Στο λυκόφως του ενδιαφέροντος

Πηγή: Καθημερινή

Tης Τασουλας Kαρααϊσκακη

Ζούμε σ’ ένα βάρβαρο πολιτισμό εκτεταμένου κυνισμού που λογαριάζει τους ηλικιωμένους για «δαπάνη» προς σταδιακή «κατάργηση». Είναι κοινό μυστικό ότι στα δημόσια νοσοκομεία οι γέροντες αποτελούν τη, ναι μεν, πολυπληθή, αλλά τελευταία κατηγορία στην ιεραρχία της περίθαλψης. Ενας υφέρπων ηλικιακός ρατσισμός τούς αποκλείει από την ιατρική εγρήγορση. Η ηλικία τους καθορίζει τον βαθμό ενδιαφέροντος, την ένταση των προσπαθειών, το ξόδεμα των γιατρικών.

Κι ό, τι λείπει σε επιστημονική μέριμνα καλύπτεται σε παραϊατρική φροντίδα, από μια στρατιά καλοπληρωμένων γυναικών, που αναλαμβάνουν την προσωρινή τους ανακούφιση. Η υπερκερδοφόρα βιομηχανία που έχει στηθεί από χρόνια σε όλα τα ελληνικά νοσοκομεία, με στόχο την ηρεμία των οικογενειών που δεν έχουν χρόνο ή υπομονή να παρασταθούν στους κλινήρεις ηλικιωμένους τους, δεν συρρικνώνεται ούτε σε εποχή κρίσης. 

Η κυριαρχία των τριών Αλφα

Πηγή: καθημερινή (5/3/2011)

Tης Tασουλας Kαραϊσκακη

Ο ουρανός είναι γκρίζος, φυσάει ένας ψυχρός άνεμος που παρασύρει, με ένα μελαγχολικό «τιν» «τιν», ένα άδειο τενεκεδάκι αναψυκτικού στο οδόστρωμα της Εθνάρχου Μακαρίου και η φωνή του Παναγιώτη Π., 63 ετών, που επέμενε μέρες γι’ αυτή τη συνομιλία («Θέλω να μιλήσω σε κάποιον. Οχι για μένα, για το άτομό μου, αλλά για όλους σαν εμένα») βγαίνει βραχνή, ισχνή. «Νιώθω ταπεινωμένος, ένα κουρέλι. Χωρίς υπόσταση, χωρίς βάρος, ένα τίποτα μπροστά στους αρμοδίους, που ποτέ δεν γνωρίζουν κάτι για την υπόθεσή μου». Χαμηλόμισθος του Δημοσίου στη Λαμία, ο κ. Παναγιώτης είναι ένας από τους χιλιάδες που αναμένουν επί ματαίω την έκδοση της σύνταξης. «Αδικία και Αναξιοπιστία γεννούν ένα τρίτο άλφα, την Αγανάκτηση. Δούλεψα 35 χρόνια σε κρατικούς παιδικούς σταθμούς και κάθε μέρα, όλο και πιο βαθιά, ένιωθα ότι χάρη στον κόσμο που εξυπηρετούσα, υπήρχα. Δεν ήμουν έτσι στην αρχή, αλλά η καθημερινή τριβή με τη ζωή, μου έδειξε ότι η εργασία που μια κοινωνική ανάγκη μού προσέφερε ήταν δώρο. Ολα αυτά τα χρόνια, λοιπόν, δούλεψα με φιλότιμο, καρτερικότητα, υπάκουα, ήσυχα, σχεδόν πειθήνια, έλεγα σε όλα “ναι”. Ομως η πίκρα και ο θυμός γκρέμισαν μέσα μου τον ήσυχο υπάλληλο, με άλλαξαν, και αποφάσισα να λέω πλέον σε όλα “όχι”» ξεσπάει.

Η αφανής δημόσια περιουσία...

πηγή: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ Tης Τασουλας Καραϊσκακη Μόνο στην έσχατη ανάγκη το ελληνικό κράτος θυμάται την περιουσία του, ή καλύτερα ό, τι απέμεινε από αυτήν... Και βέβαια, είναι πολύ δύσκολο να ανακαλύψει τα θαμμένα διαμάντια. Ούτε γνωρίζει το επακριβές μέγεθος και την αληθινή αξία των κτημάτων του, αφού ποτέ δεν τα προστάτευσε. Τα εγκατέλειψε βορά στα νύχια των καταπατητών και σπάνια τα διεκδίκησε. Από καταβολής ελληνικού κράτους· από τότε που τα παλιά οθωμανικά τσιφλίκια, στα χέρια επιτήδειων, έγιναν από μερικές δεκάδες ή εκατοντάδες, χιλιάδες στρέμματα, έως και σήμερα. Είναι χαρακτηριστική η στάση της πολιτείας απέναντι σε ό, τι απέμεινε από το λεγόμενο κτήμα Καραπάνου στη Γλυφάδα. Το 1890 ο βουλευτής και στη συνέχεια υπουργός Κων. Καραπάνος είχε 800 στρέμματα στους Ανω και Κάτω Τράχωνες (σημερινό Ανω Καλαμάκι και τμήμα της Αργυρούπολης και του Εληνικού). Στον γιο του άφησε μια έκταση, η οποία όταν άρχισε το 1920 να κατατμείται και να πωλείται ήταν 36.000 στρέμματα, πλέον στη θέση της σημερινής Γλυφάδας.

Η αγωνία του νέου μπροστά στο αύριο

Της Τασουλας Kαραϊσκακη

Πηγή: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

6/2

Δεν υπάρχει κάτι πιο οδυνηρό, πιο αποθαρρυντικό από την αδυναμία μιας χώρας να κρατήσει και να αξιοποιήσει τους νέους της. Χωρίς αυτούς μια χώρα είναι μια χρεοκοπημένη χώρα. Πάνω από 48.000 Ελληνες νέοι έστειλαν το 2010 βιογραφικό στην ευρωπαϊκή υπηρεσία Europass, αναζητώντας μια θέση κατάρτισης ή εργασίας στο εξωτερικό.

Σε 100.000 εκτιμώνται οι άνεργοι πτυχιούχοι στην Ελλάδα. Τους 100.000 αγγίζουν εκείνοι που υπέβαλαν αίτηση για μεταπτυχιακές σπουδές σε ελληνικό πανεπιστήμιο (για μερικές δεκάδες θέσεις υποβάλλουν αίτηση χιλιάδες), αφού έχει πλέον εδραιωθεί η πεποίθηση ότι αν δεν έχεις μεταπτυχιακό, δεν έχεις εργασία. Περίπου 88.000 νέοι κάνουν αυτή τη στιγμή μεταπτυχιακές ή διδακτορικές σπουδές. Από αυτούς, 52.000 φοιτούν στα 459 προγράμματα των ελληνικών πανεπιστημίων, 11.000 στα 26 προγράμματα του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου και 25.000 σε πανεπιστήμια του εξωτερικού. Αλλά δουλειά δεν θα βρουν όλοι

Επάγγελμα ερμητικά κλειστό

ΠΗΓΗ: Καθημερινή

Tης Τασουλας Kαραϊσκακη

Φούσκωσε το κύμα οργής των πολιτών στο Διαδίκτυο για το «κουκούλωμα» των μεγάλων σκανδάλων, πύργωσε κι έσκασε με ορμή. Πρώτα «βράχηκαν» οι βουλευτές, μετά «μούσκεψαν» οι κυβερνήσεις, έπειτα περιλούστηκε όλος ο πολιτικός κόσμος και το ρωμαίικο συλλήβδην. Παραγραφή πολιτικών ευθυνών για το Βατοπέδι, προφανές αδιέξοδο στην υπόθεση Siemens και οι πολίτες, απαυδισμένοι από την υποκρισία, ζητούν τα αυτονόητα. Απτά αποτελέσματα. Βαρέθηκαν να βλέπουν βουλευτές να κρίνουν πρώην και νυν κυβερνητικά στελέχη, αλλαγές επί αλλαγών στον νόμο περί ευθύνης υπουργών και οι ευθύνες διαρκώς να παραγράφονται· μπούχτισαν να ακούν συζητήσεις για ενδεχόμενη αλλαγή του άρθρου 86, που διασφαλίζει την ποινική ασυλία των υπουργών έναντι της Δικαιοσύνης («η Βουλή έχει την αρμοδιότητα να ασκεί δίωξη κατά όσων διατελούν ή διετέλεσαν μέλη της κυβέρνησης»). Γνωρίζουν ότι δεν θα καταργηθεί ποτέ το ακαταδίωκτο των πολιτικών, ο νόμος της σιωπής τηρείται –ανεξαρτήτως ευθυνών– από όλο το πολιτικό φάσμα... Ορισμένοι πολίτες ζητούν να γίνει τώρα προσφυγή στο Ευρωδικαστήριο, άλλοι να ανοίξει διάπλατα το «κλειστό επάγγελμα των πολιτικών».

Κενολογίες για αφελείς

ΠΗΓΗ: Καθημερινή

Tης Τασουλας Kαραϊσκακη

«Αλλάζουμε ή δεν αλλάζουμε τη χώρα;», «Θα μείνουμε πίσω ή θα πάμε μπροστά;» - από τα πλέον τετριμμένα, προεκλογικά πρωθυπουργικά διλήμματα. Βεβαίως δεν είναι αυτά που εντυπωσίασαν στην εισήγηση του Γιώργου Παπανδρέου κατά την πρόσφατη συνεδρίαση του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ. Αλλά η κορύφωση της ομιλίας του με το «ο φόρος γι' αυτήν την κυβέρνηση δεν είναι χαράτσι, είναι αλληλεγγύη, γιατί οι φόροι με αυτήν την κυβέρνηση θα πάνε εκεί όπου πρέπει...».

Είναι το σημερινό πανικόβλητο εισπρακτικό ελληνικό κράτος μια συμμετοχική αναδιανεμητική δημοκρατία; Αμφίβολο. Αντίθετα, βέβαιο είναι ότι την «αλληλεγγύη» θα προσφέρουν πρώτοι και καλύτεροι εκείνοι που αενάως αρμέγονται και κουρεύονται (μισθωτοί, συνταξιούχοι), προς εκείνους που φοροδιαφεύγουν θησαυρίζοντας και τους θησαυρούς τους ασφαλίζουν ή επενδύουν στο εξωτερικό.