών οµολόγων (PSI) βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη, η αδυναµία του πολιτικού συστήµατος να εφαρµόσει τα συµφωνηθέντα προβληµατίζει τους πιστωτές µας όσον αφορά την εκταµίευση των 89 δισ. ευρώ στην αρχή του επόµενου έτους. Πρόκειται για την πρώτη δόση του νέου πακέτου βοήθειας, η οποία αφορά τη χρηµατοδότηση του PSI, τη στήριξη των τραπεζών και την κάλυψη των δανειακών αναγκών του ∆ηµοσίου. 

Πίνακας Αναλυτικής Κατάστασης Πληρωμών Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων 2000-2010

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ

Ημερομηνία δημοσίευσης: 18/12/2011

	Αναλυτική κατάσταση πληρωμών ΜΚΟ	ΠΟΣΟ
	ΕΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΑΦΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΣΙΑΣ	259.000,00
	ΚΕΝΤΡΟ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ / ΚΕΣΣΑ "ΔΗΜΗΤΡΑ	1.376.582,01
	ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΠΑΤΜΟΥ	1.189.362,99
	ΜΗΧΑΝΙΚΟΙ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ - ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ	171.520,54
	ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ / ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ	3.466,552,88
	ΚΕΝΤΡΟ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ	7.516.582,47
	ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΕΘΝΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ	1.373.073,65
	ΔΙΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΩΝ ΕΡΕΥΝΩΝ / ΔΙΠΕ	24.000,00
	ΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΟΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ	62.616,13
	ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΔΙΑΣΩΣΗΣ	952.111,01
	ΚΕΝΤΡΟ ΠΡΟΑΣΠΙΣΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ / ΚΕΠΑΔ	304.228,68
	ΚΕΝΤΡΟ ΕΡΕΥΝΑΣ ΚΑΙ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΘΥΜΑΤΩΝ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΥ / ΕΚΥΘΚΚΑ

ΠΟΙΟΣ ΕΞΕΛΕΞΕ ΤΟΥΣ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ; ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΕ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ ΥΠΕΡΕΘΝΙΚΗΣ ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

ΠΗΓΗ: ISKRA

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ STEPHEN GILL 

ΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΕΠΙΜΕΛΗΘΗΚΕ ΚΑΙ ΜΕΤΕΦΡΑΣΕ Ο ΗΡΑΚΛΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ*

Ο Stephen Gill είναι Διακεκριμένος Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο York του Τορόντο, στον Καναδά. Θεωρείται πρωτοπόρος της μαρξιστικής θεωρίας Διεθνών Σχέσεων, συμβάλλοντας στην επεξεργασία του νέο-γκραμσιανού παραδείγματος που εισήγαγε τις ιδέες και τα εργαλεία του AntonioGramsci στην ανάλυση της διεθνούς πολιτικής. Δεδομένης της ερευνητικής του ενασχόλησης με την Τριμερή Επιτροπή και τη συνεργασία ανάμεσα σε διαφορετικές μερίδες της αστικής τάξης παγκοσμίως, τον προσκαλέσαμε σε μία μακροσκελή συνέντευξη με αφορμή την ανάδειξη του Λουκά Παπαδήμου και του Mario Monti, επιφανών μελών της Επιτροπής, στους πρωθυπουργικούς θώκους της Ελλάδας και της Ιταλίας αντίστοιχα. Η κουβέντα φωτίζει έναν υλιστικό τρόπο θεώρησης αυτής της ανάδειξης, μακριά από μηχανιστικές υπερ-απλουστεύσεις.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Το βιβλίο σας Αμερικανική Ηγεμονία και η Τριμερής Επιτροπή[1] παραμένει μία σημαντική συνεισφορά προς μία υλιστική θεωρία των διεθνών σχέσεων. Ποιά ερεθίσματα σας οδήγησαν να εμπλακείτε με την Τριμερή Επιτροπή ως πεδίο μελέτης; 

Η ΜΑΧΟΜΕΝΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ Η ΕΥΡΩΖΩΝΗ

ΠΗΓΗ: ΜΑΑ

ΣΧΟΛΙΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡ. ΑΛΑΒΑΝΟΥ

Μια αριστερά που θέλει να είναι ειλικρινής απέναντι στον κόσμο και ταυτόχρονα να κάνει πολιτική στο επίμαχο  και όχι σε φανταστικά ζητήματα πρέπει να πει σταράτα και επιχειρηματολογημένα ότι επιβίωση των εργαζόμενων, βελτίωση της θέσης τους, ανασυγκρότηση της οικονομίας και δημοκρατία αποκλείονται υπό την καταδίκη του όλο και αυξανόμενου δημόσιου χρέους και μέσα στην Ευρωζώνη.

 Να έχει σαφές πρόγραμμα, ώστε ακόμη και σε ενδεχόμενο αποβολής ή άτακτης φυγής της χώρας να μπορεί να κρίνει ο κόσμος ποια βήματα πρέπει να γίνουν και να μπορεί να τα υποστηρίξει χωρίς πανικό. Κανονικά, μια αριστερά που σέβεται τον εαυτό της και αντιλαμβάνεται τις ιστορικές  ευθύνες της έπρεπε να συζητά σήμερα τι θα γίνει με τις τράπεζες, πώς θα λυθούν προβλήματα που σχετίζονται με τις εισαγωγές τροφίμων, φαρμάκων και πετρελαίου, πού θα απευθυνθεί η χώρα ώστε να εξασφαλίσει τα στοιχειώδη της διαβίωσης και κίνησης της οικονομίας και να προτείνει λύσεις μετά τη στάση πληρωμών προς τους δανειστές και  εκτός της ζώνης του ευρώ.

Σε 6 τομείς θα εστιάζει το νέο Μνημόνιο που θα υπογράψει η κυβέρνηση με την Τρόικα τον Ιανουάριο

ΠΗΓΗ: bankingnews.gr

Απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, αυξήσεις στα τιμολόγια των ΔΕΚΟ και στα εισιτήρια των αστικών συγκοινωνιών, κλείσιμο φορέων Δημοσίου αλλά και μεγάλες περικοπές δαπανών στον χώρο της Υγείας και των ασφαλιστικών Ταμείων θα προβλέπει η συμφωνία για το νέο δάνειο των 130 δισ. ευρώ. 

Πρόκειται για μέτρα τα οποία θα περιλαμβάνονται στο νέο Μνημόνιο που θα υπογράψει η κυβέρνηση τον Ιανουάριο με την Τρόικα των δανειστών. Τους τομείς στους οποίους θα αφορούν οι παρεμβάσεις του νέου Μνημονίου αποκάλυψε ο Ευάγγελος Βενιζέλος σε επίκαιρη ερώτηση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα.

Αναλυτικότερα οι τομείς αυτοί είναι: 

Ο Αϊ-Γιώργης, ο Σόρος, κι ο καταραμένος όφις της διακύμανσης

Πηγή: Modern Age Pagan Stories

Κάθε μεγάλος παίκτης έχει μια στιγμή στην καριέρα του, που κάνει την υπέρβαση και για την οποία  περνάει και εδραιώνεται στην κατηγορία των superstars. Η στιγμή αυτή μπορεί να είναι οτιδήποτε. Μια κερδισμένη μάχη, μια ενέργεια με πολιτικό αντίκτυπο, ένα βραβείο Νόμπελ, ένα βραβείο Όσκαρ, ένα βραβείο Χρυσού Βατόμουρου, μια ντρίμπλα, ακόμα και το χέρι του «θεού». Ο Σόρος είχε κι αυτός μια τέτοια στιγμή, μια μεγάλη μάχη, όχι εναντίον κάποιου κοινού εχθρού, αλλά εναντίον ολόκληρης της Βασιλικής Κεντρικής Τράπεζας της Αγγλίας.

Ένα πολύ μικρό σύντομο ιστορικό για τον Σόρος. Ούγγρος, γιος εβραϊκής οικογένειας, ο οποίος σπούδασε πολιτική φιλοσοφία στο LSE, ώντας μαθητής ενός από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους του 20^ου αιώνα, του Popper. Ως φτωχός ασχολείται με οποιαδήποτε δουλειά του κάτσει, μέχρι του σημείου που αποφασίζει ότι τα χρηματοοικονομικά είναι αυτά που του ταιριάζουν περισσότερο, οπότε και αποφασίζει να δουλέψει σε τράπεζα. Μετά από κάποια χρόνια, πηγαίνει στην Νέα Υόρκη και γίνεται αναλυτής και trader στην Wall str. Εφαρμόζει μια θεωρία του δασκάλου του, στην αγορά και αρχίζει να επενδύει, για να δει αν λειτουργεί στην πράξη. Τελικά, συνηδειτοποιεί ότι είναι καλύτερος επενδυτής, παρά φιλόσοφος, οπότε το γυρνάει σε hedge funds. Ιδρύει μια δική του επενδυτική εταιρία και επιδίδεται στο θεάρεστο έργο του.

Προγραμματικό Μέτωπο και Αυτοδυναμία για έξοδο από την κρίση

 Ελευθεροτυπία (17 Δεκέμβρη 2011)

* Μια πιο σύντομη εκδοχή του άρθρου αυτού, λόγω των περιορισμών χώρου της στήλης, δημοσιεύθηκε στην Ελευθεροτυπία της 17/12/2011

ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

http://inclusivedemocracy.org/fotopoulos/

Η νέα συνθήκη για την δημοσιονομική ένωση που θα συμπληρώσει τη νομισματική,  όχι μόνο θα αφαιρέσει κάθε ίχνος οικονομικής κυριαρχίας (και συνακόλουθα πολιτικής) αλλά και θα μονιμοποιήσει την (δήθεν πρόσκαιρη λόγω Χρέους) άγρια πτωχοποίηση των λαϊκών στρωμάτων που επέβαλαν οι ντόπιες και ξένες ελίτ, καθώς και την μαζική ανεργία και συνακόλουθη Κινεζοποίηση των εργασιακών σχέσεων. Συγχρόνως, το ίδιο το Χρέος, που αποτελεί απλώς τη συνέπεια και όχι την αιτία της κρίσης, χρησιμοποιείται και ως αφορμή για το μαζικό ξεπούλημα του κοινωνικού μας πλούτου. Κατά συνέπεια, όπως ανέφερα και στο προηγούμενο άρθρο,[1] αποκλείεται η μόνιμη έξοδος από την κρίση χωρίς όχι μόνο τη μονομερή έξοδο από την ΕΕ και το Ευρώ, αλλά και την αποδέσμευση από την διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς. Γεγονός που σημαίνει ότι είναι εντελώς αποπροσανατολιστικές οι θέσεις της «Αριστεράς» μας (ρεφορμιστικής, «πατριωτικής» κ.λπ.) να ...περιμένουμε την διάλυση της Ευρωζώνης, ή την πανευρωπαϊκή αλλαγή η οποία δήθεν θα οδηγούσε στην εγκατάλειψη του επάρατου νεοφιλελευθερισμού (που υποτίθεται είναι μια απλή...ιδεοληψία και όχι βαθιά θεσμική αλλαγή που επέβαλε η παγκοσμιοποίηση!), ή, ακόμη χειρότερα, απλά να βγούμε από το Ευρώ και να μην πληρώσουμε όλο ή τμήμα του Χρέους, πιθανώς μετά από ...Λογιστικό Έλεγχο που θα το «κουρέψει»— όταν οι ίδιες οι ελίτ  άρχισαν το κούρεμα!

Ο Τζορτζ Σόρος οσμίστηκε ευκαιρία και αγόρασε ευρωπαϊκό χρέος!

Πηγή: Καθημερινή 17/12/2011 Της Ζέζας Ζήκου Επειτα από τρία χρόνια ανελέητων λαθών πάνω από τον ελληνικό «Τιτανικό», η Ευρώπη χάνει τη μάχη με τις αγορές. Η ευρωπαϊκή αγορά κρατικού χρέους βρίσκεται σε επικίνδυνη ζώνη. Η Ιταλία και η Ισπανία θα αναγκαστούν να δανειστούν συνολικά 590 δισ. ευρώ το 2012, το κόστος δανεισμού βρίσκεται σε μη βιώσιμα επίπεδα και οι προσπάθειες της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας με τις αγορές κρατικών ομολόγων στη δευτερογενή αγορά αποδεικνύονται αναποτελεσματικές. Η ανταλλαγή ομολόγων με «κούρεμα», το περίφημο PSI+, διατηρείται μόνο για την Ελλάδα, όπως αποφασίστηκε στην πρόσφατη σύνοδο κορυφής της 9ης Δεκεμβρίου. Το μόνο βέβαιο ως προς τα χρέη της Ελλάδας, αλλά και ισχυρότερων οικονομιών όπως η Ιταλία, είναι… η αβεβαιότητα, καθώς η συμμετοχή των ιδιωτών στην αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους έχει πάρει άσχημη τροπή, ενώ τα χρέη άλλων οικονομιών καλούνται να επωμιστούν το ΔΝΤ και οι χώρες-μέλη του, χωρίς να εξετάζεται η λύση μιας «γενναίας παρέμβασης» της ΕΚΤ. Η Μέρκελ πείστηκε από τον πανίσχυρο τραπεζίτη Ακερμαν να αποδεχθεί ότι το «κούρεμα» 50% για το ελληνικό χρέος, που συμφωνήθηκε στη σύνοδο κορυφής της 26ης - 27ης Οκτωβρίου, δεν πρέπει να εφαρμοστεί και σε άλλα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης με υψηλό χρέος.

ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΦΟΡΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ....

ΠΗΓΗ: ΙΣΚΡΑ

Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ, μέλους της Ε.Γ. του ΣΥΝ

Το θέμα των «συνεργασιών» αποτελεί για την Αριστερά κρίσιμο πολιτικό ζήτημα με πλούσιο απόθεμα θετικών αλλά και αρνητικών εμπειριών. Ιδιαίτερα σε κρίσιμες «καμπές» όπως η σημερινή, η επιτυχής προώθησης της πολιτική των συνεργασιών, αποτελεί ουσιαστικά το «κλειδί» για την αποτροπή ή ανατροπή δυσμενών εξελίξεων σε βάρος του λαού και το άνοιγμα του δρόμου για ελπιδοφόρα προοπτική της ελληνικής κοινωνίας. Ωστόσο χρειάζεται να δούμε συγκεκριμένα τα επίδικα ζητήματα των «συνεργασιών» στο φόντο των σημερινών συνθηκών.

ΦΕΡΕΓΓΥΕΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ

Χωρίς να είναι η στιγμή για εκτεταμένες αναλύσεις, σημειώνουμε επιγραμματικά, ότι άλλο η συνεργασία μεταξύ αριστερών δυνάμεων και άλλο μεταξύ προοδευτικών-ριζοσπαστικών δυνάμεων. Επίσης άλλο η «τακτική» (εκλογική) συνεργασία και άλλο η «στρατηγική» πολιτική συνεργασία. Επίσηςάλλο η συνεργασία κομμάτων και οργανώσεων και άλλο η συνεργασία με ξεχωριστά πρόσωπα. Τέλος άλλο οι συνεργασίες σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο και άλλο σε επίπεδο «κορυφής» και «βάσης» της κοινωνίας. Σε κάθε περίπτωση δύο είναι οι βασικοί κίνδυνοι της συνεργασίας. Πρώτον, επιδίωξη συνεργασιών «πάση θυσία», δηλαδή «συνεργασία για τη συνεργασία» και δεύτερον, η άρνηση των συνεργασιών «εν όψει» των δυσκολιών. Προκύπτει κατά συνέπεια το ερώτημα. Ποιο είναι το «στέρεο έδαφος» για την προώθησης τους; Επιγραμματικά σημειώνουμε: Α) Σαφές πολιτικό-προγραμματικό πλαίσιο, δηλαδή το ακριβές περιεχόμενο της πολιτικής συνεργασίας. Β) Η πολιτική αξιοπιστία και οι δεσμεύσεις των φορέων ή ξεχωριστών προσώπων. Προφανώς το δικαίωμα επαναπροσδιορισμού πολιτικών θέσεων σε σχέση με το παρελθόν είναι θεμιτό, ενώ αντίθετα η καιροσκοπική ή «πολιτικάντικη» μετάλλαξη αφαιρεί παρά προσθέτει δυναμική στη συνεργασία. Γ) Σαφήνεια στον επιμερισμό των ωφελειών της συνεργασίας, με βάση την «πολιτική προίκα» του καθενός και την αποφυγή φαινομένων «τσουβαλιάσματος» και «νεροκουβαλητών». Δ) Τέλος σε κάθε συνεργασία εκτός από τους άμεσους, πρέπει να διευκολύνεται η προώθηση των μακροπρόθεσμων-στρατηγικών στόχων και πρώτα απ' όλα το δικαίωμα αυτοτελούς προβολής της συνολικής πρότασης του κόμματος, καθώς και της αυτοτελούς οργανωτικής συγκρότησης, κά.

Ο Γκυ Ντεµπόρ και το νέο επαναστατικό κύμα στην εποχή των τεράτων

Σπύρος Μαρκέτος*

ΠΗΓΗ: aristeroblog

Στην αυγή των νεότερων χρόνων, λίγο πριν από τον αιώνα του µπαρόκ που τόσο πολύ αγάπησε και τόσο συστηµατικά µελέτησε ο στοχαστής που η µνήµη του µας ενώνει σήµερα, οι άνθρωποι δεν είχαν τη δική µας επιστηµονική σκέψη, αλλά εµβάθυναν διαφορετικά, σύµφωνα µε κανόνες που εµείς συνοπτικά χαρακτηρίζουµε µαγική σκέψη· θυµηθείτε εδώ την αλχηµεία. Όταν προσπαθούσαν να κατανοήσουν κάτι, συχνά εστίαζαν σε εξωτερικές οµοιότητες, σε συµπτώσεις, σε αναλογίες. Φυσικά, και σήµερα επιβιώνει αυτή η µαγική σκέψη, χαρακτηριστικό της δείγµα αποτελεί η πίστη, που όσο απάνθρωπα µας ταλαιπωρεί άλλο τόσο προπαγανδίζεται ακατάπαυστα από τα µέσα ενηµέρωσης, ότι από τοχρέος απαλλάσσεσαι κόβοντας µισθούς και συντάξεις, εκποιώντας τον δηµόσιο πλούτο, και πετώντας άστεγους στο δρόµο. Αλλά αυτό είναι άλλο ζήτηµα.

Προστατευτισμός: Το δόγμα της "αμοιβαίας καταστροφής" εν δράσε

ΠΗΓΗ: ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ

του ciaoant1

Η επιστροφή στον προστατευτισμό υπάρχει ως τάση σε κάθε χώρα

Αν είσαι Κινέζος, τότε "μην αγοράζεις αμερικάνικα προϊόντα".

Αν είσαι Γάλλος, τότε "να αγοράζεις γαλλικά προϊόντα".

Αυτά είναι μερικά μόνο από τα τελευταία "κατορθώματα" του καπιταλισμού, που αργά αλλά σταθερά γυρίζει σε προστατευτισμό, τάση που ήδη υπάρχει, και που αναμένεται να γιγαντωθεί όσο η κυβέρνηση του κάθε κράτους βλέπει την εθνική της οικονομία να βυθίζεται ολοένα και πιο βαθιά στην κρίση.

Εδώ και μια σχετική πρόβλεψη από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (ΠΟΕ):

Crisis Threatens to Increase Protectionism: WTO

The economic crisis threatens to increase protectionism as governments think more on a national than an international level, Pascal Lamy, Director General of the World Trade Organization (WTO) told CNBC Thursday. 

He added that it is now much more difficult to get big players such as the US and China to commit to agreements than a few years ago, and warned of “increasing protectionism pressures” and a “vicious circle” if countries don’t co-operate.

2η Πανελλαδική του Συνάντηση του ΜΑΑ

Αγαπητοί φίλοι / φίλες

Το Σάββατο 17 (11π.μ) και την Κυριακή 18 Δεκέμβρη, το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής διοργανώνει τη 2η Πανελλαδική του Συνάντηση. (ΑΣΟΕΕ, αίθουσα Αντωνιάδη).Στο πλαίσιο αυτής της συνάντησης, το Σάββατο το απόγευμα 6 μ.μ. θα γίνει μια ανοιχτή εκδήλωση στην οποία καλούνται συλλογικότητες και αγωνιστές από το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, το εκπαιδευτικό κίνημα, τα τοπικά κινήματα, από κινήσεις πολιτικού και οικολογικού χαρακτήρα, από τις πλατείες και τις Λαϊκές Συνελεύσεις, από τα κινήματα “Δεν πληρώνω”, από το χώρο της τέχνης και της διανόησης, από πανεπιστημιακές σχολές, από αριστερούς χώρους και οργανώσεις. Το κριτήριο δεν είναι το ότι πρόσκεινται στο Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής, αλλά ο διάλογος. 

Διάλογος για τα προβλήματα και ερωτήματα της εποχής μας. Πώς μπορεί να δημιουργηθεί μια ισχυρή λαϊκή συμμαχία απέναντι στο συνασπισμένο αστικό μέτωπο που προσώρας εκφράζεται με τη διορισμένη τρικομματική κυβέρνηση Παπαδήμου; Με τι τρόπους η Αριστερά θα μπορέσει να εμπνεύσει και να συμβάλει σε μια μετωπική ενότητα του λαού; Κάτω από ποιους στόχους και πρόγραμμα μπορούν να ενοποιούνται και να συντονίζονται οι ποικίλοι αγώνες, για να έχουν πολιτικά αποτελέσματα υπέρ των εργαζομένων; 

Exposed: the snobbery and intolerance of the EU elite

ΠΗΓΗ: Spiked

by Frank Furedi

The chattering classes’ hysterical reaction to David Cameron’s veto of a revised Lisbon Treaty reveals the dark heart of pro-EU sentiment.

As I drive along listening to the BBC Radio 4 show, The World At One, I am left in no doubt as to this programme’s deep hostility to prime minister David Cameron’s decision to veto changes to the EU Lisbon Treaty.

When the presenter, the usually sensible Martha Kearney, asks Andrus Ansip, the prime minister of Estonia, if he thinks there is increasing anger in the EU over Cameron’s actions, I realise that something very weird is going on. Why ask the leader of a small Baltic state how he feels about the prime minister of Britain? Since when have the emotions of foreign political leaders been a serious topic of concern for a programme titled The World At One?

Kearney does not simply pose the question to Ansip; she prefaces it with comments about how other EU leaders are very angry at Cameron. Nevertheless, her attempt to incite her interviewee to reinforce the BBC consensus on the state of European emotionalism doesn’t quite succeed. ‘I am not angry’, replies Ansip. Possibly he is too ‘old Europe’ and too old school to be conversant in the values of today’s communications clerisy, which cleaves to the doctrine of emotional correctness. Ansip disagrees with Cameron but he does not suffer from the emotional incontinence demanded of him by the BBC.

At first sight, it is difficult to understand the intense level of anger and outrage directed at Cameron by opinion formers and cultural entrepreneurs. Since when have the EU and the Lisbon Treaty acquired such a sacred status among the clerisy? The EU is many things, but it has never been a much-loved institution. So why is it that, all of a sudden, scepticism towards this institution is treated as the moral equivalent of Chamberlain’s act of treachery in Munich in 1938?

Η "φούσκα" των ισχυρών ηγετών της Ευρώπης

Πηγή: FT (via euro2day)

by Paul Betts

Καθισμένος στην πολυθρόνα στο σπίτι του στην Αθήνα, ο πρώην πρωθυπουργός της Ελλάδας Γιώργος Παπανδρέου δεν θα μπόρεσε να συγκρατήσει ένα πικρό χαμόγελο παρακολουθώντας την απόλυτη απομόνωση του David Cameron, στον απόηχο του βέτο στη συνθήκη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την περασμένη εβδομάδα, στις Βρυξέλλες. 

Η περιφρόνηση που λούστηκε ο κ. Cameron, στον οποίο επιδεικτικά επιτέθηκε ο Γάλλος πρόεδρος κ. Nicolas Sarkozy, προφανώς θα θύμισε στον κ. Παπανδρέου το σφυροκόπημαπου είχε υποστεί ο ίδιος από την ευρωπαϊκή αδελφότητα στη σύνοδο στις Κάννες. Έχοντας τολμήσει να προτείνει να αποφασίσουν μόνοι τους οι Έλληνες πολίτες όσον αφορά την κλιμακούμενη αυστηρότητα των μέτρων λιτότητας που τους επέβαλε η Ε.Ε., ο κ. Παπανδρέου δέχτηκε ταπεινωτικές επιπλήξεις και στάλθηκε πίσω στην πατρίδα του για να αποσύρει το δημοψήφισμα και να παραιτηθεί.

Τα στάνταρντ της σαβούρας: 34 τόνοι ληγμένα σε εργοστάσιο του Χαΐτογλου

Πηγή:Kontra News

«Το πλήρως εξοπλισμένο εργαστήριο ποιοτικού ελέγχου εξασφαλίζει την παραγωγή σε επίπεδα σταθερά και με υψηλά στάνταρντ ποιότητας, τα οποία ανταποκρίνονται στα απαιτούμενα διεθνή στάνταρντ που έχουν τεθεί από την ΕΕ με τα Διεθνή Στάνταρντ Τροφίμων (IFS) και την Ανάλυση Κινδύνου και Κρίσιμα Σημεία Ελέγχου  (HACCP)».

 

Ποια εταιρία καμαρώνει για την υπέρτατη ποιότητα των προϊόντων της, που την εξασφαλίζει με ένα πλήρως εξοπλισμένο εργαστήριο; Η εταιρία Bolero των αδελφών Χαΐτογλου, στην αυτοπαρουσίαση που κάνει στην ιστοσελίδα της, στην Αγγλική παρακαλώ, λόγω του εξαγωγικού της χαρακτήρα (βλέπε http://bolero.com.gr/promo.php?menu=1). Η εταιρία που πιάστηκε να έχει στις αποθήκες της, έτοιμες να τις μετατρέψει σε τελικά προϊόντα (σοκολάτες, λουκούμια, κουλουράκια, πουράκια, μπισκοτοειδή), 34 τόνους ληγμένων πρώτων υλών. Ληγμένων ακόμη και από το 2006! Επί τη ευκαιρία, θα θέλαμε να ρωτήσουμε: η απίστευτη βρομιά και σαβούρα που βρέθηκε μέσα στο χώρο παραγωγής γιατί δεν είχε πεταχτεί; Μήπως την ξαναχρησιμοποιούσαν στα χαρμάνια που έφτιαχναν;

Europe's leaders are playing with fire if they follow the Latvian example

ΠΗΓΗ: Guardian

by M. Weisbrot

In recent months some advocates of Europe's austerity policies have been touting Latvia as a success story that shows how "internal devaluation" can work. This was the theme of a book published earlier this year by the Peterson Institute for International Economics, one of Washington's most influential think tanks. The book was co-authored by the Institute's Anders Aslund and Latvia's prime minister Valdis Dombrovskis.

The case study is relevant to Europe because there are important similarities between Latvia's economic strategy since 2008 and that which is now being promoted by the European authorities – the European Commission, the European Central Bank, and the International Monetary Fund (IMF), otherwise known as "the troika".

At first glance it might seem ridiculous to call an economic strategy a success if a country loses 24% of its output – the worst in the world for the crash of 2008-2009 – and official unemployment shoots up from 5.3% in 2007 to more than 20% in early 2010.

The cause of this recession? Economic pundits ignoring history's voice

Simon Jenkins
guardian.co.uk, Thursday 15 December 2011 22.00 GM

Illustration by Noma Bar
The Queen, reported the Daily Mail, was wearing a speckled cream suit and matching hat. Her Majesty was at the London School of Economics, listening to a professor, Luis Garicano, talk about the credit crunch. "It's awful," she said suddenly. "Why did nobody see it coming?" For three years I have pondered the Queen's question, and the answer. (LSE was institutionally flummoxed; a year later, it gave her a waffly reply, that "everyone thought they were doing the right thing," and that "wishful thinking was combined with hubris".) It resurfaced last Tuesday with the publication of the Financial Services Authority report into its own conduct of the 2008 collapse of RBS and the attendant chaos. It is like expecting the Cosa Nostra to investigate the mafia. We are all sinners, ruminated the FSA, and need forgiveness, but no one was really to blame. It is a rough old world.

Europe united - in denial and myth-making

Πηγή: e-spiked

by Mick Hume

Euro-myth No 1: ‘It was a triumph for Cameron – or Sarkozy’

Depending on who you listen to, either UK prime minister David Cameron bravely stood alone for Britain by rejecting a new EU treaty, or else he was beaten by the wily French president Nicolas Sarkozy who got what he wanted by the UK’s omission from the new deal around the Eurozone.

In fact, what the rupture showed was that both the six-footer Cameron and the diminutive Sarkozy are, to coin a phrase, pygmies in political terms. And so are German chancellor Angela Merkel and the rest of Europe’s political elite. Far from a triumph for anybody, it marked an embarrassing failure of basic diplomacy among substandard statesmen and women. There are always tensions and ructions at international summits. But in other times they would have been kept under control by careful diplomatic preparation and consultation beforehand – not left to break out in a schoolboy spat on the day, with Cameron and Sarkozy reportedly almost coming to blows. Even far more strident Eurosceptics such as Margaret Thatcher knew how to play the great power game without tripping over their own laces. Europe’s destiny is now in the hands of self-regarding pygmies who think more of their next headline than the shared future of the continent.

Η διαγραφή του «απεχθούς» χρέους, πρώτο βήμα για προοδευτική διέξοδο από την κρίση

Πηγή: Αριστερό Βήμα
του Γ. Τόλιου

Δημόσιο Χρέος : Παύση Πληρωμών – Κοινωνικής Έλεγχος – Διαγραφή
Ανοικτή εκδήλωση της Πρωτοβουλίας για τη συγκρότηση ΕΛΕ
(Αθήνα 8 Δεκέμβρη 2011, ΕΣΗΕΑ, 6 μ.μ., Ακαδημίας 20, 1ος όροφος)

 

Εισαγωγή

Ο ελληνικός λαός βιώνει τα τελευταία χρόνια δραματικές εξελίξεις. Βιώνει μια «κοινωνική αντεπανάσταση» που κατεδαφίζει θεμελιώδη οικονομικά και κοινωνικά δικαιώματα. Η νέα «τρικομματική» κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ με πρωθυπουργό το Λ.Παπαδήμο και τις οδηγίες της «τρόϊκας», προωθεί ένα στυγνό σχέδιο «δήμευσης του ελληνικού λαού» χάριν των δανειστών και του χρηματιστικού κεφαλαίου, γυρίζοντας την ελληνική κοινωνία στις αρχές του 1900.! Ανάλογα σχέδια προωθούν οι κυρίαρχες ελίτ και άλλων χωρών της ευρωζώνης, κάτω από τους εκβιασμούς και τις αφόρητες πιέσεις του γερμανο-γαλλικού άξονα, στο όνομα «διάσωσης» της ΟΝΕ και του ευρώ.