Μέτωπο με μέτωπο δεν σμίγει

Πηγή: ΔΡΟΜΟΣ

Του Περικλή Κοροβέση 

Οι ενωτικές προτάσεις, το προσχηματικό και το πραγματικό.

Περιδιαβάζοντας την εφημερίδα Έθνος πέφτω σε έναν τίτλο που έβγαζε μάτι. Κάθε ώρα και 11 διακηρύξεις. Είναι αλήθεια πως μετά την αναστολή της έκδοσης της Ελευθεροτυπίας δεν έχω τι να διαβάσω. Αλλά όπως είμαι εξαρτημένος «εφημεριδάκιας», αναγκαστικά μπήκα σε ένα πρόγραμμα «μεθαδόνης του Τύπου», που είχε όμως πολλές παρενέργειες, λόγω υψηλών δόσεων Μνημονίου. Και έτσι περισσότερο τις ξεφυλλίζω, παρά τις διαβάζω. Και ό,τι αρπάξει το μάτι μου. Και αυτός ο τίτλος σήκωνε τσιγάρο. Αφήνω κατά μέρος την εφημερίδα και αρχίζω να διερωτώμαι: Είναι δυνατόν τόσες πολλές διακηρύξεις ενότητας; Έτσι το προσέλαβα, γιατί αν η Αριστερά είναι σε κάτι πολύ παραγωγική, είναι σε δηλώσεις, διακηρύξεις και μανιφέστα.

Ο Γλέζος είχε μετρήσει σχεδόν πενήντα οργανώσεις της Αριστεράς. Οι αναρχικές οργανώσεις να μην είναι άλλες τόσες; Και για λόγους ισοτιμίας ας υποθέσουμε πως οι οικολόγοι διαθέτουν και αυτοί στο στρατόπεδό τους άλλες πενήντα. Σύνολο εκατό πενήντα διακηρύξεις. Μικρό νούμερο που δεν αντιστοιχεί με τον αριθμό που έδινε η εφημερίδα και υποδήλωνε ένα μαζικό κίνημα διακηρύξεων. 

Οι οικονομολόγοι του Χίτλερ

ΠΗΓΗ: Ελευθεροτυπία

Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ

Μετά την πτώση της Γαλλίας το 1940, οι ναζί άρχισαν να επεξεργάζονται ένα σχέδιο για την Ευρώπη, που είχε τον τίτλο «Νέα Τάξη στην Ευρώπη».

Εκεί προβλεπόταν πως οι ευρωπαϊκές οικονομίες θα συνεργάζονταν σε μεγάλη κλίμακα και θα μπορούσαν να ανταγωνιστούν τις ισχυρές οικονομίες της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και των ΗΠΑ. Ο Χίτλερ πίστευε πως η Γερμανία δεν θα μπορούσε να έχει αυτάρκεια. Οικονομολόγοι και ειδικοί όλο το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του '40 επεξεργάζονταν λεπτομερή σχέδια για το πώς θα γίνει αυτή η οικονομική ένωση, που θα λειτουργούσε προς όφελος της Γερμανίας. Ανάμεσα στους ένθερμους υποστηρικτές ήταν ο οικονομολόγος Λούντβιχ Ερχαρτ, που ξόδεψε πολλή από την ενέργειά του γι' αυτή την ιδέα.

Ο καπιταλισμός της καταστροφής

πηγή: ΕΝΕΤ

του Περικλή Κοροβέση

Ο θεμελιωτής της σημερινής παγκόσμιας οικονομίας του νεοφιλελευθερισμού, Φρίντμαν, ο περίφημος γκουρού της Οικονομικής Σχολής του Σικάγου, τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ της Οικονομίας.

Κατά μία σύμπτωση και οι άλλοι οικονομολόγοι που πήραν αυτό το βραβείο είχαν τις αντίστοιχες φανατικές θεωρίες του «καθαρού και αγνού καπιταλισμού». Και παρά το γεγονός πως οι θεωρίες τους, όπου και αν εφαρμόστηκαν, κατέστρεψαν δεκάδες χώρες, εντούτοις τα βραβεία αυτά εξακολουθούν να δίνονται σε αυτούς τους φονταμενταλιστές «TALIBANK». Η εξήγηση είναι απλή. Βραβείο για την οικονομία δεν προβλέπεται στη διαθήκη του Νόμπελ. Το βραβείο αυτό το επινόησαν οι τράπεζες του Βορρά και το δίνουν κάθε χρόνο στον πιο μαφιόζο οικονομολόγο. Η απονομή γίνεται από την επιτροπή Νόμπελ, χωρίς η ίδια να έχει καμία αρμοδιότητα για την οικονομία.

Το άσυλο των υπογραφών της Siemens

ΠΗΓΗ: ΕλευθεροτυπίαΤου ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ

Από τον καιρό που άρχισε το κίνημα των διοδίων και της άρνησης καταβολής κομίστρου στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς οι λέξεις «νόμος και τάξη», είχαν τη τιμητική τους.

Εμφανίστηκαν κυρίως από την τηλεόραση σαν ύψιστες θεότητες. Μια απόλυτη ιερή αξία που ανήκε στο χώρο της μεταφυσικής, και ως εκ τούτου ο άνθρωπος δεν είχε άλλη επιλογή από το υπακούσει σε αυτόν τον υπέρτατο νόμο. Η τηλεόραση έχει μια πτυχή μεταφυσικής και δημιουργεί «γεγονότα» χωρίς καμία απολύτως απόδειξη. Αυτή η τηλεοπτική «αλήθεια» καταπίνεται αμάσητα από τον αδρανή τηλεθεατή, που την αναπαράγει μηχανικά και μπορεί να υποστηρίξει την οποιαδήποτε ανοησία και να την υποστηρίξει με το μόνο επιχείρημα πως «το είπε η τηλεόραση».

Ερωτήματα δεν μπαίνουν ποτέ. Οπως π.χ. Ποιος νόμος και ποια τάξη; Είναι νόμος και τάξη η ναζιστική κατοχή της Ελλάδας ή είναι νόμος και τάξη η Αντίσταση του ΕΑΜ; Οι νόμοι της χούντας του Παπαδόπουλου ή του Πινοσέτ; Οι Χίτλερ, Μουσολίνι, Φράνκο, Σαλαζάρ ή ακόμα ο «δικός» μας Στάλιν -που από τον τάφο του καθοδηγεί ακόμα το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής Αριστεράς- είχαν θεσπίσει νόμους που εξέφραζαν το καλό όλης της κοινωνίας ή ήταν νόμοι εναντίον της κοινωνίας; Από την Αθηναϊκή Δημοκρατία μαθαίνουμε πως οι νόμοι ψηφίζονταν από όλους, οπότε οι πολίτες υπάκουαν στον εαυτό τους. Και αυτό τους έδινε το νόμιμο δικαίωμα στη στάση, ακόμα και στρατιωτική, αν ο νόμος δεν εφαρμοζόταν.

Τι λοιπόν να κάνουμε*

ΠΗΓΗ ΕΝΕΤ

Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ

«Ολοι μας οι φόροι εισπράχθηκαν διά της βίας. Οι θεσμοί μας (τα δικαστήρια, η αστυνομία μας αλλά -πάνω από όλα- οι στρατοί μας) πρέπει να καταργηθούν».

Αυτά έγραψε ο Τολστόι στον Γκάντι στις 7.9.1910. Αυτή η επιστολή υπάρχει ολόκληρη στο υπέροχο βιβλίο του Τζέι Παρίνι, «Ο τελευταίος σταθμός », που αφορά τον τελευταίο χρόνο της ζωής του Τολστόι (Εκδόσεις «Τόπος»). Πέρασαν από τότε εκατό ολόκληρα χρόνια. Οι δύο αυτοί σοφοί επαναστάτες είχαν μια πυκνή αλληλογραφία, που εκδόθηκε σε βιβλίο. Από ό,τι γνωρίζω, αυτό το έργο δεν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά. Εγώ ξέρω ένα μέρος αυτής της αλληλογραφίας. Το βιβλίο αυτό με την αλληλογραφία Τολστόι - Γκάντι εκδόθηκε στη Νέα Υόρκη περίπου το 1910 και είναι δυσεύρετο για έναν κοινό θνητό. Αλλά το έργο τους υπάρχει και μας δίνει ιδέες και εμπνεύσεις για την εποχή μας.

Η σφαγή των δημόσιων αμνών

ΠΗΓΗ: ΕλευθεροτυπίαΤου ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ

Αυτή η ξαφνική απογραφή των δημοσίων υπαλλήλων και μάλιστα κατακαλόκαιρο και υπό καύσωνα με έβαλε σε πολλές σκέψεις.

Επιπλέον είχε και ένα στοιχείο εκβιασμού. Οποιος δεν αυτοαπογραφηθεί μέχρι τις 23 Ιουλίου, δεν θα πληρωθεί τον Αύγουστο. Ποια είναι η χρησιμότητα αυτής της απογραφής δεν είναι ξεκάθαρο. Οι προσωπάρχες δεν ξέρουν τι υπαλλήλους έχουν; Δεν θα αρκούσε μια εγκύκλιος προς αυτούς και να συντάξουν οι ίδιοι μια λίστα με το προσωπικό τους; Ακούμε να λένε για διπλοπληρωμές, για μισθούς σε νεκρούς και άλλα τέτοια. Δεν έχω καμιά αμφιβολία πως ένα μεγάλο μέρος της δημόσιας διοίκησης είναι διεφθαρμένο. Πώς δικαιολογείται ένας δημόσιος υπάλληλος π.χ. στην Εφορία, στην Πολεοδομία, στην Αστυνομία ή στον Στρατό να ζει σαν μεγιστάνας;

Αν αυτή η καταγραφή ήταν για την πάταξη της διαφθοράς, τότε θα αρκούσε ένα ξαναμελετημένο «Πόθεν Εσχες» και στη δημοτική βέβαια, που θα μπορούσε να είχε ένα προσωρινό τίτλο «Πες μας από πού τα άρπαξες». Και, αν αυτός ο τίτλος είναι προκλητικός και μονόπλευρος, έχω και μια δεύτερη εναλλακτική πρόταση λίγο σεξπιρική: «Τα άρπαξες ή δεν τα άρπαξες; Ιδού η απορία». Τότε θα βλέπαμε ένα νόημα. Η καλή εβδομαδιαία εφημερίδα της Αριστεράς, η «Εποχή», την περασμένη Κυριακή μάς υπενθύμισε πως τον ίδιο μήνα του 1956, επί εθνάρχη Καραμανλή, είχε γίνει μια απογραφή των δημοσίων υπαλλήλων με τις ίδιες προϋποθέσεις, τους ίδιους όρους και τα ίδια ζητήματα. Μετά την απογραφή, μπήκε το θέμα της άρσης της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων.

Εθνική Μελαγχολία

Πηγή: enet 26/6/2010
Του Περικλή Κοροβέση

Είναι ο Γ. Παπανδρέου ένας πολιτικός απατεώνας; Είναι η χώρα υπό ξενική κατοχή; Ποιος δημιούργησε το έλλειμμα και το χρέος; Τι θα γίνει αν βγούμε από το ευρώ και ξαναγυρίσουμε στη δραχμή;

Αυτά και πολλά άλλα ερωτήματα τα ακούς παντού. Και οι απαντήσεις είναι πολλές και ποικίλες, ανάλογα με την οργή του κόσμου. Και παρά το γεγονός ότι υπάρχουν άπειρα δημοσιεύματα για την κρίση, κανείς δεν δείχνει να έχει μια σαφή ιδέα για το πώς φτάσαμε εδώ. Ο καθένας ζει την κρίση με τον δικό του προσωπικό τρόπο και μοιάζει σαν να έπεσε μια επιδημία και αρρωστήσαμε όλοι. Είναι σαν ένα κύμα εθνικής μελαγχολίας που μας κόλλησε όλους. Χάθηκαν η χαρά, το γέλιο, η ξεγνοιασιά.

Η πολυτέλεια της μισθωτής δουλείας

Πηγή: enet
Του Περικλή Κοροβέση

Την εποχή όπου η δουλεία ήταν νόμιμος και αποδεκτός θεσμός, ο δούλος είχε μια αξία.

Ο κύριός του για να τον αποκτήσει είχε καταβάλει ένα αντίτιμο και ήταν ένα πολύτιμο τμήμα της περιουσίας του. Και για να αβγατίσει κάποιος την περιουσία του, πρέπει να την προσέχει και να τη φροντίζει. Και ο δούλος είχε πάντα στέγη, τροφή και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

 Ηταν ένα είδος ζώου και απολάμβανε όλα τα δικαιώματα του ζώου. Αυτό που έλειπε από τον δούλο ήταν η ελευθερία του. Δεν μπορούσε να ορίσει τη ζωή του. Θα έκανε όποια δουλειά και να του λέγανε και θα έμενε σαν φυλακισμένος στον τόπο που του είχαν επιβάλει άλλοι.

Εδώ Αριστερά, εκεί Αριστερά, (πού είναι η Αριστερά;)

Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ

Πηγή: Ελευθεροτυπία

Η Αριστερά σήμερα στην Ελλάδα, στο σύνολό της, κατά πόσο είναι μια ζώσα πραγματικότητα, αναπόσπαστο μέρος της λειτουργίας αυτής της κοινωνίας, και κατά πόσο είναι ένα ιστορικό κατάλοιπο του πάλαι ποτέ ένδοξου εαυτού της και απλά καταναλώνει από τα «έτοιμα», χωρίς να παράγει τίποτα καινούργιο; Ή εν πάση περιπτώσει, στο σημείο που παράγεται κάτι καινούργιο από την κοινωνία, αυτό κατά κανόνα ή είναι αδιάφορο ή ακόμα «εχθρικό» για την κλασική Αριστερά.

Το ερώτημα θα μπορούσε να έμπαινε και για την ευρωπαϊκή Αριστερά, που έχει τις ρίζες της στη Σοσιαλδημοκρατία ή στα Κομμουνιστικά Κόμματα της Γ' Διεθνούς.

Αν η Χιλή, για να εφαρμόσει την οικονομική πολιτική του νεοφιλελευθερισμού, όπως αυτή υπαγορεύτηκε από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Παγκόσμια Τράπεζα, χρειάστηκε έναν αιμοσταγή δικτάτορα, τον Πινοσέτ, εμείς στην Ελλάδα, για να εφαρμόσουμε την ίδια πολιτική, δεν χρειάζεται να καταφύγουμε σε καμιά δικτατορία. Απλά ψηφίζουμε την κυβέρνηση που θα την πραγματοποιήσει, άσχετα από το τι έλεγε προεκλογικά. Η ιστορική Σοσιαλδημοκρατία, εδώ και καιρό, είναι το πτώμα του παλιού εαυτού της που έθαψε μαζί της και τα όσα σημαντικά είχε προσφέρει. Η σημερινή κυβερνητική Σοσιαλδημοκρατία είναι ένας επικίνδυνος «Φρανκενστάιν». Από τα κόμματα της Γ' Διεθνούς απομένουν δύο που έχουν κρατήσει το προφίλ του παρελθόντος και έχουν μια μικρή, αλλά σταθερή παρουσία. Αυτά της Ελλάδας και της Πορτογαλίας. (Τα υπόλοιπα έχουν πάρει αποστάσεις από το τριτοδιεθνιστικό μοντέλο, χωρίς εντούτοις να έχουν βρει μια καινούργια φυσιογνωμία, και κινούνται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας). Η πολιτική των εναπομεινάντων Κ.Κ. είναι αυτοσκοπός και συνίσταται στο να ενισχυθεί ο «υποκειμενικός φορέας». Δηλαδή η ισχύς του κομματικού μηχανισμού. Επιλέγουν εκείνες τις παρεμβάσεις που θα ενισχύσουν τον μηχανισμό, αποφεύγοντας όλες τις ενέργειες που δεν φέρνουν οφέλη. Και εδώ μπορούμε να διαπιστώσουμε μια «επιχειρηματική» λογική. Το σύνθημα «ΚΚΕ ισχυρό» τα αποσαφηνίζει όλα.