Ο δανεισμός του ελληνικού δημοσίου είναι το μεγαλύτερο και πιο φαύλο κρατικό μυστικό

ΠΗΓΗ: Ramnousia

θραξ αναρμοδιος

Τα δάνεια του δημοσίου της τελευταίας 30-ετίας ξοδεύτηκαν, από ότι φαίνεται, κυρίως σε αντι-αναπτυξιακά έργα και προμήθειες, τα οποία τιμολογήθηκαν στο 4-πλάσιο της αξίας τους, ή τουλάχιστον του κόστους, που βλέπουμε να έχουν αντίστοιχα έργα και προμήθειες σε άλλες χώρες.

Οι ανάδοχοι των έργων και των προμηθειών ήταν σε μεγάλο βαθμό ξένες εταιρίες.

Και έτσι τα δάνεια ξαναγύρισαν στην αρχική πηγή τους.

Επίσης ένα μεγάλο μέρος από αυτές τις δαπάνες προήλθαν από “ίδια κεφάλαια” του ελληνικού δημοσίου. Δηλαδή μίζες σε αξιωματούχους, έγιναν έργα ή προμήθειες που απορρόφησαν χρήματα και από δάνεια αλλά και από ίδιους πόρους του ελληνικού δημοσίου, εν πολλοίς προμήθειες και έργα πανάκριβα, άχρηστα και επιζήμια και πάντως αντι-παραγωγικά.

Είπα “από ότι φαίνεται” διότι αν δεν δοθεί στην δημοσιότητα πλήρης κατάλογος σε ποιους κωδικούς των προϋπολογισμών κατανεμόταν ο δανεισμός του δημοσίου, άκρη δεν θα βρούμε ποτέ, με σιγουριά, και πάντα θα μένουμε σε εικασίες.

Πίσω απο τη βόμβα-Spiegel

Πηγη: Protagon

του Γ. Βαρουφάκη

"Η κυβέρνηση Παπανδρέου εξετάζει το ενδεχόμενο εξόδου από το ευρώ και δημιουργίας δικού της νομίσματος." Όπως ήταν λογικό δεν πρόλαβε να αναρτηθεί το άρθρο που περιείχε αυτή  την βόμβα στο διαδικτυακό Spiegel και άρχισαν οι διαψεύσεις της κυβέρνησης, των ευρωπαίων ιθυνόντων κλπ.

Ότι η κυβέρνηση ποτέ δεν σκέφτηκε να θέσει θέμα εξόδου από την ευρωζώνη είναι δεδομένο. Από την άλλη, η τιμωρία όσων κατ´ εξακολούθηση διαψεύδονται διαψεύδοντας (αυτά που είναι σίγουρο ότι θα συμβούν μετά από πολύ λίγο) είναι το να μην λαμβάνει κανείς σοβαρά τις διαψεύσεις τους. Όταν μάλιστα η συνήθης διάψευση συνοδεύεται από την συνήθη κατηγορία ότι πίσω από την δημοσίευση κρύβεται συνομωσία καιροσκόπων, η αξιοπιστία της διάψευσης καταποντίζεται ακόμα περισσότερο.

Τι συνέβη λοιπόν; Ακολουθεί η ερμηνεία μου.

Όπως είπα ήδη, η κυβέρνηση  ποτέ δεν σκέφτηκε να θέσει θέμα εξόδου από το ευρώ. Ούτε καν ως διαπραγματευτικό ατού. (Έτσι κι αλλιώς η κυβέρνησή μας δεν έχει διακριθεί για τις διαπραγματευτικές της επιδόσεις. Αν ξεκινούσε τώρα με αυτή την απειλή θα θύμιζε το ποντίκι που απειλεί τον ελέφαντα ότι αν δεν του κάνει το χατίρι θα κρατήσει την αναπνοή του μέχρι να σκάσει.) Σημαίνει όμως αυτό ότι το Spiegel δημοσιεύει ψέματα παίζοντας το παιχνίδι κάποιων καιροσκόπων;

«ΕΞΩΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ» ΟΨΕΙΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ: ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ, ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

                                                                     Ομιλία της Νάντιας Βαλαβάνη

                                                               στη Διεθνή συνάντηση για το χρέος,

                                                              Αθήνα, Νομική Σχολή, 6 Μαίου 2011

          Η διεθνής συνάντηση για το χρέος στην Αθήνα διεξάγεται όχι τυχαία στο κλείσιμο του πρώτου χρόνου ενός Μνημόνιου σε διαρκή «επικαιροποίηση» και επιδείνωση. Πέρυσι τέτοια εποχή, όταν η ελληνική κυβέρνηση επέβαλλε ως «φάρμακο» για την κρίση και την αιχμή της, την κρίση χρέους, τη μετατροπή της πατρίδας μας σε ιδιόμορφο προτεκτοράτο της Ε.Ε., των ευρωπαίων τραπεζιτών και του ΔΝΤ εμφανίζοντας αυτή την καινούργια κατάσταση ως τριετή παρένθεση, ο μακαρίτης σύμβουλος του Πρωθυπουργού Τομάσο Σιόπα αναφέρθηκε στις επιπτώσεις στη ζωή των ανθρώπων χρησιμοποιώντας τους όρους μια «15ετία» ή «μισή χαμένη γενιά». Κατ΄ αναλογία της φόρμουλας του, το πρόσφατo Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής μέχρι το 2015 ισοδυναμεί πλέον με «ασφυξία»  30 χρόνων και μια ολόκληρη «χαμένη γενιά».

Οι αιτίες της ελληνικής δημοσιονομικής κρίσης

Λεωνίδας Βατικιώτης

Παρασκευή 6 Μαΐου 2010, Διεθνές Συνέδριο στην Αθήνα για το δημόσιο χρέος

Η προσφυγή στο Μνημόνιο ΔΝΤ – ΕΕ ήταν μια πολιτική επιλογή που στόχευε:

Πρώτο, την αφαίρεση κοινωνικών δικαιωμάτων και εργατικών κατακτήσεων, κατ’ απαίτηση του ελληνικού κεφαλαίου. Προς επιβεβαίωση δύο στοιχεία: Η πρόσφατη δήλωση του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, Γιώργου Προβόπουλου[1], ότι το 2010, τον πρώτο χρόνο εφαρμογής του Μνημονίου, οι μισθοί μειώθηκαν κατά 14% και οι συντάξεις κατά 11%. Επίσης ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας[2] βάση της οποίας το ωριαίο κόστος εργασίας στην Ελλάδα το 2010 κατέγραψε ρεκόρ πτώσης της τάξης του 6,5%, όταν στην ΕΕ των 27 αυξήθηκε κατά 2% και στην ευρωζώνη των 17 αυξήθηκε κατά 1,4%.

Δεύτερο, την απαλλαγή των ξένων τραπεζών, ειδικότερα των γαλλο-γερμανικών που είχαν την μεγαλύτερη έκθεση, από τα ελληνικά ομόλογα, κατ’ απαίτηση των διεθνών πιστωτών. Προς επίρρωση πρόσφατα στοιχεία[3] που δείχνουν ότι τον χρόνο που πέρασε οι μεγάλες τράπεζες της Ευρώπης και των ΗΠΑ μείωσαν σημαντικά τις θέσεις τους στην ελληνική αγορά ομολόγων με αποτέλεσμα να μην κινδυνεύουν πλέον σημαντικά από μια αναδιάρθρωση ή παύση πληρωμών.

ένα θολό στα ελληνικά μυαλό

Πηγή: Ελευθεροτυπία

Στάθης

Το ΕΣΡ έχωσε κι άλλο πρόστιμο στο «ράδιο αρβύλα»! Μιαν εκπομπή ευγενική ακόμα κι όταν κάνει χοντρή πλάκα ή απλώς χαβαλέ, αλλά και ανατρεπτική, όταν η σάτιρά της απογειώνεται. Καθηγητές του Πολυτεχνείου διώκονται προκειμένου να διακοπεί η ηλεκτρονική έκδοση του Indymedia - ενός χώρου διακίνησης ιδεών από αντιεξουσιαστές, αναρχικούς κι άλλες συλλογικότητες. Τα συνήθη... ......................................... «Μεσαίωνας», αλλά τεχνολογικώς απ' το μέλλον! Τα πιο σύγχρονα -φουτουριστικά- μηχανήματα επικοινωνίας, όπως τα iPad και iPhone κατασκευάζονται με τις πιο καθυστερημένες σχέσεις εργασίας - σχέσεις που έχουν επιστρέψει στο παρελθόν, πριν από το οκτάωρο, με πενιχρούς μισθούς, βάρδιες απ' τις 8 το πρωί ώς τις 8 το βράδυ, εκεί στην Κίνα, στη Βουλγαρία, παντού. Χάι τεκ(νολογία) από εκατομμύρια εργάτες σκλάβους που δουλεύουν για το φαγητό τους -η μαγεία της ελεύθερης αγοράς και του ανταγωνισμού... Επικοινωνία επί την 

κοινωνίαν...

Η φαρσοτραγωδία

ΠΗΓΗ: ΕλευθεροτυπίαΤου ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ

Η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους εξελίσσεται σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο ψυχόδραμα. Η διεθνής κερδοσκοπία παίζει ρόλο σε αυτό, όμως το ίδιο το ζήτημα ανακύπτει αφ' εαυτού, τόσο στο πεδίο της οικονομικής πολιτικής όσο και της οικονομικής θεωρίας.

Μέσα σε ορυμαγδό, ενοχοποιούνται για νοσηρό ενδιαφέρον όσοι στοιχηματίζουν στην ελληνική πτώχευση, όμως ενοχοποιούνται επίσης οι πιστωτές που εμπιστεύθηκαν τη φερεγγυότητα του Ελληνικού Δημοσίου. Δεινό το σημερινό ακριβό χρήμα, αλλά δεινότερο το φθηνό, που μέχρι πρόσφατα με «κακοήθεια» μας παραχωρούσαν οι αγορές, προκειμένου να μας παγιδεύσουν στη σημερινή χρεοκοπία.

Οδυνηρό τέλος στην τραπεζική φούσκα!

Πηγή: Banks' News

Με ένα ποσό χαμηλότερο των 9,7 δισ. ευρώ (μιλάμε πλέον για μονοψήφιο αριθμό δισεκατομμυρίων...) τιμολογούσε χθες το Χρηματιστήριο την αξία των τεσσάρων μεγαλύτερων ελληνικών τραπεζών. Με τέτοιους θλιβερούς αριθμούς, που παραπέμπουν σε εποχές πριν την υποτίμηση της δραχμής για την ένταξη στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Ισοτιμιών το 1998, γράφεται το οδυνηρό τέλος της ελληνικής τραπεζικής «φούσκας» και στο μυαλό όλων των παραγόντων της τραπεζικής αγοράς έρχονται τρεις... κακές λέξεις: Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας.

Σε αυτό το κλίμα, οι δηλώσεις του Απ. Ταμβακάκη χθες από τα Ιωάννινα μπορεί να κατέληξαν σε ένα αισιόδοξο μήνυμα («είμαι βέβαιος ότι θα τα καταφέρουμε»), δύσκολα όμως κρυβόταν η δραματική τους διάσταση:

n   «Η αναδιάρθρωση του χρέους (haircut) δεν αποτελεί εναλλακτική, διότι συνεπάγεται την καταστροφή της χώρας, την επιστροφή της δεκαετίες πίσω».

n  «Οι συγχωνεύσεις είναι μονόδρομος για την ανασύνταξη του πιστωτικού συστήματος. Η χώρα χρειάζεται ισχυρές τράπεζες που θα παραμείνουν ελληνικές», είπε μεταξύ άλλων ο κ. Ταμβακάκης.

Η ιδιωτικοποίηση τομέων στρατηγικής σημασίας και η διαπόμπευση του συνδικαλισμού

΄

ΠΗΓΗ: Διάλογοι ΕΝΕΤ

του Κ. Νικολάου

Κάθε φορά, που μια κυβέρνηση θέλει να επιβάλλει μια μη αποδεκτή από το λαό πολιτική σε έναν τομέα, το πρώτο βήμα που κάνει είναι να προσπαθήσει να διαπομπεύσει τους εργαζόμενους στον τομέα αυτόν, ώστε να φαίνεται ότι η πολιτική της θα διορθώσει τα κακώς κείμενα και έτσι να αποκτήσει την απαραίτητη λαϊκή συναίνεση.

 Το έργο αυτό αναλαμβάνει να φέρει σε πέρας ο κυρίαρχος ιδεολογικός μηχανισμός που κατασκευάζει τη συναίνεση, δηλαδή, τα ΜΜΕ (κυρίως τα τηλεοπτικά). Ένα έργο θεμελιώδους σημασίας, διότι οι κυβερνώντες μπορούν να κυβερνούν, μόνο αν ελέγχουν τη γνώμη των κυβερνωμένων (N. Chomsky, «Η χειραγώγηση των μαζών», Scripta, 1997).

Η επιχειρούμενη ιδιωτικοποίηση τομέων στρατηγικής σημασίας για την κοινωνία, την οικονομία και το περιβάλλον, όπως η ηλεκτρική ενέργεια, οι τηλεπικοινωνίες, η ύδρευση, οι σιδηροδρομικές μεταφορές κλπ, θα υπονομεύσει κάθε προσπάθεια άσκησης μιας πολιτικής ανεξαρτησίας και κοινωνικής δικαιοσύνης.

Μία ενδιαφέρουσα ανάλυση από τον Π.Παναγιώτου για το πως έγιναν 2 απόπειρες δημιουργίας ελληνικής κρίσης χρέους

ΠΗΓΗ: Mavroudeas blog

« Ημερίδα της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ με θέμα “Το Χρέος”

Aποδεικνύεται ότι οι απόπειρες δημιουργίας οικονομικής κρίσης στη χώρα μαςήταν δύο. Η πρώτη με τους χειρισμούς της τότε κυβέρνησης απέτυχε. Η δεύτερη με τους άστοχους χειρισμούς της σημερινής κυβέρνησης …πέτυχε!

HSBC: Έξι σενάρια για το ελληνικό χρέος

ΠΗΓΗ: euro2day

Μικρή πιθανότητα δίνει η HSBC στο σενάριο υποχρεωτικής αναδιάρθρωσης(involuntary restructuring) των ελληνικών ομολόγων πριν από το 2013 σε έκθεσή της με ημερομηνία 5 Μαΐου, όπου αναφέρει πως οι φόβοι είναι υπερβολικοί. 

Ωστόσο, δεν αποκλείει την πιθανότητα να υπάρξει επιμήκυνση ή/και εθελοντική αναδιάρθρωση έως τότε. 

Η αναδιάρθρωση, κατά τον οίκο, θα προκαλούσε οπωσδήποτε φόβους για "μόλυνση" και άλλων χωρών της περιφέρειας καθώς και του χρηματοπιστωτικού κλάδου - γεγονός που απεύχονται χώρες όπως η Μ. Βρετανία, η Γερμανία, η Γαλλία, η Ιταλία και η Ισπανία. 

Κατά την HSBC, υπάρχουν έξι πιθανά σενάρια που σχετίζονται με το ελληνικό κρατικό χρέος. Από αυτά, εκείνα με τις περισσότερες κατά τον οίκο πιθανότητες να πραγματοποιηθούν είναι το να μην υπάρξει καθόλου αναδιάρθρωσή του (ποσοστό 20%), να υπάρξει βραχυχρόνιο reprofiling (ποσοστό 30%) και να υπάρξει μακροχρόνια μεθοδευμένη αναδιάρθρωση (ποσοστό 35%). 

Έκρηξη του αριθμού των χαμηλά αμειβόμενων στη Γερμανία

ΠΗΓΗ: TVXS 

Τα 7,3 εκατομμύρια άγγιξε εντός 7 ετών (αύξηση κατά 1,6 εκατ. σε σχέση με το 2003) ο αριθμός των ατόμων που απασχολούνται με καθεστώς χαμηλά αμειβόμενης εργασίας στη Γερμανία. Το μέτρο της χαμηλόμισθης και ανασφάλιστης εργασίας, που είχε ως αρχικό στόχο την επανένταξη ανέργων στην κανονική αγορά εργασίας έχει αποτύχει, τονίζουν συνδικάτα και εργοδοτικοί σύνδεσμοι.

Από τα 7,3 αυτά εκατομμύρια, που λαμβάνουν λιγότερα από 400 ευρώ το μήνα, ελάχιστοι καταφέρνουν να επανέλθουν στην αγορά εργασίας, σημειώνει δημοσίευμα της Deutsche Welle. Τα άτομα αυτά, όμως, δεν θεωρούνται άνεργοι, αλλά καταγράφονται ως απασχολούμενοι. Το αποτέλεσμα είναι ότι κατά την ανακοίνωση των νέων στοιχείων από την Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Εργασίας εντός των επόμενων ημερών, οι καταγεγραμμένοι άνεργοι να μην υπερβαίνουν τα 3 εκατ.

«Στη στατιστική που αφορά τους άνεργους καταγράφονται όσοι πληρούν τις εξής προϋποθέσεις: Είναι 15 έως 65 ετών, έχουν καταγραφεί στα γραφεία εύρεσης εργασίας και να είναι διατεθειμένοι να εργασθούν. Καταγράφονται επίσης εκείνοι που εργάζονται λιγότερο από 15 ώρες την εβδομάδα», εξηγεί η Ιλόνα Μίρτσιν. Στη σχετική στατιστική δεν καταγράφονται επίσης όσοι μετέχουν σε σεμινάρια μετεκπαίδευσης ή επιμόρφωσης και φυσικά όσοι ψάχνουν δουλειά χωρίς τη διαμεσολάβηση των γραφείων εύρεσης εργασίας.

Γιατί η Ευρωζώνη είναι εγγενώς ασταθής

Πηγή: Sofokleous 10

Γιατί η Ισπανία καταβάλλει υψηλότερα επιτόκια για το δημόσιο χρέος της από τη Βρετανία; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι άκρως διαφωτιστική: η συμμετοχή στη νομισματική ένωση καθιστά την χώρα δημοσιονομικά εύθραυστη. Πρόκειται για ένα στοιχείο εγγενές στην αρχιτεκτονική της Ευρωζώνης: Τα μέλη της δεν είναι ούτε κυρίαρχα κράτη ούτε μέλη συνομοσπονδίας. Η μεγάλη πρόκληση για την Ευρωζώνη είναι να λύσει αυτή την αντίφαση.

Σε ένα σημαντικό άρθρο του, ο καθηγητής Πολ ντε Γκράου του πανεπιστημίου του Λόιβεν καταγράφει αυτή την αντίθεση ανάμεσα στις παρούσες θέσεις της Ισπανίας και της Βρετανίας. Οι αποδόσεις των 10ετών ισπανικών ομολόγων είναι σήμερα 2 ποσοστιαίες μονάδες υψηλότερες των βρετανικών, δηλαδή στο 5,3% έναντι 3,5% των 10ετών βρετανικών. Η διαφορά αυτή είναι μεγαλύτερη από ό,τι φαίνεται. Αν υποθέσουμε ότι η Τράπεζα της Αγγλίας και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ανταποκρίνονται στον πληθωρισμό στόχο του 2%, το πραγματικό επιτόκιο της Ισπανίας είναι υπερδιπλάσιο του βρετανικού.

Η μπόχα από το σβησμένο πούρο του lifestyle

Πηγή: koutipandoras

του Κ. Βαξεβάνη

Και ξαφνικά το lifestyle σβήνει, αναδύοντας αυτή την μπόχα που αναδύει το βίαια σβησμένο πούρο. Σε λίγο δεν θα υπάρχει ούτε δούλος για να καθαρίσει τα τασάκια. Η αυτοκρατορία της (ξασμένης) τρίχας και του (θεοποιημένου) κώλου μετατρέπεται σε μια γραφειοκρατία που καταγράφει ακάλυπτες επιταγές και παλιές αποδείξεις από Λουί Βιτόν. Τα περιοδικά της λάμψης, πάνε για πολτοποίηση. Κλείνουν. Το χειρότερο είναι πως τα μόνα που πιθανόν να επιβιώσουν είναι αυτά που θα κυκλοφορήσουν για να περιγράφουν την πτώση των μεγιστάνων που καταρρέουν.

Υφεση και μειωμένα φορολογικά έσοδα επιδείνωσαν την κρίση του χρέους

ΠΗΓΗ: Ελευθεροτυπία

Του ΜΑΝΟΛΗ Γ. ΔΡΕΤΤΑΚΗ*

Ενώ η κυβέρνηση ετοιμάζεται να ανακοινώσει και, στη συνέχεια, η κυβερνητική πλειοψηφία να ψηφίσει το πακέτο των μέτρων για το διάστημα 2012-2015, οι εαρινές εκτιμήσεις της Στατιστικής Υπηρεσίας της Ε.Ε., της Eurostat, που ανακοινώθηκαν στις 26.4.11, αποτυπώνουν την παταγώδη αποτυχία των παρόμοιων μέτρων που, κατ' εντολή της τρόικας, εφαρμόστηκαν από την κυβέρνηση τους τελευταίους 12 μήνες, με αποτέλεσμα την αύξηση του δημόσιου χρέους από το 127,1% το 2009 στο 142,8% του ΑΕΠ το 2010.

Προκειμένου να δείξουμε ποιοι είναι οι παράγοντες στους οποίους κυρίως οφείλεται η επιδείνωση αυτή, θα συγκρίνουμε τις δαπάνες και τα έσοδα της γενικής κυβέρνησης, το δημόσιο έλλειμμα (δαπάνες μείον έσοδα) και το δημόσιο χρέος (όλα ως ποσοστά του ΑΕΠ), καθώς και το ΑΕΠ σε δισ. ευρώ σε τρέχουσες τιμές της χώρας μας με τα αντίστοιχα στοιχεία της Πορτογαλίας (χώρας με ανάλογο με την Ελλάδα πληθυσμό) και του συνόλου των 15 κρατών-παλαιών μελών της Ε.Ε. (Ε.Ε. 15). Τα σχετικά στοιχεία δίνονται στον πίνακα που ακολουθεί. 

Πρόγραμμα Συνεδρίου για το Χρέος: 6-7-8 ΝΟΜΙΚΗ ΣΧΟΛΗ

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΛΟΓΙΣΤΙΚΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ

ΕΠΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

www.elegr.gr

                                    ΔΙΕΘΝΗΣ  ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ  ΣΤΗΝ   ΑΘΗΝΑ

ΧΡΕΟΣ  ΚΑΙ  ΛΙΤΟΤΗΤΑ: ΑΠΟ ΤΟΝ  ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ  ΝΟΤΟ  ΣΤΗΝ   ΕΥΡΩΠΗ

6, 7 και 8 ΜΑΪΟΥ

ΝΟΜΙΚΗ   ΣΧΟΛΗ   (Σόλωνος 57 και Μασσαλίας )

Αμφιθέατρο 1, 1ος όροφος

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΡΓΑΣΙΩΝ

Παρασκευή 6 Μαΐου

17.15: Άνοιγμα : Σοφία Σακοράφα (ανεξάρτητη βουλευτής)

17.30 – 19.00: Η πραγματικότητα της κρίσης στην Ελλάδα

Ομιλητές:

• Λεωνίδας Βατικιώτης (δημοσιογράφος και λέκτορας Πολιτικής Οικονομίας, Varna Free University of Cyprus ):   Αιτίες της κρίσης χρέους.
• Νάντια Βαλαβάνη (συγγραφέας, οικονομολόγος ): Εξωοικονομικές όψεις της κρίσης.
• Χρήστος Παπαθεοδώρου (αναπληρωτής καθηγητής Κοινωνικής Πολιτικής,  Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης): Κοινωνικές επιπτώσεις της κρίσης  χρέους στην Ελλάδα: Εξασθένηση της κοινωνικής προστασίας και επιδείνωση της φτώχειας.
• Νότης Μαριάς (αναπληρωτής καθηγητής Ευρωπαϊκών Θεσμών, Πανεπιστήμιο Κρήτης): Αναθεώρηση της Συνθήκης της Λισσαβώνας και συντεταγμένη χρεοκοπία

Συντονιστής: Ερίκ Τουσέν (πρόεδρος της CADTM, Βέλγιο)

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΜΕΤΡΑ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ

Στο πλαίσιο της Διεθνούς Συνάντησης ενάντια στο Χρέος και στη Λιτότητα (www.elegr.gr), η «Πρωτοβουλία Γυναικών Ενάντια στο Χρέος και στα Μέτρα Λιτότητας», καλεί στη συνάντηση γυναικών με θέμα «Δεν χρωστάμε, Δεν πληρώνουμε», που θα γίνει στις 11 το πρωί της Κυριακής 8 Μαΐου, στη Νομική Σχολή Αθήνας, (Σίνα 3 και Μασσαλίας, Αίθουσα 2, 1ος όροφος).

Κεντρική ομιλήτρια θα είναι η Βραζιλιάνα Μαρία Λουσία Φατορέλι, που πρωταγωνίστησε στο Λογιστικό Έλεγχο του χρέους στο Εκουαδόρ.

Θα ακολουθήσουν  παρεμβάσεις από αγωνίστριες κοινωνικών κινημάτων και συζήτηση.

Μετά τη συνάντηση, θα πραγματοποιηθεί η πρώτη προβολή του μικρού μήκους ντοκιμαντέρ που ετοιμάστηκε ειδικά για την εκδήλωση (2- 2.30μμ, Αμφιθέατρο 1, 1ος όροφος). Η ταινία μέσα από διηγήσεις 4 γυναικών -μεταξύ των οποίων και η Κωνσταντίνα Κούνεβα- επιχειρεί μια σύντομη εξιστόρηση της θέσης που επιβλήθηκε στις γυναίκες από το 18^ο αι. μέχρι σήμερα.

Η πληρωμή του χρέους ως πεδίο αντιπαράθεσης

• 

  
  
  
  
  «Το ζήτημα του χρέους δεν αποτελεί απλά κάποιο οικονομικό – διαχειριστικό ζήτημα, αλλά ένα πολύ σύνθετο και πάνω απ’ όλα πολιτικό πρόβλημα που αγγίζει όλες τις πλευρές της κοινωνικής ζωής», υποστηρίζει στο νέο του βιβλίο ο Γιάννης Τόλιος, με τίτλο Κρίση, απεχθές χρέος και αθέτηση πληρωμών, το ελληνικό δίλημμα (εκδόσεις Τόπος, 2011).

Πηγή: ΠΡΙΝ (30/4)

του Λ. Βατικιώτη

Στην τρέχουσα οικονομική κρίση και ειδικότερα την κρίση δημόσιου χρέους που περιδινίζεται η Ελλάδα και στις στρατηγικές για την αντιμετώπισή της είναι αφιερωμένο το νέο βιβλίο του Γιάννη Τόλιου, με τίτλο Κρίση, απεχθές χρέος και αθέτηση πληρωμών, το ελληνικό δίλημμα! (εκδόσεις Τόπος) που κυκλοφόρησε μόλις πριν λίγες μέρες. Το βιβλίο χαρακτηρίζεται αρχικά για την επικαιρότητά του καθώς παρεμβαίνει σε μια συζήτηση που βρίσκεται στο επίκεντρο της δημόσιας αντιπαράθεσης εδώ και έναν τουλάχιστον χρόνο. Αυτή δε η παρέμβασή του γίνεται από θέσεις της Αριστεράς, σε αντιπαράθεση με τις θέσεις της κυβέρνησης και του μαύρου μνημονιακού μετώπου: ΔΝΤ και ΕΕ. Χαρακτηριστικά, παρουσιάζονται με τα πιο μελανά χρώματα οι δραματικές κοινωνικές συνέπειες από την μέχρι σήμερα εφαρμογή του Μνημονίου, καθώς και η έκρηξη των κοινωνικών αντιθέσεων, η άλλη πλευρά δηλαδή, η λιγότερο… σκοτεινή του φεγγαριού: «Σε αντίθεση με το υψηλό ποσοστό φτώχειας, υπήρξε από την άλλη σταθερή αύξηση του στρώματος των εκατομμυριούχων», τονίζει ο Γιάννης Τόλιος. Μια θέση που την υποστηρίζει με στοιχεία και τις απαραίτητες παραπομπές σε πρωτογενές υλικό.

ΣΕΒ: Βιομήχανοι χωρίς... βιομηχανίες

ΠΗΓΗ: Το Ποντίκι

Μπορεί στο Frieze Art Fair στο Λονδίνο, πριν από μερικούς μήνες, οι κάμερες να φωτογράφιζαν τον Ρομάν Αμπράμοβιτς, αλλά το «Economist» έκανε ειδική μνεία στον «Έλληνα μεγιστάνα». Τον άνθρωπο που ξεκίνησε από τον κλάδο των τροφίμων, για να αγοράσει αντί 1,5 εκατ. δολαρίων το γλυπτό Flight Fantasy του David Hammons.

Ο Δημήτρης Δασκαλόπουλος, μια και γι’ αυτόν γινόταν ο λόγος, είναι από τους γνωστότερους συλλέκτες τέχνης, με συλλογή πολλών δεκάδων εκατομμυρίων δολαρίων. Αναμφίβολα πρόκειται για μια αρκετά ενδιαφέρουσα περίπτωση. Εκπροσωπεί τους Έλληνες βιομηχάνους εδώ και χρόνια, ενώ ο ίδιος... δεν είναι πλέον βιομήχανος.

Χρησιμοποιεί πολλές φορές «σοσιαλίζουσα» ρητορική για να εκφράσει τις πιο σκληρές τοποθετήσεις στον τομέα των εργασιακών σχέσεων και της οικονομίας γενικότερα. Σίγουρα, στους καιρούς που ζούμε, αξίζει να δούμε ποιος είναι ο άνθρωπος που εκφράζει την «τάξη των εργοδοτών», αλλά και ποιους εκπροσωπεί.

Η αφρισμένη κούραση

ΠΗΓΗ: ΕλευθεροτυπίαΤου ΔΗΜΗΤΡΗ Α. ΣΕΒΑΣΤΑΚΗ*

Το μαλακό χέρι του Κώστα Σημίτη χάιδεψε τρυφερά τα πρώτα χαρτονομίσματα του ευρώ μπροστά από τις δύο κάμερες: της τηλεόρασης και του ΑΤΜ. Της όψης και της άποψης. «Νέα ακμή, καθεστώς ισοδυναμίας στην ευρωπαϊκή ενότητα των 12». Περίπου έτσι.

Η Ελλάδα έλυσε τους κάβους και απέπλευσε προς το δυτικό φαντασιακό. Ξεκόλλησε από τα βαλκανικά σύνορά της, από τις ανατολικές απειλές και άρχισε να επιπλέει προς τη Δύση, χωρίς τις ενοχλητικές ανασχέσεις της Αριστεράς, του παλιού «λαϊκιστικού» ΠΑΣΟΚ και των ευρωφοβικών. Η πλεύση άφησε πίσω της μια αφρισμένη αντιιμπεριαλιστική κούραση και κατέληξε εκεί όπου καταλήγει πάντα το ψεύδος: στο βυθό. Τι μένει από την ιδεοληπτική περιπέτεια της ένωσης με το ευρώ; Πλήρως και εντέχνως κατεστραμμένη οικονομία, τετραπλασιασμός του κόστους ζωής, πλήρως κατεστραμμένη αγροτική παραγωγή, αλλά και πλήρως κατεστραμμένη πολιτική και πολιτιστική άποψη περί οικονομίας και αγροτικής παραγωγής.

Can Europe escape the debt trap? Yes – and here's how

Πηγή: Guardian (4/5/2011)

• by Costas Lapavitsas and Andy Storey
• 
  

Today activists in Ireland are following Greece's example by launching a public audit of the country's debt to establish its legitimacy

• 
  
• 
  
• Financial markets have successfully demanded the imposition of severe austerity on the periphery of the eurozone – Greece, Ireland and Portugal – to deal with public debt. The markets have also raised concerns about it in the United States, Britain and Japan, clamouring for austerity. Public debt seems to operate like a mask behind which lies a shadowy world of creditors to whose upkeep entire economies are mortgaged.

Can that mask be lifted? It has been in other countries, through the mechanism of a debt audit. Initiatives like this have happened in Brazil, Ecuador and elsewhere in order to untangle the web of secrecy around the debt and work out who lent what to whom, when and for what purpose. Typically, there is an expectation that some, at least, of the debt, will be found to be "illegitimate", and can therefore be repudiated.