ΣΕ ΤΡΟΧΙΑ ΜΑΥΡΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ και διαλυτικής χρεοκοπίας

του Μιχάλη Βασιλάκη 

Γραμματέας του ΕΑΜ, 

eamgr.wordpress.com

Σε κάθε περίπτωση και με κάθε ανάγνωση, τ’ αποτελέσματα των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών αποτυπώνουν και πιστοποιούν:

α.   Την ύπαρξη ενός τεράστιου πολιτικού κενού πάνω από το 50% που απορρίπτει το κοινωνικοπολιτικό σύστημα στο σύνολό του με συνειδητή ΚΟΙΝΗ ΑΝΑΦΟΡΑ τουλάχιστον την ανεπάρκειά του.

Αυτό θάταν ακόμη μεγαλύτερο αριθμητικά, σε περίπτωση γενικών  εκλογών, καθώς οι ιδιαιτερότητες των περιφερειακών εκλογών με τους πάνω από 100.000 υποψήφιους συνέτειναν στη μείωση του άκυρου, λευκού και της αποχής.

Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΗ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΠΟΕΘΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

 ΠΗΓΗ: Μ. Βασιλάκης

eamgr.wordpress.com

« FAST TRACK πιο γρήγορο και από τη δημοκρατία» ο πρωτοσέλιδος τίτλος της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ στις 16/10/2010.

Στην ίδια σελίδα: Κατάσταση έκτακτης ανάγκης επικαλείται η κυβέρνηση στο συμβούλιο της επικρατείας για το μνημόνιο. Μια απόλυτα συστημική και φιλοκυβερνητική εφημερίδα, κρούει χωρίς περιστροφές τον κώδωνα του κινδύνου για τις δημοκρατικές εξελίξεις, την εθνική κυριαρχία και την εθνική αυτοτέλεια της χώρας, από την διαχείριση Παπανδρέου και της κυβέρνησης του.

- Το ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ της ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ καλείται να κρίνει την συνταγματικότητα του μνημονίου μετά από προσφυγή ΑΔΕΔΥ-Δ.Σ.Α, όχι μόνο ως προς το περιεχόμενο ορισμένων διατάξεων του, εξαιρετικά σοβαρές και αυτές (μη εγγύηση των συντάξεων από το κράτος κ.λ.π.) αλλά και ως προς την ίδια την διαδικασία της κύρωσης του από την Βουλή. Το μνημόνιο ως συνθήκη της χώρας με ξένες χώρες (δυνάμεις) απαιτούσε σύμφωνα με το σύνταγμα πλειοψηφία 2/3 και όχι απλά πλειοψηφία με την οποία κυρώθηκε. Οι αιτιάσεις-ισχυρισμοί της κυβέρνησης κινούνται σε δύο άξονες που όχι μόνο δικαιολογούν, αλλά επιβάλλουν ακόμη και σε συστημικές δυνάμεις να κρούουν με εξαιρετική επιμονή μάλιστα τον κώδωνα του κινδύνου.

ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΚΑΙ Ο ΠΑΠΑΝΔΡΕÏΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ

του Μ. Βασιλάκη

Παρά τις κατάρες και τους εξορκισμούς του νεοφιλελευθερισμού από συστημικούς και μη παράγοντες του καθεστώτος ένα γεγονός παραμένει αναμφισβήτητο!

Η πλατφόρμα του ακραία νεοφιλελεύθερου εξωθεσμικού διευθυντηρίου που εκπροσωπεί ο Γ. Παπανδρέου και η κυβέρνηση του, δυστυχώς εξακολουθεί να του εξασφαλίζει και σήμερα την πολιτική ηγεμονία στην συγκυρία και τις εξελίξεις.

Με δεδομένο και αυτό ούτε η ανάδειξη του σε αρχηγό (Βοναπάρτη) του ΠΑΣΟΚ το 2004 με διαδικασίες που διέλυσαν το ΠΑΣΟΚ σαν πολιτικό κόμμα και οργανισμό, ούτε η αναγόρευση-τοποθέτηση του στη προεδρία της σοσιαλιστικής διεθνούς από το Αμερικανικό δημοκρατικό κόμμα, ούτε η εκβιαστικά αναγκαστική πρωθυπουργοποίησή του, ήταν τυχαία.

Η πολιτική του διαδρομή καθορίστηκε από την χρήση-ανάλωση της πολιτικής κληρονομιάς του ονόματός του με το οποίο ήταν δεμένα δύο δυναμικά πολιτικά ρεύματα της μεταπολεμικής Ελλάδας.(Παπανδρεϊσμός-ΠΑΣΟΚ).

Με αυτή τη πολιτική κληρονομιά εξασφάλιζε στη νέα μεγαλοαστική τάξη του χρηματιστηριακού κεφαλαίου και στους ιδεολογικούς και πολιτικούς του μέντορες ένθεν και ένθεν του ατλαντικού, τον έστω βραχύ αλλά κρίσιμα αναγκαίο χρόνο για την συνάρθρωση των συμφερόντων τους, στο νέο επίπεδο των σκληρών και διαλυτικών ανταγωνισμών που γεννούσε και ανάδειχνε η δομική κρίση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Παρόλα αυτά το ΜΝΗΜΟΝΙΟ ή διαφορετικά η πλατφόρμα της διεθνούς αρμοστείας στο όνομα του Γ. Παπανδρέου χρειάστηκε μια πολύμηνη επιχείρηση χυδαίας πολιτικής τρομοκρατίας του λαού για να επιβληθεί σαν αναγκαστική δήθεν επιλογή στη χώρα!