Φρανσίς Βυρτζ
Επίτιμος πρόεδρος της ευρωομάδας της Ενωτικής Αριστεράς, ο Γάλλος Φρανσίς Βυρτζ εξηγεί στην "Αυγή" της Κυριακής το περιεχόμενο της πρωτοβουλίας του Ταμείου Κοινωνικής Ανάπτυξης και Αλληλεγγύης, που προωθεί το Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς εδώ και λίγο καιρό και τονίζει ότι αυτή η πρόταση είναι απολύτως ρεαλιστικότερη από τη στάση εκείνη που κρατά σήμερα η Ε.Ε. με το σύμφωνο ανταγωνιστικότητας που προωθούν οι Μέρκελ και Σαρκοζί. "Το απρόβλεπτο δεν μπορεί να έλθει μόνο από την Τυνησία, όπου πολλά προβλήματα καταπνίγηκαν για πολλά χρόνια. Αυτό ισχύει για την άλλη πλευρά της Μεσογείου".
* Κεντρικό θέμα του διεθνούς συνεδρίου είναι το δημόσιο χρέος: πρόκειται όμως πράγματι για πρόβλημα τόσο μεγάλο όσο μας το παρουσιάζουν οι κυβερνήσεις και καλούν σε θυσίες τους λαούς;
Όλα έχουν να κάνουν με πολιτικές προτεραιότητες και είναι φανερό ότι η πολιτική προτεραιότητα της Ε.Ε. δεν είναι η ανάπτυξη, η απασχόληση στις χώρες. Η Ε.Ε. είναι σήμερα ο "Μεγάλος Ασθενής" του πλανήτη! Ακόμη και οι ΗΠΑ, που βρίσκονται σε πολύ σοβαρότερη από την Ευρώπη κατάσταση, εφαρμόζουν πολιτική ανάκαμψης της οικονομικής δραστηριότητας αλλά δεν συμβαίνει το ίδιο με την Ε.Ε., που η λογική της στηρίζεται στην παραχώρηση της εξουσίας στις χρηματοπιστωτικές αγορές και ο δικός της πολιτικός ρόλος περιορίζεται στο να βρει τα μέσα να καθησυχάσει τις αγορές και μάλιστα σε βάρος των λαών και του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου. Αυτή είναι η ουσία της υπόθεσης. Στις ευρωπαϊκές συνθήκες, τα κράτη πρέπει να δανείζονται τα χρήματα που χρειάζονται από τα ιδιωτικά πιστωτικά ιδρύματα, τα οποία δανείζονται φθηνά χρήματα από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα! Δηλαδή δίνεται στις αγορές η απόλυτη εξουσία, ενώ θα περίμενε κανείς το ακριβώς αντίθετο από μια Ευρωπαϊκή Ένωση! Δεν δίνεται καμία προτεραιότητα στην ανάπτυξη του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου. Και η περίπτωση της Ελλάδας αποτυπώνει ανάγλυφα την κατάσταση αυτή. Πρέπει οι Ευρωπαίοι να καταλάβουν ότι δεν πρόκειται για πρόβλημα αποκλειστικά ελληνικό, πίσω από την Ελλάδα υπήρχε η Ιρλανδία, που κάποιοι θεωρούσαν μοντέλο! Και έπεται η Πορτογαλία και ακολουθεί η Ισπανία και λένε ότι αν πέσει αυτή η χώρα θα καταρρεύσουν όλες. Αυτή η κατάσταση είναι λοιπόν απαράδεκτη σε κοινωνικό επίπεδο, αλλά είναι και αντιπαραγωγική στο οικονομικό επίπεδο και πλήρως καταστροφική στο πολιτικό επίπεδο, σε ό,τι δηλαδή αφορά στην ίδια την ευρωπαϊκή ιδέα!