του Λευτέρη Μανωλά
Όπως είναι γνωστό, από τις πλέον προσφιλείς δράσεις του κεφαλαίου είναι η συνεχής συγκέντρωση και συσσώρευσή του. Κατ’ επέκταση, αφού διευρύνθηκαν τα εθνικά και περιφερειακά όρια, εφευρέθηκε και θεοποιήθηκε η λεγόμενη παγκοσμιοποίηση προκειμένου να θεωρείται φυσικό ένα πουκάμισο να παράγεται με 0,6 Ευρώ και να πουλιέται στις εκπτώσεις 80 Ευρω.
Αυτά, βέβαια, δεν προέκυψαν από μόνα τους. Σταδιακά και διαχρονικά το κεφάλαιο, χρησιμοποιώντας τους κρατικούς και διακρατικούς μηχανισμούς, δημιούργησε το απαραίτητο θεσμικό πλαίσιο ώστε όχι μόνο να αφήνεται ανεξέλεγκτη η όποια δράση του σε διάφορα επίπεδα (χρηματοδότησης, φορολογίας, εργασιακών σχέσεων, περιβάλλοντος, υγιεινής και ασφάλειας της εργασίας κ.α), αλλά και να έχει υπό έλεγχο, από κάθε πλευρά, τους διάφορους μηχανισμούς, ώστε να μη δημιουργούνται τυχόν εμπόδια και δυσκαμψίες στην αέναη, αδηφάγο και ισοπεδωτική του πορεία.
